برچسب: استانی-شهرستانها

از ورودی روستا، جمعیتی که در آن دوردست گرد هم آمده‌اند، مشخص است؛ با سطل هایی سفید در دست که احتمالا انتظار آب را می‌کشند؛ کمبود آب، فصل مشترک بسیاری از محرومیت‌هاست. غیزانیه نیز “سیر از نفت و تشنه آب است”. چشم اهالی که به ما خورد، جلوتر آمدند و آنجا بود که زبان به گلایه گشودند؛ درد و دلی که حالا و پس از چند ساعت انگار هنوز برایمان تکرار می‌شود: “مگر ما آدم نیستیم؟ اگر ما بمیریم برایمان بهتر است”…

جمعیت زیادی منتظر پر کردن سطل‌هایشان از آب قناتی هستند که به یک جوی آب می‌ریزد. در سمت راست و بالادست جوی آب، زنان و مردان ایستاده و نشسته در صف قرار دارند، پایین‌تر از آن عده‌ای در حال شستن مقدار کمی لباس‌ هستند و در انتهای این جوی آب نیز گوسفندان اهالی روستا آب می‌خورند. این وضعیت آب روستایی‌ است که اخیرا بحران آبش خبرساز شد.

سراغ دوربین و انجام مصاحبه که رفتیم، درد و دل این مردم که رنج در چهره‌هاشان نمایان بود، آغاز شد؛ ابتدا سه زن جلو آمدند و با هم جمله‌ها را تکرار و یا کامل می‌کردند، گفتند: پنج الی هفت ساعت در روز منتظر آب می‌مانیم؛ این وضعیت آب روستایی به این بزرگی‌ است. این آب را بخوریم یا برای مصارف بهداشتی استفاده کنیم؟ این ظرف را که من الان به خانه ببرم به لباس‌هایم برسانم یا به خوردن؟ آب مثل یک نخ می‌آید. رحمی به ما بکنند.

دیگری این طور ادامه داد: ما امروز مراسم درگذشت یکی از عزیزانمان را داشتیم، از شهرستان تربت‌جام آب برای مراسم آوردیم. مسئولان به فکر ما باشند؛ به خدا بابت این گاز، آب و جاده خیلی محرومیم. بی‌آبی خیلی سخت است؛ چه طور بچه‌ها را حمام ببریم؟ یک عمری‌ است که همین طور بدبختی می‌کشیم.

در این میان یکی از آن مادرانی که فرزندش سقط شده است، جلو آمد تعریف کرد که دو سه ماه پیش به دلیل همین آب آوردن بچه‌اش سقط شده است و گفت: یک نفر دیگر را نیز که فرزندش سقط شده است، همین الان از بیمارستان آورده‌اند.

درباره آبی که با تانکر به روستا می‌آید سوال کردیم و پاسخ دادند: تنها یک تانکر آب می‌آید در حالی که این همه خانوار در روستا ساکن هستند.

یکی دیگر از زنان روستایی نیز عنوان کرد: همه زنان روستا دیسک کمر گرفته‌اند. حداقل مسئولان بگویند که روستا را تخلیه کنیم؛ مردها و بچه‌هایمان از صبح تا شب کار می‌کنند، زنان هم به فکر آب هستند و دست‌هایشان همه آسیب دیده و عروس‌هایمان هم فرزندانشان سقط می‌شوند.

زن سالمندی که در حال پر کردن دبه‌هایش بود، گفت: روز تا شب همین فرغون‌ها و دبه‌ها به دستم است و همین جا هستم. دیشب آن قدر اینجا دعوا و فحاشی بر سر آب صورت گرفت که نپرسید… اگر ما از این ملت ایران نیستیم ما را بفرستید کشورهای اطراف. همین الان یکی برای سقط جنینش در بیمارستان خوابیده است، شب تا صبح از کمر درد خوابمان نمی‌برد. ما بنده خدا نیستیم؟ قبل از آمدن شما هم همین جا بین خانم‌ها دعوا شد. ما چه گناهی کردیم؟ شما بگویید گناه ما چیست؟ به درد ما رسیدگی بکنید.

سراغ کسانی که در دور قنات حلقه زده بودند رفتیم؛ آن‌ها هم این طور گفتند: وقتی آب نباشد، آبادی می‌شود؟ می‌گویند: “مریضی آمده، کرونا آمده” خوب چه طور رعایت کنیم؟ بدون آب چه طور می‌شود بهداشت را رعایت کرد. از داخل همین لوله قنات، مار و عقرب بارها بیرون آمده. الان یک ماه است که لباس‌ها را نشسته‌ایم. من الان این دبه را باید تا خانه ببرم، باز برگردم و دیگری را آب کنم و ببرم، به خدا دست‌هایم قوت ندارند و نمی‌کشند. آب که به آبادی نبود، زنده هم نباشی بهتر است.

یکی دیگر از اهالی گفت: به خدا سه ماه است در خانه افتاده‌ام؛ پاهایم ورم کرده است دکتر گفته عمل و استراحت کن؛ هم پول عمل ندارم و هم این که نمی‌توانم در خانه بمانم چرا که مدام برای تامین آب باید بیایم. سه ماه است لباس‌هایم را نشسته‌ام.

سراغ کوچه‌های روستا رفتیم و با اهالی گفت‌وگو کردیم؛ یکی از مردان درباره وضعیت بهداشتی عنوان کرد: ما الان حمام ساخته‌ایم اما آب نداریم. زمانی‌که می‌خواهیم حمام برویم باید اول داخل چراغ نفت بریزیم تا روشن شود، سپس آب را روی آن بگذاریم تا داغ شود. اذان می‌دهد می‌خواهیم وضو بگیریم آب نیست. غذا می‌خوریم، ظرف‌ها را تا دو روز نمی‌توانیم بشوییم و باید ظرف‌ها را به قنات ببریم شست‌و شو دهیم؛ باز همان جا هم شلوغ می‌شود و خانم‌ها با هم دعوا می‌کنند. یک روز که در روستا باشیم باید ۱۰ روز در مشهد کارگری کنیم تا پول در بیاوریم؛ ما که نیستیم، زنان هم وضعیت سختی دارند.

یکی دیگر از مردان روستا گفت: ما اصلا انگار بچه این انقلاب نیستیم. ما مگر جبهه نرفتیم و نجنگیدیم و سرباز ندادیم؟ اصلا هیچکس فکر ما نیست؛ ۱۶۰ خانوار که شوخی نیست. نماینده می‌گوید “آب می‌آوریم” و نمی‌آورد. این آب فعلی روستا اصلا قابل خوردن نیست؛ دیگری که از سمت کوه می‌آید مال دویست سیصد سال گذشته است و از رو خاکستر می‌آید، یعنی ما خاکسترخوریم؟ همه این جوان‌های روستا کمر درد شدند، فلج شدند از بس کار بنایی کردند و به مشهد و شمال رفتند. آب نیست، کشت دیم هم نیست. این وضعیت ماست. شما را به خدا صدای ما را به یک کسی برسانید که دست ما را بگیرند. به خدا مرگ از این زندگی که ما داریم در این روستا بهتر است؛ یا مرگ یا زندگی. نه زن‌ها و نه خود ما آسایشی نداریم؛ یک حمام حتی نداریم؛ هیچ چیزی نداریم.

سید محمد شکارچی، دهیار روستا نیز درباره وضعیت کمبود آب به ایسنا گفت: روستای بشیرآباد در فاصله ۲۷ کیلومتری از مرکز شهرستان واقع شده و دارای جمعیت بالای ۵۰۰ نفر و ۱۳۲ خانوار است که نزدیک ۱۵ سال با این مشکل بی‌آبی درست و پنجه نرم می‌کند؛ مشکلی که هم مربوط به انسان و هم مروبط به دام می‌شود. متاسفانه خانم‌ها با فاصله ۷۰۰ متری قنات، فرغون‌های سنگین آب را حمل می‌کنند که به همین دلیل پنج مورد سقط جنین داشته‌ایم.

وی ادامه داد: خانم‌های باردار فرغون‌های آب را که حمل می‌کردند، در مسیر دردشان می‌گرفته، بعد که مشکلات بعدی برایشان پیش می‌آمده به پزشک مراجعه می‌کردند و متوجه می‌شدند که بچه پنچ شش ماهه را باید سقط کنند. افرادی در روستا داریم که به دلیل کمردردهایی که دارند داخل خانه‌ها زمین‌گیر شده‌اند؛ دیسک‌های گردن، آرتروز گردن و… سایر بیماری‌ها همه با مدارک پزشکی موجود است.

دهیار روستا افزود: تانکر آب سیار هم گاهی می‌آید و گاهی نمی‌آید. الان هم مطالبه کرده‌اند که هر تانکری ۵۴.۹۰۰ تومان پول باید بدهیم؛ حساب کردیم در ماه می‌شود ۲.۳۶۰.۰۰۰ تومان. به علاوه این که شبکه آب‌رسانی روستای ما به گونه‌ای اجرا شده که یک سوم روستا آب لوله‌کشی که با تانکر درون مخزن خالی می‌شود می‌رسد، فقط پایین دست روستا دو الی سه دبه آب می‌بینند و بقیه روستا هیچ.

شکارچی عنوان کرد: بنابراین افراد به تنها قنات روستا هجوم می‌آورند؛ از طرف دیگر ازدحام دام اهالی در محل قنات را هم داریم؛ چراکه تنها درآمد اهالی دامداری است، ما یک متر کشاورزی نداریم چون چاه کشاورزی اینجا نیست و فقط مرتع داریم. امرار معاش صد در صد اهالی از دامداری است و تنها چند خانواده ماشین دارند که از آن استفاده می‌کنند. ۱۵ سال است که اهالی اینجا با مشکلات بحران آب زندگی می‌کنند.

دهیار روستای بشیرآباد تاکید کرد: ما هیچی از نظام نمی‌خواهیم؛ چهل سال از نظام جمهوری اسلامی می‌گذرد و ما تنها عدالت را می‌خواهیم؛ عدالت را برقرار کند و آب را به ما برساند؛ ما اینترنت نمی‌خواهیم، الان بعضی بر سر اینترنت دعوا دارند؛ ما گاز، اینترنت و جاده نمی‌خواهیم، ما آب می‌خواهیم. نیاز اولیه انسان آب است. واقعا دیگر مردم نمی‌توانند.

شکارچی اظهار کرد: این آب قنات بر اساس آزمایش‌های اداره علوم پزشکی اصلا قابل شرب برای انسان نیست. ما بیماران سرطانی داشتیم و انگشت شمار هم نیستند و زیاد هستند؛ بیماران کلیوی داریم. آرتروز گردن و کمر که به وفور داریم که داد مردم را درآورده. چهل سال از انقلاب گذشته تنها توقع مردم روستای بشیرآباد این است که مسئولان به فکر آب این روستا باشند. تنها خواسته ما آب است.

