برچسب: استانی-فرهنگی و هنری

حجت‌الاسلام مهدی عدالتیان در گفت‌وگو با ایسنا درخصوص شخصیت و آزادگی حربن ‌یزید ریاحی و جایگاه ایشان در اصحاب امام حسین (ع) اظهار کرد: حربن یزید ریاحی یکی از شخصیت‌هایی است که در ماجرای کربلا و قیام امام حسین (ع)، الگوی بزرگی برای آزادگی شد. به طوری که امام حسین (ع) در لحظات آخر زندگی حر و زمانی که سر او را به زانو گرفته‌بودند جمله « أَنْتَ الحُرُّ کَما سَمَّتْکَ أُمُّکَ حُرَّاً» را به این معنی که « تو به حقیقت حر و آزاده‌ای همانطور که مادرت نام تو را حر نهاد» بیان کردند. در واقع این که حجت خدا و امام معصوم شخصی را حر و آزاده بنامند، بسیار مقام بالایی است و با زمانی که مردم عام و معمولی را به آزادگی منسوب کنند، تفاوت دارد. به این ترتیب این که آزادگی و حریت ایشان را حجت خدا و امام زمان(عج) ایشان امضاء کرده‌اند، افتخار بزرگی برای حر است.

وی ادامه داد: ابتدا حربن یزید ریاحی در پی عمل به مأموریتی بود که بر عهده داشت. اما زمانی که متوجه شد مسئله جدی است و قصد دارند شخصیتی که از نظر نسب، حسب و ویژگی‌ها و امتیازات ایمانی و انسانی بهترین آن زمان بوده‌است را به ناحق به شهادت برسانند؛ به گفته وی، خود را میان بهشت و جهنم و در واقع در لبه پرتگاه جهنم دیده و آزادانه تصمیم گرفت. این آزادگی به معنای عدم اسارت در نفس است. درحالی که شیطان و نفس او بسیار تلاش کردند تا حر را به دام بیاندازد اما اسیر آن‌ها نشد. ‌ حربن یزید ریاحی علی‌رغم این که اطرافیان او را تطمیع کرده و به او وعده پست و مقام داده‌بودند اما اسیر شیطنت‌های انسان‌ها نشد و از همه قید و بندها و دام‌های شیطان، نفس، دنیا و … خود را رها کرد.

این استاد حوزه علمیه بیان کرد: بنابراین این آزادگی سبب شد فردی که خود را در لبه پرتگاه جهنم مشاهده می‌کرد، در حقیقت به جایگاهی برسد که از بهترین یاران امام حسین (ع) باشد و تا قیامت هرکس به امام حسین (ع) و یاران ایشان سلام دهد، حر نیز در آن جمع قرار می‌گیرد و از امام حسین (ع) در دنیا و آخرت جدا نخواهدبود. این آزادمردی علاوه بر این که مهر تأیید امام حسین (ع) را دارد، عمل حربن یزید ریاحی نیز شاهد و گواهی بر این آزادمردی است که درس بزرگی برای همگان است.

عدالتیان خاطرنشان کرد: امام حسین (ع) هنگامی که در قتلگاه قرار گرفتند و در حالی که بدن ایشان پر از جراحت بود و توان حرکت نداشتند، مشاهده کردند که سپاه دون و بی‌شرم عمر سعد به سمت خیام اباعبدالله (ع) حمله کردند لذا امام حسین (ع) با سختی ایستادند و فرمودند:«اِن لم یکن لکم دین و کنتم لا تخافون المعادَ کونوا احراراً فی دنیا کم» به این معنی که «اگر شما دین ندارید، در دنیای خود آزادمرد باشید» مفهوم این جمله درواقع این است که اگر شما خوف از خدا و پایبندی دینی ندارید، حداقل به اندازه انسان‌ها آزادگی و شرف داشته‌باشید که به افراد ضعیف، زنان و فرزندان تعدی و حمله نکنید و به حریم شخصی که کشته‌اید حمله نکنید. این جمله، نکته‌ای است که امام حسین (ع) در روز عاشورا درخصوص حریت تأکید کردند و درس بزرگی برای تاریخ است و درواقع حریت، صفت بزرگ انسانی است.

وی افزود: ممکن است فردی پایبندی دینی نداشته‌باشد و جزء متقین، مخلصین و صالحین نباشد ولی انسان آزاده‌ای باشد. آزادمردی برای انسان این‌گونه است که فرد اسیر هوا، هوس و دنیا نباشد. درواقع انسان باشرافت و آزاده دنیادار بودن با مال مردم را نمی‌خواهد. انسان آزاده، پست و مقامی را به ناحق نمی‌پذیرد و اشغال نمی‌کند، حاضر نیست به کسی ظلم کند و به حقوق دیگران تعدی و تجاوز کند. علاوه بر این‌ها انسان آزاده عهد و پیمان خود را نمی‌شکند. لذا آزادمرد بودن به این معنا است که انسان برای رسیدن به دنیای خود، ارزش‌های انسانی را زیر پا نمی‌گذارد؛ به این ترتیب آزادگی صفت انسانی است که اگر در انسان‌ها تقویت شود زندگی بسیار سالم و شیرین می‌شود.

این استاد حوزه علمیه تأکیدکرد: امروزه نیز در زندگی ما اگر آزادگی و آزادمردی به عنوان یکی از درس‌های مهم امام حسین (ع) تقویت و نشر داده‌شود و افراد دارای این صفت باشند، جامعه زیبا می‌شود. بنابراین انسان آزاده فردی است که ارزش‌های انسانی مانند وفای به عهد، صداقت، رعایت حقوق دیگران، رحم و … را در خود تقویت کند و طبیعتاً تقویت این صفات زندگی را شیرین، دلنشین و آسان و راحت می‌کند.

وی ابرازعقیده کرد: به این ترتیب عدم وجود این صفات و عدم حریت و آزادگی انسان‌ها، زندگی انسانی را به جنگلی پر از حیوانات وحشی تبدیل می‌کند؛ زیرا در نبود این ارزش‌های انسانی، بعد حیوانی انسان‌ها ظهور می‌کند و اگر این بعد انسان‌ها ظهور یابد، انسان‌ها از هر حیوانی درنده‌خوتر خواهندشد. بنابراین «حریت» از بهترین درس‌های عاشورا و از ویژگی‌های حربن یزید ریاحی است که تقویت آن باعث سلامت و آرامش در جامعه خواهدبود.

انتهای پیام

حجت‌الاسلام مهدی عدالتیان در گفت‌وگو با ایسنا درخصوص شخصیت و آزادگی حربن ‌یزید ریاحی و جایگاه ایشان در اصحاب امام حسین (ع) اظهار کرد: حربن یزید ریاحی یکی از شخصیت‌هایی است که در ماجرای کربلا و قیام امام حسین (ع)، الگوی بزرگی برای آزادگی شد. به طوری که امام حسین (ع) در لحظات آخر زندگی حر و زمانی که سر او را به زانو گرفته‌بودند جمله « أَنْتَ الحُرُّ کَما سَمَّتْکَ أُمُّکَ حُرَّاً» را به این معنی که « تو به حقیقت حر و آزاده‌ای همانطور که مادرت نام تو را حر نهاد» بیان کردند. در واقع این که حجت خدا و امام معصوم شخصی را حر و آزاده بنامند، بسیار مقام بالایی است و با زمانی که مردم عام و معمولی را به آزادگی منسوب کنند، تفاوت دارد. به این ترتیب این که آزادگی و حریت ایشان را حجت خدا و امام زمان(عج) ایشان امضاء کرده‌اند، افتخار بزرگی برای حر است.

وی ادامه داد: ابتدا حربن یزید ریاحی در پی عمل به مأموریتی بود که بر عهده داشت. اما زمانی که متوجه شد مسئله جدی است و قصد دارند شخصیتی که از نظر نسب، حسب و ویژگی‌ها و امتیازات ایمانی و انسانی بهترین آن زمان بوده‌است را به ناحق به شهادت برسانند؛ به گفته وی، خود را میان بهشت و جهنم و در واقع در لبه پرتگاه جهنم دیده و آزادانه تصمیم گرفت. این آزادگی به معنای عدم اسارت در نفس است. درحالی که شیطان و نفس او بسیار تلاش کردند تا حر را به دام بیاندازد اما اسیر آن‌ها نشد. ‌ حربن یزید ریاحی علی‌رغم این که اطرافیان او را تطمیع کرده و به او وعده پست و مقام داده‌بودند اما اسیر شیطنت‌های انسان‌ها نشد و از همه قید و بندها و دام‌های شیطان، نفس، دنیا و … خود را رها کرد.

این استاد حوزه علمیه بیان کرد: بنابراین این آزادگی سبب شد فردی که خود را در لبه پرتگاه جهنم مشاهده می‌کرد، در حقیقت به جایگاهی برسد که از بهترین یاران امام حسین (ع) باشد و تا قیامت هرکس به امام حسین (ع) و یاران ایشان سلام دهد، حر نیز در آن جمع قرار می‌گیرد و از امام حسین (ع) در دنیا و آخرت جدا نخواهدبود. این آزادمردی علاوه بر این که مهر تأیید امام حسین (ع) را دارد، عمل حربن یزید ریاحی نیز شاهد و گواهی بر این آزادمردی است که درس بزرگی برای همگان است.

