برچسب: فرهنگ>دین و اندیشه

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، احمد خسروی طلبه جوان ساکن قم  که در ماه های گذشته نقشی فعال در بسیج کمک های مردمی برای نیازمندان و خسارت دیدگان سیل سیستان و بلوچستان داشت و تا ابتدای اسفند ماه هم آخرین مرحله از این کمک های مردمی را به دست نیازمندان رسانده بود ، صبح پنجشنبه درگذشت.

این روحانی جوان که در توئیتر و اینستاگرام نقشی پررنگ در بسیج افکار عمومی برای کمک به مناطق کمتر برخوردار و آسیب دیده چون کردستان و سیستان داشت، از ده روز پیش به دلیل مشکلات تنفسی در بیمارستانی در قم بستری شد. او پس از بهبود نسبی و انتقال به بخش، دو شب قبل بار دیگر به بخش مراقبت‌های پزشکی منتقل شد و بامداد امروز خبر فوتش رسانه ای شد.

پس از انتشار این خبر حجت‌الاسلام محمدرضا زائری درباره آشنایی‌اش با این طلبه امدادگر نوشت: «شیخ احمد خسروی را ده سال قبل در راهپیمایی اربعین کربلا شناختم، آشنایی مان از نجف شروع شد، زیر سایه امیرالمؤمنین، و با هم به بین الحرمین رسیدیم. شیخ با صفای مهربان و مؤدب و متین و مجاهد که دنبال بهانه بود برای خدمت و کمک و همراهی و همدلی.

این عکس از آخرین باری است که در روضه مختصرمان دیدمش و خواهش کردم منبر برود و بعد فقط خبر سفرهایش را داشتم برای یاری زلزله زده ها و سیل زده ها و بلوچستان و … تا بستری شدنش در بیمارستان و پیامک رفقا و تضرع به درگاه خدا برای شفایش و کامنت “یا سیدالشهدا أدرک زوارک” و همین الآن که ایموجی گریه حسین را دیدم! باورم نمی شود!»

۲۴۱۲۴۱

امام نهم شیعیان در سال ۱۹۵ هجری در مدینه ولادت یافت. مادر گرامی‌شان «سبیکه» نام داشت؛ امام جواد(ع) هنگام وفات پدرشان هشت ساله بود. مأمون خلیفه عباسی که همچون سایر خلفای بنی‌عباس از پیشرفت معنوی و نفوذ باطنی امامان معصوم و گسترش فضایل آنها در بین مردم هراس داشت، سعی کرد فرزند امام رضا(ع) را تحت مراقبت خاص خویش قرار دهد. از اینجا بود که مأمون نخستین کاری که کرد، دختر خویش «ام‌الفضل» را به ازدواج حضرت امام جواد (ع) درآورد، تا مراقبی دایمی و از درون خانه، بر امام(ع) گمارده باشد. رنج‌های دائمی که امام جواد (ع) از ناحیه این مأمور خانگی برده است، در تاریخ معروف است.

از روش‌هایی که مأمون در مورد حضرت رضا(ع) به کار می‌بست، تشکیل مجالس بحث و مناظره بود. مأمون و بعد معتصم عباسی می‌خواستند از این راه – به گمان باطل خود – امام (ع) را در تنگنا قرار دهند. در مورد فرزندش امام جواد (ع) نیز چنین روشی را به کار بستند. به خصوص که در آغاز امامت هنوز سنی از عمر امام جواد (ع) نگذشته بود.
مأمون نمی‌دانست که مقام ولایت و امامت موهبتی است الهی و بستگی به کمی و زیادی سال‌های عمر ندارد. امام جواد (ع) با عمر کوتاه خویش در دوره‌ای که فرقه‌های مختلف اسلامی و غیراسلامی در حال رشد و نمو بود و دانشمندان بزرگی در این دوران، زندگی می‌کردند وعلوم و فنون سایر ملت‌ها پیشرفت کرده، کتاب‌های زیادی به زبان عربی ترجمه و در دسترس قرار گرفته بود، اما با وجود سن کم وارد بحث‌های علمی شدند و با سرمایه خدایی امامت که از سرچشمه ولایت مطلقه و الهام ربانی مایه گرفته بود، احکام اسلامی را مانند پدران و اجداد بزرگوارش گسترش داد و به تعلیم و ارشاد پرداخت و به مسائل بسیاری پاسخ گفت.