وی ادامه داد: یک کیلومتری روستای چشمه گل هشت ساله، چاه حفر شده و اگر چه کیفیت آن سنگین است اما قابل استفاده است؛ سال گذشته ۲۵۰ میلیون اعتبار برای برق‌دار کردن چاه گذاشتند اما یک هزارتومانی تخصیص پیدا نکرد. به مسئولان پیشنهاد دادیم که از آب روستایی استفاده کنیم که در۶ کیلومتری آن در منطقه تاریک دره که اهالی روستای تیمنک نهایتا ۶۰ تا ۷۰ روز از آب آن استفاده می‌کنند و بقیه ایام سال آب به کال و زمین می‌رود اما اینجا ۵۰۰ نفر آدم با ۷۰۰۰ راس گوسفند در حال تلف شدن هستند؛ با ۳۰۰ میلیون تومان این کار انجام پذیر است، نه ایستگاه پمپاژ می‌خواهد و نه برق؛ چراکه به دلیل بالا بودن ارتفاعش نسبت به روستا می‌توان به راحتی از آب آن جا استفاده کرد. مردم هم پای کار هستند؛ همه گفته‌اند اگر بدانیم منبع آب داریم یک میش یا بره را می‌فروشیم تا آب را تامین کنیم که از صبح تا شب جنگ اعصاب و نزاع و درگیری سر برداشت آب نداشته باشیم.

شکارچی با اشاره به اینکه مشکل دیگر این بحران آب، تبعات اجتماعی بر سر برداشت آن است، متذکر شد: اینجا قوم و قبیله‌ای است؛ این چوپان می‌گوید گوسفندم را سریع‌تر آورده‌ام و دیگری می‌گوید من زودتر آب بدهم و چون آب هم نیست، درگیر می‌شوند.

وی گفت: بالای ۵۰ خانوار طی این سال‌ها ریزش داشته‌ایم که همه به حاشیه شهرها رفته‌اند و بعضی گرفتار مشکلات حاشیه‌نشین‌ها نظیر اعتیاد و… شده‌اند. همه می‌خواهند به روستا برگردند؛ چراکه محیط روستا سالم است اما به دلیل مشکلات آب دلسرد شده‌اند.

دهیار بشیرآباد درباره وضعیت خانه بهداشت روستا خاطرنشان کرد: از زمان دولت احمدی‌نژاد که خانم دستجردی وزیر محترم بهداشت بودند در حال پیگیری هستیم؛ در آن زمان گفتند باید حداقل ۵۰۰ نفر جمعیت داشته باشیم تا امتیاز خانه بهداشت را واگذار کنند که در آن زمان ۳۳۰ نفر جمعیت داشتیم. مجدد در زمان وزارت دکتر قاضی زاده هاشمی مکاتبه کردیم و گفتند باید ۷۰۰ نفر باشد و قرار شد یک روستای دیگر به عنوان قمر روستای ما قرار بگیرد تا حد نصاب جمعیتی را داشته باشیم اما به دلیل نامناسب بودن جاده روستای ما، آن روستا قبول نکرد و اهالی گفتند مراجعه به دیگر روستاها برای ما راحت‌تر است. در سال ۹۸ هم بخشنامه جدید آمده که روستا باید ۱۲۰۰ نفر جمعیت داشته باشد؛ واقعا با این مشکلات اقتصادی، بی‌آبی و بیکاری چه طور می‌شود از ۵۰۰ به ۱۲۰۰ رسید. این روستا هم دورافتاده است و نمی‌توان تعریف کرد که به سرانه جمعیت کشوری برسد؛ باید یک طرح آمایشی باشد که امتیاز خانه بهداشت را متناسب با مناطق واگذار کنند.

تیرماه سال گذشته بود که جمعی از مسئولان شهر به این روستا سر زده بودند اما کماکان بشیرآباد در عطش و بی‌آبی می‌سوزد. اگر در همان زمان اقدامی عاجل برای رفع مشکلات این روستا صورت می‌پذیرفت، شاید آن پنج کودک حالا زنده بودند؛ اما هنوز می‌توان از جان دادن دیگران جلوگیری کرد…

اما از سوی دیگر رئیس دانشکده علوم پزشکی شهرستان تربت‌جام به ایسنا گفت: آب روستای بشیرآباد از دو طریق تانکر که برای شرب است و به صورت مداوم توسط کارشناسان بهداشتی بررسی می‌شود و همچنین چشمه(قنات) تامین می‌شود که در یک سال اخیر هیچ مورد بیماری ناشی از انتقال عفونت از منابع آبی چه تانکر و قنات گزارش نشده است.

وی در پاسخ به سوالی درباره کیفیت آب قنات و اعتراض اهالی روستا گفت: ما از روز اول گفته‌ایم آب چشمه قابل مصرف برای خوراکی نیست و آب شرب روستا، آبی است که از طریق تانکر تامین می‌شود و هیچ وقت آب قنات را قابل شرب نمی‌دانیم چرا که از نظر نیترات، میکروبی و… باید بررسی شود.

افکار در پاسخ به این‌که طبق گفته اهالی روستا آب تانکر جوابگوی نیاز روستا نیست و ناچار زمانی که آب نباشد، همان آب قنات مورد استفاده قرار می‌گیرد، بیان کرد: این مشکل آب و فاضلاب است و به ما ارتباطی ندارد؛ از نظر بحث سلامتی و امنیت آب به ما مربوط است که آب تانکر را مورد ارزیابی، کلرسنجی و… قرار می‌دهیم تا مشکلی نداشته باشد.

وی تاکید کرد: مشکلات بهداشتی مانند عدم شست‌وشوی لباس‌ها و ظروف به کمبود آب منطقه برمی‌گردد و وقتی آب نباشد بهداشت هم خوب رعایت نمی‌شود؛ از اولین ابزارهای بهداشت، آب است و بنابراین در صورتی که موجود نباشد خیلی موارد بهداشتی مثل شست‌وشوی لباس‌ها، ظروف و دست‌ها همه با مشکل مواجه می‌شود.

رئیس دانشکده علوم پزشکی شهرستان تربت‌جام درباره سقط جنین مادران هم عنوان کرد: این مطلب را به طور کلی تکذیب می‌کنیم. روستای ۴۵۹ نفره بشیرآباد هفت مادر باردار دارد که از طریق سامانه سیب و مراکز بهداشتی به طور پیوسته مورد پایش و معاینه قرار می‌گیرند و هیچ مشکلی هم ندارند. آخرین سقط روستا به تاریخ دو سال گذشته برمی‌گردد، یک مورد مرده‌زایی در تاریخ سوم تیرماه سال جاری این روستا داشته که به دلیل مشکلات ارثی و فامیلی بوده است و هیچ مورد دیگری به جز این را تایید نمی‌کنیم.

افکار در خصوص اهمیت آمار سقط یا آسیب به مادران باردار گفت: یکی از شاخص‌های توسعه پایدار در هر کشور میزان آسیبی است که به مادران باردار وارد می‌شود و یکی از مهم‌ترین موضوعات در این مورد سقط است که در این شاخص اهمیت فراوانی دارد و از نظر وزارت بهداشت و سازمان‌های جهانی مهم است. به همین دلیل است که ما تاکید می‌کنیم مراقبت از مادران باردار حتما باید انجام شود و هر آسیبی که می‌رسد، گزارش شود.

وی درباره خانه بهداشت روستای بشیرآباد عنوان کرد: خانه بهداشت به روستاهایی که حدود یک هزار نفر جمعیت داشته باشند، تعلق می‌گیرد و چون این روستا زیر این تعداد جمعیت دارد خانه بهداشت به آن تعلق نمی‌گیرد اما تیم‌های سیار مراقبت‌های لازم را انجام می‌دهند. همچنین فاصله‌ این روستا با روستای چشمه گل که خانه بهداشت دارد زیاد نیست. باز هم پیگیری می‌کنیم و در صورت امکان امتیاز خانه بهداشت را اعطا می‌کنیم.

اگر چه پاسخ مسئولان و گفته‌های اهالی با هم تفاوت زیادی دارند ولی آنچه در این میان مهم است، معضل اساسی کمبود آب است که بر هیچ‌کس پوشیده نیست. نبود آب اهالی این روستا را به ستوه آورده است…

انتهای پیام

بشیرآباد تربت‌جام، فقط ۲ ساعت تا مشهد فاصله دارد، فقط ۲ ساعت… به سمت این روستا راه افتادیم. در میانه راه روستا با جاده آسفالت خداحافظی کردیم و راه را به سمت کوه‌هایی پیش گرفتیم که سمت چپ جاده اصلی قرار دارد. تا چشم کار می‌کند دشت است و کوه؛ بدون آبادی. ۱۵ دقیقه طول کشید تا در این گرما و این مسیر خاکی، چشممان به روستایی که «آباد» نیست، روشن شد.

از ورودی روستا، جمعیتی که در آن دوردست گرد هم آمده‌اند، مشخص است؛ با سطل هایی سفید در دست که احتمالا انتظار آب را می‌کشند؛ کمبود آب، فصل مشترک بسیاری از محرومیت‌هاست. غیزانیه نیز “سیر از نفت و تشنه آب است”. چشم اهالی که به ما خورد، جلوتر آمدند و آنجا بود که زبان به گلایه گشودند؛ درد و دلی که حالا و پس از چند ساعت انگار هنوز برایمان تکرار می‌شود: “مگر ما آدم نیستیم؟ اگر ما بمیریم برایمان بهتر است”…

جمعیت زیادی منتظر پر کردن سطل‌هایشان از آب قناتی هستند که به یک جوی آب می‌ریزد. در سمت راست و بالادست جوی آب، زنان و مردان ایستاده و نشسته در صف قرار دارند، پایین‌تر از آن عده‌ای در حال شستن مقدار کمی لباس‌ هستند و در انتهای این جوی آب نیز گوسفندان اهالی روستا آب می‌خورند. این وضعیت آب روستایی‌ است که اخیرا بحران آبش خبرساز شد.

سراغ دوربین و انجام مصاحبه که رفتیم، درد و دل این مردم که رنج در چهره‌هاشان نمایان بود، آغاز شد؛ ابتدا سه زن جلو آمدند و با هم جمله‌ها را تکرار و یا کامل می‌کردند، گفتند: پنج الی هفت ساعت در روز منتظر آب می‌مانیم؛ این وضعیت آب روستایی به این بزرگی‌ است. این آب را بخوریم یا برای مصارف بهداشتی استفاده کنیم؟ این ظرف را که من الان به خانه ببرم به لباس‌هایم برسانم یا به خوردن؟ آب مثل یک نخ می‌آید. رحمی به ما بکنند.

دیگری این طور ادامه داد: ما امروز مراسم درگذشت یکی از عزیزانمان را داشتیم، از شهرستان تربت‌جام آب برای مراسم آوردیم. مسئولان به فکر ما باشند؛ به خدا بابت این گاز، آب و جاده خیلی محرومیم. بی‌آبی خیلی سخت است؛ چه طور بچه‌ها را حمام ببریم؟ یک عمری‌ است که همین طور بدبختی می‌کشیم.

