برچسب: رخداد نجومی

  • مریخ پیش از پیدایش حیات بر روی زمین آب داشته است

    مریخ پیش از پیدایش حیات بر روی زمین آب داشته است

    مریخ پیش از پیدایش حیات بر روی زمین آب داشته است

    به گزارش پایگاه اینترنتی ساینس الرت، سیاره سرخ مریخ زمانی بسیار بیشتر از امروز آب داشته است اما پاسخ به سوال های مبنی بر این که چه زمانی آب بر روی مریخ وجود داشته و چه زمانی تبخیر شده، بسیار دشوارتر است.

    اکنون نتایج یک مطالعه جدید نشان می دهد که آب حدود ۴.۴ میلیارد سال پیش بر روی سیاره مریخ وجود داشته است که این زمان بسیار زودتر از زمانی است که پیش از این تصور می کردیم.

    این ارزیابی بر اساس تجزیه و تحلیل یک شهاب سنگ به نام NWA ۷۵۳۳ صورت گرفته است که در صحرای ساهارا (صحرای بزرگ آفریقا) پیدا شده است. تصور می شود که این شهاب سنگ میلیاردها سال پیش از سیاره مریخ سرچشمه گرفته است.

    اکسیداسیون برخی از مواد معدنی داخل شهاب سنگ وجود آب در این سیاره را نشان می دهد. این یافته ها تاریخ تشکیل آب بر روی مریخ را حدود ۷۰۰ میلیون سال از بازه زمانی ۳.۷ میلیارد سال پیشی که قبلا اجماع عمومی در خصوص آن وجود داشت، عقب می کشد.   این تحقیق همچنین می تواند اطلاعاتی در زمینه نحوه شکل گیری سیارات در وهله اول ارائه دهد.

    محققانی که در خصوص سیاره ها مطالعه می کنند به به شدت به داستان وجود آب در سیارات و ماه علاقمند هستند. یکی از موارد ناشناخته بزرگ این است که آیا آب پس از تشکیل، از طریق برخورد سیارک ها و ستاره های دنباله دار به یک نهاد سیاره ای اضافه می شود و یا اینکه به طور طبیعی در طی روند شکل گیری سیاره به وجود می آید.

    سنگ های قدیمی مانند NWA ۷۵۳۳ به محققان کمک می کند تا به گذشته نگاه کنند و حوادث ضربه ای سیاره ای که  از آن سرچشمه گرفته اند را دریابند و برخی از مواد معدنی و ترکیبات شیمیایی سطح سیاره را در زمان تشکیل آنها تعیین کنند.

  • رویدادهای نجومی هفته سوم آبان ماه ۹۹

    رویدادهای نجومی هفته سوم آبان ماه ۹۹

    رویدادهای نجومی هفته سوم آبان ماه ۹۹

    مدیر انجمن نجوم آماتوری ایران روز پنجشنبه در گفت و گو با خبرنگار علمی ایرنا گفت: ساعت ۹:۳۰ دقیقه صبح امروز پنجشنبه بارش ثوری جنوبی به اوج می‌رسد که با توجه به نور روز، بازه زمانی بامداد تا صبح این تاریخ برای مشاهده شهاب این بارش توصیه می‌شود.

    «مسعود عتیقی» ادامه داد: ساعت ۲۳:۲۲ دقیقه شبانگاه جمعه ۱۶ آبان ستاره پلوکس ۳.۹ درجه شمال ماه قرار دارد و ساعتی قبل از این زمان ماه در زمینه صورت زمینه دو پیکر (جوزا) طلوع خواهد کرد.  پلوکس، ستاره بتا صورت فلکی دو پیکر است که نسبت به «کاستور» که در همین صورت فلکی قرار دارد و ستاره آلفا دو پیکر محسوب می شود، درخشانتر بوده و از این نظر از موارد استثنا در آسمان است.

    عتیقی افزود: شنبه ۱۷ آبان ساعت ۲۳:۰۴ دقیقه شب و دقایقی پس از طلوع ماه در زمینه صورت فلکی خرچنگ (سرطان)، خوشه باز ستاره ای کندوی عسل (M۴۴)، با جدایی ۲.۳ درجه شمال ماه قرار خواهد داشت.