عدالتیان خاطرنشان کرد: امام حسین (ع) هنگامی که در قتلگاه قرار گرفتند و در حالی که بدن ایشان پر از جراحت بود و توان حرکت نداشتند، مشاهده کردند که سپاه دون و بی‌شرم عمر سعد به سمت خیام اباعبدالله (ع) حمله کردند لذا امام حسین (ع) با سختی ایستادند و فرمودند:«اِن لم یکن لکم دین و کنتم لا تخافون المعادَ کونوا احراراً فی دنیا کم» به این معنی که «اگر شما دین ندارید، در دنیای خود آزادمرد باشید» مفهوم این جمله درواقع این است که اگر شما خوف از خدا و پایبندی دینی ندارید، حداقل به اندازه انسان‌ها آزادگی و شرف داشته‌باشید که به افراد ضعیف، زنان و فرزندان تعدی و حمله نکنید و به حریم شخصی که کشته‌اید حمله نکنید. این جمله، نکته‌ای است که امام حسین (ع) در روز عاشورا درخصوص حریت تأکید کردند و درس بزرگی برای تاریخ است و درواقع حریت، صفت بزرگ انسانی است.

وی افزود: ممکن است فردی پایبندی دینی نداشته‌باشد و جزء متقین، مخلصین و صالحین نباشد ولی انسان آزاده‌ای باشد. آزادمردی برای انسان این‌گونه است که فرد اسیر هوا، هوس و دنیا نباشد. درواقع انسان باشرافت و آزاده دنیادار بودن با مال مردم را نمی‌خواهد. انسان آزاده، پست و مقامی را به ناحق نمی‌پذیرد و اشغال نمی‌کند، حاضر نیست به کسی ظلم کند و به حقوق دیگران تعدی و تجاوز کند. علاوه بر این‌ها انسان آزاده عهد و پیمان خود را نمی‌شکند. لذا آزادمرد بودن به این معنا است که انسان برای رسیدن به دنیای خود، ارزش‌های انسانی را زیر پا نمی‌گذارد؛ به این ترتیب آزادگی صفت انسانی است که اگر در انسان‌ها تقویت شود زندگی بسیار سالم و شیرین می‌شود.

این استاد حوزه علمیه تأکیدکرد: امروزه نیز در زندگی ما اگر آزادگی و آزادمردی به عنوان یکی از درس‌های مهم امام حسین (ع) تقویت و نشر داده‌شود و افراد دارای این صفت باشند، جامعه زیبا می‌شود. بنابراین انسان آزاده فردی است که ارزش‌های انسانی مانند وفای به عهد، صداقت، رعایت حقوق دیگران، رحم و … را در خود تقویت کند و طبیعتاً تقویت این صفات زندگی را شیرین، دلنشین و آسان و راحت می‌کند.

وی ابرازعقیده کرد: به این ترتیب عدم وجود این صفات و عدم حریت و آزادگی انسان‌ها، زندگی انسانی را به جنگلی پر از حیوانات وحشی تبدیل می‌کند؛ زیرا در نبود این ارزش‌های انسانی، بعد حیوانی انسان‌ها ظهور می‌کند و اگر این بعد انسان‌ها ظهور یابد، انسان‌ها از هر حیوانی درنده‌خوتر خواهندشد. بنابراین «حریت» از بهترین درس‌های عاشورا و از ویژگی‌های حربن یزید ریاحی است که تقویت آن باعث سلامت و آرامش در جامعه خواهدبود.

انتهای پیام

حجت‌الاسلام مهدی عدالتیان در گفت‌وگو با ایسنا درخصوص شخصیت و آزادگی حربن ‌یزید ریاحی و جایگاه ایشان در اصحاب امام حسین (ع) اظهار کرد: حربن یزید ریاحی یکی از شخصیت‌هایی است که در ماجرای کربلا و قیام امام حسین (ع)، الگوی بزرگی برای آزادگی شد. به طوری که امام حسین (ع) در لحظات آخر زندگی حر و زمانی که سر او را به زانو گرفته‌بودند جمله « أَنْتَ الحُرُّ کَما سَمَّتْکَ أُمُّکَ حُرَّاً» را به این معنی که « تو به حقیقت حر و آزاده‌ای همانطور که مادرت نام تو را حر نهاد» بیان کردند. در واقع این که حجت خدا و امام معصوم شخصی را حر و آزاده بنامند، بسیار مقام بالایی است و با زمانی که مردم عام و معمولی را به آزادگی منسوب کنند، تفاوت دارد. به این ترتیب این که آزادگی و حریت ایشان را حجت خدا و امام زمان(عج) ایشان امضاء کرده‌اند، افتخار بزرگی برای حر است.

وی ادامه داد: ابتدا حربن یزید ریاحی در پی عمل به مأموریتی بود که بر عهده داشت. اما زمانی که متوجه شد مسئله جدی است و قصد دارند شخصیتی که از نظر نسب، حسب و ویژگی‌ها و امتیازات ایمانی و انسانی بهترین آن زمان بوده‌است را به ناحق به شهادت برسانند؛ به گفته وی، خود را میان بهشت و جهنم و در واقع در لبه پرتگاه جهنم دیده و آزادانه تصمیم گرفت. این آزادگی به معنای عدم اسارت در نفس است. درحالی که شیطان و نفس او بسیار تلاش کردند تا حر را به دام بیاندازد اما اسیر آن‌ها نشد. ‌ حربن یزید ریاحی علی‌رغم این که اطرافیان او را تطمیع کرده و به او وعده پست و مقام داده‌بودند اما اسیر شیطنت‌های انسان‌ها نشد و از همه قید و بندها و دام‌های شیطان، نفس، دنیا و … خود را رها کرد.

این استاد حوزه علمیه بیان کرد: بنابراین این آزادگی سبب شد فردی که خود را در لبه پرتگاه جهنم مشاهده می‌کرد، در حقیقت به جایگاهی برسد که از بهترین یاران امام حسین (ع) باشد و تا قیامت هرکس به امام حسین (ع) و یاران ایشان سلام دهد، حر نیز در آن جمع قرار می‌گیرد و از امام حسین (ع) در دنیا و آخرت جدا نخواهدبود. این آزادمردی علاوه بر این که مهر تأیید امام حسین (ع) را دارد، عمل حربن یزید ریاحی نیز شاهد و گواهی بر این آزادمردی است که درس بزرگی برای همگان است.

عدالتیان خاطرنشان کرد: امام حسین (ع) هنگامی که در قتلگاه قرار گرفتند و در حالی که بدن ایشان پر از جراحت بود و توان حرکت نداشتند، مشاهده کردند که سپاه دون و بی‌شرم عمر سعد به سمت خیام اباعبدالله (ع) حمله کردند لذا امام حسین (ع) با سختی ایستادند و فرمودند:«اِن لم یکن لکم دین و کنتم لا تخافون المعادَ کونوا احراراً فی دنیا کم» به این معنی که «اگر شما دین ندارید، در دنیای خود آزادمرد باشید» مفهوم این جمله درواقع این است که اگر شما خوف از خدا و پایبندی دینی ندارید، حداقل به اندازه انسان‌ها آزادگی و شرف داشته‌باشید که به افراد ضعیف، زنان و فرزندان تعدی و حمله نکنید و به حریم شخصی که کشته‌اید حمله نکنید. این جمله، نکته‌ای است که امام حسین (ع) در روز عاشورا درخصوص حریت تأکید کردند و درس بزرگی برای تاریخ است و درواقع حریت، صفت بزرگ انسانی است.

وی افزود: ممکن است فردی پایبندی دینی نداشته‌باشد و جزء متقین، مخلصین و صالحین نباشد ولی انسان آزاده‌ای باشد. آزادمردی برای انسان این‌گونه است که فرد اسیر هوا، هوس و دنیا نباشد. درواقع انسان باشرافت و آزاده دنیادار بودن با مال مردم را نمی‌خواهد. انسان آزاده، پست و مقامی را به ناحق نمی‌پذیرد و اشغال نمی‌کند، حاضر نیست به کسی ظلم کند و به حقوق دیگران تعدی و تجاوز کند. علاوه بر این‌ها انسان آزاده عهد و پیمان خود را نمی‌شکند. لذا آزادمرد بودن به این معنا است که انسان برای رسیدن به دنیای خود، ارزش‌های انسانی را زیر پا نمی‌گذارد؛ به این ترتیب آزادگی صفت انسانی است که اگر در انسان‌ها تقویت شود زندگی بسیار سالم و شیرین می‌شود.