در این میان یکی از آن مادرانی که فرزندش سقط شده است، جلو آمد تعریف کرد که دو سه ماه پیش به دلیل همین آب آوردن بچه‌اش سقط شده است و گفت: یک نفر دیگر را نیز که فرزندش سقط شده است، همین الان از بیمارستان آورده‌اند.

درباره آبی که با تانکر به روستا می‌آید سوال کردیم و پاسخ دادند: تنها یک تانکر آب می‌آید در حالی که این همه خانوار در روستا ساکن هستند.

یکی دیگر از زنان روستایی نیز عنوان کرد: همه زنان روستا دیسک کمر گرفته‌اند. حداقل مسئولان بگویند که روستا را تخلیه کنیم؛ مردها و بچه‌هایمان از صبح تا شب کار می‌کنند، زنان هم به فکر آب هستند و دست‌هایشان همه آسیب دیده و عروس‌هایمان هم فرزندانشان سقط می‌شوند.

زن سالمندی که در حال پر کردن دبه‌هایش بود، گفت: روز تا شب همین فرغون‌ها و دبه‌ها به دستم است و همین جا هستم. دیشب آن قدر اینجا دعوا و فحاشی بر سر آب صورت گرفت که نپرسید… اگر ما از این ملت ایران نیستیم ما را بفرستید کشورهای اطراف. همین الان یکی برای سقط جنینش در بیمارستان خوابیده است، شب تا صبح از کمر درد خوابمان نمی‌برد. ما بنده خدا نیستیم؟ قبل از آمدن شما هم همین جا بین خانم‌ها دعوا شد. ما چه گناهی کردیم؟ شما بگویید گناه ما چیست؟ به درد ما رسیدگی بکنید.

سراغ کسانی که در دور قنات حلقه زده بودند رفتیم؛ آن‌ها هم این طور گفتند: وقتی آب نباشد، آبادی می‌شود؟ می‌گویند: “مریضی آمده، کرونا آمده” خوب چه طور رعایت کنیم؟ بدون آب چه طور می‌شود بهداشت را رعایت کرد. از داخل همین لوله قنات، مار و عقرب بارها بیرون آمده. الان یک ماه است که لباس‌ها را نشسته‌ایم. من الان این دبه را باید تا خانه ببرم، باز برگردم و دیگری را آب کنم و ببرم، به خدا دست‌هایم قوت ندارند و نمی‌کشند. آب که به آبادی نبود، زنده هم نباشی بهتر است.

یکی دیگر از اهالی گفت: به خدا سه ماه است در خانه افتاده‌ام؛ پاهایم ورم کرده است دکتر گفته عمل و استراحت کن؛ هم پول عمل ندارم و هم این که نمی‌توانم در خانه بمانم چرا که مدام برای تامین آب باید بیایم. سه ماه است لباس‌هایم را نشسته‌ام.

سراغ کوچه‌های روستا رفتیم و با اهالی گفت‌وگو کردیم؛ یکی از مردان درباره وضعیت بهداشتی عنوان کرد: ما الان حمام ساخته‌ایم اما آب نداریم. زمانی‌که می‌خواهیم حمام برویم باید اول داخل چراغ نفت بریزیم تا روشن شود، سپس آب را روی آن بگذاریم تا داغ شود. اذان می‌دهد می‌خواهیم وضو بگیریم آب نیست. غذا می‌خوریم، ظرف‌ها را تا دو روز نمی‌توانیم بشوییم و باید ظرف‌ها را به قنات ببریم شست‌و شو دهیم؛ باز همان جا هم شلوغ می‌شود و خانم‌ها با هم دعوا می‌کنند. یک روز که در روستا باشیم باید ۱۰ روز در مشهد کارگری کنیم تا پول در بیاوریم؛ ما که نیستیم، زنان هم وضعیت سختی دارند.

یکی دیگر از مردان روستا گفت: ما اصلا انگار بچه این انقلاب نیستیم. ما مگر جبهه نرفتیم و نجنگیدیم و سرباز ندادیم؟ اصلا هیچکس فکر ما نیست؛ ۱۶۰ خانوار که شوخی نیست. نماینده می‌گوید “آب می‌آوریم” و نمی‌آورد. این آب فعلی روستا اصلا قابل خوردن نیست؛ دیگری که از سمت کوه می‌آید مال دویست سیصد سال گذشته است و از رو خاکستر می‌آید، یعنی ما خاکسترخوریم؟ همه این جوان‌های روستا کمر درد شدند، فلج شدند از بس کار بنایی کردند و به مشهد و شمال رفتند. آب نیست، کشت دیم هم نیست. این وضعیت ماست. شما را به خدا صدای ما را به یک کسی برسانید که دست ما را بگیرند. به خدا مرگ از این زندگی که ما داریم در این روستا بهتر است؛ یا مرگ یا زندگی. نه زن‌ها و نه خود ما آسایشی نداریم؛ یک حمام حتی نداریم؛ هیچ چیزی نداریم.

سید محمد شکارچی، دهیار روستا نیز درباره وضعیت کمبود آب به ایسنا گفت: روستای بشیرآباد در فاصله ۲۷ کیلومتری از مرکز شهرستان واقع شده و دارای جمعیت بالای ۵۰۰ نفر و ۱۳۲ خانوار است که نزدیک ۱۵ سال با این مشکل بی‌آبی درست و پنجه نرم می‌کند؛ مشکلی که هم مربوط به انسان و هم مروبط به دام می‌شود. متاسفانه خانم‌ها با فاصله ۷۰۰ متری قنات، فرغون‌های سنگین آب را حمل می‌کنند که به همین دلیل پنج مورد سقط جنین داشته‌ایم.

وی ادامه داد: خانم‌های باردار فرغون‌های آب را که حمل می‌کردند، در مسیر دردشان می‌گرفته، بعد که مشکلات بعدی برایشان پیش می‌آمده به پزشک مراجعه می‌کردند و متوجه می‌شدند که بچه پنچ شش ماهه را باید سقط کنند. افرادی در روستا داریم که به دلیل کمردردهایی که دارند داخل خانه‌ها زمین‌گیر شده‌اند؛ دیسک‌های گردن، آرتروز گردن و… سایر بیماری‌ها همه با مدارک پزشکی موجود است.

دهیار روستا افزود: تانکر آب سیار هم گاهی می‌آید و گاهی نمی‌آید. الان هم مطالبه کرده‌اند که هر تانکری ۵۴.۹۰۰ تومان پول باید بدهیم؛ حساب کردیم در ماه می‌شود ۲.۳۶۰.۰۰۰ تومان. به علاوه این که شبکه آب‌رسانی روستای ما به گونه‌ای اجرا شده که یک سوم روستا آب لوله‌کشی که با تانکر درون مخزن خالی می‌شود می‌رسد، فقط پایین دست روستا دو الی سه دبه آب می‌بینند و بقیه روستا هیچ.

شکارچی عنوان کرد: بنابراین افراد به تنها قنات روستا هجوم می‌آورند؛ از طرف دیگر ازدحام دام اهالی در محل قنات را هم داریم؛ چراکه تنها درآمد اهالی دامداری است، ما یک متر کشاورزی نداریم چون چاه کشاورزی اینجا نیست و فقط مرتع داریم. امرار معاش صد در صد اهالی از دامداری است و تنها چند خانواده ماشین دارند که از آن استفاده می‌کنند. ۱۵ سال است که اهالی اینجا با مشکلات بحران آب زندگی می‌کنند.

دهیار روستای بشیرآباد تاکید کرد: ما هیچی از نظام نمی‌خواهیم؛ چهل سال از نظام جمهوری اسلامی می‌گذرد و ما تنها عدالت را می‌خواهیم؛ عدالت را برقرار کند و آب را به ما برساند؛ ما اینترنت نمی‌خواهیم، الان بعضی بر سر اینترنت دعوا دارند؛ ما گاز، اینترنت و جاده نمی‌خواهیم، ما آب می‌خواهیم. نیاز اولیه انسان آب است. واقعا دیگر مردم نمی‌توانند.

شکارچی اظهار کرد: این آب قنات بر اساس آزمایش‌های اداره علوم پزشکی اصلا قابل شرب برای انسان نیست. ما بیماران سرطانی داشتیم و انگشت شمار هم نیستند و زیاد هستند؛ بیماران کلیوی داریم. آرتروز گردن و کمر که به وفور داریم که داد مردم را درآورده. چهل سال از انقلاب گذشته تنها توقع مردم روستای بشیرآباد این است که مسئولان به فکر آب این روستا باشند. تنها خواسته ما آب است.

وی ادامه داد: یک کیلومتری روستای چشمه گل هشت ساله، چاه حفر شده و اگر چه کیفیت آن سنگین است اما قابل استفاده است؛ سال گذشته ۲۵۰ میلیون اعتبار برای برق‌دار کردن چاه گذاشتند اما یک هزارتومانی تخصیص پیدا نکرد. به مسئولان پیشنهاد دادیم که از آب روستایی استفاده کنیم که در۶ کیلومتری آن در منطقه تاریک دره که اهالی روستای تیمنک نهایتا ۶۰ تا ۷۰ روز از آب آن استفاده می‌کنند و بقیه ایام سال آب به کال و زمین می‌رود اما اینجا ۵۰۰ نفر آدم با ۷۰۰۰ راس گوسفند در حال تلف شدن هستند؛ با ۳۰۰ میلیون تومان این کار انجام پذیر است، نه ایستگاه پمپاژ می‌خواهد و نه برق؛ چراکه به دلیل بالا بودن ارتفاعش نسبت به روستا می‌توان به راحتی از آب آن جا استفاده کرد. مردم هم پای کار هستند؛ همه گفته‌اند اگر بدانیم منبع آب داریم یک میش یا بره را می‌فروشیم تا آب را تامین کنیم که از صبح تا شب جنگ اعصاب و نزاع و درگیری سر برداشت آب نداشته باشیم.

شکارچی با اشاره به اینکه مشکل دیگر این بحران آب، تبعات اجتماعی بر سر برداشت آن است، متذکر شد: اینجا قوم و قبیله‌ای است؛ این چوپان می‌گوید گوسفندم را سریع‌تر آورده‌ام و دیگری می‌گوید من زودتر آب بدهم و چون آب هم نیست، درگیر می‌شوند.

وی گفت: بالای ۵۰ خانوار طی این سال‌ها ریزش داشته‌ایم که همه به حاشیه شهرها رفته‌اند و بعضی گرفتار مشکلات حاشیه‌نشین‌ها نظیر اعتیاد و… شده‌اند. همه می‌خواهند به روستا برگردند؛ چراکه محیط روستا سالم است اما به دلیل مشکلات آب دلسرد شده‌اند.