    مدیر انجمن نجوم آماتوری ایران اظهار داشت: ساعت ۱۷:۱۶ دقیقه یکشنبه ۱۸ آبان، ماه به تربیع آخر می رسد و حدود نیمه شب این تاریخ طلوع می کند. دوشنبه ۱۹ آبان ساعت ۱۳:۵۰ دقیقه ستاره مشهور «دل شیر» (قلب الاسد) ۴.۷ درجه جنوب ماه قرار دارد که با توجه به وضعیت نور روز در این ساعت در افق صبحگاهی و قبل از روشنی هوا هم نشینی ماه و ستاره دل شیر را می توان مشاهده کرد؛ هرچند بامداد روز بعد یعنی سه شنبه ۲۰ آبان نیز هلال صبحگاهی ماه در زمینه صورت فلکی شیر جلوه زیبایی برای عکاسان نجومی دارد.

    عتیقی گفت: سه شنبه ۲۰ آبان سیاره تیر ساعت ۲۰:۳۰ دقیقه به بیشترین کشیدگی غربی خود نسبت به مهر تابان می رسد و در این زمان این سیاره  ۱۹.۱ درجه با خورشید جدایی دارد. لازم به توضیح است سیاره تیر بامدادی است و در ساعت مورد اشاره در آسمان قرار ندارد.

    وی خاطرنشان کرد: ساعت ۸:۳۰ دقیقه صبح پنجشنبه ۲۲ آبان ۹۹ بارش شهابی ثوری شمالی به اوج می رسد که علاقمندان برای مشاهده شهاب های این بارش باید در بامداد این تاریخ به آسمان نگاه کنند.

    مشروح خبر بارش های شهابی ثوری جنوبی و شمالی را  اینجا مشاهده کنید.

  • رویدادهای نجومی هفته دوم آبان ماه ۹۹

    رویدادهای نجومی هفته دوم آبان ماه ۹۹

    مدیر انجمن نجوم آماتوری ایران روز پنجشنبه در گفت و گو با خبرنگار ایرنا گفت: سیاره سرخ بهرام (مریخ) ساعت ۱۹:۴۳ شامگاه پنجشنبه ۸ آبان ۹۹ به اندازه ۳ درجه شمال ماه قرار خواهد گرفت؛ ماه در ساعت ۲۲:۱۶ شبانگاه جمعه ۹ آبان به اوج زمینی خواهد رسید و با زمین ۴۰۶ هزار و ۳۹۹ کیلومتر فاصله خواهد داشت.

    «مسعود عتیقی» افزود: ۳۰ دقیقه بامداد شنبه ۱۰ آبان ۹۹، ملکه آسمان «سیاره ناهید» در کمترین فاصله با مهر تابان (خورشید) خواهد رسید. ساعت ۱۸:۱۹ این روز، ماه کامل خواهد شد و تمام سطح روشن ماه در معرض دید ناظران زمینی قرار می گیرد. همچنین ساعت ۱۹:۳۰ شامگاه این روز سیاره سبز آبی اورانوس به وضعیت مقابله می رسد و از هنگام غروب آفتاب شنبه تا بامداد یکشنبه ۱۱ آبان و زمان طلوع خورشید در آسمان قرار دارد و بهترین شرایط رصدی را خواهد داشت. برای یافتن سیاره مذکور از دورن تلکسوپ یا دوربین های دو چشمی نجومی کافی است در برج فلکی (حمل) شمال ماه را جستجو کرد تا سیاره اورانوس را یافت.

    وی ادامه داد: بامداد دوشنبه ۱۲ آبان از ساعت ۶:۳۰ صبح سیاره تیزپای تیر به حضیض خورشیدی (کمترین فاصله با خورشید) می رسد؛ سه شنبه ۱۳ آبان زمان هم نشینی ماه با ستاره چشم گاو (دبران) است؛ از ساعت ۱۰:۲۸ صبح این روز ستاره مورد اشاره ۴.۶ درجه جنوب کوژ ماه کاهنده خواهد بود که با توجه نور روز، بامداد این تاریخ و قبل از روشنایی آسمان برای مشاهده این هم نشینی فرصت مناسبی است. خوشه باز ستاره ای پروین در سمت دیگر ماه واقع شده است.