این استاد حوزه علمیه تأکیدکرد: امروزه نیز در زندگی ما اگر آزادگی و آزادمردی به عنوان یکی از درس‌های مهم امام حسین (ع) تقویت و نشر داده‌شود و افراد دارای این صفت باشند، جامعه زیبا می‌شود. بنابراین انسان آزاده فردی است که ارزش‌های انسانی مانند وفای به عهد، صداقت، رعایت حقوق دیگران، رحم و … را در خود تقویت کند و طبیعتاً تقویت این صفات زندگی را شیرین، دلنشین و آسان و راحت می‌کند.

وی ابرازعقیده کرد: به این ترتیب عدم وجود این صفات و عدم حریت و آزادگی انسان‌ها، زندگی انسانی را به جنگلی پر از حیوانات وحشی تبدیل می‌کند؛ زیرا در نبود این ارزش‌های انسانی، بعد حیوانی انسان‌ها ظهور می‌کند و اگر این بعد انسان‌ها ظهور یابد، انسان‌ها از هر حیوانی درنده‌خوتر خواهندشد. بنابراین «حریت» از بهترین درس‌های عاشورا و از ویژگی‌های حربن یزید ریاحی است که تقویت آن باعث سلامت و آرامش در جامعه خواهدبود.

انتهای پیام

حجت‌الاسلام مهدی عدالتیان در گفت‌وگو با ایسنا درخصوص شخصیت و آزادگی حربن ‌یزید ریاحی و جایگاه ایشان در اصحاب امام حسین (ع) اظهار کرد: حربن یزید ریاحی یکی از شخصیت‌هایی است که در ماجرای کربلا و قیام امام حسین (ع)، الگوی بزرگی برای آزادگی شد. به طوری که امام حسین (ع) در لحظات آخر زندگی حر و زمانی که سر او را به زانو گرفته‌بودند جمله « أَنْتَ الحُرُّ کَما سَمَّتْکَ أُمُّکَ حُرَّاً» را به این معنی که « تو به حقیقت حر و آزاده‌ای همانطور که مادرت نام تو را حر نهاد» بیان کردند. در واقع این که حجت خدا و امام معصوم شخصی را حر و آزاده بنامند، بسیار مقام بالایی است و با زمانی که مردم عام و معمولی را به آزادگی منسوب کنند، تفاوت دارد. به این ترتیب این که آزادگی و حریت ایشان را حجت خدا و امام زمان(عج) ایشان امضاء کرده‌اند، افتخار بزرگی برای حر است.

وی ادامه داد: ابتدا حربن یزید ریاحی در پی عمل به مأموریتی بود که بر عهده داشت. اما زمانی که متوجه شد مسئله جدی است و قصد دارند شخصیتی که از نظر نسب، حسب و ویژگی‌ها و امتیازات ایمانی و انسانی بهترین آن زمان بوده‌است را به ناحق به شهادت برسانند؛ به گفته وی، خود را میان بهشت و جهنم و در واقع در لبه پرتگاه جهنم دیده و آزادانه تصمیم گرفت. این آزادگی به معنای عدم اسارت در نفس است. درحالی که شیطان و نفس او بسیار تلاش کردند تا حر را به دام بیاندازد اما اسیر آن‌ها نشد. ‌ حربن یزید ریاحی علی‌رغم این که اطرافیان او را تطمیع کرده و به او وعده پست و مقام داده‌بودند اما اسیر شیطنت‌های انسان‌ها نشد و از همه قید و بندها و دام‌های شیطان، نفس، دنیا و … خود را رها کرد.

این استاد حوزه علمیه بیان کرد: بنابراین این آزادگی سبب شد فردی که خود را در لبه پرتگاه جهنم مشاهده می‌کرد، در حقیقت به جایگاهی برسد که از بهترین یاران امام حسین (ع) باشد و تا قیامت هرکس به امام حسین (ع) و یاران ایشان سلام دهد، حر نیز در آن جمع قرار می‌گیرد و از امام حسین (ع) در دنیا و آخرت جدا نخواهدبود. این آزادمردی علاوه بر این که مهر تأیید امام حسین (ع) را دارد، عمل حربن یزید ریاحی نیز شاهد و گواهی بر این آزادمردی است که درس بزرگی برای همگان است.

عدالتیان خاطرنشان کرد: امام حسین (ع) هنگامی که در قتلگاه قرار گرفتند و در حالی که بدن ایشان پر از جراحت بود و توان حرکت نداشتند، مشاهده کردند که سپاه دون و بی‌شرم عمر سعد به سمت خیام اباعبدالله (ع) حمله کردند لذا امام حسین (ع) با سختی ایستادند و فرمودند:«اِن لم یکن لکم دین و کنتم لا تخافون المعادَ کونوا احراراً فی دنیا کم» به این معنی که «اگر شما دین ندارید، در دنیای خود آزادمرد باشید» مفهوم این جمله درواقع این است که اگر شما خوف از خدا و پایبندی دینی ندارید، حداقل به اندازه انسان‌ها آزادگی و شرف داشته‌باشید که به افراد ضعیف، زنان و فرزندان تعدی و حمله نکنید و به حریم شخصی که کشته‌اید حمله نکنید. این جمله، نکته‌ای است که امام حسین (ع) در روز عاشورا درخصوص حریت تأکید کردند و درس بزرگی برای تاریخ است و درواقع حریت، صفت بزرگ انسانی است.

وی افزود: ممکن است فردی پایبندی دینی نداشته‌باشد و جزء متقین، مخلصین و صالحین نباشد ولی انسان آزاده‌ای باشد. آزادمردی برای انسان این‌گونه است که فرد اسیر هوا، هوس و دنیا نباشد. درواقع انسان باشرافت و آزاده دنیادار بودن با مال مردم را نمی‌خواهد. انسان آزاده، پست و مقامی را به ناحق نمی‌پذیرد و اشغال نمی‌کند، حاضر نیست به کسی ظلم کند و به حقوق دیگران تعدی و تجاوز کند. علاوه بر این‌ها انسان آزاده عهد و پیمان خود را نمی‌شکند. لذا آزادمرد بودن به این معنا است که انسان برای رسیدن به دنیای خود، ارزش‌های انسانی را زیر پا نمی‌گذارد؛ به این ترتیب آزادگی صفت انسانی است که اگر در انسان‌ها تقویت شود زندگی بسیار سالم و شیرین می‌شود.

این استاد حوزه علمیه تأکیدکرد: امروزه نیز در زندگی ما اگر آزادگی و آزادمردی به عنوان یکی از درس‌های مهم امام حسین (ع) تقویت و نشر داده‌شود و افراد دارای این صفت باشند، جامعه زیبا می‌شود. بنابراین انسان آزاده فردی است که ارزش‌های انسانی مانند وفای به عهد، صداقت، رعایت حقوق دیگران، رحم و … را در خود تقویت کند و طبیعتاً تقویت این صفات زندگی را شیرین، دلنشین و آسان و راحت می‌کند.

وی ابرازعقیده کرد: به این ترتیب عدم وجود این صفات و عدم حریت و آزادگی انسان‌ها، زندگی انسانی را به جنگلی پر از حیوانات وحشی تبدیل می‌کند؛ زیرا در نبود این ارزش‌های انسانی، بعد حیوانی انسان‌ها ظهور می‌کند و اگر این بعد انسان‌ها ظهور یابد، انسان‌ها از هر حیوانی درنده‌خوتر خواهندشد. بنابراین «حریت» از بهترین درس‌های عاشورا و از ویژگی‌های حربن یزید ریاحی است که تقویت آن باعث سلامت و آرامش در جامعه خواهدبود.

انتهای پیام

حجت‌الاسلام مهدی شریعت‌تبار در گفت‌وگو با ایسنا در خصوص الزامات زندگی سعادت‌مندانه و درس‌های مکتب عاشورا اظهار کرد: تمام الزامات لازم مانند دین‌داری، ایثار، ایمان، اخلاص، مقاومت، آزادگی، ولایت و… برای زندگی و حیات دینی و طیبه در کلاس کربلا و دانشگاه عاشورا وجود دارد و انشاءالله ما دانش‌آموزان مستعد این مدرسه عشق باشیم و درس‌های لازم از این مکتب را بیاموزیم.

وی ادامه داد: یکی از مسائل قطعی در شب عاشورا این است که امام حسین(ع) یاران خود را در خیمه جمع کرد و پس از حمد و ثنای الهی و شکر نعمت‌های مادی و معنوی خداوند در اوج تشنگی، محاصره و خستگی و همچنین تشکر از اصحاب و اهل بیت خود، به ایشان فرمود «اگر بیعت با من، تعهدی در زندگی شما ایجاد کرده ‎است، من این بیعت را از شما برمی‌دارم و همه شما آزاد هستید و می‌توانید بروید؛ دشمنان به دنبال ریختن خون من هستند و پس از آن به سراغ شما نخواهند آمد». سپس شمع را هم خاموش کرد که اگر کسی قصد رفتن دارد، خجالت نکشد و شرم نکند اما یکی دیگر از قطعیات تاریخ این است که هیچ فردی از خیمه خارج نشد و یاران ایشان به طرق مختلف بیان کردند که یک جان که سهل است، ما هزاران جان برای شما می‌دهیم و دست از یاری شما برنخواهیم‌ داشت.