دهیار بشیرآباد درباره وضعیت خانه بهداشت روستا خاطرنشان کرد: از زمان دولت احمدی‌نژاد که خانم دستجردی وزیر محترم بهداشت بودند در حال پیگیری هستیم؛ در آن زمان گفتند باید حداقل ۵۰۰ نفر جمعیت داشته باشیم تا امتیاز خانه بهداشت را واگذار کنند که در آن زمان ۳۳۰ نفر جمعیت داشتیم. مجدد در زمان وزارت دکتر قاضی زاده هاشمی مکاتبه کردیم و گفتند باید ۷۰۰ نفر باشد و قرار شد یک روستای دیگر به عنوان قمر روستای ما قرار بگیرد تا حد نصاب جمعیتی را داشته باشیم اما به دلیل نامناسب بودن جاده روستای ما، آن روستا قبول نکرد و اهالی گفتند مراجعه به دیگر روستاها برای ما راحت‌تر است. در سال ۹۸ هم بخشنامه جدید آمده که روستا باید ۱۲۰۰ نفر جمعیت داشته باشد؛ واقعا با این مشکلات اقتصادی، بی‌آبی و بیکاری چه طور می‌شود از ۵۰۰ به ۱۲۰۰ رسید. این روستا هم دورافتاده است و نمی‌توان تعریف کرد که به سرانه جمعیت کشوری برسد؛ باید یک طرح آمایشی باشد که امتیاز خانه بهداشت را متناسب با مناطق واگذار کنند.

تیرماه سال گذشته بود که جمعی از مسئولان شهر به این روستا سر زده بودند اما کماکان بشیرآباد در عطش و بی‌آبی می‌سوزد. اگر در همان زمان اقدامی عاجل برای رفع مشکلات این روستا صورت می‌پذیرفت، شاید آن پنج کودک حالا زنده بودند؛ اما هنوز می‌توان از جان دادن دیگران جلوگیری کرد…

اما از سوی دیگر رئیس دانشکده علوم پزشکی شهرستان تربت‌جام به ایسنا گفت: آب روستای بشیرآباد از دو طریق تانکر که برای شرب است و به صورت مداوم توسط کارشناسان بهداشتی بررسی می‌شود و همچنین چشمه(قنات) تامین می‌شود که در یک سال اخیر هیچ مورد بیماری ناشی از انتقال عفونت از منابع آبی چه تانکر و قنات گزارش نشده است.

وی در پاسخ به سوالی درباره کیفیت آب قنات و اعتراض اهالی روستا گفت: ما از روز اول گفته‌ایم آب چشمه قابل مصرف برای خوراکی نیست و آب شرب روستا، آبی است که از طریق تانکر تامین می‌شود و هیچ وقت آب قنات را قابل شرب نمی‌دانیم چرا که از نظر نیترات، میکروبی و… باید بررسی شود.

افکار در پاسخ به این‌که طبق گفته اهالی روستا آب تانکر جوابگوی نیاز روستا نیست و ناچار زمانی که آب نباشد، همان آب قنات مورد استفاده قرار می‌گیرد، بیان کرد: این مشکل آب و فاضلاب است و به ما ارتباطی ندارد؛ از نظر بحث سلامتی و امنیت آب به ما مربوط است که آب تانکر را مورد ارزیابی، کلرسنجی و… قرار می‌دهیم تا مشکلی نداشته باشد.

وی تاکید کرد: مشکلات بهداشتی مانند عدم شست‌وشوی لباس‌ها و ظروف به کمبود آب منطقه برمی‌گردد و وقتی آب نباشد بهداشت هم خوب رعایت نمی‌شود؛ از اولین ابزارهای بهداشت، آب است و بنابراین در صورتی که موجود نباشد خیلی موارد بهداشتی مثل شست‌وشوی لباس‌ها، ظروف و دست‌ها همه با مشکل مواجه می‌شود.

رئیس دانشکده علوم پزشکی شهرستان تربت‌جام درباره سقط جنین مادران هم عنوان کرد: این مطلب را به طور کلی تکذیب می‌کنیم. روستای ۴۵۹ نفره بشیرآباد هفت مادر باردار دارد که از طریق سامانه سیب و مراکز بهداشتی به طور پیوسته مورد پایش و معاینه قرار می‌گیرند و هیچ مشکلی هم ندارند. آخرین سقط روستا به تاریخ دو سال گذشته برمی‌گردد، یک مورد مرده‌زایی در تاریخ سوم تیرماه سال جاری این روستا داشته که به دلیل مشکلات ارثی و فامیلی بوده است و هیچ مورد دیگری به جز این را تایید نمی‌کنیم.

افکار در خصوص اهمیت آمار سقط یا آسیب به مادران باردار گفت: یکی از شاخص‌های توسعه پایدار در هر کشور میزان آسیبی است که به مادران باردار وارد می‌شود و یکی از مهم‌ترین موضوعات در این مورد سقط است که در این شاخص اهمیت فراوانی دارد و از نظر وزارت بهداشت و سازمان‌های جهانی مهم است. به همین دلیل است که ما تاکید می‌کنیم مراقبت از مادران باردار حتما باید انجام شود و هر آسیبی که می‌رسد، گزارش شود.

وی درباره خانه بهداشت روستای بشیرآباد عنوان کرد: خانه بهداشت به روستاهایی که حدود یک هزار نفر جمعیت داشته باشند، تعلق می‌گیرد و چون این روستا زیر این تعداد جمعیت دارد خانه بهداشت به آن تعلق نمی‌گیرد اما تیم‌های سیار مراقبت‌های لازم را انجام می‌دهند. همچنین فاصله‌ این روستا با روستای چشمه گل که خانه بهداشت دارد زیاد نیست. باز هم پیگیری می‌کنیم و در صورت امکان امتیاز خانه بهداشت را اعطا می‌کنیم.

اگر چه پاسخ مسئولان و گفته‌های اهالی با هم تفاوت زیادی دارند ولی آنچه در این میان مهم است، معضل اساسی کمبود آب است که بر هیچ‌کس پوشیده نیست. نبود آب اهالی این روستا را به ستوه آورده است…

انتهای پیام

سرهنگ امین رمضانیان فرمانده یگان حفاظت منابع طبیعی و آبخیزداری خراسان رضوی امروز در جلسه پیشگیری از وقوع حریق در مراتع و جنگل‌های شهرستان قوچان که در محل سالن اجتماعات شهدای دولت فرمانداری این شهرستان برگزار شد، عنوان کرد: استان خراسان رضوی با وسعت ۱۱ میلیون و ۳۵۰ هزار هکتار دارای حدود ۸ میلیون و ۲۰۰ هزار هکتار اراضی ملی است و اداره کل منابع طبیعی استان برای حفاظت از این اراضی ۱۴۰ قرقبان را به کار گرفته است تا بتوانیم از عرصه‌های ملی که حق آیندگان ماست، حراست کنیم و تمام تلاش خود را داشته‌ایم که حتی یک سانتیمتر مورد تصرف و حریق قرار نگیرد.

وی با بیان این نکته که بالغ‌بر ۹۵ درصد حریق‌ها در اراضی طبیعی به‌صورت سهوی صورت می‌گیرد، گفت: تنها ۵ درصد حریق در مراتع و اراضی ملی توسط افراد و به‌صورت عمدی است که در بیشتر موارد افراد خاطی شناسایی می‌شوند و مورد پیگیری قضایی قرار می‌گیرند.

رمضانیان بیان کرد: بر اساس تحقیقات کارشناسان استانی در سال گذشته حدود ۸۵۰ هکتار از اراضی ملی در سطح استان مورد حریق واقع شد و از این میزان آتش‌سوزی حدود ۱۰ هکتار به‌صورت عمدی بوده است.

وی اظهار کرد: همچنین در این تحقیق مشخص شد که بیشتر حریق‌ها در روزهای تعطیل صورت گرفته که علت آن طبیعت گردانی بودند که برای پخت غذا آتش برپا کرده اما بعد از خروج از منطقه آتش، به نحو مطلوب خاموش نشده و باعث حریق شده است بنابراین عامل اصلی حریق‌ها عامل انسانی است.

فرمانده یگان حفاظت منابع طبیعی و آبخیزداری خراسان رضوی در ادامه با گلایه از کشاورزان در زمینه سوزاندن زمین‌های زراعی خود، گفت: بارها از کشاورزان درخواست کرده‌ایم که زمین پس‌چر خود را آتش نزنند چون این موضوع به‌صورت علمی ثابت‌شده که منفعتی برای کشاورزان ندارد اما هنوز برخی از کشاورزان سنتی عمل می‌کنند و به آتش زدن پس‌چر اقدام می‌کنند. خواسته ما از آن‌ها این است که پس‌چرهایی را آتش بزنند که در جوار اراضی ملی نباشند که ممکن است آتش به اراضی ملی سرایت کرده و حریق گسترده‌ای اتفاق بیفتد.

وی با بیان اینکه در استان خراسان رضوی بالغ‌بر یک‌میلیون هکتار جنگل طبیعی و دست کاشت وجود دارد، بیان کرد: جنگل‌های خراسان رضوی جزء جنگل‌های ایرانی-تورانی هستند و ما به‌راحتی می‌توانیم جنگل‌های دست کاشت را ایجاد و گسترش دهیم تا بتوانیم از منافع آن استفاده کنیم چرا که یک هکتار جنگل می‌تواند ۲ و نیم تن اکسیژن تولید کند.

رمضانیان ادامه داد: امسال به‌واسطه بارندگی بسیار که داشتیم پوشش زیر جنگل بلند شده و هر لحظه احتمال حریق آن وجود دارد بنابراین برای مقابله با آن چرای سبک دام در بعضی از مناطق آزادشده تا پس‌چرها از بین برود و به‌واسطه جرقه حریق گسترده ایجاد نشود.

وی با بیان اینکه وظیفه اداره کل منابع طبیعی در ابتدا حفاظت و پس‌ از آن توسعه، احیا و بهره‌برداری است، گفت: در سطح استان جنگل‌های بسیاری وجود دارد که می‌توان به جنگل‌های ارس در شمال استان، جنگل‌های پسته در بین کلات و سرخس و جنگل‌های تاغ در جنوب استان اشاره کرد که باید حفاظت شوند.

فرمانده یگان حفاظت منابع طبیعی و آبخیزداری خراسان رضوی با اشاره به ایجاد جوامع محلی در سطح مناطق پرخطر برای یاری‌رساندن به منابع طبیعی، تأکید کرد: بر اساس تبصره ۳ ماده ۴۷ قانون حفاظت از جنگل‌ها اعلام‌شده تا تمامی ارگان‌های دولتی اعم از لشکری و کشوری در صورت اعلام نیاز منابع طبیعی موظف به اطفای حریق هستند چون منابع طبیعی متولی اصلی این امر و به نمایندگی از دولت مسئول حفاظت از اراضی طبیعی است.