    مدیر انجمن نجوم آماتوری ایران در پایان رویدادهای نجومی هفته دوم آبان ماه ۹۹ خاطر نشان کرد که چهارشنبه ۱۴ آبان، ساعت ۶:۰۹ صبح ماه به گره صعودی رسیده و بالاتر از مدار زمین قرار خواهد گرفت.

  • امشب رصد هم‌نشینی ماه و مشتری را از دست ندهید

    امشب رصد هم‌نشینی ماه و مشتری را از دست ندهید

    امشب رصد هم‌نشینی ماه و مشتری را از دست ندهید

     

    مدیر انجمن نجومی آماتوری ایران روز پنجشنبه در گفت و گو با خبرنگار علمی ایرنا گفت: اولین رویداد نجومی آبان ماه از جمله رخدادهای جذاب نجومی برای رصدگران آسمان است؛ در ساعت ۲۰:۴۰ دقیقه شبانگاه پنجشنبه اول آبان ۹۹ هم نشینی ماه و مشتری را خواهیم داشت که با چشم غیرمسلح در افق جنوب غربی قابل مشاهده خواهد بود؛ در این زمان غول سامان خورشیدی برجیس دو درجه (به اندازه قطر یک انگشت در فاصله یک دست کشیده از چشم) شمال هلال زیبای افزاینده ماه خواهد بود.

    مسعود عتیقی افزود: این هم نشینی در صورت فلکی کمان (قوس) رخ خواهد داد؛ صورت فلکی کمان به سمت مرکز کهکشان راه شیری قرار دارد؛ بدیهی است از درون تلسکوپ جزئیات بیشتری از دهانه های سطح ماه و اقمار گالیله ای برجیس و علائم سطحی این سیاره مشاهده خواهد شد؛ در نجوم قدیمه مشتری را «سعداکبر» می دانستند و قِران ماه و مشتری را نیک دانسته و انجام امور را در این زمان مبارک می دانستند اما امروزه از نظر علمی اثر اجرام آسمانی بر زندگی ساکنان کره زمین مردود است و مورد تایید نیست.

    وی ادامه داد: ساعت ۷:۱۹ صبح جمعه دوم آبان ۹۹، سیاره حلقه بر گردن کیوان (زحل)،  ۲.۶ درجه شمال ماه خواهد بود و با توجه به نور روز و غروب این اجرام در شب گذشته بهتر است پس از تاریکی هوا در شامگاه این روز اقدام به مشاهده و عکاسی از همراهی این اجرام کنید. هر چند که در آن زمان ماه در سمت چپ سیاره کیوان قرار گرفته است.

    به گفته عتیقی، ساعت ۱۶:۵۳ عصر جمعه دوم آبان، ماه به تربیع اول می رسد و نیمی از سطح روشن ماه به سمت ناظران زمینی قرار خواهد گرفت. دو روز بعد یعنی یکشنبه چهارم آبان،  سیاره تیز پای تیر (عُطارد) ساعت ۲۱:۳۰ به مقارنه داخلی می رسد و میان زمین و خورشید قرار می گیرد. سیارات داخلی تیر و ناهید به دلیل آنکه مدارشان نسبت به زمین به خورشید نزدیکتر است، در گردش به دور خورشید در دو وضعیت مقارنه داخلی و خارجی قرار می گیرند.

    وی خاطر نشان کرد: سیاره تیر پس از مقارانه داخلی از افق شامگاهی به افق صبحگاهی می رود و طی شب های قبل و بعد از این تاریخ در آسمان قابل مشاهده نخواهد بود.

  • سیارک غول پیکر پنج شنبه از کنار زمین عبور می‌کند

    سیارک غول پیکر پنج شنبه از کنار زمین عبور می‌کند

    به گزارش پایگاه اینترنتی اسپونتیک نیوز، سازمان فضایی آمریکا این سیارک را تقریبا ۲ برابر اندازه ستون «نلسون» در لندن و نام آن را ۲۰۲۰ TGI اعلام کرد.

