بلاگ

نیشام در حالی که انگلیس آن فوق العاده را به دست آورد، در حال ضربت خوردن بود. برنده فینال جام جهانی، زمانی که جهان هنوز جوان بود. او همچنان یک بازیکن کریکت بسیار دوست داشتنی در یک تیم بسیار دوست داشتنی است. فقط سخت‌ترین قلب انگلیسی می‌توانست تصمیم بگیرد که تا حدودی پایان خوشی نداشته باشد.

در مورد دوران توپ سفید انگلیس، اگر نگوییم پایان، این به نظر می‌رسد. از چیزی، سپس یک پله در آن راه. این دیوانگی در برنامه فعلی است که هنوز هم می توان جام جهانی را با توپ سفید همزمان با یک دوره دیگر T20 در استرالیا در این زمان در سال آینده دنبال کرد.

Eoin Morgan تایید کرد که قصد ندارد تا قبل از آن راه را باز کند یا این تیم را متلاشی کند. او یک نکته دارد. هر کسی می تواند یک بازی T20 را ببازد. انگلیس چهار بازیکن اسلحه در بن استوکس، جوفرا آرچر، جیسون روی و تایمال میلز، سبک بولینگ مرگ را از دست داده بود.

اما این زمان‌ها نیز به‌طور غیرعادی طاقت‌فرسا هستند. انگلیس در چند نوبت خسته به نظر می رسد. سطوح خسته به نظر می رسند. کل ورزش خسته به نظر می رسد. جام جهانی ۲۰ اور در سال آینده، یک سال پس از آن جام جهانی ۵۰ بار دیگر برگزار می شود. دستور ضربه زدن انگلستان شامل یک مرد ۳۵ ساله، دو ۳۴ ساله و تنها یک مرد زیر ۲۹ سال بود. این تکرار واقعاً تا چه زمانی می تواند امیدوار باشد که خود را از طریق این مجازات حباب دار ادامه دهد؟

مورگان این روزها به همان اندازه یک استراتژیست است که خمیر، یک انتخابگر، یک مغز متحرک – و کاپیتانی مهارت کلیدی در T20 است. او می خواهد این یک دور دیگر را انجام دهد تا در اکتبر آینده به استرالیا برود. اما این زنگ مدتی است که از دور به صدا درآمده است.

شاید ناامید کننده ترین قسمت باشد از این باخت، روشی بود که به نظر می رسید ضربه زدن در حال افتادن است. در یک لحظه کلیدی انگلیس گاز را رها کرد. تمام این دوران بر اساس آدرنالین، سرگرمی، تکبر، خشم ساخته شده است. در این نیمه نهایی، آنها ابتدا پس از پیروزی نیوزلند و فرستادن آنها به بازی، ابتدا با احتیاط، کمی پرتنش و کمی با احتیاط ضربه زدند، حرکتی تهاجمی در این شرایط.

اولین پاورپلی، بولت در برابر باتلر، همیشه فرصتی بود برای آزمایش اعصاب انگلیس، تعهد به رفتن سخت به سمت پایین. در صورتی که با چرخ دنده های پایین ترد می کردند، اما فقط در هنگام مرگ حرکت می کردند. این مسابقات به طرز عجیبی در انگلستان مهار شده بود و انگلیس مهارشده تحت رهبری مورگان جانور عجیبی است.

جانی بیرستو اوایل بیرون آمد و آدام میلن را به سمت کین ویلیامسون در اواسط دور بیل کرد. . با این حال، ۴۰ برای یک بار شش اور شروعی متوسط ​​بود. جاس باتلر، بازیکن انگلیسی که در این جام جهانی لحظه‌ای با شکوه بازی می‌کرد، بسیار معکوس بود.

نیوزلند تیمی آزاردهنده است. به آهستگی به دنبال خفه ات هستند. و این کار را کردند. داوید مالان بارها و بارها توپ را به گلن فیلیپس می‌رساند و مانند قطره‌ای از جیوه داغ در اطراف مرز پوشش کار می‌کند.

