دسته: اپلیکیشن و بازی

Tسی سالگی مطمئناً بهترین سن برای شروع یک حرفه ورزشی نیست. در آن دنیا من پیر شده‌ام، با کمردرد و رفلکس‌هایی به تیز بودن قاشق چوبی. اما با این وجود، اوایل امسال، خودم را دیدم که در یک بار با نور کم نور در شرق لندن ایستاده بودم و در میان بهترین بازیکنان شهر Super Smash Bros، بازی مبارزه ای محبوب نینتندو، جمع شده بودم. در حالی که انبوهی از رقبای مسابقات قبلی را به یاد می آوردند و تکنیک های سطح بالا را به اشتراک می گذاشتند، با نگرانی به نام خود در نردبان مسابقات خیره شدم، به این امید که هیچ کس متوجه نشود که من تازه سال گذشته بازی Smash را شروع کردم.

با این خطر که شبیه راوی یک فیلم نوجوان دهه ۹۰ بشویم، اجازه دهید به عقب برگردیم. وسواس Smash من در دوران شادی قرن اول شروع شد. همانطور که کووید-۱۹ به طور مخرب و نامرئی منفجر شد، آپارتمان فروتنی کمان که من در آن زندگی می کردم به آرامی از یک پارتی سرگرم کننده به زندان تنگ و تنگناهراسی تبدیل شد. ما تمام تلاشمان را کردیم که با دوچرخه‌سواری، بخش‌های نامناسب علف‌های هرز و شب‌های مضحک فزاینده‌ای، همه چیز را سبک نگه داریم – اما Super Smash Bros Ultimate واقعاً مرا از مصیبت بی‌حس‌آور سال ۲۰۲۰ عبور داد. .

به عنوان یکی از معدود بازی هایی که دوست و همشهری دیرینه من اکبر انجام می داد، این جنگنده به ظاهر دلخراش ما شد نقطه ملاقات چند نفره، شب بزرگ ما. اخم، استرس و راه‌های کمی برای هدایت ناامیدی فزاینده‌ام، تحقیر شدن توسط فهرست شخصیت‌های کارتونی اکبر برای من و دیگر هم‌خانه‌مان، اندرو، فراری خوش‌آمد بود – که باعث ناراحتی دوستان غیربازی‌مان شد.

از آنجایی که اکبر از زمان پیدایش این سریال در N64 بازی می‌کرد و من حتی اصول اولیه بازی را درک نمی‌کردم، این مسابقات در اتاق نشیمن در ابتدا به سختی یک مبارزه منصفانه بود. اما در طول ۱۰ ماه طاقت‌فرسا، ما مجموعاً ۶۰۰ ساعت را در جنگجویان صرف کردیم. متوجه شدم که یادداشت‌های پچ Smash را می‌خوانم، ویدیوهای پخش‌کننده حرفه‌ای را تماشا می‌کنم و به تنهایی «تمرین» می‌کنم. وقتی قرنطینه برداشته شد، من به آپارتمان خودم نقل مکان کردم – اما گرسنگی من برای اسمش هنوز سیر نشده بود. بنابراین من همه ما را در این تورنمنت ثبت نام کردم – حرکتی که سومین برادر اسمش من اد آن را «کشاندن به طلسم تحقیر عمومی تام» نامید.

یکی از سه بازی معمولی لندن اسمش. مسابقات، East London Smash (ELS) دارای کوچکترین براکت (۲۰ شرکت کننده) و متوسط ​​ترین استخر جایزه (۴۰ پوند). سازمان‌دهنده رویدادی که به طرز خلع سلاح‌کننده‌ای خوب، که فقط به عنوان اردک مهاجم شناخته می‌شود، به ما اطلاع داد که میزبان بازیکنانی با رتبه‌بندی قدرتمند هستند – که به عنوان بهترین‌ها در بریتانیا و اروپا شناخته می‌شوند. پس فشاری وجود ندارد.

در مسابقات، با دست به دست کردن، لیست رقبا را بررسی کردیم. در برابر جنگجویان قدرتمندی مانند کریسپی، DAT: RePtile و GimpBizkit، واضح بود که کارمان قطع شده بود. بدتر از آن، در حالی که گروه راگتگ من چند بازی دوستانه را برای گرم کردن انجام می داد، با فردی آشنا شدیم که در هفته گذشته در چهار مسابقات مستقر در بریتانیا شرکت کرده بود. برخی از حریفان ما از قبرس و ایتالیا سفر کرده بودند.

از تیم چهار نفره من در قبرس، یکی از آنها خارج شد. اما اکبر جبار و اد که با نام مستعار حرفه‌ای «بامبوم» رقابت می‌کردند، هر دو به من چسبیدند. بازی های دوستانه دور از ذهن بود و وقت آن بود که جدی شویم. به طور غیرقابل توضیحی وارد دور دوم شدم، و متوجه شدم که نقش قهرمان قبرس را بازی می‌کنم، بازیکنی دوستانه که ظاهری دوستانه دارد و فرم خلع سلاح‌کننده‌ای خوبی در نقش The Legend of Zelda’s Link دارد. علیرغم اینکه آواتار موهای نوک تیز خود را تا آخرین عمر در دور اول کوچک کرد، رگبار بی امان پرتابه ها و بازی هوشمندانه او در خارج از صحنه برای سبک بازی ابتدایی من بسیار زیاد بود. فوراً الگوهای حرکت و حمله من را انتخاب کرد، در دو بازی بعدی، او به طور کامل زمین را با من پاک کرد.

خوشبختانه، کمبود حرفه ای من تکنیک ها در نهایت یک مزیت را ثابت کردند. در مواجهه با یک تورنمنت معمولی که به عنوان دیدی کنگ ترسناک می جنگید، حرکات نامنظم و پرخاشگری تصادفی من برای او گیج کننده بود. در کمال تعجب، بعد از یک مسابقه ۱۰ دقیقه‌ای فوق‌العاده شدید، موفق شدم حریفم را به دام بیاندازم و او را از صحنه خارج کنم تا برنده شود. خدمه شکست من در تشویق فوران کردند. دو بازی بعدی نزدیک بود، اما دشمن میمون دوست من در نهایت برتری یافت. با این حال، به نظر من این موضوع در کنار موضوع بود. برخلاف همه شانس‌ها، من کارهای به ظاهر غیرممکن را انجام داده بودم و در یک مسابقه برنده شدم.

دوستانم نیز به‌طور تحسین‌برانگیزی بازی کردند. در حالی که اکبر مورد علاقه گروه بارها توسط یکی از بازیکنان Wii Fit Trainer به نام جو مورد بی احترامی قرار گرفت، اد جوان امیدوار ما به طور مداوم تا آخرین عمر توانست زنده بماند. او هر مسابقه را باخت، اما فقط به اندازه یک تار مو. اما صرف نظر از اجراهای نه چندان قهرمانانه ما، همه ما با احساس سرخوشی بیرون آمدیم. خودمان را حفظ کرده بودیم! پس از هفته‌ها تمرین با مبارز منتخبم، کازویا، احساس می‌کردم تمام آن ساعت‌هایی که در این بازی کوچک عجیب صرف کرده بودم، ارزشی داشت. وسواس من در قفل کردن منجر به یک شب زنده داری شده بود.

بازیکنان Smash لندن جامعه ای پرشور و دوستانه هستند، مجموعه ای از افراد با پیشینه های مختلف که با عشق مشترک به یکدیگر متحد شده اند. یک بازی ویدیویی خاص به لطف فقدان نخبه‌گرایی، مغرور بودن یا دروازه‌بانی، همه اینها به طرز شگفت‌آوری برای یک محیط رقابتی مفید است. به عنوان کسی که هرگز توانایی، تمرین یا آمادگی لازم برای انجام ورزش واقعی را نداشت، خارشی را ایجاد کرد که نمی‌دانستم دارم. متشکرم که ما را در رویداد خود تحمل کردید، اردک مهاجم. می توانید شرط ببندید که برمی گردم – چه برنده شوم، چه (به ناچار) باخت.

Aطبق سایت مستقل esportsearnings.com، پردرآمدترین بازیکن ورزش های الکترونیکی بیش از ۷ میلیون دلار (۵.۲ میلیون پوند) در طول دوران حرفه ای خود برنده شده است. Johan “N0tail” Sundstein یک Dota دانمارکی است ۲ بازیکن است و در بیش از ۱۰۰ تورنمنت شرکت کرده است تا ثروت خود را جمع کند.

در رتبه بندی زیر او، ۳۰ نفر برتر بعدی هستند. افرادی که درآمد دارند همه بازیکنان مرد Dota 2 بازیکنان هستند. اما حتی در جایی که بازی‌های دیگری مانند Fortnite، Counter-Strike: Global Offensive و Call of Duty ظاهر می‌شوند، این لیست همچنان در اختیار مردان است. اولین زن در شماره ۳۶۷ ظاهر شد: قهرمان Starcraft II ساشا “اسکارلت” هاستین. هاستین در طول دوران حرفه ای خود از سال ۲۰۱۱ حدود ۴۰۰۰۰۰ دلار (۳۰۰۰۰۰ پوند) جایزه دریافت کرده است. فاصله زیادی با میلیون ها مرد بالای سر او.

فقط دو زن دیگر به هاستین ملحق می شوند که موفق به ساخت شش زن شده اند. ارقام در برد. شیائو منگ “لیوون” لی در فینال جهانی استاد بزرگ Hearthstone در سال ۲۰۱۹ برنده شد و کاترین “Mystik” Gunn در بازی های مختلفی به رقابت پرداخته است. آنها به ترتیب در رتبه های #۷۶۰ و #۱۴۷۸ قرار دارند.

برنده شدن جوایز تنها راه کسب درآمد برای بازیکنان ورزش های الکترونیکی نیست، اما این اختلاف به سایر زمینه های حرفه ای طرفدار بازی گسترش می یابد. تعداد بسیار کمی از زنان در پست های بازیکن حقوق بگیر هستند. برای مثال، تنها زنی که در Overwatch لیگ بازی کرده است، کیم “گگوری” سه یون، در آخرین فصل مسابقه نداد و لیگ را به پایه بازیکنان کاملاً مرد بازگرداند. بسیاری از رقبا به Twitch مراجعه کنید تا زمانی که در رقابت نیستند، درآمد خود را با پخش جریانی زنده تکمیل کنید، اما درز اخیر اطلاعات مالی این شرکت نشان داد که فقط سه از ۱۰۰ سازنده برتر پولی زن بودند.