وی با بیان اینکه در برخی مناطق صعب‌العبور سرعت عمل برای اطفای حریق کاهش می‌یابد، اضافه کرد: دهیاری روستاها باید هرچه زودتر فعال شوند و اخیرا تجهیزاتی تهیه‌شده که توزیع می‌شوند. اگر مردم محلی تجهیزات اولیه مثل بیل، آتش کوب و فلکس بک را در اختیار داشته باشند قبل از حضور همکاران می‌توانند آتش را در نطفه خفه کنند.

استفاده از توان مردمی بهترین راه برای رفع بحران است

 در ادامه هادی رجایی‌نیا فرماندار شهرستان قوچان با اشاره به وجود مراتع فراوان در این شهرستان، منطقه را مستعد بروز حریق ذکر کرد و گفت: ماهیت بحران آتش‌سوزی در مراتع و جنگل‌ها با بحران‌هایی نظیر سیل و زلزله متفاوت است زیرا آتش‌سوزی هزینه‌های غیر قابل‌ جبران و بازسازی را به همراه دارد که باید به دنبال پیشگیری در این حوزه بود.

وی از پیشگیری به‌عنوان بهترین راه برای کاهش هزینه‌های ناشی از خسارت نام برد و اظهار کرد: فرهنگ‌سازی نیز می‌تواند به‌عنوان راه پیشگیری در بحران‌های ناشی از آتش‌سوزی در مراتع مورد توجه قرار گیرد زیرا عمده آتش‌سوزی‌ها عمدی نبوده و بر اثر یک سهل‌انگاری به وقوع می‌پیوندد.

رئیس شورای هماهنگی مدیریت بحران شهرستان قوچان تصریح کرد: در کنار سرعت عمل و انجام برخی اقدامات علمی در مهار بحران، استفاده از توان و ظرفیت‌های مردمی بهترین روش برای پیشگیری و رفع بحران است و اگر نهادهای مردمی در کنترل و مهار بحران کمک نکنند به‌ طور قطع بحران، گسترش بیشتری داشته و از کنترل خارج می‌شود.

رجایی‌نیا گفت: به نهادهای محلی به‌ویژه دهیاری‌ها که مدیران بحران روستای خود محسوب می‌شوند، دستورات لازم برای تجهیز در حوزه اطفای حریق داده‌ شده تا در مواقع بحرانی و پیش از رسیدن نیروهای متخصص تا حدی از گسترش بحران جلوگیری کنند.

انتهای پیام

سرهنگ امین رمضانیان فرمانده یگان حفاظت منابع طبیعی و آبخیزداری خراسان رضوی امروز در حاشیه برگزاری مانور اطفای حریق شهرستان‌های منطقه یک استان خراسان رضوی که در منطقه زوباران بخش باجگیران از توابع شهرستان قوچان برگزار شد، در جمع خبرنگاران عنوان کرد: هر ساله به‌ واسطه فرارسیدن گرما بدون شک در عرصه‌های ملی شاهد وقوع حریق هستیم.

وی ادامه داد: در عرصه‌های ملی به‌منظور پیشگیری و مقابله با حریق هر ساله مانور اطفای حریق را در سطح استان خراسان رضوی انجام می‌دهیم و امسال این مانور در سطح شهرستانی و به مرکزیت قوچان برگزار شد.

رمضانیان بیان کرد: این مانور به‌منزله آمادگی هر چه بیشتر استان در صورت وقوع حریق، امروز با حضور تعدادی از قرقبانان شهرستان‌های منطقه یک استان که شامل ۱۵ شهرستان است و با همکاری ارگان‌های دولتی سطح شهرستان قوچان در پلاک زوباران در این شهرستان به مرحله اجرا گذاشته شد.

فرمانده یگان حفاظت منابع طبیعی و آبخیزداری خراسان رضوی افزود: سامانه تلفنی ۱۵۰۴ و ۱۳۹ به‌صورت ۲۴ ساعته آماده است تا هموطنان در سراسر کشور به‌محض اطلاع از تخریب، تصرف و یا حریق در اراضی ملی تماس بگیرند تا نیروها در کمترین زمان به محل برای اطفای حریق اعزام شوند.

در ادامه هادی رجائی‌نیا فرماندار شهرستان قوچان، گفت: شهرستان قوچان یکی از شهرستان‌هایی است که به دلیل مراتع متعدد و پوشش گیاهی بالا مستعد بروز حریق در فصل تابستان است به همین دلیل این مانورها در طول مقاطع مختلف برای آمادگی کامل همه نیروها برگزار می‌شود.

وی گفت: برای مقابله با این بحران انجام آموزش‌های لازم به نهادهای مردمی در دستور کار بوده و به مجموعه دهیاری‌ها اعلام‌شده که همه دهیاری‌ها به‌ویژه آن‌هایی که در مجاورت مناطق مستعد و اراضی ملی هستند، حتماً به امکانات امدادی اطفای حریق تجهیز شوند.

انتهای پیام

بشیرآباد تربت‌جام، فقط ۲ ساعت تا مشهد فاصله دارد، فقط ۲ ساعت… به سمت این روستا راه افتادیم. در میانه راه روستا با جاده آسفالت خداحافظی کردیم و راه را به سمت کوه‌هایی پیش گرفتیم که سمت چپ جاده اصلی قرار دارد. تا چشم کار می‌کند دشت است و کوه؛ بدون آبادی. ۱۵ دقیقه طول کشید تا در این گرما و این مسیر خاکی، چشممان به روستایی که «آباد» نیست، روشن شد.

از ورودی روستا، جمعیتی که در آن دوردست گرد هم آمده‌اند، مشخص است؛ با سطل هایی سفید در دست که احتمالا انتظار آب را می‌کشند؛ کمبود آب، فصل مشترک بسیاری از محرومیت‌هاست. غیزانیه نیز “سیر از نفت و تشنه آب است”. چشم اهالی که به ما خورد، جلوتر آمدند و آنجا بود که زبان به گلایه گشودند؛ درد و دلی که حالا و پس از چند ساعت انگار هنوز برایمان تکرار می‌شود: “مگر ما آدم نیستیم؟ اگر ما بمیریم برایمان بهتر است”…

جمعیت زیادی منتظر پر کردن سطل‌هایشان از آب قناتی هستند که به یک جوی آب می‌ریزد. در سمت راست و بالادست جوی آب، زنان و مردان ایستاده و نشسته در صف قرار دارند، پایین‌تر از آن عده‌ای در حال شستن مقدار کمی لباس‌ هستند و در انتهای این جوی آب نیز گوسفندان اهالی روستا آب می‌خورند. این وضعیت آب روستایی‌ است که اخیرا بحران آبش خبرساز شد.

سراغ دوربین و انجام مصاحبه که رفتیم، درد و دل این مردم که رنج در چهره‌هاشان نمایان بود، آغاز شد؛ ابتدا سه زن جلو آمدند و با هم جمله‌ها را تکرار و یا کامل می‌کردند، گفتند: پنج الی هفت ساعت در روز منتظر آب می‌مانیم؛ این وضعیت آب روستایی به این بزرگی‌ است. این آب را بخوریم یا برای مصارف بهداشتی استفاده کنیم؟ این ظرف را که من الان به خانه ببرم به لباس‌هایم برسانم یا به خوردن؟ آب مثل یک نخ می‌آید. رحمی به ما بکنند.

دیگری این طور ادامه داد: ما امروز مراسم درگذشت یکی از عزیزانمان را داشتیم، از شهرستان تربت‌جام آب برای مراسم آوردیم. مسئولان به فکر ما باشند؛ به خدا بابت این گاز، آب و جاده خیلی محرومیم. بی‌آبی خیلی سخت است؛ چه طور بچه‌ها را حمام ببریم؟ یک عمری‌ است که همین طور بدبختی می‌کشیم.

در این میان یکی از آن مادرانی که فرزندش سقط شده است، جلو آمد تعریف کرد که دو سه ماه پیش به دلیل همین آب آوردن بچه‌اش سقط شده است و گفت: یک نفر دیگر را نیز که فرزندش سقط شده است، همین الان از بیمارستان آورده‌اند.

درباره آبی که با تانکر به روستا می‌آید سوال کردیم و پاسخ دادند: تنها یک تانکر آب می‌آید در حالی که این همه خانوار در روستا ساکن هستند.

یکی دیگر از زنان روستایی نیز عنوان کرد: همه زنان روستا دیسک کمر گرفته‌اند. حداقل مسئولان بگویند که روستا را تخلیه کنیم؛ مردها و بچه‌هایمان از صبح تا شب کار می‌کنند، زنان هم به فکر آب هستند و دست‌هایشان همه آسیب دیده و عروس‌هایمان هم فرزندانشان سقط می‌شوند.

زن سالمندی که در حال پر کردن دبه‌هایش بود، گفت: روز تا شب همین فرغون‌ها و دبه‌ها به دستم است و همین جا هستم. دیشب آن قدر اینجا دعوا و فحاشی بر سر آب صورت گرفت که نپرسید… اگر ما از این ملت ایران نیستیم ما را بفرستید کشورهای اطراف. همین الان یکی برای سقط جنینش در بیمارستان خوابیده است، شب تا صبح از کمر درد خوابمان نمی‌برد. ما بنده خدا نیستیم؟ قبل از آمدن شما هم همین جا بین خانم‌ها دعوا شد. ما چه گناهی کردیم؟ شما بگویید گناه ما چیست؟ به درد ما رسیدگی بکنید.

سراغ کسانی که در دور قنات حلقه زده بودند رفتیم؛ آن‌ها هم این طور گفتند: وقتی آب نباشد، آبادی می‌شود؟ می‌گویند: “مریضی آمده، کرونا آمده” خوب چه طور رعایت کنیم؟ بدون آب چه طور می‌شود بهداشت را رعایت کرد. از داخل همین لوله قنات، مار و عقرب بارها بیرون آمده. الان یک ماه است که لباس‌ها را نشسته‌ایم. من الان این دبه را باید تا خانه ببرم، باز برگردم و دیگری را آب کنم و ببرم، به خدا دست‌هایم قوت ندارند و نمی‌کشند. آب که به آبادی نبود، زنده هم نباشی بهتر است.

یکی دیگر از اهالی گفت: به خدا سه ماه است در خانه افتاده‌ام؛ پاهایم ورم کرده است دکتر گفته عمل و استراحت کن؛ هم پول عمل ندارم و هم این که نمی‌توانم در خانه بمانم چرا که مدام برای تامین آب باید بیایم. سه ماه است لباس‌هایم را نشسته‌ام.

