Tاو ادعاهای نژادپرستی سیستماتیک علیه دادههای Yorkshire County Cricket Club by Azeem Rafiq اولین بار در اوت ۲۰۲۰ ظاهر شد. رفیق مصاحبه گسترده ای با Wisden، ظاهراً در مورد کار خود در ارائه وعدههای غذایی رایگان برای کارگران کلیدی در طول همهگیری. اما او همچنین در مورد نژادپرستی که در یورکشایر تجربه کرد صحبت کرد، از جمله یک کاپیتان “نژادپرست آشکار”، اتاق رختکنی که در آن نظرات نژادپرستانه به عنوان طنز تلقی می شد، و فرهنگی که در آن شکایات در مورد رفتارهای نژادپرستانه نادیده گرفته می شد و علیه او روی می آورد. span>
یورکشایر از اظهار نظر خودداری کرد. و شما تعجب میکنید، ۱۵ ماه بعد، چگونه ممکن است پس از یک هفته که موفقترین شهرستان کریکت انگلیسی و شناختهشدهترین باشگاه را از هم پاشیده، توسط اسپانسرها متروکه شده، از میزبانی بینالمللی کریکت محروم شده و با سقوط مالی مواجه شده است، به این تصمیم فکر کنند. شاید، در حد تعادل، احتمالاً باید چیزی کوچک می گفتند. ممکن است در درازمدت آنها را از اختلاف زیادی نجات دهد.
در عوض، همانطور که می دانیم، پس از اتهامات بیشتر توسط رفیق در مصاحبه ای با وب سایت بسیار بزرگتر ESPNCricinfo، باشگاه سرانجام هفته ها بعد وارد عمل شد. تحقیقات از روی بیهوده آغاز شد. برخی شایعات ولرم در مورد اینکه جایی برای تبعیض در کریکت وجود ندارد صادر شد. در میان همه اینها، افتخاراتی وجود داشت که یورکشایر در مورد مسائل گوناگونی پیشرفت کرده است، و اینکه چگونه باشگاه رفیق را به اولین کاپیتان بریتانیایی جنوب آسیا (موقت) تیم بیست ۲۰ خود تبدیل کرده است.
در همین حال، در پشت صحنه، یک حمله متقابل در حال انجام بود. رفیق مورد آزار بیشتری در رسانه های اجتماعی قرار گرفت. انگیزه های او زیر سوال رفت، شخصیت او مورد اعتراض قرار گرفت. یکی از اعضای بانفوذ لیگ محلی در وبلاگی رفیق را به “بی ادبی، بی احترامی و بسیار مشکل” متهم کرد و افزود: “همانطور که بکارید، درو خواهید کرد.” تحقیقات درباره ادعاهای رفیق در کریسمس گذشته، در سال ۲۰۲۱، تا بهار و تابستان به طول انجامید، تقریباً بدون هیچ ارتباط عمومی و هیچ نشانی از زمان انتشار گزارش، اگر اصلاً منتشر شود. (هنوز عمومی نشده است.)
همه اینها مدتهاست که در مالکیت عمومی بوده است. اتهامات رفیق بیش از یک سال است که در جریان بازی شناخته شده و مورد بحث قرار گرفته است. فرهنگ در یورکشایر مدت طولانی تری یک راز آشکار بوده است. و بنابراین نکته اصلی مورد توجه در اینجا این است که چگونه داستان اکنون منفجر شده است، و با چنان سرعت خیره کننده ای که حامیان مالی متقاعد به فرار شده اند، بازیکنان سابقی مانند مایکل وان و اندرو گیل درگیر شده اند، اعضای کابینه نیز درگیر شده اند. برای ارائه نظر خود حرکت کردند و زمان پرسش بیبیسی پنجشنبه شب در حال بحث بود که آیا کلمه P نژادپرستانه است یا خیر. پاسخ ها نباید هیچ یک از ما را راحت کنند.