بر خلاف ورزش های سنتی، ورزش‌های ورزشی، از نظر تئوری، یک میدان بازی برابر بدون توجه به جنسیت است. پس چرا چنین شکاف دستمزد مشخصی وجود دارد؟

به بیان ساده، صنعت ورزش های الکترونیکی با زن ستیزی دست و پنجه نرم می کند. در یک مصاحبه با Polygon، اولین مربی زن لیگ Overwatch. مولی “آوالا” کیم، اظهار داشت که یک بار به عنوان بازیکن در یک تیم پذیرفته شده بود، قبل از اینکه “به دلیل مشکلات پیوستن به یک خانه تیمی با سایر بازیکنان [مرد] به سرعت از کار دست کشید”. در جای دیگر، او گفت که یک تیم نیز او را به عنوان مربی رد کرده است زیرا “بازیکنان ما مربیان زن نمی خواهند“.

کیم همچنین در مورد نظرات آزاردهنده ای که در فضای مجازی در مورد ظاهرش دریافت کرده صحبت کرده است. یکی دیگر از کارکنان لیگ Overwatch، کیت میچل، مدیر کل تیم ورزش های الکترونیک واشنگتن جاستیس، پس از گزارشی مبنی بر اینکه سلامت روانی او پس از دریافت «مسمومیت و ظلم اتفاقی از جانب غریبه ها» از طریق اینترنت. او در اعلامیه خود نوشت: «من چیزی جز این نمی خواستم که در مواجهه با ناملایمات موفق شوم و مسیری برای زنان دگرباش جنسی ایجاد کنم تا در این فضا مرا دنبال کنند، اما معلوم شد که چالش بزرگ‌تر از آن چیزی است که من می‌توانستم انجام دهم.”

این زن‌ستیزی به تبعیض جنسیتی فرهنگ گسترده‌تر بازی مرتبط است و با آن ترکیب می‌شود. مطالعات نشان داده‌اند که صداهایی که در چت‌های بازی به عنوان زنان تلقی می‌شوند، چندین برابر بیشتر در معرض آزار و اذیت قرار دارند. امکان استفاده آزادانه از این ویژگی‌ها اغلب برای اتحاد تیم مهم است، به این معنی که اگر تیم آنها همکاری نداشته باشد یا بدرفتار شود، رسیدن به رتبه‌های برتر برای زنان می‌تواند اصلا دشوار باشد. دیگران به سادگی ترجیح می دهند برای جلوگیری از هر گونه منفی صحبت نکنند، که به نوبه خود توانایی آنها را برای بازی خوب و همچنین لذت عمومی آنها را مختل می کند.

جایی که زنان دلسرد می‌شوند، نگهبانی می‌دهند یا زودتر از موقعیت‌های خود در ورزش‌های الکترونیکی بازنشسته می‌شوند، احتمال اینکه در تورنمنت‌های بزرگی که برندگانشان را میلیونر می‌کنند، شرکت کنند و برنده شوند، بسیار کمتر است. این واقعیت ساده این ایده را که ورزش‌های الکترونیکی یک شایسته سالاری است، فقط به این دلیل که بر قدرت بدنی متکی نیست، رد می‌کند.

تنها درمان واقعی برای تبعیض جنسی در فرهنگ ورزش‌های الکترونیکی این است که در کنار مسائل مرتبط مانند نژادپرستی و ترنس هراسی، به طور گسترده با زن ستیزی مقابله کنید. با این حال، در کوتاه‌مدت، چندین گروه تلاش کرده‌اند فرصت‌هایی را برای زنان و افراد غیر باینری در ورزش‌های الکترونیکی باز کنند.

این گروه‌ها معمولاً بر جذب تیم‌های غیر مرد یا تیم‌های غیرمردانه تمرکز می‌کنند. مسابقات با هم در اوایل سال جاری Dota Valkyries برای پشتیبانی از بازیکنان در همه سطوح در Dota 2 راه اندازی شد. با توجه به اینکه اکثر بازیکنان پردرآمد در ورزش‌های الکترونیکی با برنده شدن در مسابقات بین‌المللی، بزرگترین تورنمنت Dota، که هزینه آن بسیار بیشتر از بسیاری از مسابقات الکترونیکی است، به این موفقیت دست می‌یابند، یکی از آلم‌های Valkyrie ممکن است اولین زنی باشد که به بیشترین درآمد دست پیدا می‌کند.

جشنواره ورزش های الکترونیکی گیمر دختر از سال ۲۰۱۷ در حال اجرا است. ، با هدف ارائه تجربه به بازیکنان زن در بازی های رقابتی از جمله League of Legends و Valorant. فرناندو پریرا سازمان دهنده به آخر که این رویداد امیدوار است زمانی که تعداد زیادی زن در تورنمنت های بزرگ بازی می کنند، منسوخ شود، اما ممکن است “مدت زیادی” دور باشد.

اما اینها راه حل های ایده آلی نیستند. در مقاله او ورزش‌های ورزشی و تقویت جنسیت آن Divides که سال گذشته منتشر شد، وکیل، هنرمند تجسمی و متخصص جنسیت در ورزش Kruthika NS این سوال را مطرح کرد که آیا اینها “راه حل های سریع برای یک مشکل سیستمیک بزرگتر در صنعت ورزش های الکترونیکی” هستند.

رفع این مشکلات سیستمیک کار آسانی نیست. کروتیکا می‌گوید اولاً، صنعت باید وجود آنها را بپذیرد. یک مطالعه در سال ۲۰۱۸ نشان داد که پاسخ‌ها به اعلام یک تیم کاملاً زن خصمانه بود، تا حدی به این دلیل که طرفداران اعتقاد داشتند که ورزش‌های الکترونیکی از قبل شایسته‌سالار بوده است. علیرغم شواهدی که خلاف آن را نشان می دهد.

کروتیکا توضیح می دهد که حملات جنسی به سادگی به عنوان یک اتفاق عادی در جامعه دیده می شود. او می‌گوید: «اگر صنعت همچنان به سکوت خود ادامه دهد، شرکت فعالی در چنین عادی‌سازی خواهد بود که منجر به هیچ اقدام واقعی نمی‌شود.

هر حرکتی برای مقابله با جو ناخوشایند کنونی باید با بهبود جوامع بازی های درگیر شروع شود. کروتیکا می‌گوید: «نیاز فوری برای ارائه یک کد رفتاری وجود دارد که شامل قوانینی برای مقابله با تبعیض جنسی، همجنس‌گرا هراسی، کاست‌گرایی و نژادپرستی باشد». «و ضروری است که چنین کدهایی باید با مشورت گروه‌های اجتماعی آسیب‌پذیر – زنان، اقلیت‌های نژادی، افراد متعلق به جامعه LGBTQIA+، و افرادی که در تقاطع‌های دو یا چند هویت حاشیه‌ای قرار دارند، تهیه شود.»

پیاده سازی و اجرای این قوانین رفتاری مبارزه خودش است. ایجاد اعتدال موثر دشوار است، به ویژه در جایی که مکالمات صحبت می شود، سریع و به طور بالقوه به هر زبانی انجام می شود. با این حال، توسعه‌دهندگان مدتی است که روی راه‌حل‌هایی کار می‌کنند و با اولویت بندی مناسب، می تواند فرهنگ بازی های آنها را به میزان قابل توجهی بهبود بخشد.

“ در نهایت، بازیکنان واقعاً باید بهتر عمل کنند.» «هر زنی می‌تواند تأیید کند که تماشاگران چقدر در موقعیت‌های خشونت‌آمیز حتی در دنیای آفلاین کمک می‌کنند. هم‌تیمی‌های هم‌تیمی، به‌ویژه مردان سیس‌جنس‌گرا و دگرجنس‌گرا، باید وارد عمل شوند و نظرات جنسیتی را کنار بگذارند. به هر حال، یک جامعه همان چیزی است که یک گروه از آن می سازد.»

Iت ژوئن ۲۰۱۸ است، و من با تعدادی نوجوان پشت میزی در یک رستوران مجلل بی مورد در لس آنجلس نشسته ام. خوب، برخی از آنها باید بیش از ۲۱ سال داشته باشند زیرا می توانند الکل سفارش دهند، اما بیشتر آنها به کوکاکولا یا آب گازدار با استیک های گران قیمت خود می چسبند. اینها برخی از ستاره های جدید Twitch، پلتفرم پخش زنده که اکنون حدود ۲ میلیارد ساعت در ماه از بیش از ۹ میلیون کانال پخش می کند. بیشتر این موارد شامل افرادی است که از خودشان فیلم می گیرند و در حین بازی های ویدیویی چت می کنند. بعداً، یک مهمانی مجلل در یک کلوپ مجلل مشابه برگزار می‌شود که در آن با پخش‌کنندگانی که بیشترین بازدید و مشترک را دارند، مانند افراد مشهور در منطقه VIP رفتار می‌شود.

و، خوب، آنها مشهور هستند. آنها میلیون ها فالوور دارند. آنها در خیابان یا فرودگاه توسط افرادی که می خواهند سلفی و امضا بگیرند متوقف می شوند. برخلاف گیمرهای حرفه ای که وظیفه آنها این است که در بازی های ویدیویی به اندازه کافی خوب باشند تا در مسابقات برنده شوند، وظیفه یک استریمر این است که به اندازه کافی سرگرم کننده باشد – در حالی که هر چیزی از شوتر اول شخص گرفته تا بازی های مسابقه ای را بازی می کند – تا طرفداران را به دست آورد. در سال ۲۰۱۸، پخش جریانی در حال حاضر یک معامله بزرگ بود. در حال حاضر، با توجه به همه‌گیری جهانی و مخاطبان رو به رشد که بینندگان توییچ را تا ۷۰ درصد در سال ۲۰۲۰ افزایش داده است، حتی بیشتر شده است. برای مقایسه ای که باعث می شود احساس کنم حدود ۴۰۰۰ سال سن دارم، آنها ستاره های راک نسل خود هستند.

