نویسنده: سبحان عبدی

احساسات همیشه توسط اتفاقات داخل زمین دیکته می شوند و اورتون موفق شد برنامه ریزی را تحت کنترل درآورد. اعتراض دقیقه ۲۷ با نمایشی شدیدتر و متعهدتر از آنچه در دربی مرسی ساید به نمایش گذاشتند. آندروس تاونسند، آرون رمزدیل، دروازه بان آرسنال را مستقیماً از همان ابتدا به زمین زد، در حالی که بن گادفری با برتری ۵۰-۵۰ با تاکهیرو تومیاسو به طرز وحشیانه و در عین حال تمیز، تماشاگران میزبان را به پا کرد. گادفری به جای لوکاس دیگن، ملی پوش فرانسوی، که مصدوم نشد اما به طور کامل از ترکیب حذف شد، در دفاع چپ شروع کرد و در بررسی VAR به دلیل خطای احتمالی کارت قرمز در هنگام گرفتن بازیکن مستعد ژاپنی با گل میخ هایش، جان سالم به در برد. یک مهلت خوش شانس، به ویژه برای تومیاسو، که توانست به دنبال درمان ادامه دهد.

گروه های مختلف هواداران اورتون خواستار خروج دسته جمعی در دقیقه ۲۷ شده بودند. در پایان این فصل ۲۷ سال بدون جام خواهند ماند، طولانی ترین خشکسالی در تاریخ باشگاه، و برای ثبت ناراحتی خود از “حکومت و مدیریت” باشگاه در طول ۶ سال هدایت مشیری. برخلاف انتظار، سهامدار اکثریت در جایی دیده نمی‌شد و در زمان مقرر اعتراض، اورتون از یک کرنر حمله می‌کرد.

گری یک سانتر در کنار دروازه به نمایش گذاشت. اما هیچ هم تیمی برای تبدیل در پست عقب در دسترس نبود. برخی از هواداران در دقیقه ۲۷ صندلی خود را ترک کردند، برخی دیگر هو شدند و اکثریت از جای خود بلند شدند تا تیم خود را تشویق کنند. بنری که روی آن نوشته شده بود: «زمان تمام شد بیل» در مقابل بیل کنرایت، رئیس اورتون باز شد. مشکل سازتر برای بنیتز مصدومیت دیگر یری مینا بود که باعث شد این مدافع تاثیرگذار تنها ۳۱ دقیقه پس از دو ماه تعلیق از زمین بازگردد.

شدت بیشتر از اورتون باعث شد تا این بازیکن تنها ۳۱ دقیقه پس از بازگشت خود از زمین بازی کند. به تهدیدی بزرگتر جلوی دروازه منتقل نمی شود، اگرچه آنها در ۲۰ دقیقه ابتدایی تیم هدفمندتری بودند و آرسنال در تلاش برای یافتن ریتم یا آرامش در توپ بود. گری پس از یک دویدن خوب در داخل دروازه به بیرون شلیک کرد و عبدالله دوکوره یک شوت از بیرون در پیچ ارسال کرد، اما تیم میزبان به سختی رمزدیل را آزمایش کرد تا اینکه ریچارلیسون ضربه ایستگاهی تاونسند را درون تیرک دست راست او ارسال کرد. آسودگی بازیکنان اورتون در هنگام جشن گرفتن با ملی پوش برزیلی قابل لمس بود، اما زمانی که VAR گل را به دلیل آفساید کسری در مقابل گلزن مردود اعلام کرد، افت قیمت ایجاد شد.

ریچارلیسون گل تساوی خود را برای اورتون در طول پیروزی بازگشت آنها جشن می گیرد. عکس: پیتر پاول/EPA

از ۱-۰ به بالا در اوج نیمه، اورتون متوجه شد که در زمان سوت بازی ۱-۰ از آرسنال عقب افتاده است.

تهدید تیم میهمان با پیشروی نیمه اول کمی افزایش یافت و کایرن تیرنی با ارسالی عالی از سمت چپ، این موفقیت را رقم زد. الکساندر لاکازت که به جای پیر امریک اوبامیانگ خط خورده خط خورده بود، مدافع اسکاتلند را فراتر از سیموس کولمن رها کرد و سانتر او کاملاً در پشت خط دفاعی اورتون قرار گرفت تا مارتین اودگارد بدون علامت، جردن پیکفورد را با یک ضربه والی کنترل شده در گوشه پایینی شکست دهد. . ریچارلیسون در تغییر ناگهانی بخت، مشت هایش را به زمین کوبید. ناامیدی او و ناباوری اورتون تشدید خواهد شد.

ریچارلیسون برای دومین بار در اوایل نیمه دوم، زمانی که در فضایی در سمت راست محوطه جریمه آرسنال قرار گرفت، به طور قانع کننده ای برای دومین بار رمزدیل را شکست داد. توسط دوکوره مهاجم اورتون توپی درخشان را در تیرک نزدیک رمزدیل به ثبت رساند و همراه با سایر افراد حاضر در زمین، زمانی که دست مخوف VAR بار دیگر تداخل پیدا کرد، برای شروع مجدد آماده بود. پس از یک بررسی طولانی، گل برای یک آفساید دیگر از نظر قانونی محکم مقابل ریچارلیسون مردود اعلام شد. این بازیکن برزیلی با سر در دستانش رها شد در حالی که گودیسون در غوغا بود که این حادثه روی صفحه نمایش غول پیکر داخل ورزشگاه پخش شد.

The Five: ثبت نام کنید و دریافت کنید ایمیل فوتبال روزانه ما.

اورتون، به اعتبار خود، با تزریق خلاقیت بسیار مورد نیاز به خط میانی گومز، به آخرین شکست به طرز چشمگیری پاسخ داد. . گومز در گل تساوی نقش داشت و پاس ریچارلیسون را به گری برگرداند که داخل را قطع کرد و یک شوت شیرجه‌ای را روی Ramsdale زد. وقتی تلاش گری به تیر دروازه برخورد کرد، به نظر می رسید که بدبختی دوباره مداخله کند، اما ریچارلیسون واکنش درخشانی نشان داد و یک ضربه سر حلقه ای را روی دروازه بان آرسنال ارسال کرد. VAR آن را هت تریک نکرد.