    ستون نلسون در مرکز  میدان «ترافالگار» در لندن از مشهورترین جاذبه‌های این شهر است و آن را به افتخار شجاعت و پیروزی دریادار نلسون در نبرد ترافالگار و کشته شدن او در این راه بنا کرده‌اند. «ویلیام ریلتون»، طراحی این ستون را انجام داده که ارتفاع آن به ۵۲ متر می‌رسد و مجسمه‌ نلسون را بر فراز آن قرار داده‌اند.

    این سیارک به عنوان یک سیارک آپولو طبقه بندی شده است که یک سنگ فضایی است و هنگام عبور از فضا از مدار زمین عبور می کند. برآورد می شود که سیارک ۲۰۲۰ TGI با سرعتی معادل ۸.۵۳ مایل در ثانیه که معادل ۳۰ هزار و ۷۰۳ مایل در ساعت است، در حرکت باشد.

    پیش بینی می شود که این سنگ فضایی در فاصله ۱۸.۳۰ واحد قمری بدون هیچگونه خطر برخوردی با زمین از نزدیکی زمین عبور کند. به بیان ساده تر این سیارک در فاصله هفت میلیون و ۲۷ هزار و ۲۰۱ مایلی از کنار زمین عبور می کند.

    سیارک ۲۰۲۰ TGI، قطری حدود ۴۳ تا ۱۰۰ متر دارد وبزرگترین سیارکی است که هفته جاری از نزدیکی زمین عبور می کند. ستاره شناسان ناسا در حال حاضر در حال ردیابی حدود دو هزار سیارک، دنباله دار و سایر اجرامی هستند که می توانند از نزدیکی زمین عبور کنند.

    اکثر سیارک ها با جو زمین تماس نخواهند  داشت، اما در موارد نادر می توانند اختلالاتی در سیستم های آب و هوایی ایجاد کنند.

  • کشف سیاره‌ای که ستاره ندارد

    کشف سیاره‌ای که ستاره ندارد

     

    کشف سیاره‌ای که ستاره ندارد

     

    به گزارش پایگاه اینترنتی بی جی آر (bgr)، تصوری که از منظومه شمسی داریم، این است که این منظومه عادی و یا حتی نرمال است اما واقعیت این است که در جهان هیچ چیز عادی و نرمال نیست.

    شرایط بسیاری در رابطه با سیارات، ستارگان، ماه‌ها و سایر اجرام وجود دارد که هیچ ترتیب مشخصی را برای این کیهان نسبت به سایر جهان ها ترسیم نمی کند، در این کیهان «سیارات سرکشی» شناور هستند که از سیستم هایی که در آنها تشکیل شده اند، فرار کرده اند و تنها کار خودشان را انجام می دهند.

    این سیاره ازسوی ۲ گروه از محققان که یکی از آنها با «آزمایش لنزهای گرانشی نوری» (OGLE) و دیگری با «شبکه تلسکوپ میکرولنز کره ای» (KMTN) کار می کردند ، کشف شده است. این سیاره نسبتا کوچک است و ستاره شناسان نمی توانند با قطعیت فاصله آن را از زمین اعلام کنند.

    این سیاره با کمک روشی به نام «عدسی گرانشی» کشف شد. نیروی جاذبه بر همه چیز از جمله نور تأثیر دارد و محققان با استفاده یک منبع نور در دوردست و استفاده از برخی اجرام میان این سیاره و زمین به عنوان نوعی ذره بین نامرئی توانسته اند، این سیاره را کشف کنند.

    گرانش نور را به دور یک سیاره خم می کند و به محققان اجازه می دهد نور را حتی اگر چیزی در این بین مانع دید مستقیم آنها شود، مشاهده کنند. در این حالت ، این سیاره سرکش مرموز مانند لنز عمل کرده ، نور “پشت” خود را نشان داد و ستاره شناسان را از حضور خود مطلع کرد.

    از آنجا که این سیاره در این حالت خاص نسبتاً کوچک است – بطوری که جرم آن از جرم کره زمین که در حال حاضر سیاره بسیار کوچکی محسوب می شود، احتمالا کمتر است، این حالت یک رویداد «ریزهمگرایی گرانشی» محسوب می شود. ریزهمگرایی گرانشی  پدیده‌ای نجومی بر اساس همگرایی گرانشی است که با آن می‌توان اجرام نجومی را، مستقل از نوری که از آن‌ ها تابیده می ‌شود، شناسایی کرد.