راهنمای سریع

مجله شنبه

نمایش

این مقاله از شنبه، مجله چاپی جدید از گاردین که بهترین ویژگی ها، فرهنگ، سبک زندگی و سفرنامه نویسی را ترکیب می کند. در یک بسته بندی زیبا اکنون در بریتانیا و ROI موجود است.

عکس: GNM

اما برخلاف ستاره‌های راک، استریمرها واقعاً به مهمانی‌های سخت معروف نیستند. وقتی با مردم دور آن میز صحبت می کردم، درعوض از این که چقدر سخت کار می کردند شگفت زده شدم – و صادقانه بگویم، نگران بودم. زنی که کنار من نشسته بود به من گفت که هر روز هشت تا ۱۰ ساعت استریم می‌کند، و وقتی زنده نبود، رسانه‌های اجتماعی خود را مدیریت می‌کرد، به طرفداران پاسخ می‌داد، به دنبال مشارکت با برند یا همکاری با سایر پخش‌کننده‌ها بود. در طول مکالمه ما، او به وضوح در برابر انگیزه چک کردن تلفن خود مقاومت می کرد، جایی که احتمالاً آمارهای جدید و نظرات طرفداران و فرصت های بالقوه در حال جمع آوری بود. من پرسیدم که او برای سرگرمی چه کار می کند و به نظر می رسید که او واقعاً با این سؤال گیج شده است.

بازی های ویدیویی برای مخاطبان برای زندگی سرگرم کننده به نظر می رسد – و جهنم، خیلی مشاغل بدتر وجود دارد – اما این یک حرفه فوق رقابتی است که میلیون ها کودک مشتاق را با انرژی بی حد و حصر و مطلقاً بدون مفهوم تعادل کار و زندگی جذب می کند. این شامل ساعت های شدید و فشار شدید است تا دائماً در دسترس تماشاگران بینندگانی باشد که به آنها وابسته هستند. و با توجه به اطلاعات Twitch که اخیراً فاش شده است، ۱% برتر استریمرها در پلتفرم آن بیش از نیمی از ۸۸۹ میلیون دلار (۶۶۰ میلیون پوند) را که در سال گذشته به سازندگان پرداخت کردند، دریافت کردند. سه چهارم بقیه ۱۲۰ دلار (۸۹ پوند) یا کمتر درآمد داشتند. میلیون‌ها نفر اصلاً چیزی نسازند.

تعجب نکردم در سال‌های بعد، خواندن داستان به داستان در مورد این جوانان پرانرژی – با شغلی که باید بهترین شغل دنیا به نظر می‌رسید – در حال سوختن بود. هنگامی که شما اغلب اوقات خود را پخش می کنید، زمانی که سرگرمی شما تبدیل به شغل شما می شود و شغل شما تبدیل به سرگرمی شما می شود، و زمانی که شخصیت شما تبدیل به برند شما می شود و برند شما تبدیل به شخصیت شما می شود، زندگی آفلاین برای شما چگونه به نظر می رسد؟ وقتی دوربین خاموش است، شما چه کسی هستید؟

واقعیت این است که، مخصوصاً برای پخش کننده های جدید و تازه ای که سعی می کنند در دنیای شلوغ بازی های ویدیویی روی اینترنت، دوربین تقریباً هرگز خاموش نیست. پایبندی به یک برنامه منظم بهترین راه برای ایجاد مخاطب در Twitch است، و این برنامه‌ها معمولاً حداقل هشت ساعت پخش مداوم، پنج روز در هفته یا بیشتر را شامل می‌شوند. Cassie 36 ساله، بنیانگذار Black Twitch UK، که به مدت پنج سال تحت عنوان GeekyCassie. «من روزم را در محل کار انجام می‌دادم، کمی چرت می‌زدم، و سپس تا هشت تا ۱۲ ساعت در شب پخش جریانی داشتم. من کاملا کتک می خوردم، و سپس بلند می شدم و دوباره کارم را انجام می دادم… مردم می سوزند و بعد دیگر از آن لذت نمی برند.”

در آن زمان، Cassie او در خانه با مادرش زندگی می کرد که پخت و پز و مراقبت از او باعث این ساعات مسخره می شد. “مطمقاً هیچ راهی وجود ندارد که اکنون این کار را انجام دهم. من واقعاً احساس نمی کنم که ما باید آن را تشویق کنیم،” او می گوید. «من می‌بینم که [استریم‌کنندگان جوان] کارهایی مانند ماراتن‌های بازی زنده ۲۴ ساعته انجام می‌دهند، سپس یک ساعت می‌خوابند، و بعداً همان روز عکس‌هایی از آن‌ها را در حال اسکیت کردن بیرون در اینستا می‌بینم. من می گویم: “چطور این کار را می کنی؟ چه اتفاقی می افتد!؟»

ایمانه آنیس، AKA Pokimane، که هزاران ساعت وقت گذاشته تا تبدیل به یک بازیکن شود، می گوید: «فرسودگی شغلی یک چیز فوق العاده واقعی در بازی است. محبوب ترین استریمر زن در توییچ، با ۸.۴ میلیون مشترک. یک استریمر ساعت کاری خود را تعیین می کند و می تواند به راحتی در دام پخش ۸ تا ۱۲ ساعت در روز، هفت روز در هفته بیفتد. این ترسناک است زیرا مردم ساعت‌های طولانی دیوانه‌کننده می‌شوند و نتایج را می‌بینند – به همین دلیل است که بسیاری این کار را انجام می‌دهند. در تلاش برای حفظ سلامت روانم از انجام ساعت‌های شدید پخش زنده منحرف شده‌ام و متوجه شده‌ام که به طول عمر حرفه‌ام کمک می‌کند.» اکنون او در فواصل کوتاه‌تر استریم می‌کند، اما با این حال، «معمولاً» یک روز در هفته را برای گذراندن با دوستان یا استراحت می‌گیرد.

دلایل این فوق العاده ساعات کاری بسیار ساده است: هر چه بیشتر پخش کنید t، هر چه شانس شما برای برجسته شدن در صفحه اصلی توییچ بیشتر باشد، فالوورهای بیشتری به دست می آورید و در نهایت ممکن است درآمد بیشتری کسب کنید. شانس دستیابی به موفقیتی که محبوب ترین گیمرهای جهان که سالانه میلیون ها دلار از طریق قراردادهای اسپانسرینگ، اشتراک هواداران و کالاها به دست می آورند، بسیار اندک است – به این فکر کنید که چه تعداد از فوتبالیست های مشتاق تا به حال حرفه ای شده اند، چه رسد به بازی در یک بازی برتر. باشگاه لیگ – اما ده‌ها هزار سازنده حداقل دستمزد قابل زندگی می‌گیرند. پس جای تعجب نیست که بسیاری از پخش کننده ها در نهایت به اعداد و نمودارها و الگوریتم های نامرئی که سرنوشت آنها را تعیین می کند وسواس دارند.

طعم شهرت که با بازی های ویدیویی می آید. در اینترنت نیز بسیار شدید است. بینندگان در توییچ و یوتیوب روابط نزدیک و کاملاً یک طرفه ای با ستاره های مورد علاقه خود برقرار می کنند. همانطور که در دنیای اینفلوئنسرها، تعقیب یک مشکل بزرگ است. برخی از آنها، مانند پخش‌کننده آمریکایی Ellohime، طرفداران خود را تغییر داده‌اند. در نیمه های شب درب خانه هایشان. این روابط فرااجتماعی می‌تواند از هر دو طرف ناسالم شود، زیرا بینندگان احساس می‌کنند حق دارند به افراد آن طرف دوربین دسترسی داشته باشند، و سازندگان احساس می‌کنند که موظف هستند وقت بیشتری را به آنها اختصاص دهند. وقتی نینجا – که بر اساس اکثر استانداردها موفق ترین ویدیوی جهان است پخش کننده بازی، با درآمد تخمینی ۱۰ میلیون دلار در سال و ۱۷ میلیون دنبال کننده – برای شرکت در یک تورنمنت در سال ۲۰۱۸ دو روز مرخصی گرفت، او ۴۰۰۰۰ مشترک را از دست داد. و علیرغم این واقعیت که او کاملاً می‌توانست بدون آن زیرمجموعه‌ها کار کند، از این بابت عصبانی بود.

«در حالی که سازندگان با چالش‌های مشابه بقیه نسل دیجیتال روبرو هستند، استرس و کروتی کانوجیا، مدیر عامل بازی‌گر سالم، سازمانی که خدمات سلامت روانی را برای نسل دیجیتال ارائه می‌کند، از جمله مربی‌گری سلامت ویژه برای پخش‌کنندگان. آنها شروع به پخش جریانی کردند به دلیل عشق به بازی و جامعه همراه با آن، اما ماهیت بیش از حد رقابتی تولید محتوا می تواند به سازندگان این احساس را بدهد که هرگز نمی توانند یک روز مرخصی بگیرند… همه چیز از فرسودگی شغلی گرفته تا استرس و سندروم فریبنده می تواند باعث شود استریمرها به فکر ترک کردن هستند.”

این برنامه‌های بی‌رحمانه یکی از دلایلی است که Twitch یک بازی بسیار جوان است: مطمئناً نمی‌توان به آن ساعت‌ها پایبند بود، اگر مثلاً یک فرد باشید. مادر سه فرزند بسیاری از موفق‌ترین‌ها – که بیشتر آنها مردان جوان هستند – شرکا، والدین یا حتی کارکنان حقوق بگیری دارند که به مراقبت از آنها کمک می‌کنند. در اوایل سال جاری، Nokokopuffs، یک بازیکن حرفه ای بازی نبرد رویال Apex Legends، ترکیبی قوی از تمسخر و حسادت را برای اعتراف به اینکه به یک سرآشپز شخصی ۱۰۰۰ دلار در ماه پرداخت می کند تا برای او غذا درست کند. (او ادعا می کند که هنوز ۴۰۰ دلار بابت هزینه ای که برای تحویل غذا خرج می کرد، پس انداز می کند.)

Tاین لحظه همه بازیکنان Forza Horizon 5 زمانی که برای اولین بار در خارج از جاده وارد شوند، تجربه خواهند کرد. روستایی مکزیک آنها از میان دیواری شکسته می شوند، یا به قله تپه ای شیب دار می رسند، و سپس، تا آنجا که چشم کار می کند، در برابرشان گسترده می شوند، مزارعی از باشکوه ترین گل های نارنجی خواهند بود. اینها گل همیشه بهار مکزیکی یا cempasúchil هستند که ارتباط نزدیکی با جشنواره Día de los Muertos در این کشور دارند. اعتقاد بر این است که رنگ پر جنب و جوش و رایحه تند آنها به هدایت ارواح مردگان به قبرها و محراب هایشان کمک می کند.