مدیر گروه فقه و اصول بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی بیان کرد: آزادگی، حریت و ایثار امام حسین(ع) و انتخاب مسیر با بصیرت، اراده و اختیار توسط یاران ایشان درس‌هایی از این واقعه است که باید مورد توجه قرار گیرد. قیام کربلا، قیام ممتاز و بی‌نظیری در تاریخ است و لازم است عاری از شائبه‌های مختلف باشد و احساس نشود که یاران امام حسین(ع) به اجبار و با اکراه با ایشان همراه شده‌اند؛ در حالی که اصحاب با ایمان و اعتقاد خود، امام حسین(ع) را یاری کرده‌اند. امام حسین(ع) نیز علی‌رغم اینکه این مسیر، راه سعادت، بهشت و یاری ولایت بوده ‌است، یاران خود را در انتخاب آن آزاد گذاشت.

شریعت‌تبار خاطرنشان کرد: لازمه حرکت، انقلاب و نظام هر جامعه‌ای برای عزت، استحکام و پیشرفت، داشتن یاران و همراهانی است که با آگاهی، اراده و آزادی در این مسیر حضور داشته و گام بردارند زیرا این افراد هستند که در هر شرایطی سختی‌ها را تحمل کرده و از صحنه خارج نمی‌شوند؛ در غیر این‌ صورت با افزایش سختی‌ها افراد عقب‌نشینی می‌کنند. به این ترتیب به نظر می‌رسد حضور آگاهانه افراد در پیشرفت امور مختلف بسیار تأثیرگذار است.

وی در خصوص نحوه ورود امام حسین(ع) به سرزمین کربلا و چگونگی استقرار خیمه‌ها تصریح کرد: امام حسین(ع) و یاران ایشان در روز دوم ماه محرم به سرزمین کربلا رسیدند. به همین دلیل برپا کردن خیمه و چادر برای استقرار در این سرزمین دشت‌گونه و بیابانی لازم بود؛ همانطور که در مسیر نیز برای استقرار در محلی نیاز به برپایی چادر و خیمه است زیرا در این سرزمین منزل و خانه‌ای وجود نداشت و لازمه استقرار کاروان در منطقه دشت و بیابان، ایجاد خیمه است.

مدیر گروه فقه و اصول بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی افزود: مساله قطعی که در نحوه چینش و استقرار خیمه‌ها وجود دارد، این است که خیمه‌های اهل بیت(ع)، خانواده امام حسین(ع) و نوامیس حاضر در صحرای کربلا در میان و وسط سایر خیمه‌ها قرار داشته‌ است. دلیل این قرارگیری این است که آن‌ها در امنیت باشند. اصحاب و یاران حریم خاصی را رعایت کنند و بتوانند در این حرایم از اهل بیت و نوامیس حاضر پاسداری کنند. البته ممکن است در نحوه قرارگیری و ساکنین خیمه‌ها طی این روزها تا روز عاشورا که جنگ اتفاق افتاد، تغییرات و جابه‌جایی‌هایی شکل گرفته ‌باشد.

شریعت‌تبار تصریح کرد: به عنوان مثال روایت شده شب عاشورا امام حسین(ع) به خیمه حضرت ابوالفضل(ع) رفت و مشاهده کرد ایشان روی زمین و خاک‌ها نشسته‌ و نقشه می‌کشد. سیدالشهدا(ع) از قمر بنی‌هاشم پرسید «در خصوص چه مساله‌ای نقشه می‌کشید»؛ حضرت ابوالفضل(ع) پاسخ داد «نقشه جنگ فردا را می‌کشم». امام پرسید «در مورد کدام قسمت جنگ فردا نقشه می‌کشید»؛ ایشان پاسخ داد «در خصوص چگونگی وضعیت و نحوه قرارگیری خیمه‌های خود نسبت به دشمن حین جنگ نقشه می‌کشم به‌ طوری که دشمن نتواند به خیمه‌ها حمله کند».

وی اضافه کرد: هم‌چنین در شب و روز عاشورا نیز در قسمت‌هایی از پشت خیمه‌ها که ممکن بود دشمن حمله و یا کمین کند، خندق حفر شد تا مانعی سر راه دشمن ایجاد شود. این دقت، توجه و احتیاطات در حقیقت برای حفظ اهل حرم و اهل بیت(ع) صورت می‌گرفت. به نظر می‌رسد امام حسین(ع) با تعداد کم یاران خود تمام تاکتیک‌های جنگی و دفاعی در خصوص استقرار میمنه، میسره، پرچم‌دار، قلب سپاه و نحوه استقرار خیمه‌ها را رعایت کرده‌اند. این شیوه در سیره نظامی و دفاعی پیامبر اکرم(ص)، امام علی(ع) و امام حسین(ع) رعایت می‌شده و طوری نبود که چون این بزرگواران به شهادت خود یقین داشته‌اند، چینش و قرارگیری خیمه برای آن‌ها مهم نباشد بلکه نحوه استقرار خیمه‌ها برای جلوگیری از نفوذ دشمن و آسیب رساندن را همواره در نظر می‌گرفتند.

انتهای پیام

حجت‌الاسلام مهدی شریعت‌تبار در گفت‌وگو با ایسنا در خصوص الزامات زندگی سعادت‌مندانه و درس‌های مکتب عاشورا اظهار کرد: تمام الزامات لازم مانند دین‌داری، ایثار، ایمان، اخلاص، مقاومت، آزادگی، ولایت و… برای زندگی و حیات دینی و طیبه در کلاس کربلا و دانشگاه عاشورا وجود دارد و انشاءالله ما دانش‌آموزان مستعد این مدرسه عشق باشیم و درس‌های لازم از این مکتب را بیاموزیم.

وی ادامه داد: یکی از مسائل قطعی در شب عاشورا این است که امام حسین(ع) یاران خود را در خیمه جمع کرد و پس از حمد و ثنای الهی و شکر نعمت‌های مادی و معنوی خداوند در اوج تشنگی، محاصره و خستگی و همچنین تشکر از اصحاب و اهل بیت خود، به ایشان فرمود «اگر بیعت با من، تعهدی در زندگی شما ایجاد کرده ‎است، من این بیعت را از شما برمی‌دارم و همه شما آزاد هستید و می‌توانید بروید؛ دشمنان به دنبال ریختن خون من هستند و پس از آن به سراغ شما نخواهند آمد». سپس شمع را هم خاموش کرد که اگر کسی قصد رفتن دارد، خجالت نکشد و شرم نکند اما یکی دیگر از قطعیات تاریخ این است که هیچ فردی از خیمه خارج نشد و یاران ایشان به طرق مختلف بیان کردند که یک جان که سهل است، ما هزاران جان برای شما می‌دهیم و دست از یاری شما برنخواهیم‌ داشت.

مدیر گروه فقه و اصول بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی بیان کرد: آزادگی، حریت و ایثار امام حسین(ع) و انتخاب مسیر با بصیرت، اراده و اختیار توسط یاران ایشان درس‌هایی از این واقعه است که باید مورد توجه قرار گیرد. قیام کربلا، قیام ممتاز و بی‌نظیری در تاریخ است و لازم است عاری از شائبه‌های مختلف باشد و احساس نشود که یاران امام حسین(ع) به اجبار و با اکراه با ایشان همراه شده‌اند؛ در حالی که اصحاب با ایمان و اعتقاد خود، امام حسین(ع) را یاری کرده‌اند. امام حسین(ع) نیز علی‌رغم اینکه این مسیر، راه سعادت، بهشت و یاری ولایت بوده ‌است، یاران خود را در انتخاب آن آزاد گذاشت.

شریعت‌تبار خاطرنشان کرد: لازمه حرکت، انقلاب و نظام هر جامعه‌ای برای عزت، استحکام و پیشرفت، داشتن یاران و همراهانی است که با آگاهی، اراده و آزادی در این مسیر حضور داشته و گام بردارند زیرا این افراد هستند که در هر شرایطی سختی‌ها را تحمل کرده و از صحنه خارج نمی‌شوند؛ در غیر این‌ صورت با افزایش سختی‌ها افراد عقب‌نشینی می‌کنند. به این ترتیب به نظر می‌رسد حضور آگاهانه افراد در پیشرفت امور مختلف بسیار تأثیرگذار است.

وی در خصوص نحوه ورود امام حسین(ع) به سرزمین کربلا و چگونگی استقرار خیمه‌ها تصریح کرد: امام حسین(ع) و یاران ایشان در روز دوم ماه محرم به سرزمین کربلا رسیدند. به همین دلیل برپا کردن خیمه و چادر برای استقرار در این سرزمین دشت‌گونه و بیابانی لازم بود؛ همانطور که در مسیر نیز برای استقرار در محلی نیاز به برپایی چادر و خیمه است زیرا در این سرزمین منزل و خانه‌ای وجود نداشت و لازمه استقرار کاروان در منطقه دشت و بیابان، ایجاد خیمه است.