میکل آرتتا ادی نتیا را جلوتر از اوبامیانگ معرفی کرد و بازیکن تعویضی باید در اواخر بازی را می برد که بوکایو ساکا یک سانتر را به تیرک عقب فرستاد. نکتیاه بدون علامت، از فاصله نزدیک به تیر دروازه زد تا در نهایت شانس برای میزبان درخشید. خاکستری نهایت استفاده را خواهد برد.

تحقیقات و بررسی‌ها تا شب بعد از این ماجرای استاکاتو که توسط پرچم‌های قرمز، ماشین‌های ایمنی و دو رهبر درگیر مکرر در مسیر قطع شد، ادامه خواهد داشت، اما در نهایت و برای عنوان او بسیار مهم امیدوار است که همیلتون خسته از کار افتاده باشد. p>

همیلتون با ۸ امتیاز عقب تر از ورشتاپن به مسابقه رفته بود، آنها اکنون در یک سطح هستند. در طول این فصل جذاب پنج بار دست به دست شده است، که بین آنها کم شده است، اما البته همیلتون تجربه درگیری های پرتنش را دارد، اولین عنوان خود را در آخرین مسابقه سال ۲۰۰۷ به دست آورد و سپس آن را در یک مسابقه میخکوب کننده مهر و موم کرد. یک سال بعد در برزیل.

همیلتون اعتراف کرد که مسابقه چقدر سخت بوده است. او گفت: “من مدت طولانی است که مسابقه می دهم و این فوق العاده سخت بود.” سعی کردم تا جایی که می‌توانم معقول و سرسخت باشم و با تمام تجربه‌ام فقط ماشین را در پیست نگه دارم و تمیز بمانم. سخت بود. ما همه چیز را به سمت ما پرتاب کرده بودیم.”

پیتر بونینگتون، مهندس مسابقه همیلتون، به مرد خود نسبت به نحوه مدیریتش نسبت داد و خاطرنشان کرد: “این سر خونسردی بود که پیروز شد. بیرون». با توجه به حوادثی که مسابقه را در حین چرخش بین دو رقیب مشخص کرد، این یک مهارت ضروری فراتر از کشتی گرفتن با این مدار پرسرعت و دشوار بود.

همیلتون برتری خود را حفظ کرد. زمانی که ردبول ترجیح داده بود زیر خودروی ایمنی قرار نگیرد. حداقل تا اینجای کار کاملاً ساده بود.

هنگامی که مسابقه از یک شروع ایستاده از سر گرفته شد، همیلتون، مانند یک گلوله، در نوبت اول پیش افتاد، اما ورشتاپن به بیرون رفت و فاصله را قطع کرد. گوشه دو به جلو ظاهر شود. استبان اوکن از این مزیت استفاده کرد و به مقام دوم رسید و مسابقه بلافاصله پس از تصادف چند اتومبیل در خط میانی دوباره متوقف شد.

با توقف مسابقه، مدیر مسابقه FIA، مایکل، دوباره متوقف شد. ماسی به ردبول این شانس را داد که ورشتاپن به دلیل این حادثه پشت سر همیلتون به رتبه سوم سقوط کند، نه اینکه مهمانداران را درگیر کند. در صحنه‌های بی‌سابقه مذاکرات با ماسی، ردبول این پیشنهاد را پذیرفت و قبول کرد که ورشتاپن مجبور شد مکان را رها کند و اکنون اوکن، همیلتون را سفارش داده است.

ورشتاپن به طرز درخشانی در نمایشگاه راه اندازی شد. شروع مجدد، شیرجه زدن از داخل برای گرفتن برتری، در حالی که همیلتون یک دور بعد سریعاً از اوکن گذشت تا به مقام دوم برسد.

دو نفر جلو بلافاصله با چسبیدن همیلتون به دم ورشتاپن کنار رفتند. ، به طرز وحشیانه ای سریع همانطور که با زمان یکدیگر مطابقت داشتند. دوره‌های مکرر ماشین ایمنی مجازی برای مقابله با زباله‌هایی که در مسیر پرتاب می‌کردند دنبال شد و زمانی که مسابقه دوباره در دور ۳۷ شروع شد، همیلتون تلاش کرد از پیچ یک عبور کند و در پیچ یک جلو افتاد، اما ورشتاپن پیشتازی را حفظ کرد و کاغذ لمسی را روشن کرد. نقطه اشتعال.

تیمش به ورشتاپن گفته بود که جایگاه را به همیلتون برگرداند، اما وقتی ورشتاپن ظاهراً به دنبال این کار بود، سرعتش را کاهش داد، همیلتون به عقب ردبول برخورد کرد و به او آسیب رساند. بال جلو مرسدس می‌گوید که نمی‌دانستند ورشتاپن کند می‌شود و تیم به همیلتون، که نمی‌دانست ورشتاپن چه می‌کند، اطلاع نداده است. همیلتون عصبانی بود و ورشتاپن را متهم به تست ترمز او کرد. هر دو راننده به دلیل این حادثه توسط مهمانداران تحت بازرسی قرار دارند و ممکن است جریمه هایی اعمال شود.

ورستاپن سپس به همیلتون اجازه عبور داد اما بلافاصله با شوت به سمت بالا رفت تا دوباره پیشتاز شود، اما با انجام این کار از مسیر خارج شد. سپس به دلیل ترک پیست و کسب برتری پنج ثانیه پنالتی دریافت کرد و یک دور بعد ورشتاپن یک بار دیگر به رقیبش اجازه داد که در دور قبلی به اندازه کافی این کار را انجام نداده باشد. بعد از همه هرج و مرج، همیلتون در نهایت رهبری کرد و لاستیک های ورشتاپن فرسوده شدند و نتوانستند رهبر را که به پیروزی قابل توجهی دست یافته بود، بگیرد.

این برای ورشتاپن که خیلی زیاد بود. بلافاصله مراسم تریبون را ترک کردند و سرودها به پایان رسید. “این ورزش بیشتر در مورد مجازات است تا مسابقه و برای من این فرمول یک،” او گفت: “چیزهای زیادی رخ داد که من کاملاً با آنها موافق نیستم.”

هر دو تیم نظرات متفاوتی در مورد این حوادث داشت، اما هر دو اکنون باید به جلو نگاه کنند. پس از ۲۱ مسابقه بسیار رقابتی، آخرین مسابقه درام تب‌آلود و غیرقابل پیش‌بینی، فصل در یک ضربات یک‌باره تصمیم‌گیری می‌شود که بدون شک هر دو راننده جایگاه خود را به دست آورده‌اند، اما درست زمانی که احترام بین آن‌ها به پایین‌ترین حد خود برسد.