«وقتی به گل ها نگاه می کنید، می بینید. می‌تواند تک تک گلبرگ‌ها را ببیند.» مدیر هنری بازی Don Arceta می‌خندد. ما عاشق انجام زمین های کشاورزی هستیم – این یک فرصت واقعی برای نشان دادن کشاورزی بومی است که هر منظره را منحصر به فرد می کند. این اولین بازی Horizon در مدتی است که کانولا در همه جا رشد نمی کند. واقعاً خوب بود.”

Developer Playground Games به Horizon به عنوان یک بازی رانندگی اشاره می کند، نه یک بازی مسابقه ای، و با دلیل مانند دیگر عناوین این سری، این بازی مملو از اکتشافات فرهنگی، جغرافیایی و گیاه شناسی است، اگر به دنبال آنها باشید. تصمیم برای تنظیم این بازی در مکزیک درست پس از اتمام فورزا هورایزن ۴ در سال ۲۰۱۸، که در بریتانیای ایده آل، از ارتفاعات تا کوتس ولدز جریان داشت. تیم می‌دانست که این بار نقشه بسیار بزرگ‌تر خواهد بود، و این فشار جدیدی را بر فرآیند انتخاب وارد کرد.

مایک براون، مدیر خلاقیت می گوید: “ما به کشوری با تنوع طبیعی باورنکردنی نیاز داشتیم.” ما در حین تحقیق متوجه شدیم که مکزیک تقریباً تمام جهان در یک کشور است – دارای دره ها، خطوط ساحلی زیبا، حدود چهار نوع مختلف بیابان، شهرهای زیبای باستانی، آتشفشان ها و کوه ها، استراحتگاه های اسکی. علاوه بر این، مکزیک دارای فرهنگی است که در سراسر جهان شناخته شده و محبوب است. هر کجا که بروید، مردم موسیقی و آثار هنری مکزیکی را می شناسند، تاریخچه ای غنی دارد – این پیشنهاد واقعاً هیجان انگیز بود.»

انگلیسی ها استودیو مصمم به ایجاد یک نمایندگی معتبر بود. یک تیم هنری عکس و فیلم گرفته و آسمان را نقشه برداری کردند و در کنار مردم محلی که هر منطقه را می شناختند کار کردند. آرستا می‌گوید: «ما باید در زمان‌های مختلف سال می‌رفتیم تا فصول مختلف را دریافت کنیم. زمانی که ما برای اولین بار رفتیم، فصل خشک بود، بنابراین با همه کاکتوس‌ها صحرای زنده را انجام دادیم، اما آنقدر سرسبز نبود که در تمام عکاسی‌های مرجعمان دیده بودیم، بنابراین مجبور شدیم به عقب برگردیم و دوباره آن را بگیریم.» مانیتورهای تلویزیون در استودیو به‌طور مداوم فیلم‌های تحقیقاتی را از یک سرور مشترک اجرا می‌کردند، به طوری که تیم توسعه‌دهنده می‌توانست به دنبال شهر یا جنگل جدید باشد.

این تیم همچنین با آن کار کردند. وزارت فرهنگ مکزیک برای اطمینان از تکثیر صحیح بناهای تاریخی. آنها کاریکاتوریست سیاسی لالو آلکاراز را به عنوان مشاور فرهنگی استخدام کردند و کد اولیه را در Xbox برای بازخورد آنها. براون می‌گوید: «ما فرهنگ شخص دیگری را قرض می‌گیریم، کشور او را به دنیا نشان می‌دهیم – و تا آنجا که ممکن بود با فروتنی وارد این کار شدیم. ما در هر مرحله از راه سوالاتی می پرسیدیم و به دنبال افرادی می گشتیم که می توانستند به ما کمک کنند تا داستان ها را به شیوه ای معتبر تعریف کنیم. مرز باریکی بین تجلیل از یک کشور و فرهنگ آن، و تصاحب یا حتی سوء استفاده از آن فرهنگ وجود دارد. هدف این بود که وقتی یک بازیکن مکزیکی کنترلر را برمی‌دارد، ما می‌خواهیم آنها احساس غرور کنند، نه اینکه به یک رستوران مکزیکی در لندن وارد شده‌اند.”

زمین بازی همچنین می‌خواست از نمایش‌های تلویزیونی و سینمایی ایالات متحده در مکزیک – که عمدتاً مبتنی بر شمال کشور است – به‌عنوان مکانی سخت، جنایت‌آلود و خطرناک – مکزیک بریکینگ بد و سیکاریو دور شود. آلکاراز که قبلاً با پیکسار در انیمیشن کوکو کار کرده بود، از نحوه رنگ‌بندی فیلم‌های آمریکایی صحنه‌های مکزیکی با رنگ زرد بداخلاق حوصله‌اش سر رفته است – یک قرارداد آنقدر آشنا که یک میم شوید. ما می‌توانیم اگر خشونت و کلیشه می خواهیم، ​​Narcos را تماشا کنید. وقتی به سینما می‌روم و فیلمی با مضمون لاتین را تماشا می‌کنم و چیزی غیراصیل یا عجیب را می‌بینم، فقط مراقب خود هستم.» «در ایالات متحده، تصاویر مکزیک برای ما طراحی نشده است، بنابراین کار روی پروژه‌ای که ما را در ذهن دارد، خوب است. افرادی که مکزیک را می شناسند احساس می کنند در حال رانندگی در مکزیک هستند.”

آلکاراز در فیلم‌نامه‌نویسی و روایت نقش داشت و به تیم کمک کرد تا با روندهای زبان محلی محلی همراه شود. من عبارات اسپانیایی و اسپانیایی را اضافه کردم – به برادرزاده‌ام که در غرب مکزیک زندگی می‌کند، در فیس‌بوک ایراد می‌گرفتم و می‌پرسیدم: «رفیق، آیا کلمه دیگری برای راننده بلدی؟» چون از سه موردی که فکرش را می‌کردم استفاده کرده بودم. در زبان اسپانیایی مکزیکی، هر کلمه دیگری به نظر عامیانه است، به سختی می توان آن را ادامه داد.»

این بازی در تعدادی از جستجوهای خود داستان هایی در مورد فرهنگ خودروهای محلی می گوید. در یک سکانس، شما باید یک فولکس واگن بیتل قدیمی متعلق به یکی از بستگان خود را ردیابی کنید – اشاره ای به وضعیت نمادین خودرو در کشور. براون می گوید: «این ماشین قهرمان برای ۴۰ سال بود و ما می خواستیم آن را در بازی منعکس کنیم. آنها تا سال ۲۰۰۳ هنوز در حال ساختن بیتل اصلی بودند. ما این ایده را داشتیم که یک داستان Horizon بر اساس تطبیق پذیری ماشین، کارهای مختلفی که می توانید با آن انجام دهید، داشته باشیم. به لالو گفتم و او این عکس را که در کنار یک سوسک قرمز گیلاسی، اولین ماشینش ایستاده است، بیرون آورد. اکنون تکه‌هایی از داستان زندگی او در این روایت بافته شده است.»

یکی از جنبه‌های حیاتی ثبت یک مکزیک اصیل، نورپردازی بود. گرت هاروود، مدیر هنری فنی، می‌گوید: «آسمان‌هایی که در آنجا می‌بینید شگفت‌انگیز است. «من فکر می‌کنم چون رطوبت بسیار بیشتری وجود دارد: صبح‌ها و عصرها بیشتر از آن آسمان قرمز نارنجی می‌بینید.»

اما چالش‌هایی نیز وجود داشت. او می گوید: «قوس خورشیدی کاملاً متفاوت است. «اگر به این فکر می‌کنید که در هنگام غروب در بریتانیا رانندگی می‌کنید و آن سایه‌های بلند زیبا را می‌بینید، در مکزیک کمتر چنین چیزی وجود دارد، زیرا خورشید بسیار بلند است. روشن کردن یک بازی با آفتاب زیاد می تواند بسیار سخت باشد زیرا بسیار خشن است.”

سایه ها به عنوان راهی برای افزودن ظرافت ها اهمیت مضاعفی پیدا کردند، بنابراین برای Xbox Series S در نسخه‌های /X و PC، تیم از سیستم جدیدی برای شبیه‌سازی یک افکت نیمه سایه واقعی استفاده کرد، بنابراین وقتی منبع سایه دورتر است، به‌جای سایه‌های سیاه تیز پخش می‌شوید.

کیفیت بصری مناظر یک جزء کلیدی از تجربه Horizon است، به ویژه برای یک جمعیت شناسی از مخاطبان بازی. براون می‌گوید: «کسانی هستند که هرگز و هرگز مسابقه نمی‌دهند. “این یک گروه شگفت‌آور بزرگ است – آنها صدها ساعت بازی می‌کنند، از ماشین‌هایشان عکس می‌گیرند، ماشین‌های جدید را امتحان می‌کنند، ارتقاء می‌دهند، دنیا را در زمان‌های مختلف، در فصول مختلف کاوش می‌کنند – آنها خسته نمی‌شوند یا پیاده نمی‌شوند. آنها فقط کاری را که می خواهند انجام می دهند.

مکزیک در زمان های مختلف نوری و

“این چیزی است که واقعاً به طراحی ما در این مورد کمک کرده است. چیزهای بیشتری برای کشف وجود دارد، چالش‌هایی وجود دارد که شما را تشویق می‌کنند چیزهایی پیدا کنید… هر هفته چالش‌های کشف یا چیزهای اضافی برای بازیکنانی که دوست دارند در اطراف گشت و گذار و کاوش کنند به جهان اضافه کرده‌ایم. دنیا آنقدر تغییر می کند که همیشه چیزهای جدیدی برای دیدن وجود دارد. من فکر می‌کنم تعطیلات دیجیتالی که Horizon ارائه می‌کند چیزی است که مردم به آن پاسخ می‌دهند.”