مدیر گروه فقه و اصول بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی افزود: مساله قطعی که در نحوه چینش و استقرار خیمه‌ها وجود دارد، این است که خیمه‌های اهل بیت(ع)، خانواده امام حسین(ع) و نوامیس حاضر در صحرای کربلا در میان و وسط سایر خیمه‌ها قرار داشته‌ است. دلیل این قرارگیری این است که آن‌ها در امنیت باشند. اصحاب و یاران حریم خاصی را رعایت کنند و بتوانند در این حرایم از اهل بیت و نوامیس حاضر پاسداری کنند. البته ممکن است در نحوه قرارگیری و ساکنین خیمه‌ها طی این روزها تا روز عاشورا که جنگ اتفاق افتاد، تغییرات و جابه‌جایی‌هایی شکل گرفته ‌باشد.

شریعت‌تبار تصریح کرد: به عنوان مثال روایت شده شب عاشورا امام حسین(ع) به خیمه حضرت ابوالفضل(ع) رفت و مشاهده کرد ایشان روی زمین و خاک‌ها نشسته‌ و نقشه می‌کشد. سیدالشهدا(ع) از قمر بنی‌هاشم پرسید «در خصوص چه مساله‌ای نقشه می‌کشید»؛ حضرت ابوالفضل(ع) پاسخ داد «نقشه جنگ فردا را می‌کشم». امام پرسید «در مورد کدام قسمت جنگ فردا نقشه می‌کشید»؛ ایشان پاسخ داد «در خصوص چگونگی وضعیت و نحوه قرارگیری خیمه‌های خود نسبت به دشمن حین جنگ نقشه می‌کشم به‌ طوری که دشمن نتواند به خیمه‌ها حمله کند».

وی اضافه کرد: هم‌چنین در شب و روز عاشورا نیز در قسمت‌هایی از پشت خیمه‌ها که ممکن بود دشمن حمله و یا کمین کند، خندق حفر شد تا مانعی سر راه دشمن ایجاد شود. این دقت، توجه و احتیاطات در حقیقت برای حفظ اهل حرم و اهل بیت(ع) صورت می‌گرفت. به نظر می‌رسد امام حسین(ع) با تعداد کم یاران خود تمام تاکتیک‌های جنگی و دفاعی در خصوص استقرار میمنه، میسره، پرچم‌دار، قلب سپاه و نحوه استقرار خیمه‌ها را رعایت کرده‌اند. این شیوه در سیره نظامی و دفاعی پیامبر اکرم(ص)، امام علی(ع) و امام حسین(ع) رعایت می‌شده و طوری نبود که چون این بزرگواران به شهادت خود یقین داشته‌اند، چینش و قرارگیری خیمه برای آن‌ها مهم نباشد بلکه نحوه استقرار خیمه‌ها برای جلوگیری از نفوذ دشمن و آسیب رساندن را همواره در نظر می‌گرفتند.

انتهای پیام

حجت‌الاسلام مهدی شریعت‌تبار در گفت‌وگو با ایسنا در خصوص الزامات زندگی سعادت‌مندانه و درس‌های مکتب عاشورا اظهار کرد: تمام الزامات لازم مانند دین‌داری، ایثار، ایمان، اخلاص، مقاومت، آزادگی، ولایت و… برای زندگی و حیات دینی و طیبه در کلاس کربلا و دانشگاه عاشورا وجود دارد و انشاءالله ما دانش‌آموزان مستعد این مدرسه عشق باشیم و درس‌های لازم از این مکتب را بیاموزیم.

وی ادامه داد: یکی از مسائل قطعی در شب عاشورا این است که امام حسین(ع) یاران خود را در خیمه جمع کرد و پس از حمد و ثنای الهی و شکر نعمت‌های مادی و معنوی خداوند در اوج تشنگی، محاصره و خستگی و همچنین تشکر از اصحاب و اهل بیت خود، به ایشان فرمود «اگر بیعت با من، تعهدی در زندگی شما ایجاد کرده ‎است، من این بیعت را از شما برمی‌دارم و همه شما آزاد هستید و می‌توانید بروید؛ دشمنان به دنبال ریختن خون من هستند و پس از آن به سراغ شما نخواهند آمد». سپس شمع را هم خاموش کرد که اگر کسی قصد رفتن دارد، خجالت نکشد و شرم نکند اما یکی دیگر از قطعیات تاریخ این است که هیچ فردی از خیمه خارج نشد و یاران ایشان به طرق مختلف بیان کردند که یک جان که سهل است، ما هزاران جان برای شما می‌دهیم و دست از یاری شما برنخواهیم‌ داشت.

مدیر گروه فقه و اصول بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی بیان کرد: آزادگی، حریت و ایثار امام حسین(ع) و انتخاب مسیر با بصیرت، اراده و اختیار توسط یاران ایشان درس‌هایی از این واقعه است که باید مورد توجه قرار گیرد. قیام کربلا، قیام ممتاز و بی‌نظیری در تاریخ است و لازم است عاری از شائبه‌های مختلف باشد و احساس نشود که یاران امام حسین(ع) به اجبار و با اکراه با ایشان همراه شده‌اند؛ در حالی که اصحاب با ایمان و اعتقاد خود، امام حسین(ع) را یاری کرده‌اند. امام حسین(ع) نیز علی‌رغم اینکه این مسیر، راه سعادت، بهشت و یاری ولایت بوده ‌است، یاران خود را در انتخاب آن آزاد گذاشت.

شریعت‌تبار خاطرنشان کرد: لازمه حرکت، انقلاب و نظام هر جامعه‌ای برای عزت، استحکام و پیشرفت، داشتن یاران و همراهانی است که با آگاهی، اراده و آزادی در این مسیر حضور داشته و گام بردارند زیرا این افراد هستند که در هر شرایطی سختی‌ها را تحمل کرده و از صحنه خارج نمی‌شوند؛ در غیر این‌ صورت با افزایش سختی‌ها افراد عقب‌نشینی می‌کنند. به این ترتیب به نظر می‌رسد حضور آگاهانه افراد در پیشرفت امور مختلف بسیار تأثیرگذار است.

وی در خصوص نحوه ورود امام حسین(ع) به سرزمین کربلا و چگونگی استقرار خیمه‌ها تصریح کرد: امام حسین(ع) و یاران ایشان در روز دوم ماه محرم به سرزمین کربلا رسیدند. به همین دلیل برپا کردن خیمه و چادر برای استقرار در این سرزمین دشت‌گونه و بیابانی لازم بود؛ همانطور که در مسیر نیز برای استقرار در محلی نیاز به برپایی چادر و خیمه است زیرا در این سرزمین منزل و خانه‌ای وجود نداشت و لازمه استقرار کاروان در منطقه دشت و بیابان، ایجاد خیمه است.

مدیر گروه فقه و اصول بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی افزود: مساله قطعی که در نحوه چینش و استقرار خیمه‌ها وجود دارد، این است که خیمه‌های اهل بیت(ع)، خانواده امام حسین(ع) و نوامیس حاضر در صحرای کربلا در میان و وسط سایر خیمه‌ها قرار داشته‌ است. دلیل این قرارگیری این است که آن‌ها در امنیت باشند. اصحاب و یاران حریم خاصی را رعایت کنند و بتوانند در این حرایم از اهل بیت و نوامیس حاضر پاسداری کنند. البته ممکن است در نحوه قرارگیری و ساکنین خیمه‌ها طی این روزها تا روز عاشورا که جنگ اتفاق افتاد، تغییرات و جابه‌جایی‌هایی شکل گرفته ‌باشد.

شریعت‌تبار تصریح کرد: به عنوان مثال روایت شده شب عاشورا امام حسین(ع) به خیمه حضرت ابوالفضل(ع) رفت و مشاهده کرد ایشان روی زمین و خاک‌ها نشسته‌ و نقشه می‌کشد. سیدالشهدا(ع) از قمر بنی‌هاشم پرسید «در خصوص چه مساله‌ای نقشه می‌کشید»؛ حضرت ابوالفضل(ع) پاسخ داد «نقشه جنگ فردا را می‌کشم». امام پرسید «در مورد کدام قسمت جنگ فردا نقشه می‌کشید»؛ ایشان پاسخ داد «در خصوص چگونگی وضعیت و نحوه قرارگیری خیمه‌های خود نسبت به دشمن حین جنگ نقشه می‌کشم به‌ طوری که دشمن نتواند به خیمه‌ها حمله کند».