برخورد امام(ع) با فرقه‌های انحرافی
امام جواد( علیه السّلام) در برابر فرقه‌هایی که در دوران آن حضرت وجود داشتند، شیعیان خود را از این نظر که این فرقه‌ها چه مواضعی در مقابل آنان به خود گرفته‌اند راهنمایی می‌فرمودند. رسول جعفریان در کتاب حیات فکری و سیاسی امامان شیعه صفحه ۴۹۰ در این باره می‌نویسد:

اهل حدیث: اهل حدیث که مجسّمی مذهب بوده و خدا را جسم می‌پنداشتند. امام دربارۀ آنان به شیعیان می‌فرمود که اجازه ندارند پشت هر کسی که خدا را جسم می‌داند نماز گزارده و به او زکات بپردازند.

واقفیه: واقفه، یکی دیگر از فرقه‌های موجود انشعابی از شیعه در زمان امام جواد علیه السلام بود که به صورت مشکلی در مقابل شیعیان مطرح شده بود. آنان کسانی بودند که پس از شهادت امام کاظم علیه السلام بر آن حضرت توقف کرده و امامت فرزندش علی بن موسی الرضا علیه السلام را نپذیرفتند. وقتی از امام دربارۀ خواندن نماز پشت سر واقفی مذهبان سوال شد، آن حضرت در جواب، شیعیان خود را از این کار نهی کردند.

زیدیه: دشمنی زیدیه با امامیه و طعن آنها بر امامان علیهم السلام سبب موضع‌گیری تند ائمه در برابر آنها شد؛ چنانکه در روایتی از امام جواد علیه السلام واقفیه و زیدیه مصداق آیۀ: وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ خَاشِعَهٌ عَامِلَهٌ نَاصِبَهٌ؛ خوانده شده و در ردیف ناصبی‌ها قرار گرفتند.

غلات: غلات نیز به سبب آن که در بدنام کردن شیعه سهم بسزایی داشتند، مورد تنفر امامان بودند. خطر اینها برای شیعیان بسیار جدی بود؛ زیرا آنها به نام امامان علیهم السلام روایاتی را جعل کرده و بدین وسیله شیعیان را که پیرو ائمه علیهم السلام بودند به انحراف می‌کشاندند. امام جواد علیه السلام دربارۀ ابوالخطاب که از سران غلات بود، فرمودند: لعنت خدا بر ابوالخطاب و اصحاب او و کسانی که دربارۀ لعن بر او توقف کرده و یا تردید کنند. آنگاه امام به ابوالغمر، جعفر بن واقد و هاشم بن ابی‌هاشم اشاره کرد و پس از تذکر دربارۀ بهره‌گیری آنها از ائمه علیهم السلام به منظور بهره‌کشی از مردم، آنان را در ردیف ابو الخطاب دانستند؛ حتی در روایتی به اسحاق انباری فرمودند: دو تن از غلات به نام‌های ابوالمهری و ابن ابی الزرقاء- که خود را سخنگویان امامان علیهم السلام قلمداد می‌کردند- به هر طریقی هست باید کشته شوند. اسحاق درصدد اجرای دستور امام بود، ولی آن دو از دستور امام مطلع شده و خود را از دید اسحاق مخفی کردند. دلیل این تصمیم امام، نقش بسیار حساس آنان در منحرف ساختن شیعیان ذکر شده است

استاد دکتر «رسول جعفریان» در کتاب «حیات فکری و سیاسی امامان شیعه(ع)» می‌نویسد:«آگاهی‌های تاریخی درباره زندگی امام جواد(ع) چندان گسترده نیست؛ زیرا افزون بر آن که محدودیت‌های سیاسی، همواره مانع از انتشار اخبار مربوط به امامان معصوم(ع) می‌شد، تقیه و شیوه‌های پنهانی مبارزه که برای حفظ امام(ع) و شیعیان از فشار حاکمیت بود، عامل مؤثری در عدم نقل اخبار در منابع تاریخی است.»(حیات فکری و …؛ ص۴۷۶)
 با این حال، این محدودیت مانع از نفوذ معنوی حضرت جوادالائمه(ع) در جهان اسلام نشده‌است. شاهد ما بر این مدعا، ذکر مناقب و اشاراتی به جایگاه والای آن امام همام، در آثار علمای مشهور اهل‌سنت است. به نظر می‌رسد، محدودیت‌هایی که خلفای بنی‌عباس برای امام(ع) و یارانشان به وجود آورده‌بودند، بر اظهار محبت مسلمانان نسبت به اهل‌بیت(ع)، تأثیری نداشت. به همین دلیل، عموم مسلمانان، صرف نظر از مذهبی که پیرو آن بودند، امامان شیعه(ع) را دوست می‌داشتند. بازتاب این محبت وافر در آثار علمای اهل‌سنت، خواندنی است.