    این رویداد به سادگی به این واقعیت اشاره دارد که این سیاره به دلیل اندازه کوچکش مدت زمان کمی تاثیر عدسی گرانشی را تولید کرده و بنابراین مدت زمان اندک قابل مشاهده بود. این موضوع بدان معنی است که نمی توان جزییات این سیاره از جمله فاصله آن را از زمین مشخص کرد. ستاره شناسان گزارش دادند که این سیاره بیش از ۴۰ دقیقه قابل مشاهده بود.

    محققان به طور قطع نمی دانند اما معتقدند که سیاره های سرکش که جرمی معادل جرم زمین یا کمتر از این سیاره دارند ممکن است در اوایل پیدایش خود از سیستم سیاره ای خود به بیرون پرتاب شده باشند.

  • ثبت انفجار یک ستاره در فاصله ۷۰ میلیون سال نوری از زمین

    ثبت انفجار یک ستاره در فاصله ۷۰ میلیون سال نوری از زمین

    ثبت انفجار یک ستاره در فاصله ۷۰ میلیون سال نوری از زمین

     

    به گزارش پایگاه اینترنتی تک اکسپلوریست، تلسکوپ فضایی «هابل» نقش حیاتی در افشای زیبایی و راز و رمز فضا ایفا می کند. عکس‌های پایان ناپذیر و خیره کننده هابل از آسمان‌، چکیده ای بصری از برترین دستاوردهای علمی این تلسکوپ فضایی است.

    این بار هابل از یک ابرنواختر در حال ناپدید شدن در کهکشان NGC ۲۵۲۵  که ۷۰ میلیون سال نوری از سیاره زمین فاصله دارد، تصویر گرفته است. پر جرم‌ترین ستاره‌های عالم، زندگی خود را با انفجاری عظیم به نام اَبَرنواختر به پایان می‌برند. یک اَبَر نو اختر زمانی رخ می‌دهد که یک ستاره در حال مرگ، شروع به خاموش شدن می‌کند. آن گاه به‌طور ناگهانی منفجر شده و نور بسیار زیادی تولید می‌کند و در پسِ خود، یک هسته کوچک نوترونی بر جای می‌گذارد.

    سازمان فضایی آمریکا (ناسا) در این باره توضیح داد، نوع ابرنواختر مشاهده شده در این تصاویر از یک ستاره کوتوله سفید در یک سیستم دوتایی (دو ستاره که به صورت بصری در نزدیکی یکدیگر در آسمان شب مشاهده می شوند) سرچشمه گرفته است. زمانی که این کوتوله سفید به جرم خاصی می رسد، هسته آن به حدی داغ می شود که باعث بروز هم جوشی هسته ای شده و آن را به یک بمب بزرگ اتمی تبدیل می کند. این فرایند هسته ای، کوتوله را از هم متلاشی می کند.

    کهکشان NGC ۲۵۲۵ نزدیک به ۷۰ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد و بخشی از صورت فلکی Puppis محسوب می شود که در نیم کره جنوبی زمین قرار دارد.

    هابل این سری از تصاویر NGC۲۵۲۵ را در سال ۲۰۱۸ در بخشی از تحقیقات توجه خود در زمینه «زمینه اندازه گیری سرعت انبساط جهان» ثبت کرده است. این سری از تصاویر می تواند به پاسخگویی به سوالات اساسی ما در مورد ماهیت جهان کمک کند.

  • کشف یک سیاه چاله بزرگ با ۶ کهکشان

    کشف یک سیاه چاله بزرگ با ۶ کهکشان

    کشف یک سیاه چاله بزرگ با ۶ کهکشان

     

    به گزارش روزنامه دیلی میل،  رصد کهکشان های اطراف این سیاه چاله های بزرگ توسط تلسکوپ بسیار بزرگ VLT در رصدخانه جنوب اروپا انجام شد.

    محققان موسسه ملی اخترفیزیک ایتالیا (INAF) که این مطالعه را انجام دادند، می گویند، این اولین بار است که مشاهده می شود چنین گروه بندی نزدیکی مدت زمان اندکی پس از شروع جهان تشکیل شده است.