سپس بحث فرهنگ است. یکی از جنبه های قابل قبول حماسه انفجار دیک-پیک تیم پین این است که به این معنی است که هیچ Paine وجود نخواهد داشت. کامینز یک بزرگسال است، یک کریکت باز بزرگ در حال ساخت و یک نمونه همه جانبه واقعاً باشکوه، یکی از آن نوع انسان فضانوردی که به نظر می رسد هوای متفاوتی استنشاق کنید.

کامینز در مقابل روت: این درست است، هر طور که آن را قطع کنید، و یادآوری است، هر چقدر هم که آماده سازی عجله داشته باشد و عرق کرده باشد، که هنوز هم همین است. همان ماده ممتاز.

وقتی از تشویق دوستم مطلع شد، پاتر می‌گوید: «خب، شنیدن آن لذت بخش است. “و من ساده لوح نیستم: می دانم که نمی توانید همه را راضی کنید. اما اکثر مردم می دانند که باشگاه از کجا آمده است. اینجا خیلی اتفاقات خوب می افتد. اما همانطور که می دانیم در فوتبال، اگر نتیجه آنطور که می خواهید پیش نرود، احساسات خام هستند.

از بسیاری جهات، مدیریت انتظارات موضوع اصلی بوده است. حرفه پاتر وقتی نام خود را بر روی پیشرفت های کوچک و تدریجی بنا نهادید – بردن اوسترسوند از رده چهارم سوئد به لیگ اروپا در هفت سال، تثبیت سوانسی سیتی در چمپیونشیپ، با دقت برایتون به عنوان یک قهرمان برتر نیروی لیگ – تصویر بزرگتر کمی نادیده گرفته می شود. با بیشتر معیارها، برایتون به طرز خشمگینانه و معجزه آسایی گرانش را به چالش می کشد. اما در نمای نزدیک بسیار شبیه به سکون است.

پاتر سومین فصل خود را به عنوان سرمربی لیگ برتر می گذراند و موفقیت او باعث شده است که او با انواع مختلفی مرتبط باشد. مشاغل دیگر: اورتون، تاتنهام، حتی انگلیس. اما به صحبت های او در مورد “سر و صدا” و “مزخرفات” فوتبال بزرگ، جستجوی ابدی برای تعادل بین کار و زندگی، اهمیت فرهنگ و شادی گوش دهید، و واقعاً این تصور را ندارید که مردی که برای رفتن به ۱۲ سالگی درد می کند. به زودی با دنیل لوی دور می شود. بدون راه‌حل‌های سریع، بدون راه‌های کوتاه، یک عقل خشن با یک تماس قوی انسانی: این اصل پاتر است و باید بگویید که تا کنون برای او کار کرده است.

وقتی با صراحت می‌پرسم که چرا برایتون پول بن وایت را فقط برای یک مهاجم خرج نمی‌کند، این خیلی آشکار می‌شود. وایت در تابستان به مبلغ ۵۰ میلیون پوند به آرسنال فروخته شد و برای تیمی که به طور مداوم xG (گل های مورد انتظار) خود را ضعیف عمل می کرد، که نشان دهنده ناتوانی در از بین بردن موقعیت هایی بود که ایجاد می کردند، به نظر می رسید بی فکر شاهد تساوی با لیدز باشید که در آن نیل موپی، مهاجم اول، دو موقعیت طلایی را از دست داد.

“آسان به نظر می رسد” پاتر به تمسخر می آید. اما حتی اگر آن پول را برای خرج کردن داشتید، این نوع هزینه انتقال مستلزم دستمزد مشخصی است که بر کل باشگاه فوتبال شما تأثیر می گذارد. این یک چیز است. سپس تعداد زیادی از بازیکنان ۴۰ میلیون پوندی لیگ برتر وجود دارند که موفق نشده اند. تضمینی نیست و بازیکنان خوب زیادی در این لیگ وجود دارند که به اندازه نیل گل نزده اند. بنابراین کمی ساده به نظر می رسد.”

آیا xG برای او معنایی دارد؟ “نه واقعا. خوب، بله و نه. این یک داده عملکرد است که می تواند چیزی را به شما بگوید. اما شما نیز باید مراقب باشید. تمام داستان را بیان نمی کند. این حقیقت نیست. این فقط یک اطلاعات است.» و مثل اینکه برای اثبات این موضوع، Maupay چهارشنبه شب با یک گل تساوی درخشان در دقیقه ۸۸ (xG ضربه: ۰.۱۱) ظاهر شد تا یک امتیاز در وستهام را نجات دهد.

نکته این است که هر کسی می تواند داده ها را استخراج کند و داستانی اغوا کننده برای شما تعریف کند. اما آنچه برایتون در تلاش است انجام دهد چیزی بیش از یک داستان است: راهی برای انجام کارها، راهی برای بازی فوتبال، راهی برای رفتار با مردم. پاتر می گوید: «شما همیشه باید دلیلی برای آمدن بازیکنان و بازی کردن برای باشگاه فوتبال شما ارائه کنید. “و اگر فقط مسائل مالی باشد، ما سقف خود را خواهیم زد، زیرا ۹۵٪ از لیگ توسط مالی تعیین می شود.

“پس باید چیز دیگری ارائه دهید: یک هویت. ، سبکی که بازیکنان می توانند با آن همذات پنداری کنند. طارق لمپتی، راب سانچز، جاکوب مودر، لئو تروسارد: آنها فرصت هایی برای توسعه حرفه خود، بهبود وضعیت خود به دست می آورند. و سپس اگر می‌خواهیم این مسیر را طی کنیم، به حامیانمان نیاز داریم که واقعاً با آن موافق باشند.”

از بیرون، پاتر ممکن است شکلی شکننده و غیرقابل تلاقی را برش دهد. اما مانند همه افراد، عمارت‌هایی نیز وجود دارد. او اعتراف می کند که گاهی اوقات به خود شک دارد. او آرزو می‌کند که کمی بیشتر بخواند یا مدیتیشن کند، اما ۵۰ بازی در فصل و سه کودک خردسال تا حد زیادی مانع از آن شده‌اند. چیزی که او برای آن تلاش می کند تعادل بین کار و زندگی است. او می‌گوید: «ما دوست داریم فوتبالیست‌ها و مربیان را غیر انسانی کنیم. از نظر فرهنگی، مربی باید اولین نفر باشد و در آخر حضور داشته باشد، ساعت‌های طولانی کار کند، و من می‌دانم که این از کجا می‌آید. اما این در مورد تعادل است، توانایی دیدن حباب به همان شکلی که هست. سر و صدا را ببینید.»