وی اضافه کرد: هم‌چنین در شب و روز عاشورا نیز در قسمت‌هایی از پشت خیمه‌ها که ممکن بود دشمن حمله و یا کمین کند، خندق حفر شد تا مانعی سر راه دشمن ایجاد شود. این دقت، توجه و احتیاطات در حقیقت برای حفظ اهل حرم و اهل بیت(ع) صورت می‌گرفت. به نظر می‌رسد امام حسین(ع) با تعداد کم یاران خود تمام تاکتیک‌های جنگی و دفاعی در خصوص استقرار میمنه، میسره، پرچم‌دار، قلب سپاه و نحوه استقرار خیمه‌ها را رعایت کرده‌اند. این شیوه در سیره نظامی و دفاعی پیامبر اکرم(ص)، امام علی(ع) و امام حسین(ع) رعایت می‌شده و طوری نبود که چون این بزرگواران به شهادت خود یقین داشته‌اند، چینش و قرارگیری خیمه برای آن‌ها مهم نباشد بلکه نحوه استقرار خیمه‌ها برای جلوگیری از نفوذ دشمن و آسیب رساندن را همواره در نظر می‌گرفتند.

انتهای پیام

حجت‌الاسلام مهدی شریعت‌تبار در گفت‌وگو با ایسنا در خصوص الزامات زندگی سعادت‌مندانه و درس‌های مکتب عاشورا اظهار کرد: تمام الزامات لازم مانند دین‌داری، ایثار، ایمان، اخلاص، مقاومت، آزادگی، ولایت و… برای زندگی و حیات دینی و طیبه در کلاس کربلا و دانشگاه عاشورا وجود دارد و انشاءالله ما دانش‌آموزان مستعد این مدرسه عشق باشیم و درس‌های لازم از این مکتب را بیاموزیم.

وی ادامه داد: یکی از مسائل قطعی در شب عاشورا این است که امام حسین(ع) یاران خود را در خیمه جمع کرد و پس از حمد و ثنای الهی و شکر نعمت‌های مادی و معنوی خداوند در اوج تشنگی، محاصره و خستگی و همچنین تشکر از اصحاب و اهل بیت خود، به ایشان فرمود «اگر بیعت با من، تعهدی در زندگی شما ایجاد کرده ‎است، من این بیعت را از شما برمی‌دارم و همه شما آزاد هستید و می‌توانید بروید؛ دشمنان به دنبال ریختن خون من هستند و پس از آن به سراغ شما نخواهند آمد». سپس شمع را هم خاموش کرد که اگر کسی قصد رفتن دارد، خجالت نکشد و شرم نکند اما یکی دیگر از قطعیات تاریخ این است که هیچ فردی از خیمه خارج نشد و یاران ایشان به طرق مختلف بیان کردند که یک جان که سهل است، ما هزاران جان برای شما می‌دهیم و دست از یاری شما برنخواهیم‌ داشت.

مدیر گروه فقه و اصول بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی بیان کرد: آزادگی، حریت و ایثار امام حسین(ع) و انتخاب مسیر با بصیرت، اراده و اختیار توسط یاران ایشان درس‌هایی از این واقعه است که باید مورد توجه قرار گیرد. قیام کربلا، قیام ممتاز و بی‌نظیری در تاریخ است و لازم است عاری از شائبه‌های مختلف باشد و احساس نشود که یاران امام حسین(ع) به اجبار و با اکراه با ایشان همراه شده‌اند؛ در حالی که اصحاب با ایمان و اعتقاد خود، امام حسین(ع) را یاری کرده‌اند. امام حسین(ع) نیز علی‌رغم اینکه این مسیر، راه سعادت، بهشت و یاری ولایت بوده ‌است، یاران خود را در انتخاب آن آزاد گذاشت.

شریعت‌تبار خاطرنشان کرد: لازمه حرکت، انقلاب و نظام هر جامعه‌ای برای عزت، استحکام و پیشرفت، داشتن یاران و همراهانی است که با آگاهی، اراده و آزادی در این مسیر حضور داشته و گام بردارند زیرا این افراد هستند که در هر شرایطی سختی‌ها را تحمل کرده و از صحنه خارج نمی‌شوند؛ در غیر این‌ صورت با افزایش سختی‌ها افراد عقب‌نشینی می‌کنند. به این ترتیب به نظر می‌رسد حضور آگاهانه افراد در پیشرفت امور مختلف بسیار تأثیرگذار است.

وی در خصوص نحوه ورود امام حسین(ع) به سرزمین کربلا و چگونگی استقرار خیمه‌ها تصریح کرد: امام حسین(ع) و یاران ایشان در روز دوم ماه محرم به سرزمین کربلا رسیدند. به همین دلیل برپا کردن خیمه و چادر برای استقرار در این سرزمین دشت‌گونه و بیابانی لازم بود؛ همانطور که در مسیر نیز برای استقرار در محلی نیاز به برپایی چادر و خیمه است زیرا در این سرزمین منزل و خانه‌ای وجود نداشت و لازمه استقرار کاروان در منطقه دشت و بیابان، ایجاد خیمه است.

مدیر گروه فقه و اصول بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی افزود: مساله قطعی که در نحوه چینش و استقرار خیمه‌ها وجود دارد، این است که خیمه‌های اهل بیت(ع)، خانواده امام حسین(ع) و نوامیس حاضر در صحرای کربلا در میان و وسط سایر خیمه‌ها قرار داشته‌ است. دلیل این قرارگیری این است که آن‌ها در امنیت باشند. اصحاب و یاران حریم خاصی را رعایت کنند و بتوانند در این حرایم از اهل بیت و نوامیس حاضر پاسداری کنند. البته ممکن است در نحوه قرارگیری و ساکنین خیمه‌ها طی این روزها تا روز عاشورا که جنگ اتفاق افتاد، تغییرات و جابه‌جایی‌هایی شکل گرفته ‌باشد.

شریعت‌تبار تصریح کرد: به عنوان مثال روایت شده شب عاشورا امام حسین(ع) به خیمه حضرت ابوالفضل(ع) رفت و مشاهده کرد ایشان روی زمین و خاک‌ها نشسته‌ و نقشه می‌کشد. سیدالشهدا(ع) از قمر بنی‌هاشم پرسید «در خصوص چه مساله‌ای نقشه می‌کشید»؛ حضرت ابوالفضل(ع) پاسخ داد «نقشه جنگ فردا را می‌کشم». امام پرسید «در مورد کدام قسمت جنگ فردا نقشه می‌کشید»؛ ایشان پاسخ داد «در خصوص چگونگی وضعیت و نحوه قرارگیری خیمه‌های خود نسبت به دشمن حین جنگ نقشه می‌کشم به‌ طوری که دشمن نتواند به خیمه‌ها حمله کند».

وی اضافه کرد: هم‌چنین در شب و روز عاشورا نیز در قسمت‌هایی از پشت خیمه‌ها که ممکن بود دشمن حمله و یا کمین کند، خندق حفر شد تا مانعی سر راه دشمن ایجاد شود. این دقت، توجه و احتیاطات در حقیقت برای حفظ اهل حرم و اهل بیت(ع) صورت می‌گرفت. به نظر می‌رسد امام حسین(ع) با تعداد کم یاران خود تمام تاکتیک‌های جنگی و دفاعی در خصوص استقرار میمنه، میسره، پرچم‌دار، قلب سپاه و نحوه استقرار خیمه‌ها را رعایت کرده‌اند. این شیوه در سیره نظامی و دفاعی پیامبر اکرم(ص)، امام علی(ع) و امام حسین(ع) رعایت می‌شده و طوری نبود که چون این بزرگواران به شهادت خود یقین داشته‌اند، چینش و قرارگیری خیمه برای آن‌ها مهم نباشد بلکه نحوه استقرار خیمه‌ها برای جلوگیری از نفوذ دشمن و آسیب رساندن را همواره در نظر می‌گرفتند.

انتهای پیام

در این ایام از مردم گرفته تا شهر، همه چهره‌ای غمگین به خود گرفته و لباسی سیاه بر تن می‌کنند. پرچم‌ها و علم‌های عزاداری بر سردر منازل، تکایا، مساجد و… برافراشته می‌شود تا حزن‌انگیز بودن این ماه برای همه به تصویر کشیده شود.

اعمال شب و روز اول ماه محرم

خواندن دعای اول ماه، خواندن نمازهای مستحبی و روزه گرفتن از مهم‌ترین اعمال شب و روز اول ماه محرم است که در مفاتیح‌الجنان آمده است.

از امام‌رضا(ع) منقول است که رسول اکرم‌(ص) در اعمال دهه اول محرم در روز اول، دو رکعت نماز می‌‏خواند و چون از فارغ می‌شد دست‌ها را بلند می‌‏کرده و این دعا را سه دفعه می‌خوانده است.

