برچسب: عکس>مستند

مراتع شرقی استان گلستان هر ساله در میانه‌های فصل پاییز میزبان عشایر کرمانج است که از خراسان شمالی و رضوی به این مناطق کوچ می‌کنند. اکثر عشایر دشت‌های مراوه تپه و بخش‌هایی از شهرستان گنبدکاووس را انتخاب می‌کنند زیرا به عقیده آنها بهترین علف‌های شمال را می‌توان در این مناطق یافت.
درآمد و شغل آنها دامداری است و زندگی خود را از این راه می‌گذرانند به همین دلیل است که هفته‌ها مسیر طولانی طی می‌کنند تا به گلستان برسند.
به گفته یکی از عشایر آنها نیمه‌های آبان آماده کوچ می‌شوند و متناسب با محلی که برای اقامت انتخاب کرده‌اند بین ۱۵ تا ۴۰ روز در راه هستند. آنها گرچه مانند قدیم در چادر زندگی نمی‌کنند و برای خود خانه‌های محلی و سنتی ساخته‌اند اما همچنان با دامداری روزگار سپری می‌کنند.
کودکان آنها در مدرسه‌های عشایر درس می‌خوانند و هر ۶ ماه هم محل زندگیشان عوض می‌شود. آنها نیمه‌های فروردین خود را آماده بازگشت می‌کنند و به مناطق اصلی خود در خراسان باز می‌گردند.

بر اساس اعلام شرکت کنترل کیفیت هوای تهران میانگین کیفیت هوای پایتخت طی ۲۴ ساعت گذشته ۱۵۴ و هوا در شرایط ناسالم برای همه گروه‌ها بود. این شاخص هم‌اکنون ۱۳۷ و در شرایط ناسالم برای گروه‌های حساس است.

بر اساس اعلام شرکت کنترل کیفیت هوای تهران میانگین کیفیت هوای پایتخت طی ۲۴ ساعت گذشته ۱۵۴ و هوا در شرایط ناسالم برای همه گروه‌ها بود. این شاخص هم‌اکنون ۱۳۷ و در شرایط ناسالم برای گروه‌های حساس است.

۲۴ آذر ۱۳۹۸ / ۱۲:۲۲

«اصفهان» به عنوان شهری تاریخی دارای کالبدی زنده است که به سوی مقصدی درحال توسعه و دگرگونی است. مفهوم زنده بودن شهر می‌تواند در ابعاد مختلف ظاهری و باطنی  بیان شود. بستری که مردمان در آن درحال زندگی و رشد هستند، دربرگیرنده جنبه‌های مختلف زندگی یک فرد و همزمان با آن‌ها دچار دگرگونی و تغییر می‌شود. تمامی این تغییرات به تفکر انسان های ساکن در آن باز می شود. «اصفهان» سومین شهر بزرگ و پرجمعیت در کشور است که از لحاظ گردشگری به عنوان یک ” شهر موزه ” بزرگ و مظهر فرهنگ و تمدن ایران شناخته می‌شود. این شهر نیز دومین شهر به لحاظ صنعتی در کشور است. جاذبه‌های فیزیکی و محیطی مانند پارک‌های ساحلی زاینده رود، آب و هوای معتدل، موقعیت مناسب جغرافیایی و ارتباطی و پیشرفت‌های اقتصادی و فرهنگی از دیگر ویژگی های شهر است. در سال ۱۳۹۸ و ۲۰۱۹ میلادی مانند سایر شهرهای تاریخی جهان باچالش‌های توسعه دست و پنجه نرم می‌کند. مسائلی چون توسعه شهری، محیط زیست، تقابل فرهنگ سنتی و مدرن، تغییرات کلان اجتماعی و اقتصادی و غیره ازجمله این موارد هستند. ماحصل تمامی کنش‌های توسعه در اصفهان منتج به شرایط حال حاضر این شهر شده است. خشکسالی، آلودگی هوا، پروژه‌های نیمه تمام شهری، حمل و نقل عمومی همگانی اصفهان کنونی را به نمایش می‌گذارد. مجموعه حاضر سعی دارد تا اصفهان امروز را به تصویر بکشد.