خوشبختیم که Playground توسعه بازی را در سال ۲۰۱۸ آغاز کرد. این به معنای تیم ۱۵۰ نفری بود. اسپا لیمینگتون یک سال فرصت داشت تا تحقیقات خود را انجام دهد، از مکزیک بازدید کند، ایده ها و مفاهیم طراحی را قبل از تغییر جهان تغییر دهد. در هفته‌های آغازین سال ۲۰۲۰، آشکار شد که کووید در حال آمدن به بریتانیا است.

«هنگامی که داستان شروع به شکستن کرد، فکر می‌کنم اکثر مردم کمی انکار می‌کردند. براون به یاد می آورد. “خوشبختانه برای ما، برخی از افراد در تیم ما نبودند – و خیلی خیلی سریع شروع به آماده شدن کردند. آنها صدها لپ تاپ خریدند قبل از اینکه خرید لپ تاپ غیرممکن شود. آنها صدها دوربین وب خریدند. در یک اتاق، ما کل تیم فناوری اطلاعات را داشتیم که فقط لپ‌تاپ‌ها را راه‌اندازی می‌کردند، به طوری که وقتی قرنطینه شروع شد، یک مجموعه کار در خانه را به همه تحویل دادند که کاملاً آماده شده بود. روز بعد آنها می‌توانستند با لپ‌تاپ در خانه باشند، میز کار از راه دور به کامپیوتر اداری خود بپردازند و بتوانند کارهایشان را انجام دهند.

“این یک سوئیچ سریع بود و تغییراتی در آن وجود داشت. گردش کار ما – انجام کارهای برخی افراد سخت تر بود. گروه بزرگ‌تر ایکس‌باکس واقعا مفید بود… ما توانستیم ساخت برنامه‌نویس خود را در برنامه Insider Hub مایکروسافت آپلود کنیم و آن را در ایکس‌باکس‌های خرده‌فروشی پخش کنیم تا مردم مجبور نباشند کیت‌های توسعه‌دهنده گران قیمت را به خانه ببرند. این یک تنظیم جالب و کاملاً مفید برای طراحان بود – نشستن در اتاق نشیمن و بازی کردن با حضور در پشت میز با رایانه شخصی و یک کیت توسعه دهنده بسیار متفاوت است. وقتی به این شکل بازی می‌کنید، حس متفاوتی به بازی می‌رسد.”

اما رفتن سخت بود. آنا پولیاکوا، طراح بازی، می‌گوید: «در طول توسعه، شبکه یکی از آن حوزه‌هایی است که بسیار اشتباه می‌شود و دیدن چندین صفحه واقعاً مفید است. می‌توانید بگویید که آیا یک بازیکن چیزی کاملاً متفاوت از سه بازیکن دیگر می‌بیند. در خانه، باید آن را برای یکدیگر توصیف کنید، مانند: «چه چیزی را می‌توانید شما ببینید؟ صبر کنید، ماشین من روی صفحه شما چه رنگی است؟!”

Forza Horizon 5 در اوایل این ماه با ۱۰ میلیون بازیکن، بزرگترین هفته عرضه را در تاریخ Xbox داشت. سفرهای بین المللی دوباره در حال باز شدن هستند، اما این احتمال وجود دارد که افراد زیادی در حال بازی هستند زیرا می خواهند احساس یک کشور جدید و مناظر جدید را تجربه کنند. آلکاراز دوست دارد تصور کند که مردم مکزیک را در نتیجه بازی Horizon متفاوت می بینند. او می‌گوید: «مکزیک چالش‌های خود را دارد، اما هر چیزی که مثبت باشد تأثیر خوبی خواهد داشت.

«کوکو به گسترش فرهنگ مکزیکی و روز مردگان کمک کرد و زیبایی آن را تشخیص داد. Horizon 5 این کار را برای گیمرها انجام خواهد داد. مکزیک به طرز مضحکی زیباست – و مکزیکی‌ها خونگرم، خانواده‌گرا و کمک‌کننده هستند که در شخصیت‌ها منعکس می‌شود. فکر می‌کنم فقط می‌تواند صفحه را به سمت مثبت حرکت دهد.»

Aحدود ۳۰ دقیقه پس از اجرای Halo: Infinite بتای آنلاین هفته گذشته، متوجه شوکه کننده و تقریباً باورنکردنی شدم: من کاملاً خوب هستم در بازی من فقط دو بازیکن دشمن را با یک نارنجک بخار کرده بودم، که آنها را در یک قوس کامل پرتاب کرده بودم تا آنها را با هم بگیرم و کاملاً بی خبر بودم. تشریفات بی رحمانه طراحی سطح به این معنی بود که من می توانستم با زاویه شدید وارد شوم و تا آخرین لحظه از خطوط دیدنی آنها دور شوم. سپس پرچم را برداشتم و آن را تا پایان راه برگشتم و به سمت پایگاهمان دویدم، با پریدن و طفره رفتن از اطراف آتش ورودی. این سومین عکسبرداری من در آن شب بود.

در بازی‌های شوتر مدرن مانند Call of Duty: Warzone، Fortnite و Apex Legends، بازیکنان مسن‌تری مانند من معمولاً توسط نوجوانان نابود می‌شوند. با حالت چند نفره Halo Infinite، برعکس است. در مصاحبه‌های اولیه پیرامون بازی، توسعه‌دهنده ۳۴۳ Industries در مورد اینکه چگونه Infinite را به عنوان یک راه‌اندازی مجدد معنوی و نامه عاشقانه برای سه عنوان اول Halo که بین سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۷ منتشر شده بودند، صحبت کردند. ما در ما بازی می‌کنیم /em>در حال حاضر.

هدف طراحی مدرسه قدیمی Halo واقع گرایی یا حتی تنوع نبود: سرگرم کننده بود و احساس می کنم. تعداد محدودی سلاح و توانایی کاملاً متعادل به شما داده شد، بنابراین لازم نیست نگران امتیازات، آمار، ساخت‌ها یا بارگیری باشید. در عوض، تمام پیچیدگی‌ها ناشی از روش‌هایی بود که سلاح‌ها با فیزیک و محیط‌های بازی کاملاً کار می‌کردند تا مجموعه‌ای از امکانات نوظهور را ارائه دهند. تثلیث مقدس تفنگ، نارنجک و غوغا در واقع زرادخانه وسیعی از گزینه‌های حمله را فراهم می‌کرد، درست مانند حرکات پایه‌ای با ضربه و مشت در بسیاری از بازی‌های مبارزه دو بعدی با کیفیت.

این چیزی است که مبارزات Halo Infinite کاملاً به یاد می آورد. تمام پیچیدگی ها سیستمیک است تا موجودی. دن پیرس، طراح بازی و کهنه کار Halo، فرد مورد علاقه من برای صحبت در مورد بازی های تیراندازی. «به هر ابزاری که دسترسی داشته باشید، تیم دیگر نیز به آن دسترسی دارد. هیچ شگفتی وجود ندارد، لازم نیست به این فکر کنید که آیا اگر سلاح‌های مشابه حریف خود را داشتید، آن قتل را انجام می‌دادید یا نه.»

“بنابراین مهم نیست که مسابقه چگونه پیش می رود، وجود دارد. همیشه یک راه جدید است که می توانید روی پای خود فکر کنید و شاید جزر و مد را تغییر دهید. محو کردن فردی که پرچم شما را با پرتاب موشک دزدیده است نه تنها عادلانه بلکه هوشمندانه است. هم شما و هم دشمن ادعای مساوی نسبت به آن سلاح داشتید، شما کسی بودید که تصمیم گرفتید اول آن را بگیرید و حالا این انتخاب بقیه بازی را به شما اطلاع خواهد داد.”

این رویزیونیسم دقیق به نحوه حرکت بازیکنان در جهان گسترش می یابد. در بازی چند نفره کلاسیک Halo، به جای اینکه شخصیت‌ها واقعاً چه سرعتی می‌دوند و می‌پرند، سرعت به هدف‌ها می‌رسد – چیزی که سریال در سال‌های اخیر چشمش را از دست داده است. همانطور که پیرس توضیح می‌دهد، «Halo 5 به‌طور بنیادی گسترش یافت و گزینه‌های حرکتی را برای بازیکن افزایش داد… بسیار متراکم از گزینه‌ها بود به گونه‌ای که من احساس می‌کنم حواس‌ام را از حلقه مبارزه اصلی که Halo به عنوان یک سری به آن می‌شناسند، پرت می‌کند. اسپارت ها در Halos 1 تا ۳ بسیار شناورتر از آن چیزی هستند که فکر می کنم بسیاری از مردم به یاد دارند. نحوه حرکت بازیکنان در آن بازی‌های قبلی که تیراندازان مدرن واقعاً آن را نمی‌خواهند، به کندی بررسی می‌کنند.”

به نظر من، به همین دلیل است که بازیکنان مسن‌تر با Halo Infinite خیلی خوب کار می کند. خاطره عضلانی اولین بازی‌های Halo را دوباره زنده می‌کند، به گونه‌ای که سرعت آن‌ها به شما اجازه نمی‌دهد صرفاً به غریزه و سرعت عکس‌العمل سریع متکی باشید. برخوردها بیشتر از فستیوال های Warzone و Apex Legends پیچیده تر و چندوجهی تر هستند، جایی که قبل از اینکه بتوانید پلک بزنید، رویارویی ها به پایان می رسد.

Halo Infinite همچنین رقابت کلاسیک را به یاد می آورد. طراحی نقشه چند نفره از اوایل دهه ۲۰۰۰. محیط‌ها کاملاً مصنوعی هستند – آنها به گونه‌ای طراحی نشده‌اند که شبیه مکان‌های واقعی باشند، آنها فضاهای بازی خود انعکاسی هستند که برای ارائه برخوردهای هیجان‌انگیز و متنوع ساخته شده‌اند. نقشه‌های جدید عالی مانند شارژ، خیابان‌ها و بازار مانند مراکز خرید هستند که از سطوح، خطوط دیدنی و ارتفاع‌های سقف متفاوت برای ایجاد فتنه و حرکت مردم استفاده می‌کنند. اینها فضاهایی هستند که من نه فقط از Halo، بلکه از اولین روزهای تیراندازی اول شخص رقابتی به یاد می آورم: مانند Unreal Tournament و Quake Arena.