صد در پایان اوور چهاردهم بالا آمد، معین علی با ۵۰ گل ۳۵ توپ رفت. این ضربه به طرز شگفت انگیزی کنترل شده بود، آرام به جای آدرنال. لیام لیوینگستون یک توپ را به ماه زد، سپس به بیرون رفت، کمی نافرجام.

انگلیس با چهار ویکت پایین و چهار ضربه شش به پایان رسید. آیا آنها به اندازه کافی سرگرم شدند؟ آیا آنها با ذوق کافی تاب می خوردند؟ آیا آنها به اندازه کافی روز را تعقیب کردند؟ این موضوع مورگان را بیش از همه آزار خواهد داد.

مطمئناً بیشتر از اور هفدهم ضعیف کریس جردن که پس از خفه شدن خوب توسط کریس ووکس، لیوینگستون، بازی نیوزلند را تغییر داد. انواع و سرعت بالای مارک وود. طرح جردن برای ریختن رگبارهای نیمه بر روی پدهای نیشم ناقص بود.

میچل، بازیکن زشت، جسور و موثر T20، نیم قرن شجاع و تعیین کننده را به وجود آورد. و این برای انگلیس بود. امتیازی که از نظر فنی یکسان بود، کاملاً ناکافی به نظر می رسید، زیرا نیوزلند از دست رفت.

تا اوور شانزدهم اینینگ دوم بود که به نظر می رسید هر دو طرف بازی را به دست آوردند، و در آن مرحله این انگلستان بود که برای مدت کوتاهی کنترل را در دست گرفت، زیرا لیام لیوینگستون با لو دادن تنها سه بازی و گرفتن ویکت گلن فیلیپس، سهم خود را به پایان رساند. در آن مرحله، حریفان آنها به ۵۷ از ۲۴ به ظاهر دور از ذهن نیاز داشتند، و نیشام تازه به میدان آمده بود.

نیوزیلند بلافاصله بازی را دوباره از چنگ خود خارج کرد. ، و این بار دیگر بازگشتی وجود نداشت. کریس جردن، یکی از متخصصان واقعی مرگ و میر در انگلستان، توسط نیشام در مراحل بعدی کاملاً مرمله شد. این تورنمنت به گران‌ترین تورنمنت انگلستان تبدیل شد، ۲۳ ران از جمله چند واید از آن خارج شد، و در پایان آن بازی کیوی به نظر می‌رسید. نیشم تا آخرین توپ هجدهم اوور سقوط کرد، اما با توجه به کاری که میچل می خواست برای کریس ووکس انجام دهد، به سختی مهم بود. او هرگز در نیم قرن T20 بین المللی گلزنی نکرده بود، اما مهم ترین بازی زندگی خود را بدون شکست با ۷۲ توپ از ۴۷ توپ به پایان رساند.

پس از ۵۰ بازی جام جهانی و مسابقات جهانی تست، نیوزلند اکنون سه فینال را در سه سال در سه فرمت انجام داده است که یک دستاورد فوق العاده است. آنها همچنین به یک سری از شکست‌های پرمخاطب به انگلیس پایان دادند، و اگرچه قول داده بودند که خاطرات شکست غم‌انگیزشان در فینال جام جهانی ۲۰۱۹ در ذهنشان نباشد، اما عدالت شاعرانه‌ای وجود داشت. در نیشم، که در آن روز با همه توپ‌های فوق‌العاده نیوزلند روبرو شد، به جز یک توپ، به همه بازی‌ها بازگشت.