«اللَّهُمَّ أَنتَ الْإِلَهُ الْقَدِیمُ وَ هَذِهِ سَنَهٌ جَدِیدَهٌ فَأَسْأَلُکَ فِیهَا الْعِصْمَهَ مِنَ الشَّیْطَانِ وَ الْقُوَّهَ عَلَی هَذِهِ النَّفْسِ الْأَمَّارَهِ بِالسُّوءِ وَ الاِشْتِغَالَ بِمَا یُقَرِّبُنِی إِلَیْکَ یَا کَرِیمُ‏ یَا ذَا الْجَلاَلِ وَ الْإِکْرَامِ یَا عِمَادَ مَنْ لاَ عِمَادَ لَهُ یَا ذَخِیرَهَ مَنْ لاَ ذَخِیرَهَ لَهُ یَا حِرْزَ مَنْ لاَ حِرْزَ لَهُ یَا غِیَاثَ مَنْ لاَ غِیَاثَ لَهُ یَا سَنَدَ مَنْ لاَ سَنَدَ لَهُ یَا کَنْزَ مَنْ لاَ کَنْزَ لَهُ‏ یَا حَسَنَ الْبَلاَءِ یَا عَظِیمَ الرَّجَاءِ یَا عِزَّ الضُّعَفَاءِ یَا مُنْقِذَ الْغَرْقَی یَا مُنْجِیَ الْهَلْکَی یَا مُنْعِمُ یَا مُجْمِلُ یَا مُفْضِلُ یَا مُحْسِنُ أَنتَ الَّذِی سَجَدَ لَکَ سَوَادُ اللَّیْلِ وَ نُورُ النَّهَارِ وَ ضَوْءُ الْقَمَرِ وَ شُعَاعُ الشَّمْسِ‏ وَ دَوِیُّ الْمَاءِ وَ حَفِیفُ الشَّجَرِ یَا اللَّهُ لاَ شَرِیکَ لَکَ اللَّهُمَّ اجْعَلْنَا خَیْراً مِمَّا یَظُنُّونَ وَ اغْفِرْ لَنَا مَا لاَ یَعْلَمُونَ وَ لاَ تُؤاخِذ ْ نَا بِمَا یَقُولُونَ‏ حَسْبِیَ اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِیمِ آمَنَّا بِهِ کُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا وَ مَا یَذَّکَّرُ إِلاَّ أُولُوا الْأَلْبَابِ‏ رَبَّنَا لاَ تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذ ْ هَدَیْتَنَا وَ هَبْ لَنَا مِنْ لَدُ نکَ رَحْمَهً إِنَّکَ أَنتَ الْوَهَّاب.»

«خدایا تویی معبود ازلی و این سال تازه است، از تو خواهم در این سال نگهداریم را از شیطان و نیروی بر این نفس که پیوسته به گناه فرمان می‌دهد و سرگرمی بدانچه مرا به تو نزدیک کند، ای صاحب جلالت و بزرگواری، ای تکیه‌گاه کسی که تکیه گاهی ندارد. ای ذخیره آن کس که ذخیره ندارد، ای پناهگاه آن کس که پناهگاهی ندارد، ای فریادرس آن کس که فریادرسی ندارد، ای پشتیبان آن کس که پشتیبانی ندارد، ای گنج آن کس که گنجی ندارد، ای که آزمایشت نیکوست، ای بزرگ مایه امید، ای عزت بخش ناتوانان، ای نجات بخش غریقان، ای خلاص کننده هالکان، ای نعمت‌بخش، ای زیباپرور، ای فزون‌بخش، ای نیکوده، تویی که سجده کرد (و به کمال خضوع درآمد) برایت سیاهی شب و روشنی روز و تابش ماه و شعاع خورشید و صدای ریزش آب و بهم خوردن درخت، ای خدایی که شریک نداری، خدایا قرارمان ده بهتر از آنچه مردم گمان کنند و بیامرز از ما آنچه را که نمی‌دانند و مگیر ما را بدانچه گویند بس است مرا خدا، معبودی جز او نیست، بر او توکل کنم و اوست پروردگار عرش عظیم، ایمان داریم به او و هرچه هست از نزد پروردگار ماست و اندرز نگیرند جز خردمندان، پروردگارا منحرف مساز دل‌های ما را پس از آن که هدایتمان کردی و ببخش به ما از پیش خود رحمتی که به راستی تویی بخشایشگر».

برای شب اول محرم ۱۰۰ رکعت نماز سفارش شده که دو رکعت است، در هر رکعت سوره «حمد» و «توحید» باید خوانده شود و نماز با یک سلام به پایان می‌رسد. در روایتی از رسول خدا(ص) نیز آمده است، «هر کس این نمازها را بخواند و روز اوّل ماه محرّم را روزه بگیرد، مانند کسی است که در طول سال بر انجام خیر مداومت داشته و تا سال آینده از فتنه‌ها محفوظ خواهد بود و اگر بمیرد، وارد بهشت خواهد شد».

در روز اول محرم نیز گرفتن روزه مستحب است و در روایتی امام‌رضا(ع) فرموده‌اند «هر کس این روز را روزه بگیرد و حاجت خویش را از خداوند بخواهد، خداوند دعایش را به اجابت خواهد رساند، این روز همان روزی بود که حضرت زکریّا در آن از خداوند فرزندی را طلب کرد و خداوند دعایش را به اجابت رساند و یحیی را به وی عنایت فرمود».

دوم محرم

روز ورود امام حسین(ع) و یارانشان به سرزمین کربلا (در سال ۶۱ هجری قمری) بود که با ممانعت لشکر حرّ مجبور به توقف در آنجا گردید.

سوم محرم

در روز سوم ماه نیز به روزه گرفتن توصیه شده است و در روایات آمده «حضرت یوسف (ع) در این روز از چاه خارج شد و اگر کسی این روز را روزه بگیرد، خداوند مشکل او را برطرف و سختی‌ها را بر او آسان می‌کند».

چهارم محرم

روز بی نتیجه بودن مذاکره حضرت سیدالشهداء(ع)، با عمر بن سعد برای وادار کردن لشکر وی به ترک جنگ و دعوت او و لشکرش جهت ملحق شدن به سپاه اسلام.

هفتم محرم

روز بستن آب به روی سپاه امام حسین (ع) است، در این روز دستوری از سوی عبیداللّه بن زیاد برای عمر بن سعد رسید که بین حسین(ع) و یارانش و آب حایل شوند، تا قطره‌ای از آب فرات ننوشند. در این روز گرفتن روزه مستحب است.

روز تاسوعا

از حضرت صادق(ع) روایت است که فرمود، «تاسوعا روزی بود که امام‌حسین(ع) و اصحابش را در کربلا محاصره کردند و سپاه شام بر قتال آن حضرت اجتماع کردند، ابن مرجانه و عمر سعد خوشحال شدند به سبب کثرت سپاه و بسیاری لشکر که برای آن‌ها جمع شده بود و امام‌حسین(ع) و اصحابش را ضعیف شمردند و یقین کردند که یاوری از برای آن حضرت نخواهد آمد و اهل عراق او را مدد نخواهند نمود پس فرمود پدرم فدای آن ضعیف غریب».

اعمال شب و روز عاشورا

برای شب دهم محرم (عاشورا) دعا و نمازهای پرفضیلت زیادی نقل شده است که از جمله آن‌ها می‌توان خواندن صد رکعت نماز اشاره کرد. در هر رکعت از این نماز حمد و سه مرتبه « قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» خوانده می‌شود و پس از پایان نماز خواندن ۷۰ مرتبه «سبحان الله والحمدالله و لا اله الاّ الله و الله اکبر ولا حول ولا قوه الاّ بالله العلیّ العظیم» توصیه شده است.

در مفاتیح‌الجنان آمده که شیعیان در روز دهم محرم که روز شهادت امام‌حسین(ع) و روز حزن ائمه‌اطهار(ع) است، مشغول هیچ کار دنیوی نشوند و بیشتر به گریه و نوحه برای امام‌حسین(ع) و یارانش بپردازند. در این مورد از امام رضا(ع) نقل شده است، «هر کس کار و کوشش را در این روز رها کند، خداوند خواسته‌هایش را برآورده کرده و هر کس این روز را با حزن و اندوه سپری کند، خداوند قیامت را روز خوشحالی او قرار دهد».

مقتل خوانی، شب زنده‌داری، خواندن ۱۰۰۰ مرتبه توحید، خواندن زیارت عاشورا، خواندن زیارت وارث و احیا گرفتن از دیگر اعمال دهه اول محرم است که فضیلت عبادت جمیع ملائکه و عبادت ۷۰ سال را به همراه دارد؛ فرستادن ۱۰۰۰ مرتبه لعنت بر قاتلان امام‌حسین(ع) و یارانشان نیز از اعمال دهه اول محرم است.

انتهای پیام

در این ایام از مردم گرفته تا شهر، همه چهره‌ای غمگین به خود گرفته و لباسی سیاه بر تن می‌کنند. پرچم‌ها و علم‌های عزاداری بر سردر منازل، تکایا، مساجد و… برافراشته می‌شود تا حزن‌انگیز بودن این ماه برای همه به تصویر کشیده شود.

اعمال شب و روز اول ماه محرم

خواندن دعای اول ماه، خواندن نمازهای مستحبی و روزه گرفتن از مهم‌ترین اعمال شب و روز اول ماه محرم است که در مفاتیح‌الجنان آمده است.

از امام‌رضا(ع) منقول است که رسول اکرم‌(ص) در اعمال دهه اول محرم در روز اول، دو رکعت نماز می‌‏خواند و چون از فارغ می‌شد دست‌ها را بلند می‌‏کرده و این دعا را سه دفعه می‌خوانده است.