سراغ کوچه‌های روستا رفتیم و با اهالی گفت‌وگو کردیم؛ یکی از مردان درباره وضعیت بهداشتی عنوان کرد: ما الان حمام ساخته‌ایم اما آب نداریم. زمانی‌که می‌خواهیم حمام برویم باید اول داخل چراغ نفت بریزیم تا روشن شود، سپس آب را روی آن بگذاریم تا داغ شود. اذان می‌دهد می‌خواهیم وضو بگیریم آب نیست. غذا می‌خوریم، ظرف‌ها را تا دو روز نمی‌توانیم بشوییم و باید ظرف‌ها را به قنات ببریم شست‌و شو دهیم؛ باز همان جا هم شلوغ می‌شود و خانم‌ها با هم دعوا می‌کنند. یک روز که در روستا باشیم باید ۱۰ روز در مشهد کارگری کنیم تا پول در بیاوریم؛ ما که نیستیم، زنان هم وضعیت سختی دارند.

یکی دیگر از مردان روستا گفت: ما اصلا انگار بچه این انقلاب نیستیم. ما مگر جبهه نرفتیم و نجنگیدیم و سرباز ندادیم؟ اصلا هیچکس فکر ما نیست؛ ۱۶۰ خانوار که شوخی نیست. نماینده می‌گوید “آب می‌آوریم” و نمی‌آورد. این آب فعلی روستا اصلا قابل خوردن نیست؛ دیگری که از سمت کوه می‌آید مال دویست سیصد سال گذشته است و از رو خاکستر می‌آید، یعنی ما خاکسترخوریم؟ همه این جوان‌های روستا کمر درد شدند، فلج شدند از بس کار بنایی کردند و به مشهد و شمال رفتند. آب نیست، کشت دیم هم نیست. این وضعیت ماست. شما را به خدا صدای ما را به یک کسی برسانید که دست ما را بگیرند. به خدا مرگ از این زندگی که ما داریم در این روستا بهتر است؛ یا مرگ یا زندگی. نه زن‌ها و نه خود ما آسایشی نداریم؛ یک حمام حتی نداریم؛ هیچ چیزی نداریم.

سید محمد شکارچی، دهیار روستا نیز درباره وضعیت کمبود آب به ایسنا گفت: روستای بشیرآباد در فاصله ۲۷ کیلومتری از مرکز شهرستان واقع شده و دارای جمعیت بالای ۵۰۰ نفر و ۱۳۲ خانوار است که نزدیک ۱۵ سال با این مشکل بی‌آبی درست و پنجه نرم می‌کند؛ مشکلی که هم مربوط به انسان و هم مروبط به دام می‌شود. متاسفانه خانم‌ها با فاصله ۷۰۰ متری قنات، فرغون‌های سنگین آب را حمل می‌کنند که به همین دلیل پنج مورد سقط جنین داشته‌ایم.

وی ادامه داد: خانم‌های باردار فرغون‌های آب را که حمل می‌کردند، در مسیر دردشان می‌گرفته، بعد که مشکلات بعدی برایشان پیش می‌آمده به پزشک مراجعه می‌کردند و متوجه می‌شدند که بچه پنچ شش ماهه را باید سقط کنند. افرادی در روستا داریم که به دلیل کمردردهایی که دارند داخل خانه‌ها زمین‌گیر شده‌اند؛ دیسک‌های گردن، آرتروز گردن و… سایر بیماری‌ها همه با مدارک پزشکی موجود است.

دهیار روستا افزود: تانکر آب سیار هم گاهی می‌آید و گاهی نمی‌آید. الان هم مطالبه کرده‌اند که هر تانکری ۵۴.۹۰۰ تومان پول باید بدهیم؛ حساب کردیم در ماه می‌شود ۲.۳۶۰.۰۰۰ تومان. به علاوه این که شبکه آب‌رسانی روستای ما به گونه‌ای اجرا شده که یک سوم روستا آب لوله‌کشی که با تانکر درون مخزن خالی می‌شود می‌رسد، فقط پایین دست روستا دو الی سه دبه آب می‌بینند و بقیه روستا هیچ.

شکارچی عنوان کرد: بنابراین افراد به تنها قنات روستا هجوم می‌آورند؛ از طرف دیگر ازدحام دام اهالی در محل قنات را هم داریم؛ چراکه تنها درآمد اهالی دامداری است، ما یک متر کشاورزی نداریم چون چاه کشاورزی اینجا نیست و فقط مرتع داریم. امرار معاش صد در صد اهالی از دامداری است و تنها چند خانواده ماشین دارند که از آن استفاده می‌کنند. ۱۵ سال است که اهالی اینجا با مشکلات بحران آب زندگی می‌کنند.

دهیار روستای بشیرآباد تاکید کرد: ما هیچی از نظام نمی‌خواهیم؛ چهل سال از نظام جمهوری اسلامی می‌گذرد و ما تنها عدالت را می‌خواهیم؛ عدالت را برقرار کند و آب را به ما برساند؛ ما اینترنت نمی‌خواهیم، الان بعضی بر سر اینترنت دعوا دارند؛ ما گاز، اینترنت و جاده نمی‌خواهیم، ما آب می‌خواهیم. نیاز اولیه انسان آب است. واقعا دیگر مردم نمی‌توانند.

شکارچی اظهار کرد: این آب قنات بر اساس آزمایش‌های اداره علوم پزشکی اصلا قابل شرب برای انسان نیست. ما بیماران سرطانی داشتیم و انگشت شمار هم نیستند و زیاد هستند؛ بیماران کلیوی داریم. آرتروز گردن و کمر که به وفور داریم که داد مردم را درآورده. چهل سال از انقلاب گذشته تنها توقع مردم روستای بشیرآباد این است که مسئولان به فکر آب این روستا باشند. تنها خواسته ما آب است.

وی ادامه داد: یک کیلومتری روستای چشمه گل هشت ساله، چاه حفر شده و اگر چه کیفیت آن سنگین است اما قابل استفاده است؛ سال گذشته ۲۵۰ میلیون اعتبار برای برق‌دار کردن چاه گذاشتند اما یک هزارتومانی تخصیص پیدا نکرد. به مسئولان پیشنهاد دادیم که از آب روستایی استفاده کنیم که در۶ کیلومتری آن در منطقه تاریک دره که اهالی روستای تیمنک نهایتا ۶۰ تا ۷۰ روز از آب آن استفاده می‌کنند و بقیه ایام سال آب به کال و زمین می‌رود اما اینجا ۵۰۰ نفر آدم با ۷۰۰۰ راس گوسفند در حال تلف شدن هستند؛ با ۳۰۰ میلیون تومان این کار انجام پذیر است، نه ایستگاه پمپاژ می‌خواهد و نه برق؛ چراکه به دلیل بالا بودن ارتفاعش نسبت به روستا می‌توان به راحتی از آب آن جا استفاده کرد. مردم هم پای کار هستند؛ همه گفته‌اند اگر بدانیم منبع آب داریم یک میش یا بره را می‌فروشیم تا آب را تامین کنیم که از صبح تا شب جنگ اعصاب و نزاع و درگیری سر برداشت آب نداشته باشیم.

شکارچی با اشاره به اینکه مشکل دیگر این بحران آب، تبعات اجتماعی بر سر برداشت آن است، متذکر شد: اینجا قوم و قبیله‌ای است؛ این چوپان می‌گوید گوسفندم را سریع‌تر آورده‌ام و دیگری می‌گوید من زودتر آب بدهم و چون آب هم نیست، درگیر می‌شوند.

وی گفت: بالای ۵۰ خانوار طی این سال‌ها ریزش داشته‌ایم که همه به حاشیه شهرها رفته‌اند و بعضی گرفتار مشکلات حاشیه‌نشین‌ها نظیر اعتیاد و… شده‌اند. همه می‌خواهند به روستا برگردند؛ چراکه محیط روستا سالم است اما به دلیل مشکلات آب دلسرد شده‌اند.

دهیار بشیرآباد درباره وضعیت خانه بهداشت روستا خاطرنشان کرد: از زمان دولت احمدی‌نژاد که خانم دستجردی وزیر محترم بهداشت بودند در حال پیگیری هستیم؛ در آن زمان گفتند باید حداقل ۵۰۰ نفر جمعیت داشته باشیم تا امتیاز خانه بهداشت را واگذار کنند که در آن زمان ۳۳۰ نفر جمعیت داشتیم. مجدد در زمان وزارت دکتر قاضی زاده هاشمی مکاتبه کردیم و گفتند باید ۷۰۰ نفر باشد و قرار شد یک روستای دیگر به عنوان قمر روستای ما قرار بگیرد تا حد نصاب جمعیتی را داشته باشیم اما به دلیل نامناسب بودن جاده روستای ما، آن روستا قبول نکرد و اهالی گفتند مراجعه به دیگر روستاها برای ما راحت‌تر است. در سال ۹۸ هم بخشنامه جدید آمده که روستا باید ۱۲۰۰ نفر جمعیت داشته باشد؛ واقعا با این مشکلات اقتصادی، بی‌آبی و بیکاری چه طور می‌شود از ۵۰۰ به ۱۲۰۰ رسید. این روستا هم دورافتاده است و نمی‌توان تعریف کرد که به سرانه جمعیت کشوری برسد؛ باید یک طرح آمایشی باشد که امتیاز خانه بهداشت را متناسب با مناطق واگذار کنند.

تیرماه سال گذشته بود که جمعی از مسئولان شهر به این روستا سر زده بودند اما کماکان بشیرآباد در عطش و بی‌آبی می‌سوزد. اگر در همان زمان اقدامی عاجل برای رفع مشکلات این روستا صورت می‌پذیرفت، شاید آن پنج کودک حالا زنده بودند؛ اما هنوز می‌توان از جان دادن دیگران جلوگیری کرد…

اما از سوی دیگر رئیس دانشکده علوم پزشکی شهرستان تربت‌جام به ایسنا گفت: آب روستای بشیرآباد از دو طریق تانکر که برای شرب است و به صورت مداوم توسط کارشناسان بهداشتی بررسی می‌شود و همچنین چشمه(قنات) تامین می‌شود که در یک سال اخیر هیچ مورد بیماری ناشی از انتقال عفونت از منابع آبی چه تانکر و قنات گزارش نشده است.

وی در پاسخ به سوالی درباره کیفیت آب قنات و اعتراض اهالی روستا گفت: ما از روز اول گفته‌ایم آب چشمه قابل مصرف برای خوراکی نیست و آب شرب روستا، آبی است که از طریق تانکر تامین می‌شود و هیچ وقت آب قنات را قابل شرب نمی‌دانیم چرا که از نظر نیترات، میکروبی و… باید بررسی شود.

افکار در پاسخ به این‌که طبق گفته اهالی روستا آب تانکر جوابگوی نیاز روستا نیست و ناچار زمانی که آب نباشد، همان آب قنات مورد استفاده قرار می‌گیرد، بیان کرد: این مشکل آب و فاضلاب است و به ما ارتباطی ندارد؛ از نظر بحث سلامتی و امنیت آب به ما مربوط است که آب تانکر را مورد ارزیابی، کلرسنجی و… قرار می‌دهیم تا مشکلی نداشته باشد.