    تصور می شود سیاهچاله هایی که در نخستین سال های پیدایش جهان در حال ظهور هستند از فروپاشی اولین ستاره ها شکل گرفته اند اما تاکنون ستاره شناسان نمی دانستند که چگونه این سیاه چاله ها می توانند به سرعت به این بزرگی شوند.

    سیاه چاله های بزرگ پدیده های عجیب و غریب و نسبتاً رایج کیهانی هستند – آنها در مرکز بیشتر کهکشان ها از جمله کهکشان راه شیری ظاهر می شوند.

    مارکو مینیولی ستاره شناس از موسسه ملی اخترفیزیک ایتالیا  و نویسنده اصلی این تحقیق گفت: این پژوهش در نتیجه مطالعه سیاه چاله های بزرگ در جهان اولیه انجام شد.

    این محقق ایتالیایی توضیح داد: سیاه چاله های بزرگ سیستم هایی هستند که تا به امروز هیچ توضیحی در مورد وجود آنها نداشته ایم. همه کهکشان های اطراف این سیاه چاله در یک «شبکه عنکبوت»  کیهانی قرار گرفته بودند که بیش از ۳۰۰ برابر اندازه کهکشان راه شیری گسترش یافته است.

    مینیولی گفت: این تارهای شبکه کیهانی همانند تارهای عنکبوت هستند و کهکشان ها در جایی که رشته ها عبور می کنند ایستاده و رشد می کنند.

    «جریان های گاز» – که برای سوخت رسانی به این کهکشان ها و این سیاهچاله بزرگ مرکزی موجود است- می توانند در امتداد رشته ها جریان داشته باشند. کشف این شبکه درهم پیچیده کهکشان ها که «یک سیاهچاله ابرجرم اولیه» را تغذیه می کند، نشان می دهد که آنها در ساختارهایی وب مانند رشد می کنند که حاوی مقدار زیادی گاز برای سوخت رسانی به آنها است.

    مشروح این کشف در مجله Astronomy and Astrophysics منتشر شده است.

  • چرخش سیارات الماسی در کیهان

    چرخش سیارات الماسی در کیهان

    به گزارش پایگاه اینترنتی سی.ان.ان، زمین منابع زیادی دارد با ارزش ترین آنها به زنده ماندن انسان ها کمک می کند و باعث می شود در وهله اول حیات در این کره خاکی وجود داشته باشد اما برخی منابع دیگر مانند فلزات گرانبها و سنگ های قیمتی در زمین نسبتاً با کمبود مواجه هستند. ممکن است این موضوع در مورد جهان های دیگر صادق نباشد. در حقیقت، ممکن است برخی از سیارات کاملاً مملو از منابعی باشند که ما آنها را نادر می دانیم.

    اکنون محققان دانشگاه ایالتی آریزونا و دانشگاه شیکاگو در آمریکا در این مطالعه فرضیه ای را مورد بررسی قرار دادند که سیارات فراخورشیدی غنی از کربن در شرایط مناسب می توانند مقادیر زیادی الماس در زیرسطح خود تولید کنند. سیاره فراخورشیدی یا سیاره غیرخورشیدی به سیاره‌ ای گفته می شود که خارج از منظومه خورشیدی قرار دارد و به دور یک ستاره به غیر از خورشید در حال گردش‌ است.

    به گفته محققان، احتمال اینکه یک سیاره چیزی شبیه به یک الماس بزرگ باشد، کاملاً به ترکیب ساختار مواد تشکیل دهنده ستارگانی بستگی دارد که به دور آن می چرخند. سیاره هایی که به دور ستارگان غنی از کربن می چرخند، بیشتر احتمال دارد که خودشان از کربن ساخته شده باشند؛ چراکه ماده تشکیل دهنده یک ستاره معمولاً مسئول تشکیل سیاره هایی است که در نهایت به دور آن می چرخند.

    ماده اصلی مهم دیگری که در ایجاد یک «سیاره فراخورشیدی از جنس الماس» دخالت دارد، آب است. آب در زمین زیاد است اما تصور می شود که در کل کیهان نیز بسیار رایج باشد. آب، کربن و فشار که سیارات به لطف جاذبه زیاد از آن بهرمندند، می تواند باعث شود که فضای داخلی این سیارات مملو از الماس باشد.