بنابراین روز یکشنبه، به جای نشستن در اتاقی تاریک و تماشای نوارهای بازی لیدز، روز را تعطیل کرد و زمانی را با آن سپری کرد. خانواده اش. او همان حلقه دوستان خود را از زمانی که در Solihull بزرگ شده بود حفظ کرده است. او می گوید: «آنها به لیگ برتر اهمیتی نمی دهند. “آنها به این مزخرفات اهمیتی نمی دهند.”

با شنیدن اینگونه صحبت های پاتر، تعجب می کنید که آیا با وجود رضایت و امنیت فوتبالی که به او داده است، او گهگاه به این فکر می کند که آیا کاملا ارزشش را دارد این سوالی است که بسیاری از ما در سطح فلسفی با آن دست و پنجه نرم می کنیم: وقتی به جام جهانی قطر و تغییرات آب و هوایی و نژادپرستی و طمع فکر می کنید، آیا فوتبال هنوز یک نیروی خوب در جهان است؟ آیا تا به حال بود؟ آیا می شود؟

پاتر کمی به این سوال فکر می کند. “این یک چیز گذرا است، اینطور نیست؟” او در نهایت پاسخ می دهد. “در هر مقطع زمانی، چیزهایی وجود دارد که می توانید واقعاً به آنها افتخار کنید. احساسات مثبت حس ارتباط و عشقی که فکر می کنم فوتبال هنوز هم دارد. و در عین حال چالش هایی در فوتبال وجود دارد که در سایر عرصه های جامعه و زندگی با آن مواجه هستیم. هرگز شانگریلا نیست. اما جهنم هم نیست.

«زمانی که ما در حال عبور از جدایی بودیم [سوپرلیگ اروپا] ، کمی عجیب بود. و سپس استقبالی که کلودیو رانیری روز گذشته در لستر داشت که لحظه بسیار دلچسبی بود. حدس می‌زنم مثل زندگی است، می‌دانی. به همین دلیل من فوتبال را دوست دارم. خیلی شبیه زندگی است گاهی اوقات نمی توانید چیزهای خوب بعدی را ببینید، و چیزی می آید و شما را بالا می برد. و درست زمانی که فکر می‌کنید آن را مرتب کرده‌اید، ضربه‌ای به پشت سرتان می‌آید.”

آیا او آیا تا به حال فقدان کنترل را دیوانه کننده می دانید؟ دست‌کم در این کشور، ما هنوز هم به عنوان یک خدای همه‌قدر مقتدر، به طناب مدیر می‌چسبیم: وسواس بزرگی که بازی را به میل خود خم می‌کند. و با این حال، تماشای بازی لیدز باید همه چیزهایی را که یک سرمربی کنترل نمی‌کند یادآوری کرد. بازیکنان، پرش توپ، داور، شرایط، مسائل مالی. او می گوید: «این یک مورد جالب است. از نظر فرهنگی، ما فکر می کنیم که باید بتوانیم آن را کنترل کنیم. اما واقعیت این است که میلیون‌ها چیز غیرقابل کنترل هستند.

“زیرا فوتبال اساساً یک بازی بازیکنان است. این بازی مربیان نیست. شما نمی توانید هر پنج دقیقه توقف کنید و تنظیمات را انجام دهید. شما می توانید برخی از کارها را در حاشیه انجام دهید، اما این در واقع فقط برای نمایش است. بیشتر بازیکنان باید مسئولیت را بپذیرند.”

شاید، به نوعی، این بخش کم ارزش مدیریت باشد. از آنجایی که در نقطه ای که تشخیص می دهید نمی توانید همه کارها را انجام دهید، همچنین تشخیص می دهید که به نظرات دیگران نیاز دارید. پاتر اغلب به‌عنوان یک «مردم» توصیف می‌شود، و برایتون باشگاهی است که عمدتاً بر اساس همان تصویر ساخته شده است: مردمی شایسته که به یک هدف مشترک می‌پردازند. پاتر می گوید: «این یکی از دلایلی بود که من به این باشگاه فوتبال آمدم. «نپذیرفتن اینکه ۹۵ درصد لیگ را مالی تعیین می کند. هدف گیری بالا ایجاد محیطی خاص.

«اینجا این نیست که یکسری پسر خوب داشته باشیم. شما افراد مختلف، دیدگاه های متفاوت، شخصیت های متفاوت می خواهید. اما این در مورد این است که آیا شما می توانید زمینه های مشترکی را از نظر نحوه بودن، نحوه عمل کردن، احترام گذاشتن به یکدیگر و نحوه برقراری ارتباط به اشتراک بگذارید. چگونه با ناامیدی کنار بیاییم. چگونه با موفقیت کنار بیاییم.”

تا کنون در سال ۲۰۲۱، برایتون منچسترسیتی و لیورپول را شکست داده است، تاتنهام و تساوی لستر با چلسی و آرسنال. پاتر در کمتر از یک دهه از مربیگری در دانشگاه متروپولیتن لیدز به نیمه اول لیگ برتر رسیده است. آیا بالاخره زمان آن فرا رسیده است که این مربی با درایت و خودآگاه اعتراف کند که ممکن است واقعاً خوب باشد؟

«بخش منطقی مغز من این کار را خواهد کرد، ” او می گوید. «هنوز بخشی از مغز وجود دارد که همیشه کمی شک وجود دارد. “آیا شما به اندازه کافی خوب هستید؟” این نوع چیزها. اما کمتر و کمتر. با کسب تجربه بیشتر، زمان بیشتری در کار، متوجه می‌شوید که کارهای خاصی وجود دارد که انجام می‌دهید و … شایستگی دارند.” /p>

* گراهام پاتر از کمپین American Express Shop Small حمایت می کند
که ملت را تشویق می کند از مشاغل کوچک محلی خود در
شنبه مشاغل کوچک (۴ دسامبر) و بعد از آن حمایت کنید. برای اطلاعات بیشتر به
americanexpress.co.uk/shopsmall

همانطور که او وارد دهه نهم زندگی خود می شود، می تواند در مورد خوش شانسی و از دست دادن ویرانگر با آرامش فکر کند. هرست به من یادآوری می کند که او تا سالی که اولین – و هنوز هم تنها – فوتبالیست تاریخ شد که در یک فینال جام جهانی مردان سه گل به ثمر رساند، برای انگلیس بازی نکرد. در طول مسابقات، تنها در یک چهارم نهایی بود که هرست جای مصدوم را گرفت جیمی گریوز، فوتبالیستی که در دوران کودکی و جوانی حرفه ای به او احترام می گذاشت اسکس زندگی آنها به شیوه های متضادی تغییر کرد و او از فرصت غیرمنتظره خود نهایت استفاده را کرد و ۴۹ بار برای انگلیس بازی کرد و ۲۴ گل به ثمر رساند. هرست همچنین در بیش از ۵۰۰ بازی برای وستهم و استوک سیتی ۲۱۰ گل به ثمر رساند.