وی تاکید کرد: مشکلات بهداشتی مانند عدم شست‌وشوی لباس‌ها و ظروف به کمبود آب منطقه برمی‌گردد و وقتی آب نباشد بهداشت هم خوب رعایت نمی‌شود؛ از اولین ابزارهای بهداشت، آب است و بنابراین در صورتی که موجود نباشد خیلی موارد بهداشتی مثل شست‌وشوی لباس‌ها، ظروف و دست‌ها همه با مشکل مواجه می‌شود.

رئیس دانشکده علوم پزشکی شهرستان تربت‌جام درباره سقط جنین مادران هم عنوان کرد: این مطلب را به طور کلی تکذیب می‌کنیم. روستای ۴۵۹ نفره بشیرآباد هفت مادر باردار دارد که از طریق سامانه سیب و مراکز بهداشتی به طور پیوسته مورد پایش و معاینه قرار می‌گیرند و هیچ مشکلی هم ندارند. آخرین سقط روستا به تاریخ دو سال گذشته برمی‌گردد، یک مورد مرده‌زایی در تاریخ سوم تیرماه سال جاری این روستا داشته که به دلیل مشکلات ارثی و فامیلی بوده است و هیچ مورد دیگری به جز این را تایید نمی‌کنیم.

افکار در خصوص اهمیت آمار سقط یا آسیب به مادران باردار گفت: یکی از شاخص‌های توسعه پایدار در هر کشور میزان آسیبی است که به مادران باردار وارد می‌شود و یکی از مهم‌ترین موضوعات در این مورد سقط است که در این شاخص اهمیت فراوانی دارد و از نظر وزارت بهداشت و سازمان‌های جهانی مهم است. به همین دلیل است که ما تاکید می‌کنیم مراقبت از مادران باردار حتما باید انجام شود و هر آسیبی که می‌رسد، گزارش شود.

وی درباره خانه بهداشت روستای بشیرآباد عنوان کرد: خانه بهداشت به روستاهایی که حدود یک هزار نفر جمعیت داشته باشند، تعلق می‌گیرد و چون این روستا زیر این تعداد جمعیت دارد خانه بهداشت به آن تعلق نمی‌گیرد اما تیم‌های سیار مراقبت‌های لازم را انجام می‌دهند. همچنین فاصله‌ این روستا با روستای چشمه گل که خانه بهداشت دارد زیاد نیست. باز هم پیگیری می‌کنیم و در صورت امکان امتیاز خانه بهداشت را اعطا می‌کنیم.

اگر چه پاسخ مسئولان و گفته‌های اهالی با هم تفاوت زیادی دارند ولی آنچه در این میان مهم است، معضل اساسی کمبود آب است که بر هیچ‌کس پوشیده نیست. نبود آب اهالی این روستا را به ستوه آورده است…

انتهای پیام

قاسم علی‎آبادی در گفت‎وگو با ایسنا عنوان کرد: پس از اعلام حریق در ساعت ۲۱:۲۰ دقیقه شب گذشته، به دلیل حجم بالای آتش بلافاصله طی هماهنگی‎های به عمل آمده نیروها به محل اعزام و اقدام به اطفای حریق نمودند.

وی ادامه داد: اگر چه پس از اعلام آتش‎سوزی نیروها به محل اعزام شدند، اما به دلیل حجم بسیار سنگین آتش از شهرهای مشهد، خرو، نیشابور، ملک‎آباد درخواست نیروی کمکی شد، که به دلیل بعد مسافت پس از یک ساعت به محل رسیدند.

مدیر خدمات شهری شرکت عمران شهرداری بینالود با بیان اینکه به دلیل گستردگی آتش و پر بودن انبار کاغذ قسمت عمده‎ای از انبار سوخته است، اظهار کرد: هر چند نیروها از شب گذشته در محل اسقرار یافته‎اند، اما چون آتش به طور کامل اطفاء نشده، هنوز نیروها در محل حضور دارند و در آماده باش کامل به سر می‎برند.

وی مطرح کرد: در مجموع حدود ۶ دستگاه آتش‎نشانی از شهرهای مختلف با ۲۰ تا ۳۰ نفر نیروی آتش‎نشان به همراه تجهیزات کامل برای مهار آتش در محل حضور داشتند، اگر چه آتش خاموش شده اما چون کارتن‎ها درون‎سوز هستند، نیروها باید ۲۴ تا ۴۸ ساعت آینده در محل حضور داشته باشند.

علی‎آبادی عنوان کرد: انبار کارخانه بیش از ۵ هزار متر مربع وسعت دارد، البته به دلیل اینکه حدس و گمان‎های بسیاری در علت آتش سوزی وجود دارد، مقرر شده فیلم‎های دوربین‎های مداربسته کارخانه گرفته و تحلیل گردد تا مشخص شود علت حادثه عمدی بوده یا غیر عمدی، اما تا این لحظه هنوز علت اصلی مشخص نشده است.

وی گفت: هر چند تجهیزات لازم برای اطفای حریق در محل کارخانه وجود داشت اما حجم آتش و باد آنقدر زیاد بود که سیستم‎های اطفای حریق خود کارخانه در لحظات اولیه نتوانستند آتش را مهار کنند، حتی تردد خودروهای امداد و نجات نیز به سختی انجام می‌‏شده است.

مدیر خدمات شهری شرکت عمران شهرداری بینالود گفت: پیش‎بینی می‎شود به دلیل این آتش‎سوزی حدود ۱۵ میلیارد تومان خسارت وارد شده باشد، اما باز هم باید کارشناسی دقیق صورت گیرد.

وی اظهار کرد: با وجود اینکه تجهیزات شهرداری بینالود جوابگوی این گونه حوادث نیست و تا کنون چندین مرتبه کمبودها به استانداری و فرمانداری اعلام شده، ولی گفته می‎شود چون بینالود شهر جدید است، جزء سازمان همیاری‎ها و شهرداری‎ها محسوب نمی‌شود.

علی‎آبادی بیان کرد: متاسفانه تاکنون برای تامین تجهیزات مورد نیاز با وجود پیگیری‎های انجام شده به نتیجه‎ای نرسیده‎ایم، با توجه به بلند مرتبه سازی‎هایی که در مسکن مهر و بخش صنعت صورت گرفته نیازمند تجهیزات امداد و نجات در ارتفاع هستیم.

وی ادامه داد: در بخش صنعت ارتفاع برخی سوله‎ها تا ۵۰ متر می‌‏رسند، همچنین برخی ماشین‎آلات با ۱۵ سال عمر فرسوده و حجمشان نیز پایین است، متاسفانه تا کنون کمپرسی تک برای حمل آب با وجود نیاز جدی که داریم، نتوانستیم داشته باشیم. قطعا برای رفع این مشکلات نیازمند توجه مسئولان هستیم.

آتش سوزی ۱۰ ساعته

از سویی در همین خصوص مدیر کارخانه بازیافت کاغذ در شهر بینالود به ایسنا گفت: آتش‌سوزی گسترده در انبار روباز کاغذ این کارخانه به مدت ۱۰ ساعت ادامه داشت، که با کمک نیروهای آتش‌نشانی مهار شد.

امین ابراهیم‎زاده افزود: در این آتش‌سوزی اگر چه ضایعات سوختند ولی برای تاسیسات مشکلی به وجود نیامده است، اکنون علت اصلی حادثه و میزان خسارت وارده توسط کارشناسان در دست بررسی است.

وی عنوان کرد: وسعت آتش زیاد نبوده است و تمامی تجهیزات مورد نیاز اطفای حریق در محل کارخانه وجود داشته و هنوز هم آتش‌نشانان در محل حضور دارند.

مدیر کارخانه بازیافت کاغذ در شهر بینالود گفت: در حال حاضر مشکل خاصی در محل کارخانه وجود ندارد.

انتهای پیام

حسن گیاهی در گفت‎‌وگو با ایسنا عنوان کرد: این باغ که در فروردین‌‏ماه سال جاری شناسایی شد، پس از بررسی به عمل آمده از تمامی شاخص‎های باغ ایرانی برخوردار بوده و همه مسائل فلسفی، فنی و باغ‎آرایی ایرانی در آن رعایت شده و دارای حریم است.

وی با اشاره به مشخصات این باغ تاریخی افزود: باغ تاریخی آسیاب‎ قدیمی، از زیباترین آثار تاریخی شهرستان واقع در منطقه گردشگری بندفریمان است. این اثر فرهنگی طبیعی از چارچوب مفهومی و زیبایی شناسانه در طراحی و ساخت برخوردار بوده و همزمان با دیگر باغ ایرانی فریمان(باغ ملی) در دوره پهلوی اول بنیان گذاشته شده است.

گیاهی اظهار کرد: باغ آسیاب با دو راه متقاطع به چهار بخش تقسیم می‎شود که درختان سر به فلک کشیده کاج در طرفین هر مسیر منظره زیبایی به آن بخشیده‎اند، از چهار مسیر اصلی باغ، یک راه با پلکان سنگی به در ورودی اصلی، یک راه با پل‎سنگی به کوه، یک راه به باغات و راه دیگر با پلکان به حوضچه‎سنگی تصفیه آب آسیاب ختم می‎شود.

 وی گفت: این باغ تاریخی که در دامنه کوه‎های بند ساخته شده در ابتدای ورودی خود آسیاب قدیمی را میزبانی می‎کند که همزمان با باغ ساخته شده و با اتکا به نیروی آب کار می‎کرده است.

این کارشناس میراث فرهنگی و گردشگری مطرح کرد: آب قبل از ورود به آسیاب در حوضچه سنگی زیبایی که برایش تعبیه شده، تصفیه می‎شده؛ همچنین سنگ‎های تراشیده بزرگ و یک دست به کار رفته در ساخت پلکان‎ها، حوضچه تصفیه آب، جوی‎های آب و پل به سبک سنگ‎های به کار رفته در تخت جمشید ساخته شده‎اند.

وی ادامه داد: اگرچه این آسیاب قدیمی در زمان حیات خود که مرتبط با دهه ۲۰ شمسی می‎شود، انواع مختلف آرد تولید می‎کرده و حتی قسمتی از آن نیز صادر می‎شده، اما در شهریور ۱۳۲۰ زمان جنگ دوم جهانی و شروع هرج و مرج، این باغ نیز دچار آسیب گردید و آسیاب آن آتش گرفت.

گیاهی اظهار کرد: خوشبختانه تا حد زیادی فضای سبز، باغ و آسیاب این باغ تاریخی که از هویت و شخصیت فرهنگی- طبیعی برخوردار است، باقی مانده که می‎طلبد از سوی مالک(کارخانه قند) مورد رسیدگی قرار گیرد.