در دهه ۶۰ ، ۷۰  از خرمنکوب های تیلری درروستاهای شمال کشوراستفاده می شد. خرمنکوب‌ها از جمله ماشین‌های کشاورزی قدیمی است که درگذشته برای جدا کردن دانه های برنج ازساقه استفاده می شد و تا چند سال پیش هم در اکثر قسمت های شمال کشور مورد استفاده قرار می گرفت.

به این دستگاه خرمنکوبی در شمال “کانکا” نیز می گویند. با ورود کمباین در سال های اخیر دیگر این دستگاه سنتی رو به فراموشی است.این وسیله صدای زیادی تولید می کند و در هنگام انجام کار کل منطقه پر از بقایای برنج می شود.این خرمنکوب ها به علت سنگینی بیش از حد توسط چند نفر و با کمک چوب حمل می شد. انتقال قدرت از تیلر یا تک موتور به خرمنکوب از طریق تسمه صورت می‌گیرد. برای خرمنکوبی هر محصول باید از توری مخصوصی که برای همان محصول در نظر گرفته شده است، استفاده کرد. به عبارت دیگر اندازه سوراخ‌های توری باید متناسب با محصولی باشد که کوبیده می‌شود. برای برنج، گندم و جو باید از توری‌های استانداردی که در بازار وجود دارد، استفاده کرد.

ابوالفضل، دانش‌آموز کلاس دوم مدرسه‌ استثنایی و مبتلا به اوتیسم است، سهیلا؛ مادر ابوالفضل ۸ سال پیش متوجه می‌شود که پسر دو ساله‌ او دچار مشکل برقراری ارتباط و گفتار است، درمان اولیه ابوالفضل با مصرف داروهایی همراه بود که به شدت گرفتن بیماری او منجر شد.

۱۵ جلسه مگنت‌تراپی و مصرف داروهایی با دوز بالاتر کمک کرد تا او به شرایط معمول افراد مبتلا به اوتیسم برگردد. در نبود دارو ابوالفضل بی‌قرار و دچار رفتارهای غیرقابل کنترل می‌شود؛ یک بار که سهیلا تلاش می‌کند او را کنترل کند ابوالفضل با ضربه زدن به صفحه تلویزیون آن را می‌شکند، او دانش‌آموز بااستعدادی است اما برای یادگیری و هم‌پایه شدن با دیگران نیازمند معلم خصوصی است.  

ابوالفضل علاقه و استعداد شگفت‌انگیزی در شنا دارد، او که قادر به راه رفتن در آب نبود پس از ۱۰جلسه تمرین توانست به تنهایی شنا کند؛ با این‌حال روند پیشرفت ابوالفضل به دلیل مشکل مالی برای تامین هزینه‌ کلاس‌های انفرادی و عدم برقراری ارتباط در کلاس‌های گروهی کُند شده‌ است.

سهیلا، سرپرست خانواده است و در تمام این سال‌ها از راه میوه‌فروشی امرار معاش کرده‌ است، او پیش از طلوع آفتاب از ساری راهی میدان بار قائمشهر می‌شود تا با خرید بار ارزان‌تر بتواند هزینه‌های درمان و کلاس‌های فرزندش را تامین کند. وی یک آرزو دارد؛ تامین آینده‌ ابوالفضل؛ آرزویی که مادر به‌تنهایی و با وجود مشکلات مالی از رسیدن به آن ناتوان است.