هورست همیشه بیشتر از یک فوتبالیست بوده است. او با عصبانیت درباره کریکت یک کانتی به من می گوید مسابقه ای که او در سال ۱۹۶۲ در کنار جیم لیکر بزرگ برای اسکس انجام داد. “آن مسابقه در برابر لنکاوی، در آیگبرث در لیورپول بود، و من هیچ نتیجه ای نداشتم.”

او از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ هدایت چلسی را بر عهده داشت و سعی کرد یوهان کرایف و کوین کیگان قبل از اخراج. او توسط حشره کشیده شد و در انتها به سرش رسید. هرست به راه خود ادامه داد و زندگی جدیدی در بیمه ساخت. او اکنون به تحقیرهای کوچکی که به عنوان فروشنده خونه به خونه مبتدی متحمل شده بود، می خندد که توسط بسیاری به عنوان یک فوتبالیست حقیر سابق مورد تمسخر قرار می گیرد و توسط دیگرانی که نمی توانستند باور کنند “” جف هرست بیمه فروخته شده را باور نمی کردند، می خندد.

خاطرات برادر کوچکترش، رابرت، که در سال ۱۹۷۴ جان خود را از دست داد، بارها و بارها بازگشت. و سپس، هنگامی که کلر در دوران بارداری به سرطان مبتلا شد، جف و همسرش، جودیت، با هم در کف آشپزخانه خود گریه کردند. اما کلر ۱۰ سال دیگر زندگی کرد – تا دسامبر ۲۰۱۰.

اوایل دسامبر، با نزدیک شدن به این سالگرد وحشتناک و نزدیک شدن به کریسمس، همیشه زمان تأمل درهم تنیده است. هرست ادامه می دهد: «مسائلی مانند سلامتی یک قرعه کشی است. جودیت به گورستان می‌رود تا گل‌های قبر کلر را عوض کند و وقتی برمی‌گردد همیشه می‌گوید که به سنگ قبرها نگاه کرده است. او از تعداد جوانان [که مرده‌اند] متحیر شده است.”

جودیت ممکن است با احساس نزدیکی دوباره به کلر آرامش پیدا کند، اما هرست سرش را تکان می‌دهد وقتی از او می‌پرسم که آیا او به آنجا می‌رود یا خیر. کنار قبر «نه، برای من برعکس است. من نمی توانم با آن روبرو شوم.

او و جودیت «در ۱۳ اکتبر ۱۹۶۴ ازدواج کردند و چند سال قبل از آن با هم بودیم. ما به‌طور شگفت‌انگیزی خوشحال بوده‌ایم.»

با توجه به درد دلی که آنها با هم داشتند، آیا او هرگز ایمان خود را به زندگی از دست داده است؟ “من اینطور فکر نمی کنم. برای مدت طولانی نمی خواستم در مورد هیچ چیز مربوط به خانواده در جمع صحبت کنم. اما من سه دختر داشتم و بزرگ‌ترینم، کلر، ۱۱ سال پیش درگذشت. در کریسمس سال ۲۰۱۰. برای مدت طولانی صحبت کردن در مورد آن سخت بود. dcr-1b267dg”>

هرست اکنون معتقد است که “تلاش برای پنهان کردن درد دل صرفاً به اندوه بیشتر منجر می شود”. او پس از ۸۰ سال زندگی با پستی و بلندی های شدید می گوید: «زندگی باید ادامه پیدا کند. اما شما هرگز به یاد نمی آورید. شما هرگز از عزاداری دست نمی کشید. ما در مورد اینکه او چگونه بود و چیزهایی که گفت و کرد صحبت می کنیم. عکس‌های او در آپارتمان ما در اینجا خاطرات بسیار خوبی است.

من سکوت را با این پیشنهاد می‌کنم که چنین خاطراتی ما را حفظ می‌کند. پیش پا افتاده به نظر می رسد اما هرست با مهربانی لبخند می زند. “آنها دارند، بله.”

یک خاطره دیگر به مرگ برادرش، رابرت، مربوط می شود، و این خاطره تمام هفته با من بوده است. هرست توضیح می‌دهد که رابرت در یکی از افسردگی‌های سیاه خود که خوشبختانه هرگز مرا فرا نگرفت، جان خود را از دست داد. او اضافه می کند که “رابرت چهار سال از من کوچکتر بود و متأسفانه در سال ۱۹۷۴ خود را زیر قطار در ایستگاه چلمسفورد انداخت.” اخراج و یک دوره کوتاه با تکیه بر مزایای بیکاری، «من در شرق آنگلیا – نوریچ، ایپسویچ، پیتربورو و کمبریج، کارهای تخصصی انجام می دادم و بازی ها را پوشش می دادم. احتمالاً برای آخر هفته ۶۰ پوند می گرفتم، که به سختی می توانست من و خانواده را در آسایش نگه دارد.

«در اوایل سال ۱۹۸۲ با قطار برمی گردم. از نورویچ و آن خط در واقع از طریق چلمسفورد به خیابان لیورپول می‌رود. یکشنبه بود و تعداد کمی از مردم در قطار بودند. من خودم توی کالسکه بودم و غذاخوری نبود. فروشنده بلیط پرسید که آیا یک فنجان چای میل دارم؟ گفتم: این از شما خیلی خوب است. متشکرم.» از یک رهبر ارکستر بسیار شگفت‌انگیز بود.”

هورست می‌توانست یک فنجان چای را به عنوان یکی از امتیازات نادر جهان بودن بچشد. برنده جام. او به زودی یک حقیقت تلخ را می شنید.