    محققان نظریه خود را با قرار دادن «کاربید سیلیکون» در شرایط فشار بسیار شدید آزمایش کردند. آنها برای این منظور کاربید سیلیکون را در آب قرار دادند و سپس آن را با «سندان» الماس فشرده کردند تا استرس موجود در کربن را افزایش دهند و بعد آن را با استفاده از لیزر گرم کردند تا شرایط داخل یک سیاره غنی از کربن را تقلید کند. فرمول «گرما، فشار، آب و کربن» کار کرد و نتیجه آن الماس و سیلیس بود.

    «هریسون آلن ساتر» نویسنده اصلی این مطالعه در بیانیه ای گفت: این مطالعه به ما در درک و توصیف مشاهدات روزافزون از سیارات فراخورشیدی کمک می کند. هرچه بیشتر در رابطه با سیارات فراخورشیدی بیاموزیم، بهتر می توانیم داده های جدید ماموریت های آتی تلسکوپ فضایی «جیمز وب» و تلسکوپ فضایی «رومی نانسی گریس» را برای درک جهان ورای منظومه شمسی خود تفسیر کنیم.

    یک موضوع مهم که محققان در مطالعه خود به آن اشاره کردند، این است که این سیارات هرچند فریبنده هستند اما قطعا پذیرای حیات به شکلی که ما می شناسیم، نخواهند بود. غلظت بالای کربن باعث مهار فعالیت های زمین شناسی شده و تصور می شود به ایجاد اتمسفر نامناسبی برای حیات منجر شود. با این وجود، چنین سیاراتی می توانند اهدافی برای اکتشافات انسانی باشند.

    مشروح این مطالعه در مجله The Planetary Science Journal منتشر شده است.

    منبع : خبرگزاری ایرنا

  • رویدادهای نجومی هفت روز آخر شهریور ۹۹

    رویدادهای نجومی هفت روز آخر شهریور ۹۹

     

    کارشناس علمی مرکز علوم و ستاره شناسی تهران روز سه شنبه در گفت و گو با خبرنگار ایرنا گفت: ماه ساعت ۱۱:۳۰ دیروز دوشنبه ۲۴ شهریور در فاصله زاویه ای ۴.۴ درجه ای شمال و شمال شرقی سیاره زهره قرار گرفت.

    فاطمه خراسانی افزود: ماه امروز ۲۵ شهریور ساعت ۲۳:۳۰ نیز به ملاقات در ستاره قلب الاسد می رود و در فاصله زاویه ای ۴.۱ درجه ای شمال و شمال شرقی این ستاره در صورت فلکی شیر قرار می گیرد و خورشید هم روز چهارشنبه ۲۶ شهریور ساعت ۱۸:۳۰ وارد صورت فلکی سنبله می شود.

    وی ادامه داد: پنج شنبه ۲۷ شهریور شاهد ماه نو خواهیم بود و جمعه ساعت ۱۸:۲۵، ماه در حضیض مداری خود قرار می گیرد، به طوری که شعاع آن از زمین ۵۶.۳۰ برابر شعاع زمین می شود. ماه روی یک مسیر بیضی شکل به دور زمین می چرخد که زمین در یکی از کانون‌های آن قرار دارد.

    این کارشناس علمی مرکز علوم و ستاره شناسی تهران یادآور شد: ماه هر چهار هفته یک بار به نزدیک ترین فاصله و یک بار به دورترین فاصله از زمین می رسد. نزدیک ترین فاصله را نقطه حضیض و دورترین فاصله را نقطه اوج مداری می‌گویند. وقتی ماه در حضیض مداری خود قرار دارد حدود ۶۰ هزار کیلومتر به زمین نزدیکتر می‌شود و طبیعی است که اثرات فیزیکی مشخصی بر سیاره زمین بر جای می گذارد.

    خراسانی همچنین گفت: شنبه ۲۹ شهریور، ماه با سیاره عطارد هم نشینمی شود و در فاصله زاویه ای ۵.۹ درجه ای شمال و شمال شرقی این سیاره  قرار می گیرد و ساعت ۱۴:۳۰ در فاصله زاویه ای ۶.۴ درجه ای شمال و شمال شرقی ستاره سماک اعزل در صورت فلکی سنبله واقع می شود.

    منبع : خبرگزاری ایرنا