شبی بود که استراتژی اصلی نیوزلند برای اولویت‌بندی عمق بولینگ، محدود کردن امتیاز دویدن حریفان و قرار دادن خود در یک هدف قابل تعقیب، بسیار عالی عمل کرد، البته پس از کمی درام بیشتر از آنچه که آنها دوست داشتند. در همین حال، تصمیم انگلیس برای جایگزینی جیسون روی مجروح با سام بیلینگز و تقویت ضربات خود، هر چند این فرمول در سال‌های اخیر به خوبی جواب داده است، به‌طور قطعی نابخردانه به نظر می‌رسید، زیرا این بازیکن ۳۰ ساله با توپ روبرو نشد و بولینگ مرگ آنها بی‌رحمانه مجازات شد.

ذهن انگلیس ممکن است به همان لحظه برگردد، در نیمه راه پایانی بسیار گران قیمت جردن، زمانی که جانی بیرستو یک شکار خارق العاده روی مرز انجام داد و با دانستن اینکه او از روی طناب می رود، توپ را به سمت لیوینگستون پرتاب کرد. انگلیس یک رله درخشان را جشن گرفت، اما بایرستو به طرز عجیبی نیمه دل به نظر می رسید، و مطمئناً تکرارهای کافی نشان می داد که درست قبل از رها کردن توپ، زانوی او با لایه های مرزی تماس پیدا می کند. در یک بازی پر حاشیه شاید این لحظه تعیین کننده بود، زیرا پیروزی نیوزلند سخت و در نهایت جامع بود.

حمله طولانی بولینگ آنها پس از پیروزی در پرتاب و ناگزیر به میدان رفتن، از همان ابتدا به آرامی در اطراف ضربات انگلیس پیچید و آزادی و امتیاز آنها را محدود کرد. Bairstow که در غیاب روی به باز کردن ارتقاء یافت، در بالای دستور ناآرام به نظر می رسید، با ضربه زدن به دو مرز از جمله یکی از لبه داخلی در توپ ۱۷ توپ ۱۳ خود، و داوید مالان یک دوره مالان بسیار داوید بود: پرسه زدن در اطراف یک دویدن یک برای مدتی قبل از شتاب دادن توپ، به ویژه در درایو پوشش قوی است. اما زمانی که او واقعاً سعی کرد با موتور حرکت کند، تصادف کرد، تیم ساوتی را به مدت شش تکان داد و سپس در حالی که سعی کرد تکرار کند، نفر بعدی را کنار زد. در این بین انگلیس مجبور شد با شوک جوس باتلر که در حد متوسط ​​عملکرد خوبی داشت کنار بیاید، قبل از اینکه توسط ایش سودی به دام بیفتد.

در عوض معین علی ستون فقرات آنها را فراهم کرد. ، سومین امتیاز خود را در نیم قرن T20 به ثمر رساند و موقعیت خود را در میان بازیکنان کلیدی تیمی تثبیت کرد که قبل از استقبال از او در سال ۲۰۲۰، او را برای بهترین بخش از دو سال نادیده گرفتند. اما احساس در نیمه راه این بود که انگلیس برای مدتی عابر پیاده بوده است. در دوره های طولانی، از عمق ضربتی افسانه ای خود استفاده نکرده بودند و به امتیازی رسیده بودند که بیشتر از همتراز نبود.

مارتین گوپتیل، احتمالاً ضربه‌ای که انگلیس بیش از همه از آن می‌ترسید، به سومین توپ در اینینگ نیوزلند افتاد و زمانی که کین ویلیامسون مدت کوتاهی پس از اینکه کیوی‌ها ۱۳ بر دو شدند، دنبالش کرد. آنها به همکاری نیاز داشتند و دوون کانوی به میچل ملحق شد تا یکی را فراهم کند.

آنها نیز زمان بندی را دشوار می دیدند – بعد از پنج بازی با هم، هر دو هنوز در حال انجام بودند. توپ – اما آنها موقعیت های کمی ارائه دادند و زمانی که کانوی در اوور چهاردهم از لیوینگستون خارج شد، به طرز شومی به نظر می رسید. در آن مرحله به نظر می رسید انگلیس از نظر امتیازی جلوتر بود، اما نیوزلند و نیشام در آستانه شکست خوردن بودند.