“او بعد از پنج دقیقه برگشت و گفت: “چای ات هست، جف.” اما او همچنین گفت: “من داشتم روی آن کار می کردم. قطار آن روز، برادرت تمام آن سال‌ها پیش از جلوی آن پرید.”

هرست در حالی که آن لحظه تکان‌دهنده را دوباره زنده می‌کند، مکث می‌کند. من خوشحال شدم که یک فنجان چای برایم آورده بود. اما بعداً دیدم، وقتی او به ارتباطش با برادرم اشاره کرد، این موضوع در زندگی او به عنوان یک رهبر ارکستر بسیار مهم بود.” پیشنهاد می‌کنم یک حرکت بسیار انسانی بود.

هورست به آرامی می‌گوید: «خیلی زیاد است.

این است. تنها از سال ۱۹۹۶ است که موفقیت های هرست و تیم قهرمان جام جهانی او دلیلی برای جشن ملی پایدار شده است. هنگامی که انگلستان در سال ۱۹۶۶ پیروز شد، سرخوشی محدود شد و زندگی به زودی به حالت عادی بازگشت. با این حال، زمانی که یورو ۹۶ در انگلیس برگزار شد، میلیون‌ها نفر این «فوتبال به خانه بازگشت» و «۳۰ سال صدمه» را خواندند. این آهنگ و احساسات در تابستان گذشته دوباره بازگشتند، زیرا انگلیس در فینال یورو ۲۰۲۰ در ضربات پنالتی شکست خورد.

۱-۰

وقتی با هرست صحبت می‌کنید، تمام آواز خواندن درد، بر سر فوتبال، متفاوت به نظر می‌رسد. وقتی در برابر درد تغییر دهنده زندگی که او تحمل کرد، بی اهمیت به نظر می رسد. هرست وقتی از او پرسیده می شود که آیا تا به حال تسلیم تلخی شده است، با خونسردی پاسخ می دهد. “اصلا. یاد گرفتم که در فوتبال و زندگی به یک نگرش خوب نیاز دارید. من مطمئناً بهترین بازیکن جهان نبودم، اما نگرش بسیار خوبی داشتم.

«بعد از فوتبال وارد بیمه شدم و در آنجا در حال شکست خوردن بودم. من چند داستان خنده دار در مورد روزهای اولیه ام برای فروش بیمه گارانتی به نمایندگی های خودرو دارم. بدون قرار قبلی به نمایندگی فورد رفتم و منشی را دیدم. کارتم را به او دادم و گفتم: «قرار نداریم، اما آیا می‌توانم رئیس را ببینم؟» او به دفترش رفت، کارتم را به او داد و او در عرض پنج دقیقه بیرون آمد و کارت را به سمت من پرتاب کرد. از روی میز روی زمین پرید و او گفت: “ما با فوتبالیست های سابق کار نداریم.” شفاف مثل یک زنگ ابی لایف با ورود به تجارت بیمه، برنامه القایی خوبی داشت. یکی از درس ها قرار گذاشتن تلفنی با مردم بود. یک دفترچه تلفن برداشتید، به طور تصادفی چند نام را انتخاب کردید و سعی کردید با آنها قرار ملاقات بگذارید. با یک شماره تماس گرفتم و خانمی جواب داد. گفتم: “من جف هرست در ابی لایف هستم.” روال استاندارد را انجام دادم و او گفت: “متاسفم اما شوهرم با این کار برخورد می کند.” شوهر آمد پشت تلفن و گفت: “اگر تو” جف هرست، نام من مریلین مونرو است.’

«من با سرگرمی و شگفتی به این دوران نگاه می کنم. در روزهای اول روی جودیت تمرین می کردم. از گاراژ می گذشتم و در آشپزخانه را می زدم. جودیت آن را باز می کرد و من در مورد فروش بیمه با او صحبت می کردم. او در را به هم می‌کوبید و می‌گفت: «برو.» اما او مرا روی زمین نگه داشت و این در یک رابطه بسیار مهم است.»

هرست در حال مقایسه کردن زندگی است و ورزش، در آن زمان و اکنون، زیرا کتاب جدید او هشتاد در هشتاد. این جشن ۸۰ ورزشکاری است که هرست بیش از همه آنها را تحسین کرده است و این فهرست از محمد علی، راد لاور و لیونل مسی گرفته تا پله، گری سوبرز و زین الدین زیدان گسترده است.

این یک برنامه است. خواندنی لذت‌بخش و پر از تکه‌های شخصی – از حالت چرخاندن انگشتان جیم لیکر زمانی که هرست آن بازی را در ایگبورث انجام داد تا علی در فینال جام جهانی ۱۹۶۶. هرست در فصل آغازین کتاب حروف الفبای خود در میان ۸۰ داستان ورزشی می نویسد که علی “هنوز انتخاب شماره ۱ من بود” حتی اگر آنها را “به ترتیب عظمت” فهرست می کرد.

علی کمتر شیفته فوتبال بود و هرست تأیید می کند که بزرگترین در اکثر بازی های اضافی ۴-۲ انگلیس خوابید شکست زمانی آلمان غربی. او و جودیت به روشی کاملاً متفاوت به مرحله‌ای رسیدند که «مایل نبودند بیرون بروند، زیرا می‌دانستیم در مقطعی یک غریبه کاملاً غریبه سؤال ترسناک «آیا توپ بالای خط بود؟» می‌پرسد.

سر جف هرست در نزدیکی خانه اش در چلتنهام. عکس: تام جنکینز/ گاردین

او همیشه سهام خود را الف می داد پاسخ دهید که نتیجه از ۲-۲ به ۳-۲ تغییر کرده است “پس حتماً یک گل بود” – در حالی که او به واکنش “همیشه صادق و منصف” اعتقاد داشت راجر هانت که هرست در مورد ۱۹۶۶ می گوید: “مردم از من می پرسند: “آیا از صحبت کردن در مورد آن خسته شدی؟” “راحت ترین پاسخ نه است’. این بخشی از زندگی من است.”