“من کات کردم. پیرس می گوید، طراحی بازی من در همان روز به حالت فورج Halo 3 بازگشته است. این یک ویرایشگر نقشه بسیار ساده بود که در بیشتر موارد به بازیکنان فقط به اشیاء و هندسه بسیار ابتدایی دسترسی داشت. هزاران نقشه باورنکردنی از این ابزارها بیرون آمدند زیرا Halo زمانی که نقشه ها تمیز، ساده و متعادل هستند بهترین حالت را دارد. 10khgmf”>

مهمتر، بیشتر از ویژگی های جدید اضافه شده به Halo infinite کاملاً با سبک بازی کلاسیک مطابقت دارد – مانند نارنجک های دینام که یک میدان الکتریکی مخرب ایجاد می کنند و وسایل نقلیه عبوری را خاموش می کنند. در همین حال، قلاب گرپل، که شاید از Titanfall الهام گرفته شده است، یک راه کاملاً جدید برای دور زدن است، به شما این امکان را می دهد که به دیوارها، وسایل نقلیه و سایر بازیکنان بچسبید و سپس روی آنها زوم کنید. این سریعتر از پرش معمولی Halo است، اما روشی که فرصت‌های تاکتیکی اضطراری را باز می‌کند نمونه‌ای از طراحی کلاسیک Halo است. همانطور که پیرس می گوید، “وقتی با یک وسیله نقلیه دشمن دست و پنجه نرم می کنید و راننده را بیرون می کنید و آن را برای خودتان می دزدید، نمی توانید به من بگویید که این هالو تا مغز استخوان نیست.”

در نهایت، البته، نوجوانان می خواهند روش های قدیمی جنگجویان هالو را یاد بگیرند و یاد بگیرند. آنها متوجه خواهند شد که در این جهان، همه چیز این نیست که ده‌ها قطعه اسلحه را در بارگیری سلاح‌های بسیار شخصی، وسواس در مورد درجه‌بندی آسیب در ثانیه و سپس پرش توربو از طریق مجموعه‌ای از رویارویی‌های میلی‌ثانیه‌ای در یک دهکده آفریقایی بی‌معنی ترکیب کنند. مرحله. Halo چیزی است که بازیکنان با آزمایش، دقت و تدبیر خود به تجربه وارد می کنند. این در مورد این است که چگونه همه سیستم ها می توانند در مبارزات انفجاری ۳۰ ثانیه ای گرد هم آیند.

اینها چیزهایی هستند که من از جلسات هیجان انگیز تمام شبانه Halo 2 و Quake Arena طولانی و طولانی به یاد دارم. پیش. بازگشت به آنجا و همچنین حضور در اینجا در زمان حال بسیار سرگرم کننده است، جایی که خصلت های قدیمی و محدودیت های بصری برطرف شده اند و بازیکنان بیشتری وجود دارند که با نارنجک های کاملاً پرتاب شده غافلگیر شوند.

• بازی چند نفره Halo Infinite رایگان است و اکنون در Xbox و PC; این بازی تک‌نفره در ۸ دسامبر منتشر می‌شود.

Tهی می گویند جنگ جهنم است، نه، و همچنین جهنم دیگران هستند. بنابراین شاید همه ما باید شاهد وقوع هرج و مرج بودیم، زمانی که Electronic Arts با افتخار اعلام کرد که مسابقات ۱۲۸ بازیکن در حال آمدن به Battlefield است. ما باید از تلاش برای سوار شدن به لوله در ساعت شلوغی یاد می گرفتیم که ۱۲۸ نفر که همه به طور همزمان برای تکمیل یک هدف با هم رقابت می کنند چه احساسی دارد، و این اغلب خوشایند نیست. Battlefield 2042 مشکلات زیادی دارد، اما پتانسیل زیادی دارد. مواد لازم برای بازی‌های جنگی الهام‌بخش اینجاست، اما همیشه با هم ترکیب نمی‌شوند – حداقل هنوز نه.

مهم‌ترین ویژگی این سری تیراندازی محترم و تماشا زنده و زنده است. سال ۲۰۴۲ تحت شرایط آب و هوایی شدیدی است که آینده نزدیک ما را ویران می‌کند، باعث انحلال اکثر دولت‌های ملی می‌شود و جنگی را آغاز می‌کند که توسط «نه‌پات‌ها» بی‌وطن آغاز می‌شود که چه منابعی روی زمین باقی مانده است. دویدن با سر به یک گردباد با ۶۳ بازیکن دیگر در حالی که ۶۴ بازیکن دیگر در سمت دیگر گرداب آن در انتظار شما هستند، در اولین بار احساس حیرت را در شما ایجاد می کند. اما به خوبی از Conquest (نقاط کنترل ضبط) یا Breakthrough (نقاط کنترل ضبط، اما این بار به ترتیب) استفاده نمی کند.

در سروری پر از ظرفیت، هرج و مرج بسیار زیادی وجود دارد که نمی توان یک داستان شخصی رضایت بخش را ایجاد کرد. این مشکل همیشه برای بت‌فیلد بوده است، زیرا جمعیت بازیکنان آن افزایش یافته است: چگونه احساس می‌کنم که در یک درگیری گسترده تغییر ایجاد می‌کنم؟ این مقیاس فقط برای کاهش موفقیت‌های فردی به کار می‌رود، نه اینکه به افزایش احتمال مرگ تصادفی به دست حریفان نادیده از راه دور کمک می‌کند.

از زمانی که بازی Battlefield 2042 هفته گذشته منتشر شد، بازیکنان از نت‌کد متزلزل، باگ‌های بیش از حد به جزییات و کمبود ویژگی‌های بازی‌های قبلی شکایت کرده‌اند. من گمان می کنم، مانند بسیاری دیگر از بازی های متزلزل با بودجه کلان در گذشته اخیر، در نهایت به چیزی پایدارتر و با ویژگی های غنی تبدیل خواهد شد. در حال حاضر، دیدن سربازانی که بی‌وقفه در حال مرگ هستند، مانند برخی از اینستالیشن‌های هنری تعاملی ضد جنگ، یا وسایل نقلیه‌ای که به نظر می‌رسد از فیزیک قمری پیروی می‌کنند، یا اسپری گلوله چنان وحشیانه که ممکن است آئروسل را به سمت دشمن خود بتابانید، غیرعادی نیست. در عوض.

این بار هیچ کمپین تک نفره ای وجود ندارد، بنابراین به حالت جدید Hazard Zone می رود تا تسکین نور را از شکستگی های در مقیاس بزرگ فراهم کند. در اینجا، یک تیم متشکل از حداکثر چهار بازیکن، درایوهای داده را از غلاف‌های ماهواره‌ای که در اطراف نقشه قرار گرفته‌اند را شکار می‌کنند و سپس آن‌ها را استخراج می‌کنند و امواج سربازان هوش مصنوعی وحشی نگران‌کننده را دفع می‌کنند. به جای شکار گنج، حلقه سودآور کسب امتیاز و خرج کردن آنها برای خرید کیت بهتر برای تلاش بعدی شما بسیار جذاب است. این پشتکار به تیم شما دلیلی برای تخصص می دهد و از پرورش کارایی تعاونی لذت می برد. این ناامیدی های گسترده تر را جبران نمی کند، اما انحراف ارزشمندی است.

در اطراف ابرهای طوفانی سال ۲۰۴۲ یک پوشش نقره ای وجود دارد. . ربات‌ها برای ایجاد شماره سرور ثبت‌نام شده‌اند و در نسخه‌های انفرادی و کوآپ نبردهای چند نفره بازی در دسترس هستند. اگر با ربات‌ها بازی می‌کنید، بازی همه کلیدهای پادشاهی را به ما می‌دهد. من آنقدر مغرور نیستم که اعتراف کنم که هرگز، هرگز، حتی اگر پنج سال آینده عمرم را وقف آن کرده باشم، در یک دور میدان جنگ علیه انسان‌های دیگر، ۹۲ قتل توسط تک‌تیرانداز دریافت نمی‌کنم. اما در برابر ربات‌های آسان ۲۰۴۲، می‌توانم و دارم. من یک پادشاه جنگجو هستم. اهداف در یک فشار هماهنگ فرو می ریزند و تحت کنترل من قرار می گیرند. من با هواپیماهای جنگنده پرواز می کنم، از خلبانی وحشتناکم خجالت نمی کشم، و تا حد زیادی باگ ها را نادیده می گیرم زیرا نسبت K:D من بر اساس کتاب مقدس است. این همان چیزی است که در بتلفیلد فوق‌العاده به نظر می‌رسد، و دایس هم به شما اجازه می‌دهد آن را با شرایط خودتان احساس کنید و هم (اگر از ربات‌های سخت‌تر استفاده می‌کنید) به شما آموزش می‌دهد که حداقل به بخشی از این حس موفقیت آنلاین دست یابید.

امید بیشتری در اینجا به شکل حالت پورتال وجود دارد. نه تنها مجموعه ای از ابزارها را در اختیار شما قرار می دهد تا حالت های بازی خود را بسازید، بلکه نقشه ها، سلاح ها و وسایل نقلیه Battlefield 1942، Battlefield 3 و Bad Company 2 را نیز به جامعه می دهد. که محتوای کلاسیک هنوز در معرض مسائل فنی است، این یک افزوده سخاوتمندانه است.

امیدوارم این است که به این راه‌اندازی نگاهی بیاندازیم و بخندیم، و به یاد داشته باشیم که یک کار عالی است. بازی با چنین گیره‌ای شروع شد. در حال حاضر، بهترین سرگرمی در برنامه های جانبی یافت می شود. در مرحله اصلی مسابقات پر هرج و مرج ۱۲۸ نفره خود، دست و پا می زند.

• Battlefield 2042 اکنون منتشر شده است. ۴۹.۹۹ پوند.

Wوقتی شنیدم Animal Crossing به روز رسانی در راه بود، من به همان اندازه که هیجان زده بودم عصبانی بودم. من می خواستم به جزیره خود برگردم، مطمئنا. بوسیدن بهشت ​​کوچکی بود که من ساعت به ساعت در اعماق قرنطینه‌های سال گذشته با زحمت آن را تنظیم کرده بودم – اما از ژانویه از آن اجتناب می‌کردم.