۲۹ سالش است، به نقاشی علاقه زیادی دارد و زیاد کتاب می‌خواند. فرشته معلول نخاعی است و از بدو تولد با بیماری EB یا پروانه‌ای دست و پنجه نرم می‌کند. میل زیادی به آموختن نقاشی دارد. می‌گوید: «اگر کسی حمایتم کند و شرایط برایم فراهم شود دوست دارم نقاشی را شروع کنم.» فرشته فقط با EB دست و پنجه نرم نمی‌کند؛ نرمی استخوان، پوکی استخوان، سنگ کلیه، ناراحتی قلبی و آسم را هم تحمل می‌کند. هر کدام از این بیماری‌ها هزینه زیادی بر خانواده تحمیل می‌کنند. اما جدال فرشته با زخم‌های پروانه‌ای بیشترین هزینه مراقبت را برای خانواده‌اش تحمیل می‌کند. تحریم‌ها هم دسترسی به داروها را محدودتر کرده است.
تامین ملزومات نگهداری از فرشته نه تحریم می‌شناسد، نه بیکاریِ ناشی از بیماری پدر و نه شرایط مالی سخت. تهیه پنبه، دستمال، ملحفه، پوشینه، بتادین و پماد برای نگهداری روزانه فرشته، ماهانه حداقل یک میلیون تومان هزینه دارد. به این موارد باید هزینه‌ تامین داروهای سایر بیماری‌های فرشته را هم اضافه کرد. خانواده‌ توان خرید دستگاه کمک‌تنفسی را ندارد و ناچار به اجاره این دستگاه هستند. با این حال فرشته امیدوار به زندگی است. مثل پدر و مادرش که ۷ سال است از پیگیری برای راه‌اندازی یک واحد پرواربندی گوسفند اصلاح نژاد دست نکشیده‌اند و تمام مراحل مقدماتی و دریافت مجوزها را انجام دادند تا چند شغل هم ایجاد کنند. هرچند که بروکراسی اداری آن‌ها را در آخرین مرحله، یعنی پرداخت تسهیلات متوقف کرده است. فرشته قرار است از یک مددجو به یک کارآفرین تبدیل شود.

کویر «ریگ جن» از صعب‌العبورترین نواحی دنیا، منطقه کویری و پر از تپه‌های شنی و باتلاق‌های نمکی است.

در شعارهای روز جهانی معلولان معلولیت محدودیت نیست اما معلولان ایرانی برای هر چیز، از زندگی روزمره که برای خیلی ها عادی است تا تردد در شهر و پیدا کردن شغل، دچار محدودیت هستند. علی رغم وعده هایی که همیشه شهرداری ها می دهند کمتر امکانات شهری را می بینیم که برای این گروه از مردم مناسب سازی شده باشد. سوار اتوبوس و مترو شدن، دانشگاه رفتن، رد شدن از خیابان ها با مانع هایی که برای ویلچرها دارند یا جوی هایی که در ساخت شان نگاهی به نابینایان و معلولان نشده و حتی تفریحاتی مانند رفتن به پارک و سینما و تئاتر برای معلولان یک چالش بزرگ است. اما محدودیت فقط این نیست. بسیاری از آنها با وجود توانایی و تحصیلات کافی برای پیدا کردن شغل با مشکل مواجهند چون کمتر کسی به توانایی هایشان اعتماد می کند شاید چون یاد نگرفته‌اند چطور باید با یک معلول رفتار کنند. علاوه بر این برخوردهای بد عده ای از مردم و لبخندها و تمسخرها یا نگاه‌های ترحم‌آمیز معلولان را رنج می‌دهد. کمک‌هایی که رنگ و بوی ترحم دارند.

اما با همه اینها معلولان سعی می کنند زندگی کنند و نگذارند این ندیدن ها و بی توجهی ها زندگی شان را تلخ کند. برای آنها معلولیت محدودیت نیست.

فصل پاییز به زردی برگ های درختان معروف است و جنگل نوردی در این فصل به دلیل رنگ آمیزی برگ درختان طرفداران بسیار دارد. سفر به جنگل های پر از رنگ و برگ استان گلستان که در این فصل همچون تابلوی نقاشی می شود، خاطره ای فراموش نشدنی به همراه دارد.