«اللَّهُمَّ أَنتَ الْإِلَهُ الْقَدِیمُ وَ هَذِهِ سَنَهٌ جَدِیدَهٌ فَأَسْأَلُکَ فِیهَا الْعِصْمَهَ مِنَ الشَّیْطَانِ وَ الْقُوَّهَ عَلَی هَذِهِ النَّفْسِ الْأَمَّارَهِ بِالسُّوءِ وَ الاِشْتِغَالَ بِمَا یُقَرِّبُنِی إِلَیْکَ یَا کَرِیمُ‏ یَا ذَا الْجَلاَلِ وَ الْإِکْرَامِ یَا عِمَادَ مَنْ لاَ عِمَادَ لَهُ یَا ذَخِیرَهَ مَنْ لاَ ذَخِیرَهَ لَهُ یَا حِرْزَ مَنْ لاَ حِرْزَ لَهُ یَا غِیَاثَ مَنْ لاَ غِیَاثَ لَهُ یَا سَنَدَ مَنْ لاَ سَنَدَ لَهُ یَا کَنْزَ مَنْ لاَ کَنْزَ لَهُ‏ یَا حَسَنَ الْبَلاَءِ یَا عَظِیمَ الرَّجَاءِ یَا عِزَّ الضُّعَفَاءِ یَا مُنْقِذَ الْغَرْقَی یَا مُنْجِیَ الْهَلْکَی یَا مُنْعِمُ یَا مُجْمِلُ یَا مُفْضِلُ یَا مُحْسِنُ أَنتَ الَّذِی سَجَدَ لَکَ سَوَادُ اللَّیْلِ وَ نُورُ النَّهَارِ وَ ضَوْءُ الْقَمَرِ وَ شُعَاعُ الشَّمْسِ‏ وَ دَوِیُّ الْمَاءِ وَ حَفِیفُ الشَّجَرِ یَا اللَّهُ لاَ شَرِیکَ لَکَ اللَّهُمَّ اجْعَلْنَا خَیْراً مِمَّا یَظُنُّونَ وَ اغْفِرْ لَنَا مَا لاَ یَعْلَمُونَ وَ لاَ تُؤاخِذ ْ نَا بِمَا یَقُولُونَ‏ حَسْبِیَ اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِیمِ آمَنَّا بِهِ کُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا وَ مَا یَذَّکَّرُ إِلاَّ أُولُوا الْأَلْبَابِ‏ رَبَّنَا لاَ تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذ ْ هَدَیْتَنَا وَ هَبْ لَنَا مِنْ لَدُ نکَ رَحْمَهً إِنَّکَ أَنتَ الْوَهَّاب.»

«خدایا تویی معبود ازلی و این سال تازه است، از تو خواهم در این سال نگهداریم را از شیطان و نیروی بر این نفس که پیوسته به گناه فرمان می‌دهد و سرگرمی بدانچه مرا به تو نزدیک کند، ای صاحب جلالت و بزرگواری، ای تکیه‌گاه کسی که تکیه گاهی ندارد. ای ذخیره آن کس که ذخیره ندارد، ای پناهگاه آن کس که پناهگاهی ندارد، ای فریادرس آن کس که فریادرسی ندارد، ای پشتیبان آن کس که پشتیبانی ندارد، ای گنج آن کس که گنجی ندارد، ای که آزمایشت نیکوست، ای بزرگ مایه امید، ای عزت بخش ناتوانان، ای نجات بخش غریقان، ای خلاص کننده هالکان، ای نعمت‌بخش، ای زیباپرور، ای فزون‌بخش، ای نیکوده، تویی که سجده کرد (و به کمال خضوع درآمد) برایت سیاهی شب و روشنی روز و تابش ماه و شعاع خورشید و صدای ریزش آب و بهم خوردن درخت، ای خدایی که شریک نداری، خدایا قرارمان ده بهتر از آنچه مردم گمان کنند و بیامرز از ما آنچه را که نمی‌دانند و مگیر ما را بدانچه گویند بس است مرا خدا، معبودی جز او نیست، بر او توکل کنم و اوست پروردگار عرش عظیم، ایمان داریم به او و هرچه هست از نزد پروردگار ماست و اندرز نگیرند جز خردمندان، پروردگارا منحرف مساز دل‌های ما را پس از آن که هدایتمان کردی و ببخش به ما از پیش خود رحمتی که به راستی تویی بخشایشگر».

برای شب اول محرم ۱۰۰ رکعت نماز سفارش شده که دو رکعت است، در هر رکعت سوره «حمد» و «توحید» باید خوانده شود و نماز با یک سلام به پایان می‌رسد. در روایتی از رسول خدا(ص) نیز آمده است، «هر کس این نمازها را بخواند و روز اوّل ماه محرّم را روزه بگیرد، مانند کسی است که در طول سال بر انجام خیر مداومت داشته و تا سال آینده از فتنه‌ها محفوظ خواهد بود و اگر بمیرد، وارد بهشت خواهد شد».

در روز اول محرم نیز گرفتن روزه مستحب است و در روایتی امام‌رضا(ع) فرموده‌اند «هر کس این روز را روزه بگیرد و حاجت خویش را از خداوند بخواهد، خداوند دعایش را به اجابت خواهد رساند، این روز همان روزی بود که حضرت زکریّا در آن از خداوند فرزندی را طلب کرد و خداوند دعایش را به اجابت رساند و یحیی را به وی عنایت فرمود».

دوم محرم

روز ورود امام حسین(ع) و یارانشان به سرزمین کربلا (در سال ۶۱ هجری قمری) بود که با ممانعت لشکر حرّ مجبور به توقف در آنجا گردید.

سوم محرم

در روز سوم ماه نیز به روزه گرفتن توصیه شده است و در روایات آمده «حضرت یوسف (ع) در این روز از چاه خارج شد و اگر کسی این روز را روزه بگیرد، خداوند مشکل او را برطرف و سختی‌ها را بر او آسان می‌کند».

چهارم محرم

روز بی نتیجه بودن مذاکره حضرت سیدالشهداء(ع)، با عمر بن سعد برای وادار کردن لشکر وی به ترک جنگ و دعوت او و لشکرش جهت ملحق شدن به سپاه اسلام.

هفتم محرم

روز بستن آب به روی سپاه امام حسین (ع) است، در این روز دستوری از سوی عبیداللّه بن زیاد برای عمر بن سعد رسید که بین حسین(ع) و یارانش و آب حایل شوند، تا قطره‌ای از آب فرات ننوشند. در این روز گرفتن روزه مستحب است.

روز تاسوعا

از حضرت صادق(ع) روایت است که فرمود، «تاسوعا روزی بود که امام‌حسین(ع) و اصحابش را در کربلا محاصره کردند و سپاه شام بر قتال آن حضرت اجتماع کردند، ابن مرجانه و عمر سعد خوشحال شدند به سبب کثرت سپاه و بسیاری لشکر که برای آن‌ها جمع شده بود و امام‌حسین(ع) و اصحابش را ضعیف شمردند و یقین کردند که یاوری از برای آن حضرت نخواهد آمد و اهل عراق او را مدد نخواهند نمود پس فرمود پدرم فدای آن ضعیف غریب».

اعمال شب و روز عاشورا

برای شب دهم محرم (عاشورا) دعا و نمازهای پرفضیلت زیادی نقل شده است که از جمله آن‌ها می‌توان خواندن صد رکعت نماز اشاره کرد. در هر رکعت از این نماز حمد و سه مرتبه « قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» خوانده می‌شود و پس از پایان نماز خواندن ۷۰ مرتبه «سبحان الله والحمدالله و لا اله الاّ الله و الله اکبر ولا حول ولا قوه الاّ بالله العلیّ العظیم» توصیه شده است.

در مفاتیح‌الجنان آمده که شیعیان در روز دهم محرم که روز شهادت امام‌حسین(ع) و روز حزن ائمه‌اطهار(ع) است، مشغول هیچ کار دنیوی نشوند و بیشتر به گریه و نوحه برای امام‌حسین(ع) و یارانش بپردازند. در این مورد از امام رضا(ع) نقل شده است، «هر کس کار و کوشش را در این روز رها کند، خداوند خواسته‌هایش را برآورده کرده و هر کس این روز را با حزن و اندوه سپری کند، خداوند قیامت را روز خوشحالی او قرار دهد».

مقتل خوانی، شب زنده‌داری، خواندن ۱۰۰۰ مرتبه توحید، خواندن زیارت عاشورا، خواندن زیارت وارث و احیا گرفتن از دیگر اعمال دهه اول محرم است که فضیلت عبادت جمیع ملائکه و عبادت ۷۰ سال را به همراه دارد؛ فرستادن ۱۰۰۰ مرتبه لعنت بر قاتلان امام‌حسین(ع) و یارانشان نیز از اعمال دهه اول محرم است.

انتهای پیام