ذکر فضایل امام جواد(ع) در منابع اهل‌سنت
علما و دانشمندان اهل‌سنت، در هر اثری که از امام‌جواد(ع) یاد کرده‌اند، آن حضرت را بسیار ستوده‌اند. این ستودن، همه جنبه‌های شخصیت امام‌جواد(ع) را در بر می‌گیرد. «محمد بن طلحه نصیبی» درباره آن حضرت می‌نویسد:«محمد بن علی(ع)، اگر چه خردسال بود، اما شأنی عظیم و جایگاهی رفیع داشت.»(مطالب‌السؤول …؛ ص۳۰۳)
«عمر بن شجاع موصلی شافعی» در کتابش، از جوادالائمه(ع) با عنوان «امام» یاد می‌کند و می‌نویسد:«لقب او تقی، مرتضی و قانع است. بیانی استوار دارد. دیگران از دانش و هدایتگری او بهره‌مندند؛ فضل و بزرگی‌اش در میان مسلمانان مشهور و منتشر است. [امام جواد(ع)] امانت‌داری صاحب منزلت و بنده مخلص خداست. دانش و بردباری را [توامان] دارد و در فکر، منطق و تشخیص، از همگان پیش‌تر است. خانه او، خانه بخشندگی است. [جوادالائمه(ع)] شخصیتی است که روایت‌هایش، برترین روایت‌ها و در مناقب و درجات، افضل همه بندگان پروردگار است.»(النعیم المقیم …؛ ص۱۴۴)

مهر ورزیدن به شخصیت الهی امام‌جواد(ع) در آثار ادبی بزرگان اهل‌سنت نیز، بازتابی تمام یافته است و در برخی از مجموعه‌های منظوم آنها، می‌توان اشعاری ناب در وصف سجایای اخلاقی و جایگاه معنوی والای جوادالائمه(ع) یافت.
به عنوان نمونه، «غیاث‌الدین بن همام‌الدین»، مشهور به «خواند میر»، عالم شافعی مذهب شبه قاره هند، در منقبت امام‌جواد(ع) سروده‌است:«ز صُلب شریف علی‌الرضا / ز اولاد دین‌پرور مرتضی؛ گل سوری بوستان رسول / نهال ثمربخش باغ بتول؛ به فضل و کرم آنچنان شهره گشت / که صیتش ز اوج فلک درگذشت؛ ز حد بود بیرون کرامات او / ز حصر است افزون مقامات او.»(حبیب‌السیر؛ ص۹۲) هم او، در کتابش، از جوادالائمه(ع) با احترام فراوان یاد می‌کند و می‌نویسد:«آن جناب [امام ‌جواد(ع)] را ابوجعفرثانی گویند و لقبش، تقی، جواد و قانع است و مرتضی و منتجب نیز، گفته‌اند … در سال عشرین و مأتین[۲۲۰] در بغداد به فردوس برین خرامید و در مقبره بنی‌هاشم، نزدیک به مرقد منور جدش، موسی‌الکاظم[(ع)] مدفون شد.

علمای شیعه و برخی علمای اهل‌سنت بر آن رفته‌اند که معتصم خلیفه، آن امام عالی‌مقام را زهر داد.»(همان؛ ص۹۱) موضوع دیگری که در آثار علمای اهل‌سنت، درباره فضایل جوادالائمه(ع)، فراوان به چشم می‌خورد، توجه به دانش وسیع و الهی آن حضرت است. به عنوان نمونه، روایت مناظره امام‌جواد(ع) با «یحیی بن اکثم قاضی» را بسیاری از علمای اهل‌سنت نقل کرده‌اند. استاد «مهدی پیشوایی» مشروح این مناظره را در کتاب «سیره پیشوایان»(ص ۵۴۲ به بعد) آورده‌است.
در جریان این مناظره، «یحیی بن اکثم» که در زمان خود، فقیهی مشهور بود، در مقابل پاسخ‌ها و استدلال‌های جوادالائمه(ع) که در سنین نوجوانی قرار داشتند، درمانده شد و شکست خورد. جالب این‌جاست که برخی از علمای اهل‌سنت، به نیت مأمون از برپایی این مناظره نیز اشاره کرده و آن را در آثار خود آورده‌اند.
از جمله، «سبط بن جوزی» می‌نویسد:«یحیی بن اکثم قاضی به پیشنهاد مأمون، مسائل پیچیده‌ای را از او [امام جواد(ع)] پرسید، شاید از امام خطا و اشتباهی [در پاسخ به سوالات] صادر شود، اما او همه آن پرسش‌ها را به کمال پاسخ داد.»(تذکره‌الخواص؛ ص۴۹۰)