برای در ۱۱ ماه گذشته اجازه داده‌ام این مکان به مرحله‌ی اول برسد، رویدادهای درون‌بازی و آیتم‌های نسخه محدود را از دست داده‌ام و مهم‌تر از همه، نادیده گرفتن روستاییان ساکن Kissing. دام، اولین موجود روی زمین، گوسفندی که ورزش را دوست دارد – چطور بود؟ در مورد اسپرینکلز، یک پنگوئن آبی که می‌خواهد یک ستاره پاپ شود، چطور؟ من بازگشتم به جامعه واقعی را بسیار آهسته پیش می‌برم و به تجربه می‌دانم که وقتی برای مدت طولانی تنها می‌مانند، روستاییان Animal Crossing بدنام می‌شوند که احساس گناه می‌کنند.

به روز رسانی وارد می شود. من آن را دانلود می‌کنم و برای بدترین حالت خودم را فولاد می‌کنم.

همه کشف … Animal Crossing: New Horizons اسکرین شات. عکس: Nintendo

“شما به نوعی ناپدید شدید.” اسپرینکلز از دیدن من خوشحال است و از اینکه یکباره رفته ام عصبانی است. گلوریا، اردکی با مدل موی باب شروع می‌کند: «خب حدس می‌زنم بالاخره عقلم را از دست داده‌ام. می توانم قسم بخورم که سارا را در مقابلم می بینم. خیلی سرد. من به سختی قادر به تحمل آن هستم. خانه من پر از سوسک است. جزیره من پر از علف های هرز است. حیوانات من خشمگین، بیگانه یا هر دو هستند. اما من کاری برای انجام دادن دارم، بنابراین گرد و غبار خود را پاک می کنم، کدو تنبل و هلو را به روستاییانم به عنوان خوراکی پیشنهاد می کنم و به این کار مشغول می شوم که کاملاً خودم را به Animal Crossing New Horizons 2.0: Escape from Nook Island بیاندازم.

به‌روزرسانی رایگان چیزهای زیادی برای کشف دارد. این موزه اکنون یک کافی شاپ به نام The Roost دارد که توسط بروستر ابتدا رواقی کار می کند – که هر چه قهوه های کوچک بیشتری با او بنوشید به شما علاقه مند می شود. می‌توانید روستاییان دیگر را به قهوه دعوت کنید – حتی شخصیت‌هایی از بازی‌های Animal Crossing در گذشته. اگر کارت Amiibo او را داشته باشید، Resetti – خال خشمگینی که اگر کنسول خود را بدون ذخیره کردن در GameCube خاموش کنید، نام شما را صدا می‌زند – می‌نشیند و یک اسپرسو می‌نوشد که گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است. لذت‌بخش است.

از دوستان قدیمی صحبت می‌کنیم، یکی از محبوب‌ترین افراد من، Kapp’n، اکنون تورهای قایق را به جزایر دور ارائه می‌دهد. نه تنها می‌توانید این فضاهای جدید را کاوش کنید، بلکه با یک قایق موتوری توسط Kapp’n به آنجا برده می‌شوید، که هر بار یک آهنگ کوچک برای شما می‌خواند. سفرهای فراساحلی یک جزء حیاتی جدید از به‌روزرسانی را ارائه می‌دهند: استخراج طلسم‌های کوچک چروکیده به نام ژیروید. به طور شگفت انگیزی، بیش از ۹۰۰۰ آیتم جدید در بازی وجود دارد که ژیرویدها تنها چند صد مورد از آنها را تشکیل می دهند.

جزیره هارو، که قبلا فقط یک استودیوی عکس بود، در حال حاضر همچنین یک بازار بوتیک کوچک است که بازرگانان بازدیدکننده در آن به طور دائم فروشگاه راه اندازی کرده اند. یک جزء کشاورزی و پخت و پز نیز وجود دارد، به این معنی که باید دریاچه داخلی عظیم خود را پر کنم، که به طور متفکرانه با اسکلت های دایناسور تزئین شده است، تا آن را به یک تکه نیشکر تبدیل کنم.

جدید Horizons با این محتوای جدید عملاً کاری را که می توانید هر روز انجام دهید سه برابر کرده است. هر روز صبح، می توانید با روستاییان خود حرکات کششی ملایمی را در میدان انجام دهید، ناپدید شدن شرم آور ۱۰ ماهه شما فراموش می شود.

همه اینها قبل از اینکه حتی به خارج از ساحل برویم، دور از دریا به توماس نوک نگاه کنید و به شبه‌جزیره‌ای نزدیک که شروع توسعه پولی را نشان می‌دهد، (۲۲.۴۹ پوند، یا رایگان اگر برای Switch Online Expansion Pass ثبت‌نام کرده باشید). Happy Home Paradise یک بازی کاملا متفاوت است. فرض این است که، علاوه بر اینکه نماینده ساکن جزیره خود هستید، در یک استارتاپ طراحی داخلی کوچک و چیپ کار در خارج از کشور مشغول به کار شده اید. پرسنل آن یک گاو دریایی به نام واردل، یک میمون لانگور خاکستری به نام نیکو و یک سمور صورتی به نام لوتی، رئیس شما است. شما با هم خانه‌های تعطیلات را برای گردشگران می‌سازید و طراحی می‌کنید – بسیاری از گردشگران، که هر یک از آنها مجموعه‌ای از ایده‌های خاص در مورد نوع خانه تعطیلات مورد نظر خود دارند.

پتری، یکی. از روستاییان جدید، از من خواست که برایش یک چایخانه درست کنم. او علم را دوست دارد و یک کت آزمایشگاهی کوچک می پوشد، بنابراین مطمئن شدم که در هر صندلی چکه های IV وجود دارد. دیردره تکه‌ای از پاییز می‌خواهد، بنابراین من کاغذدیواری‌هایی که شبیه جنگل‌ها و انبوهی از برگ‌های شعله‌ور در همه جا است نصب کردم. هر دو آنقدر از خانه های تعطیلات خود راضی هستند که کف می زنند و تشویق می کنند. روند ساخت خانه‌های عروسکی دقیق برای روستاییان این پتانسیل را دارد که عمیقاً آرام‌بخش، از نظر زیبایی‌شناختی دلپذیر … یا آشفته باشد. گاهی اوقات همه چیز به یکباره است و این کنار هم قرار گرفتن شاد یکی از لذت های واقعی Animal Crossing است.

شما می توانید به شبه جزیره یک مدرسه و یک بیمارستان بدهید. از ارز مخصوص به خود استفاده می کند و آیتم های منحصر به فردی را برای بازگرداندن به جزیره خود ارائه می دهد. این خواهر عالی برای Animal Crossing: New Horizons است، و بین جزیره شما و مجمع الجزایر عظیمی که در نهایت شما تبدیل به ستون فقرات پردرآمد و محبوب شرکت Happy Home Paradise می شوید، تعامل لذت بخشی وجود دارد.

بعد از یکی دو روز در مجمع الجزایر، با شکلات های سوغاتی در دست به کیسینگ برگشتم و دیدم که دام در کنار رودخانه زیر آفتاب نشسته است. من به او یک شکلات هدیه دادم و او بلافاصله پرسید که آیا می تواند بیاید و یک خانه تعطیلات برای خودش داشته باشد. ما نه تنها می توانیم برای روستاییان جدید خانه بسازیم، بلکه می توانیم خانه خود را نیز با خود ببریم. این مثال کاملی است از اینکه چگونه Animal Crossing می‌تواند با آمیختن چیزهای آشنا با چیزهای جدید لذت ببرد.

اگر شما نیز مانند من، بازگشت به سواحل را متوقف کرده‌اید. جزیره شما، شرمساری ملایم با یک یا دو خط گفتگو در دراز مدت ارزشش را دارد. برگشتن احساس خوبی دارد.

Gبا توجه به پیچیدگی شدید شکل هنری، ریمسترهای بازی های چند دهه قدیمی می توانند … متغیر باشند. اما زمانی که یک ناشر برچسب «نسخه قطعی» را برای نسخه‌های بسته‌بندی‌شده جدید سه بازی جنایی جهان باز، بازی‌هایی که در حافظه فرهنگی پاپ جمعی بسیار بزرگ هستند، می‌گذارد، منطقی است که انتظار بیشتری از انتشار مجدد ناپایدار با به‌روزرسانی گرافیکی داشته باشیم. این نسخه‌های Grand Theft Auto III (2001)، Vice City (2002) و San Andreas (2004) به هیچ وجه قطعی نیستند. دیدن آنها به این شکل بیش از یک ناامیدی است. خشمگین است.

اشکال‌های گرافیکی، کنترل‌های آزاردهنده و خرابی‌های تصادفی، انصافاً، همه بخشی از بازی در دهه‌های ۰۰، قبل از وصله‌های آنلاین بودند. که به توسعه دهندگان این امکان را می داد تا موارد را ذره ذره اصلاح کنند. آن وقت تحمل کردیم. اما چرا اکنون آن را تحمل می کنیم و هزینه آن را می پردازیم؟ این ریمسترها نسبت به نسخه های اصلی پلی استیشن ۲ ثبات کمتری دارند. چند ساعت پس از شروع GTA III – قدیمی‌ترین و کم‌جذاب‌ترین بازی در بین این سه بازی، گامی شگفت‌انگیز برای گیمینگ در سال ۲۰۰۱ که اکنون کمی عقیم به نظر می‌رسد – به ماموریتی رسیده بودم که نتوانستم آن را انجام دهم، زیرا شخصیت من تعقیب می کردم و مدام در دنیا سقوط می کردم. یک بار ماشین من به طور تصادفی منفجر شد. در کلکسیونی که نمی توانستم آن ها را انتخاب کنم دویدم.

در سن آندریاس، تعادل رنگ به قدری بد است که در برای اینکه ببینم در زیر آسمان خیالی غروب کالیفرنیا چه می گذرد، باید کنتراست را تا جایی که می شد کم کنم. من به سختی می‌توانستم چهره شخصیت‌ها را تشخیص دهم، یا نوارهای رنگی را روی نقشه انتخاب کنم، یا برچسب‌های گرافیتی بنفش را روی آجر قرمز ببینم. به طور عینی، یک ارتقاء گرافیکی در این بازی ها صورت گرفته است، به این صورت که آنها به اندازه آنها مه آلود و مبهم به نظر نمی رسند – اما صادقانه بگویم، مطمئن نیستم که بگویم بهتر از نسخه های قبلی قبلی هستند. اثرات باران، به ویژه، آنقدر زشت است که دید شما را مبهم می کند. اگر ماموریت شما شامل دیدن جایی است که می روید، بهتر است امیدوار باشید که باران نبارد. جایی که کاراکترها بلوک و با وضوح پایین بودند، اکنون… به طرز عجیبی پلاستیکی هستند. تناسب آنها به ویژه در شهر معاونت پایین است.