---

He با اشتیاق درباره بابی مور و مارتین پیترز – و کتاب به آنها با وجود اینکه او و مور به هم نزدیک بودند، کاپیتان او همچنان یک معما باقی ماند. هرست پیشنهاد می‌کند: «هیچ‌کس بابی مور واقعی را نمی‌شناخت،» اما تحسین او از فوتبالیست «باحال و باوقار» که «یکی از بزرگترین مدافعانی بود که جهان تا به حال دیده بود» طنین‌انداز شد. چرا مور ناشناخته به نظر می‌رسید؟

هرست که حتی برای یازدهم دوم اسکس با مور کریکت بازی کرد، پاسخ می‌دهد: «نمی‌دانم». «توصیف آن دشوار است. مردم از من می پرسند که بت من کیست و معمولاً به کسی فکر می کنی که ۲۰ سال قبل بازی کرده است. بت من، بابی مور، هشت ماه از من بزرگتر بود. من از ۱۵ سالگی با او بزرگ شدم و دیدم که او خیلی سریعتر از من پیشرفت کرد. او بازیکن ارشد وستهم بود و انگلستان چهار سال زودتر از اینکه من به تیم اصلی راه پیدا کنم. اما ما جفت خوبی بودیم و من او را دوست داشتم. او فوق‌العاده، یک رهبر بزرگ و یک مرد بی‌عیب و نقص بود.

هرست از اینکه فوتبال «به بابی پشت کرد» عصبانی است و این به این معنی بود که مور تبدیل به «نمایش فرعی…» مجبور شد زندگی در حاشیه را خراش دهید». او «نفاق بیمارگونه» مجسمه‌ها، کتاب‌ها و مستندهایی را که پس از مرگ مور به وقوع پیوست، با شیوه‌ای مقایسه می‌کند که فوتبال آلمان از استعدادهای فرانتس بکن‌باوئر تجلیل کرده و از آنها استفاده کرده است.

“ هرست می‌گوید در این کشور، بسیاری از بازیکنانی که در سطح بالا و نام‌های بزرگ حضور داشتند، پس از پایان کار، بازگشت به باشگاه‌های خود دشوار بود. من زمانی سفیر یک شرکت شیشه دوجداره بودم که حامی وستهم بود و یک شب از ورود به دروازه اصلی آپتون پارک خودداری کردم. دختری که جلوی من را گرفت ۱۰ یاردی پشت سرم به مدیر بازرگانی نگاه کرد تا به من اجازه ورود بدهد. او فقط سرش را تکان داد. این غیرعادی نبود بسیاری از بازیکنان بزرگ دیگر با من در مورد این واقعیت صحبت کردند که پس از پایان بازی نتوانستند وارد باشگاه خود شوند. البته اکنون به شدت تغییر کرده است.”

نزدیک ترین دوست او پیترز بود – که در فینال ۱۹۶۶ نیز یک گل به ثمر رساند و آنقدر بازیکن رویایی بود که آلف رمزی او را چنین توصیف کرد. “۱۰ سال جلوتر از زمان خود”. او و پیترز همچنین در زمینه بیمه با هم کار می کردند و همسران آنها جودیت و کتی پس از تقریبا ۶۰ سال با هم دوست هستند. پیترز، که در دسامبر ۲۰۱۹ درگذشت، به بیماری آلزایمر مبتلا بود.

«ما خیلی به مارتین نزدیک بودیم. وقتی هر دوی ما در سال ۱۹۶۴ ازدواج کردیم، ۵۰۵۰ پوند برای خانه ام در هورنچرچ پرداخت کردم. مارتین برای خانه اش ۴۹۵۰ پوند پرداخت کرد. باغ او پشت به باغ من بود. یک کریسمس حال مارتین خوب نبود، بنابراین جودیت پخت و بشقاب های شام را به کتی داد تا به او غذا بدهد. کتی و جودیت هنوز هم هر روز، گاهی سه بار در روز صحبت می کنند. ما تا حد ممکن به خانواده ای نزدیک بودیم که با زوال عقل زندگی می کردند. آلزایمر به تازگی افزایش یافته است.”

آیا چند ماه آخر زندگی پیترز برای هرست دردناک بود؟ “خیلی گوش دادن به صحبت های دختران هر روز تفسیری از این بیماری هولناک بود. It was bitterly disappointing for Kathy, her family and for us.”

Bobby Charlton was diagnosed with dementia last November. “We haven’t spoken to him for a while,” Hurst says. “I began to get concerned when we didn’t see Bobby on television. Normally at all the Man United games they would show him in the crowd but for a few months prior to the announcement there was no mention or picture of Bobby. I guessed then.”

So many of their teammates have succumbed to dementia or Alzheimer’s and, while Hurst remains mentally sharp, does Judith worry about him? “I don’t think she’s overly concerned. She does joke and laugh at me sometimes when I make the odd mistake as an old person. But that’s normal.”

Hurst, Charlton and George Cohen are the only surviving members of the 1966 team. “I see George occasionally,” Hurst says. “I always joke about George that he should be dead but I spoke to him only a few weeks ago. He had bowel cancer not long after he was playing and it then came back again. It was so serious that they were asked to see the specialist and he said: ‘You’d better get your affairs in order.’ Daphne [Cohen’s wife] said: ‘George is going nowhere.’

“Of course, she nursed him through that. He’s on crutches now but mentally he is fine. I spoke to both him and Daphne and it reminded me George was the nicest guy in the team. When people bump into George they always tell me the same thing: ‘What a lovely man he is.’”

Just days from his 80th birthday Hurst says: “I’m still trying to keep fit and enjoy life. I walk in the park for 50 minutes and do 20 minutes of a Joe Wicks video. I made sure I did it early this morning so I could fit you in. I have a pacemaker but it’s not a big deal and I had my six-weekly check-up last week. Everything is OK.”

Hurst tells me about his youngest granddaughter who is only four. “Rose is absolutely hilarious. I went round the other day and at the table she said: ‘Geoff, I love you.’ Everybody just screamed with laughter at her calling me Geoff from nowhere.”

Sign up to The Recap, our weekly email of editors’ picks.

It’s easy to drop the “Sir” and just call him Geoff too because Hurst is so warm and likable. He hopes England might win a second World Cup next December. “They’re doing very well as a World Cup semi-final and Euros final the last few years shows. They’re a good, terrific bunch of young players under Gareth Southgate and luckily we’ve forgotten the really awful times. Remember the Iceland game? Goodness me, that was shocking. So I’m hopeful for next year. People say: ‘I bet you don’t want England to do it again’ but that’s rubbish. I’m an England fan so I hope we can do it.”