/۶۲۶۲

شفقنا نوشت: در اطلاعیه ای که به همین مناسبت صادر شده، آمده است:

بسم الله الرحمن الرحیم
قال الله الحکیم فی کتابه الکریم
«ولنبلونکم بشیء من الخوف والجوع ونقص من الاموال والانفس و الثمرات»

اکنون و در این هنگامه شگفت که جهان با بیماری «کرونا» درگیر و به ‌ویژه جمهوری اسلامی ایران نیز به این «ابتلا» دچار شده، از مومنان انتظار می رود:
۱ ـ صبوری پیشه کرده و توصیه ها و سفارش های پیشگیرانه وزارت بهداشت را به عنوان مسئول اصلی رویاروئی با این جریان و دیگر مسئولان را جدی گرفته و بدان عمل کنند.
۲ ـ بی گمان التجاء و تضرع به درگاه الهی و توسل به خاندان عصمت و طهارت (ع) از جمله مهمترین عوامل رهیدن از این هنگامه دشوار است.
۳ ـ رعایت حال مبتلایان و هرگونه مساعدت به آنان برای تسریع بهبودی و تسکین آلامشان مرضی خداوند متعال است و مومنین مجازند نصف سهم مبارک امام (ع) را در این راه و نیز پیشگیری از ابتلای مردم به آن مصرف کنند.
۴ ـ از تمام پزشکان ، پرستاران و تلاشگرانی که با تمام توان و از دل و جان در جهت سلامت مردم عزیز در حال مبارزه با این ویروس فراگیر هستند تشکر می نماییم و از خداوند علیم و حکیم سلامت و توفیق برای ایشان مسئلت داریم.
۵ ـ ضمن سفارش به شکیبائی و هوشمندی، برای بیماران عزیز شفای عاجل و درگذشتگان رحمت و غفران الهی مسئلت می نماییم.

اللهم اکشف هذه الغمه عن هذه الامه/ ۹ رجب ۱۴۴۱

/۶۲۶۲

به گزارش خبرآنلاین، آیت‌الله محسن حبیبی تولیت مدرسه علمیه آیت‌الله مجتهدی دار فانی را وداع گفت. آیت‌الله حبیبی متولد ۱۳۱۷ تهران بود که پس از یک دوره بیماری، امروز در سن ۸۱ سالگی دعوت حق را لبیک گفت.
تدریس در حوزه علمیه، دانشگاه امام صادق (ع) و دانشگاه علم و صنعت بخشی از فعالیت‌های این مرحوم بود. وی پس از اتمام دوره متوسطه وارد حوزه علمیه آیت الله مجتهدی تهرانی شد و تا پایان سطح دروس حوزه در این مدرسه به تحصیل مشغول شد. سپس برای ادامه تحصیلات و شرکت در دروس خارج فقه و اصول از محضر اساتید  و آیات عظام: خوانساری، فلسفی،  میرزاآقای شیرازی ، سیدهاشم حسینی تهرانی ، سیدمحمدضیاءآبادی و… بهره جست.
با پایان تحصیلات به تهران بازگشت و در مدرسه علمیه آیت الله مجتهدی تهرانی و مدرسه عالی شهید مطهری به تدریس و تربیت طلاب علوم دینی مشغول شد. پس از ارتحال آیت الله مجتهدی تهرانی ، حاج آقاحبیبی به جانشینی ایشان به عنوان مسئول مدرسه علمیه مجتهدی مشغول فعالیت بوده است.

/۶۲۶۲

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، عصر امروز یک اکانت توییتری منتسب به سیدمجید بنی فاطمه از مثبت اعلام شدن تست کرونای محمود کریمی دیگر مداح معروف نوشت. ساعتی بعد اما بنی‌فاطمه این اکانت را جعلی خواند و انتساب آن به خودش را تکذیب کرد. 

براین اساس شایعاتی که درباره مثبت شدن تست کرونای حاج‌محمود کریمی در شبکه‌های اجتماعی و برخی سایت‌های خبری منتشر شده صحت ندارد و این مداح اهل بیت در سلامت کامل است.

۲۵۸۲۵۸

پیکر استاد خسروشاهی، نویسنده و مورخ برجسته حوزه علمیه پس از اقامه نماز در بهشت معصومه، تدفین و به خاک سپرده شد. پیکر آن مرحوم در قطعه ۴ خانوادگی پلاک ۶۵۶ به خاک سپرده شد.
حجت الاسلام والمسلمین سید هادی خسروشاهی چندروز پیش براثر ابتلا به کرونا در بیمارستان مسیح دانشوری درگذشت.