بخش دلیل اینکه این داستان به سرعت توسعه یافت، ماهیت کم توجهی چرخه اخبار است. افراد هدف قرار می گیرند. مکاشفات جدید از زیر درختان ظاهر می شود. صفحات پشتی و برنامه های اخبار پاک می شوند. سرهای معمولی صحبت می کنند. و حتی اگر یک احساس خوشایند از تطهیر تا لحظه کنونی وجود داشته باشد، در مورد حقایقی که در نهایت فاش می شوند و افراد دسرهای مورد انتظار خود را دریافت می کنند، آنگاه یادآوری می شود که طوفانی که با سرعت ویرانگر به شهر می وزد، اغلب دوباره از شهر خارج می شود. به همین سرعت.
برای مثال آشکار است که Daily Mail و Telegraph اولین کسانی بودند که فاش کردند بازیکن ارشدی که در گزارش از کلمه P برای رفیق استفاده میکرد، گری بالانس، بتباز سابق انگلیس بود. به هر حال، این جایی است که مطبوعات راستگرا راحتتر عمل میکنند: با تمرکز لیزری بر افشای و انزوای افراد خطاکار بهجای بازجویی از سیستمها و ساختارهای قدرت (که تا حد زیادی خوانندگان آنها از دست نخورده ماندن آنها بسیار خوشحال هستند). /p>
اگرچه رفیق از ابتدای فرآیند به صراحت اعلام کرد که علاقه ای به ادعای پوست سر ندارد، اما بسیاری از انرژی رسانه ها در این راستا آموزش داده شده است: چه کسی ممکن است بعد استعفا دهید، چه کسی به چه کسی چه گفته است.
به وضوح افرادی در این مورد وجود دارند که باید بروند و کمی فکر کنند. حرفه کریکت بالانس با یک نخ آویزان است. وان در حال حاضر از وظایف خود در بی بی سی کنار گذاشته شده است. راجر هاتون، رئیس یورکشایر، استعفا داد و به بیبیسی گفت که «در طول ۱۸ ماه حضورم در یورکشایر شخصاً با کسی که نژادپرست میدانم ملاقات نکرده است». پست های گیل به عنوان سرمربی و مارتین موکسون به عنوان مدیر کریکت باید مدت ها پیش غیرقابل دفاع می بود.
اما رفتار نژادپرستانه به سادگی در خلاء رخ نمی دهد، و شاید درس نهایی در اینجا این است که چه تعداد از مؤسسات ما متهم هستند: سیستم آموزشی که این افراد را به جهان فرستاد که کاملاً برای جامعه مدرن مجهز نیستند، سیستم حقوقی که به یورکشایر توصیه کرد هیچ گونه اقدام انضباطی علیه تعادل انجام ندهد، بانک مرکزی اروپا که عدم اعمال هر گونه اهرمی در یورکشایر تا این هفته دوباره نشان می دهد که از همان ابتدا این موضوع را عمدتاً به عنوان یک مشکل روابط عمومی تلقی کرده است تا یک مسئله اخلاقی.
و بله: رسانه ها نیز. شاید بهترین بیان نابرابریهای قدرت در اینجا این واقعیت باشد که روز پنجشنبه وان مقالهای ۱۰۰۰ کلمهای در تلگراف داده شد تا طرف ماجرا را بیان کند و به بیگناهی خود از اتهامات مطرح شده اعتراض کند. در برابر او. در همین حال، برای سالها افرادی مانند رفیق، مایکل کاربری، جان هولدر و اسماعیل داوود تلاش میکردند مخاطبی بیابند که به داستانهای آنها گوش دهد و از پلتفرم رایگان (در واقع، با درآمد خوب) که وان و امثال او از آن لذت میبرند، محروم بودند. درست است.
به طور خلاصه، همه ما باید در اینجا بهتر عمل کنیم. همان ساختارهایی که اجازه میداد تا مدتها به وضعیت اسفناک رفیق توجهی نشود، همچنان پابرجا هستند. الزامات شرکتی که به بانک مرکزی اروپا اجازه داد بیش از یک سال روی دستان خود بنشیند، بدون چالش باقی می مانند. در رسانههای سنتی و اجتماعی، ادعاها و قربانیان نژادپرستی همچنان نادیده گرفته میشوند، به چالش کشیده میشوند و به محتوای جنگی فرهنگی تبدیل میشوند. و یورکشایر چطور؟ خوب، همانطور که یک مرد خردمند یک بار گفت: هر چه بکارید، درو خواهید کرد.