Hurst admits that his family love the fact that he holds the record as the only footballer to have scored a men’s World Cup final hat-trick. “I’ve got five grandchildren and the second eldest is Jack, who is the son of Claire. Jack is now 30-odd. In the 1998 World Cup final Zidane had scored two and then he was substituted. As soon as he walked off the field, within seconds, I had a text from Jack: ‘Grandpa, great, you’ve still got the record.’”

Hurst laughs again even as we think of that lost time when Claire was still alive. He leans back in his chair and, remembering how there has been so much more good than bad in his own life, Hurst smiles and says: “I’ve had a very good run … I’ve had a fantastic run.”

Eighty at Eighty by Sir Geoff Hurst is published by Pitch

به ناچار این کریستیانو رونالدو بود که تفاوت را رقم زد. او در ترکیب اصلی مایکل کریک دو بار گل زد که دومین گل از روی نقطه پنالتی برنده بود. اما فقط تا حدی داستان عملکرد یونایتد را بیان می‌کرد که در اثر لرزش‌های دفاعی و ناامنی‌ها به هم ریخته بود.

در آنجا آرسنال. زمانی که امیل اسمیت رو به دیوید دخیا ضربه خورده بود، یک گل اولیه به آنها داده شد، اما آنها راهی برای دور انداختن آن پیدا کردند. نمایش آنها همچنین مملو از اشتباهات بود، همراه با فقدان بی رحمی، پیشرفت اخیر آنها را تکان داد.

به نظر می رسد سه باشگاه برتر این بخش در سطح دیگری هستند و بنابراین ما این دو نفر را داریم که زمانی در بازی فصل با هم رقابت می‌کردند و برای چهارمی به تقلا می‌رسند. دیدن فرصت برای یکی از آنها در این زمینه آسان بود، اما چقدر آنها سقوط کرده اند، با توجه به اینکه چند ماه گذشته برای یونایتد سخت بوده است. یک آمار قبل از بازی نیاز به توجه داشت. یونایتد با ۵ امتیاز از هشت بازی قبلی خود شروع کرده بود – بدترین عملکرد آنها در چنین دوره ای در لیگ برتر.

بیش از حد بد بودن یونایتد در ۱۵ دقیقه اول دشوار است. آنها عصبی و پرخاشگر بودند، فضاهایی را به آرسنال ارائه کردند و اگرچه گل ابتدایی عجیب بود، اما علامت گذاری شده بود.

مارکوس رشفورد اینچ را از تیرک دروازه خود عبور داده بود. در دقیقه دوم، پس از یک کرنر ضعیف دفاع شده و قبل از آن، جیدون سانچو یک پاس آسان را از دست داده بود تا پیر امریک اوبامیانگ را با یک موقعیت شوت به نمایش بگذارد.

فرد می توانست این کار را انجام دهد. در قسمت اعظم نیمه اول حق کمی داشت، کنترل نادرست و هدایت نادرست، و او در مرکز گل برتری بود. او در یک گوشه دیگر از آرسنال حرکت خود را از دست داد و دخیا را زیر پا گذاشت و باعث شد که دروازه بان در حالی که با مشت به زمین می زند، مچ پای خود را خم کند و به زمین برود.

آرسنال توپ را در اختیار اسمیت رو قرار داد، او از لبه محوطه به دخیا ضربه زد و یونایتد احساس کرد که باید یک سوت به پایان برسد. برای آنها، این احساس اشتباه بود. مارتین اتکینسون منفجر شد اما فقط بعد از اینکه توپ وارد شد و برای چه؟ خطای فرد روی هم تیمی اش؟ به سرعت مشخص شد که گل خواهد ماند.

نکته عجیب این بود که با حضور یونایتد در آنجا، آرسنال از موقعیت خود کاسته شد. رونالدو در دقیقه ۱۱ زمانی که راشفورد را در سمت راست خود آزاد کرد، به شدت به بیرون کشیده شده بود و اگرچه یونایتد در نیمه اول به دنبال انسجام بود، اما آنها به سمت جلو برگشتند. و مدت کوتاهی پس از اینکه گابریل مارتینلی خطوط خود را پس از بریدن از سمت راست پر کرد – اسمیت رو در فضا برای عقب نشینی بود – یونایتد گل تساوی را پیدا کرد.

قابل توجه، این بود. همه چیز در مورد نبوغ و بینش فرد. بن وایت با فاصله گرفتن اشتباه کرده بود و زمانی که سانچو توپ را در داخل به فرد وارد کرد، او به خوبی توانست زاویه کات بک را ایجاد کند و آن را اجرا کند. پای مطمئن فرناندز اولین گل او برای یونایتد در ۱۶ بازی بود.

یونایتد نیمه دوم را با سرعت بیشتری آغاز کرد، اگرچه آنها همچنان به دخیا برای شکست دادن یک بازی دور نیاز داشتند. ضربه سر گابریل به دنبال کرنر. دعوت بزرگ کریک به یاد آوردن رونالدو بود و مهاجم تقریباً گلزنی کرد وقتی که او یک پاس از فرناندز گرفت، داخل توماس پارتی جک زد و آرون رامسدیل را از زاویه‌ای محکم کار کرد.

سپس. او انجام داد. از نقطه نظر آرسنال، دروازه با دفاع وحشتناک مشخص شد، نونو تاوارس توپ را به دیوگو دالوت از دست داد و یک شکاف خمیازه ای پشت سر او گذاشت. دالوت یک پاس معکوس عالی برای راشفورد انجام داد و وقتی او پاس داد، وایت و پارتی رونالدو را از دست دادند که به گوشه ای دور رفت.

یونایتد با آرامش بازدم کرد و به سرعت خاموش شد. فضایی که آنها در سمت چپ دفاعی خود باقی گذاشتند تقریباً نامناسب بود و پارتی قرار نبود فرصت سوء استفاده از آن را از دست بدهد و با پاس پاس به مارتینلی، که یک سانتر کوتاه را به عقب برگرداند. مارتین اودگارد بدون هیچ چالشی وارد شد و، اگرچه پایان کاملاً تمیز نبود، اما کاملاً در گوشه دور قرار گرفت.

اتکینسون شبی نامنظم داشت و این که چگونه یک راز بود. او خطای اودگارد روی فرد را در زمان واقعی متوجه نشد. بازیکن آرسنال پس از اینکه فرد به داخل محوطه رفت، به پشت حریف خود رفت و چیزی به توپ نرسید، اما دیری نپایید که VAR ضربه ای استعاری روی شانه داور زد. رونالدو به شدت از رمزدیل گذشت.