/۶۲۶۲

خبرگزاری حوزه نوشت: حجت الاسلام والمسلمین جمال خلیلیان، استاد اقتصاد و عضو هیئت علمی موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)، از اساتید موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) قم که به علت ویروس کرونا از دنیا رفته بود به صورت غریبانه به خاک سپرده شد.

همچنین حجت الاسلام والمسلمین محمدرضا اعتمادی، از اساتید حوزه علمیه در قم نیز دار فانی را وداع گفت.

/۶۲۲۶

به گزارش خبرآنلاین، متن این اطلاعیه به شرح زیر است:
مرگ چنین خواجه نه کاریست خُرد
خبر ناگهانی بود و تکان دهنده، حضرت حجت الاسلام و المسلمین سید هادی خسروشاهی، محقق بسیار دانِ سختکوش و مورخ امین، زندگانی را بدرود گفت.
با بدرود او جامعه علمی و پژوهشی بویژه تاریخ معاصر، آگاه مردی مدافع حریم حق و حقیقت را از دست داد. گستره پژوهش مرحوم آقای خسروشاهی بخش عظیمی از ابعاد فرهنگ اسلامی را در نوردیده بود. از پژوهشهای مرتبط با شیعه شناسی، احیاء آثار بیدارگران اقالیم قبله، چون سید جمال الدین اسدآبادی، علامه طباطبائی، تا ترجمه های فاخر پژوهشهای نوین از زبان های مختلف، ترجمه روشنگرانه از آثار متفکران اسلامی پیش از انقلاب، و باز نشر آثار بسیاری با تحلیل ها و مقدمه های بیدارگر در ذهن و زبان تاریخ معاصر خواهد ماند. نگاشته های او نشانگر آن است که از دهه دوم زندگی با نگاهی تاریخی به جمع آوری اسناد مرتبط با شخصیت ها پرداخته بود، و بدین سان کارهای او در حوزه تاریخ معاصر، مستند بر اسناد دقیق بی بدیل بود.
حق مداری، امانت، واقع گویی و واقع نمایی، اسیر چه و چها نگشتنی، از جمله ویژگی های آن زنده یاد بود. مرزهای علوم اسلامی یکی از استوارترین مدافعان ساحت اندیشه سیاسی خود را از دست داد. او بُرنادل بود و سختکوش، امین بود و مستندنگار. خسروشاهی لحظه ای از عمرش را تلف نکرد و هر لحظه به نگارش متنی سودمند پرداخت، به طوری که امروز میراثی عظیم از آثارش، سرشار از سند و خاطره و تحلیل های سودمند برای تاریخ ایران و جنبش اسلامی معاصر باقی مانده است. این علاوه بر تلاشهای تقریبی اوست که از دغدغه های او در تمام ادوار زندگیش بود.
ما این ضایعه دردناک را خدمت خانواده محترم ایشان، بویژه فرزندش سیدمحمود خسروشاهی، و نیز به همه دوستداران او تسلیت عرض می نماییم و برای وی از خداوند سبحان، طلب مغفرت و رحمت می کنیم. درگذشت او در روز شهادت امام هادی علیه السلام، به تناسب نامش، خالی از لطف نبود؛ رحمه الله علیه رحمه واسعه و حشره الله مع اجداده الطاهرین.
علی اکبر مسعودی، سید مصطفی محقق داماد، سید علی قاضی عسکر، سید محمدرضا جلالی، شیخ مصطفی هرندی، مرتضی جوادی آملی، سید عباس صالحی، احمد واعظی، احمد مبلغی، محمدعلی مهدوی راد، محمد مهدی معراجی، مهدی مهریزی، احمد عابدی، محمودرضا جمشیدی، عبدالهادی مسعودی، رضابرنجکار، محمد حسین فلاح زاده، رضا مختاری، مهدی نجف، محمد حسون، حسن طارمی، محمد حسن مظاهری، محمد تقی انصاریان، محمدرضا نائینی، سید کاظم شمس، محسن جوادی، عبدالرحیم اباذری، محسن الویری، علی ورسه ای، مسعود آذربایجانی، محمد تقی سبحانی، علی اکبر مهدی پور، علی مختاری، مجید هادی زاده، محمد مهدی سخنور، سید علی عماد، سید احمد سجادی، حامد ناجی، جویا جهانبخش، حمید عطایی نظری، جواد نورمحمدی، مجتبی الهی خراسانی، محمد برکت، رسول جعفریان.
جمعه ۹ اسفند ماه ۱۳۹۸
/۶۲۶۲