وی تاکید کرد: مرمت و بازپیرایی باغ آسیاب می‎تواند ضمن حفظ آثار تاریخی، فضای بسیار دل‎چسبی را برای گردشگران فراهم نموده و باعث اشتغال و کسب‎درآمد برای سرمایه‎گذار باشد. همچنین اقدامات ثبت ملی این اثر تاریخی طبیعی از سوی اداره میراث فرهنگی در جریان است.

رئیس اداره میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری فریمان افزود: این باغ تاریخی حدود دو هکتار وسعت دارد که در منطقه گردشگری سد فریمان و در دامنه کوه واقع شده است.

وی بیان کرد: با توجه به اینکه در فریمان اقامتگاه بوم‎گردی نداریم، تلاش می‏‌شود؛ مجوزهای لازم را برای راه‌اندازی اقامتگاه بوم‎گردی در این مکان اخذ کنیم، همچنین همزمان توسط مالک و مشاور طرح مرمتی آن در دست تهیه است.

گیاهی گفت: این باغ که به صورت طبقاتی بوده و توپوگرافی خاصی دارد، قطعا به زودی به یکی از زیباترین مناطق گردشگری خراسان رضوی تبدیل می‎شود. بدون شک این باغ ایرانی، فریمان را در شاخص‎های میراث فرهنگی و گردشگری استان ارتقاء خواهد داد.

وی تصریح کرد: با شناسایی این مکان بسیار زیبا یک باغ دیگر نیز به باغ‎های ایرانی افزوده شد، امیدواریم به زودی این مکان به درستی معرفی شود و قدر آن را بدانیم. این باغ تا کنون هویت خود را به خوبی حفظ کرده و دست نخورده باقی مانده است.

رئیس اداره میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری فریمان با بیان اینکه فاصله این باغ تا شهر فریمان بین ۸ تا ۱۰ کیلومتر و مسیر آن آسفالت است، افزود: بدون شک اجازه نخواهیم داد در این مکان تاریخی هیچ‎گونه ساخت‎وساز غیر مجازی صورت گیرد.

وی عنوان کرد: اگر چه در شهرستان یک باغ ایرانی دیگر به نام باغ ملی فریمان داریم، اما متاسفانه به دلیل ساخت‎وسازهای غیر مجاز بسیاری که در این مکان صورت گرفته ضربه زیادی به آن زده شده به طوری که تا کنون بیش از ۵۰ درصد هویت خود را از دست داده است.

گیاهی در پایان با بیان اینکه متاسفانه در سد فریمان زیرساخت‎های لازم را نداریم، بیان کرد: اگر چه این سد سرشار از آب است اما آب شرب و گاز نداریم، البته بر اساس آنچه اعلام شده مشکل آب‎شرب آن به زودی رفع می‎شود.

انتهای پیام

آتشپاد دوم امیر عزیزی صبح امروز سه شنبه سیزدهم خرداد ماه ۹۹ با اعلام این خبر گفت: این آتش‌سوزی دوشنبه شب در انبار روباز یک کارخانه تولید کاغذ با وسعت بیش از ۵۰۰۰ مترمربع رخ داد و آتش‌نشانان از شهر های مشهد، نیشابور، ملک‌آباد و بینالود به محل حادثه اعزام شدند.

مدیرعامل سازمان آتش‌نشانی مشهد ادامه داد: وسعت این حریق گسترده بوده و محل دپو کاغذ و کارتن به صورت کامل زیر آتش رفته است که با تلاش سخت و نفس‌گیر و طاقت فرسای ده‌ها آتش‌نشان ، این آتش‌سوزی هم‌اکنون مهار شده و از سرایت آن به داخل کارخانه و خطوط تولید جلوگیری به عمل آمده است.

بنا بر گزارش روابط عمومی و امور فرهنگی سازمان آتش نشانی و خدمات ایمنی شهرداری مشهد، وی خاطرنشان کرد: عملیات آتش‌نشانان اعزامی از آتش‌نشانی مشهد نیز تا ساعت هفت امروز در محل ادامه داشت و این مکان هم اینک تحویل آتش‌نشانان بینالود و نیشابور شده است و پیش‌بینی می‌شود با توجه به وزش باد شدید در منطقه عملیات نهایی برای اطفای کامل و لکه‌گیری این حریق طی امروز نیز ادامه داشته باشد.

انتهای پیام

حسین اسدالهی در گفت‌وگو با ایسنا عنوان کرد: باید با ایجاد زیر ساخت‌های لازم بستر اشتغال پایدار، توانمندسازی اقتصادی و اجتماعی را در روستاها فراهم نمود.

وی یکی از مشکلات مناطق روستایی داورزن را آسیب پذیری مسکن این مناطق در برابر حوادث طبیعی ذکر کرد و افزود: در سیل اواخر فروردین سال جاری خسارت زیادی به زیر ساخت‌ها و حوزه مسکن در شهرستان داورزن وارد شد.

رئیس بنیاد مسکن انقلاب اسلامی نیز گفت: از سال ۸۴ تا کنون تنها ۱۰ درصد از ۶ هزار و ۴۰۳ واحد مسکونی روستایی شهرستان داورزن با استفاده از تسهیلات مقاوم سازی مسکن روستایی مقاوم شده‌اند.

 غلامعلی رستم‌نیا با اشاره به اینکه شاخص مقاوم سازی مسکن روستایی در داورزن بسیار پایین است، اظهار کرد: روستاییان از فرصت تسهیلات مقاوم‌سازی مسکن استفاده کنند.

رئیس بنیاد مسکن انقلاب اسلامی سبزوار گفت: بر اثر شدت بارش‌ها و سیلاب دو ماه نخست سال جاری ۱۰۳ واحد مسکونی شهری و روستایی شهرستان داورزن دچار خسارت شد.

رستم‌نیا بیان کرد: خانوارهایی که خانه‌های آن‌ها بر اثر بارندگی تخریب و خسارت دیده است، بعد از ابلاغ تسهیلات با مراجعه به بنیاد مسکن انقلاب اسلامی تشکیل پرونده داده و از تسهیلات در نظر گرفته شده، استفاده کنند.

انتهای پیام

قاسم علی‎آبادی در گفت‎وگو با ایسنا عنوان کرد: پس از اعلام حریق در ساعت ۲۱:۲۰ دقیقه شب گذشته، به دلیل حجم بالای آتش بلافاصله طی هماهنگی‎های به عمل آمده نیروها به محل اعزام و اقدام به اطفای حریق نمودند.

وی ادامه داد: اگر چه پس از اعلام آتش‎سوزی نیروها به محل اعزام شدند، اما به دلیل حجم بسیار سنگین آتش از شهرهای مشهد، خرو، نیشابور، ملک‎آباد درخواست نیروی کمکی شد، که به دلیل بعد مسافت پس از یک ساعت به محل رسیدند.

مدیر خدمات شهری شرکت عمران شهرداری بینالود با بیان اینکه به دلیل گستردگی آتش و پر بودن انبار کاغذ قسمت عمده‎ای از انبار سوخته است، اظهار کرد: هر چند نیروها از شب گذشته در محل اسقرار یافته‎اند، اما چون آتش به طور کامل اطفاء نشده، هنوز نیروها در محل حضور دارند و در آماده باش کامل به سر می‎برند.

وی مطرح کرد: در مجموع حدود ۶ دستگاه آتش‎نشانی از شهرهای مختلف با ۲۰ تا ۳۰ نفر نیروی آتش‎نشان به همراه تجهیزات کامل برای مهار آتش در محل حضور داشتند، اگر چه آتش خاموش شده اما چون کارتن‎ها درون‎سوز هستند، نیروها باید ۲۴ تا ۴۸ ساعت آینده در محل حضور داشته باشند.

علی‎آبادی عنوان کرد: انبار کارخانه بیش از ۵ هزار متر مربع وسعت دارد، البته به دلیل اینکه حدس و گمان‎های بسیاری در علت آتش سوزی وجود دارد، مقرر شده فیلم‎های دوربین‎های مداربسته کارخانه گرفته و تحلیل گردد تا مشخص شود علت حادثه عمدی بوده یا غیر عمدی، اما تا این لحظه هنوز علت اصلی مشخص نشده است.

وی گفت: هر چند تجهیزات لازم برای اطفای حریق در محل کارخانه وجود داشت اما حجم آتش و باد آنقدر زیاد بود که سیستم‎های اطفای حریق خود کارخانه در لحظات اولیه نتوانستند آتش را مهار کنند، حتی تردد خودروهای امداد و نجات نیز به سختی انجام می‌‏شده است.

مدیر خدمات شهری شرکت عمران شهرداری بینالود گفت: پیش‎بینی می‎شود به دلیل این آتش‎سوزی حدود ۱۵ میلیارد تومان خسارت وارد شده باشد، اما باز هم باید کارشناسی دقیق صورت گیرد.

وی اظهار کرد: با وجود اینکه تجهیزات شهرداری بینالود جوابگوی این گونه حوادث نیست و تا کنون چندین مرتبه کمبودها به استانداری و فرمانداری اعلام شده، ولی گفته می‎شود چون بینالود شهر جدید است، جزء سازمان همیاری‎ها و شهرداری‎ها محسوب نمی‌شود.

علی‎آبادی بیان کرد: متاسفانه تاکنون برای تامین تجهیزات مورد نیاز با وجود پیگیری‎های انجام شده به نتیجه‎ای نرسیده‎ایم، با توجه به بلند مرتبه سازی‎هایی که در مسکن مهر و بخش صنعت صورت گرفته نیازمند تجهیزات امداد و نجات در ارتفاع هستیم.

وی ادامه داد: در بخش صنعت ارتفاع برخی سوله‎ها تا ۵۰ متر می‌‏رسند، همچنین برخی ماشین‎آلات با ۱۵ سال عمر فرسوده و حجمشان نیز پایین است، متاسفانه تا کنون کمپرسی تک برای حمل آب با وجود نیاز جدی که داریم، نتوانستیم داشته باشیم. قطعا برای رفع این مشکلات نیازمند توجه مسئولان هستیم.

آتش سوزی ۱۰ ساعته

از سویی در همین خصوص مدیر کارخانه بازیافت کاغذ در شهر بینالود به ایسنا گفت: آتش‌سوزی گسترده در انبار روباز کاغذ این کارخانه به مدت ۱۰ ساعت ادامه داشت، که با کمک نیروهای آتش‌نشانی مهار شد.

امین ابراهیم‎زاده افزود: در این آتش‌سوزی اگر چه ضایعات سوختند ولی برای تاسیسات مشکلی به وجود نیامده است، اکنون علت اصلی حادثه و میزان خسارت وارده توسط کارشناسان در دست بررسی است.

وی عنوان کرد: وسعت آتش زیاد نبوده است و تمامی تجهیزات مورد نیاز اطفای حریق در محل کارخانه وجود داشته و هنوز هم آتش‌نشانان در محل حضور دارند.

مدیر کارخانه بازیافت کاغذ در شهر بینالود گفت: در حال حاضر مشکل خاصی در محل کارخانه وجود ندارد.

انتهای پیام