من نمی‌خواهم مدت زیادی را صرف بررسی عیوب بسیاری که در این ریمسترها یافت می‌شود، بگذرانیم. اکنون که بازی‌ها نزدیک به یک هفته است که منتشر شده‌اند، هزاران ویدیوی یوتیوب و پست‌های توییتر فهرست‌بندی آن‌ها وجود دارد. نام‌های فروشگاه‌ها، به نوعی، املایی اشتباه دارند. جناس ها با بازسازی مجدد مهره در چرخخراب شده اند. > فقط می توانید از دیوارها یا حصارها عبور کنید تا دیوارهای نامرئی را درست آن سوی آن پیدا کنید. و، شرم آور برای Rockstar، این بازی ها به طور موقت از فروش بر روی رایانه شخصی خارج شدند، زیرا آنها با یادداشت ها و فایل های مخفی و اضافی از کد اصلی منتشر شدند، که طبق گزارش ها شامل مینی بازی جنسی رها شده Hot Coffee بود که باعث تکان های قانونی در صنعت شد. href=”https://www.theguardian.com/technology/gamesblog/2005/jul/18/gtacreatorsch” data-link-name=”in body link”>نابودی در سال ۲۰۰۵.

در اینجا دلیل این امر است: Rockstar به خاطر کمال گرایی خود بدنام است. این شرکتی است که اخیراً بهترین بخش یک دهه را با زحمت گذرانده است بازآفرینی غرب قدیمی برای Red Dead Redemption 2، تا عرق اسب و کثیفی روی رولورهای افراد مسلح. سطح مهارت بازی های Grand Theft Auto همیشه استثنایی و خیره کننده بوده است. نمی‌خواهم از کلمه بی‌احتیاطی استفاده کنم، زیرا فقط می‌توانم حدس بزنم که هیچ‌کسی که روی این ریمسترها کار می‌کرده، آنها را غیر استاندارد نمی‌دانست. اما دلایل پشت آن هرچه که باشد، عدم دقت و توجه به جزئیات به وضوح کل شخصیت این بازی‌ها را تضعیف می‌کند.

ما با بازسازی‌های Bluepoint از بازی‌های قدیمی‌تر پلی‌استیشن، شاهد بودیم. به عنوان Demon’s Souls و Shadow of the Colossus، اوج چیزی که می توان با یک ریمستر به دست آورد: یک بازسازی کامل که همه جنبه ها را مدرن می کند. اگر هر شرکت دیگری منابع لازم برای رسیدن به این هدف را داشته باشد، مطمئناً Rockstar و مادرش Take-Two Interactive هستند. Grand Theft Auto میلیاردها دلار درآمد داشته است. برای من عجیب است که بیشتر این پول در میراث Rockstar سرمایه گذاری نشده است. در بهترین بخش از دو دهه پس از عرضه این بازی ها، موددرها به مراتب بهتر از این دست یافته اند – و البته، اکنون همه آنها توسط وکلای Take-Two بسته شده اند.

این یک ادای احترام به جادوی این بازی‌ها است – مخصوصاً San Andreas، برای من – که هنوز هم می‌توان با وجود تمام مشکلات فنی در آنها فرو رفت. در عرض یک ساعت از راه‌اندازی آن، من دقیقاً در خیابان گروو با قهرمان داستان CJ و خدمه قدیمی‌اش برگشتم، به صحبت‌های آن‌ها گوش می‌دادم که با هم حرف می‌زنند و گهگاه حقیقتی را که به خانه می‌آید به اشتراک می‌گذارند، و از اینکه چطور حتی با راک استار با ابزارهای تکنولوژیک محدود موجود در آن زمان توانست چیزی بسیار عجیب قابل باور خلق کند. ایستگاه‌های رادیویی، علی‌رغم اینکه آهنگ‌های گمشده‌ای که احتمالاً به‌دلیل مسائل مربوط به مجوز ناپدید شده‌اند، هنوز هم مرا مستقیماً به فضای فوق‌سرمایه‌داری، نیهیلیستی و بی‌احترامی این بازی‌ها منتقل کردند. بسیاری از صداهای تصادفی به طرز وحشتناکی فشرده یا نامتعادل هستند و به نظر افتضاح می‌آیند، اما خدا را شکر که رادیو هنوز کار می‌کند.

GTA سریالی است که به خاطر خشونتش شناخته می‌شود، اما انسان، درباره چیزهای بیشتری است. از آن؛ این یک دنیا است، یک مکان است، یک داستان است، درباره شخصیت هایی که ملاقات می کنید و در آن زندگی می کنید و درباره کارهایی که در زمین بازی غول پیکر و بی نظمی که به شما می دهد انجام می دهید. این ها بازی های بزرگی هستند. همه چیز در آنها خوش سلیقه نیست، همه دیالوگ ها به خوبی قدیمی نشده اند. اما آنها هنوز هم ارزش بازپخش و ارزش حفظ دارند. فقط در این حالت نیست.

Lهمانند جاذبه‌های غول‌پیکر و توریست‌کننده‌اش، Jurassic World Evolution 2 هم نام احمقانه و هم DNA دارد که از چندین مورد به هم دوخته شده است. حیوانات مختلف برای ایجاد چیزی غیر محتمل زیبا. پلی بین دنیای محروم از لحاظ معنوی Jurassic World: Fallen Kingdom و Jurassic World: Dominion آینده، این به راحتی می‌توانست یکی دیگر از فیلم‌های پولساز باشد. در عوض، این یک بازی زیبا است که عمدتاً در مورد یافتن شگفتی در موجوداتی است که از آنها مراقبت می کنید (یا تعقیب و گریز در جیپ). و در جایی که جان هاموند شکست خورد، این تجربه ای در پارک است که من کاملاً می توانم آن را تأیید کنم، حتی اگر مردم به طور منظم غذا بخورند.

به لطف وقایع جدیدترین فیلم، که در آن یک وسیله داستانی با لباس یک دختر هشت ساله باعث رها شدن دایناسورها در طبیعت می شود، هرگز زمان بهتری برای باز کردن پارک ژوراسیک خود وجود نداشته است. تمام کارهای شلوغ فیلم اول (پیدا کردن پشه ای که در کهربا به دام افتاده، مکیدن غذای ماقبل تاریخ از خون دینو، و امیدواری مانند یک بچه با بسته جدیدی از کارت های تجاری که قبلاً آن را ندارید) می تواند باشد. با. در عوض، ما دارای Metal Gear Solid V هستیم. تجربه ورود دزدکی به دایناسورهای گیج، ضربه زدن به آن ها با دارت آرام بخش و سپس تماشای هلی کوپتر باری که به سمت پایین حرکت می کند و آنها را می رباید و دور می شود تا زندگی شادتری را در سکویی که به تازگی برای آنها ساخته اید آغاز کنید. بعداً دانشمندانی را جذب خواهید کرد که می‌توانند برای بازگرداندن گونه‌های کمیاب‌تر به آدم‌ربایی‌های دورتر فرستاده شوند.

با کمک قهرمانان سریال کلر دیرینگ (برایس دالاس هاوارد)، ایان مالکوم (جف گلدبلوم) و اوون گریدی (کسی که مطمئناً می داند کریس پرت کیست)، باید مطمئن شوید که دایناسورها خوشحال هستند. این کار را با پوشاندن بالشتک‌های خود در درختچه‌های مناسب انجام دهید، قرار ملاقات‌های دکتر خود را منظم نگه دارید و تصادفاً آنها را در قلم‌ها با چیزهایی که می‌خواهند آنها را بخورند، نیندازید. هرچه دایناسورهای بیشتر (و عجیب‌تر) جمع آوری کنید، بازدیدکنندگان بیشتری جذب نمایشگاه‌های پارک می‌شوند، در رستوران‌های پارک غذا می‌خورند و سپس توسط نمایشگاه‌های پارک خورده می‌شوند.

صادقانه بگویم، هر چند، بزرگنمایی بر روی لحظه عجیب خشونت و هرج و مرج، نکته JWE2 را از دست می دهد. اگر این بازی صحنه‌ای از فیلم‌ها بود، نه سربازانی بود که توسط رپتورها در چمن‌های بلند جدا می‌شوند و نه نبرد نهایی با ایندومینوس رکس از دنیای ژوراسیک. در عوض، دکتر آلن گرانت سام نیل است که تمام بدن خود را به سمت متلاطم تری سراتوپ های بیمار تکیه داده است، در حالی که دکتر الی ساتلر از لورا درن زبان آن را بررسی می کند و با یک محیط بان پارک در مورد رژیم غذایی اش از گیاهان سمی بالقوه صحبت می کند. دکتر گرانت مانند یک کودک پوزخند می زند که از نزدیک در برابر چنین موجودی که به طرز شگفت انگیزی بازسازی شده است. این همان احساسی است که با بازی JWE2 به شما دست می‌دهد.

با انتخاب یک دایناسور، دوربین از بالا به پایین و از دید خدا بزرگ‌نمایی می‌کند تا هنگام حرکت در اطراف محفظه‌اش، آن را ردیابی کند. چرا کردن، نوشیدن از چاله آبیاری یا گهگاه مبارزه با یکی از اعضای دسته برای تسلط. هر دایناسور دارای تاریخچه ای چند میلیون ساله است که شامل گزارش های دقیق از آنچه خورده و محل زندگی خود می باشد. حتی با وجود اینکه در اتاق نشیمن خود نشسته اید، جادوی Frontier Developments در انتقال ما – از طریق انیمیشن های واقعی، از طریق غرغرهای خفه کننده، از طریق نگاه غمگین در چشمان استگوزاروس – به جایی است که همه ما در سال ۱۹۹۳ می خواستیم باشیم: ایستادن در یک پارک ژوراسیک واقعی، تماشای این موجودات غیرممکن با شکوه.

• Jurassic World Evolution 2 اکنون (۹ نوامبر) منتشر شده است. ۴۹.۹۹ پوند