بلاگ

اعتمادآنلاین| از زمان آغاز شیوع ویروس کرونا، دولت روسیه تدابیر و اقدامات بی‌سابقه‌ای برای محافظت از ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهور این کشور در برابر این ویروس کشنده اتخاذ کرده است.

 

به گزارش اعتمادآنلاین، به نقل از بخش روسی بی‌بی‌سی، طی یک سال و اندی گذشته صدها نفر از مسئولان و شخصیت‌ها پیش از ملاقات با ولادیمیر پوتین مجبور شدند مدتی در قرنطینه بمانند.

 

حتی افرادی که در تماس با حلقه کارمندان مرتبط با ولادمیر پوتین هستند نیز مجبور به قرنطینه کردن خود شده‌اند تا این ویروس از طریق حلقه‌های بعدی به پوتین منتقل نشود.

 

بیست و پنجم مارس ۲۰۲۰ بود که پوتین طی سخنانی هفته اول ماه آوریل را تعطیل اعلام کرد تا از سرعت شیوع ویروس کرونا در روسیه جلوگیری کند.

 

بعد از آن بود که اکثر مراکز تجاری غیرضرور تعطیل، تجمع مردم ممنوع و تعداد زیادی از مردم دورکار شدند.

 

در همین حال از ۲۶ مارس ۲۰۲۰ دستورِ به قرنطینه رفتن ۶۰ نفر از خدمه هواپیمایی شرکت هوایی روسیه که مستقیماً به پوتین و شخصیت‌های عالیرتبه دولت روسیه سرویس می‌‌دهند هم صادر شد و تمامی آنها در یک هتل در حومه مسکو اسکان داده شدند.

 

از آن زمان به بعد صدها نفر از خلبانان، بهیاران، رانندگان و کارمندان پشتیبانی و لجستیک و همچنین ملاقات‌کنندگان رئیس‌جمهور به مدت مشخصی در ده‌ها هتلی که در نقاط مختلف روسیه به همین منظور تدارک دیده شده است قرنطینه شدند تا پوتین از گزند کووید-۱۹ در امان بماند.

 

اخیراً نیز گفته شده که رئیس‌جمهور روسیه واکسن ویژه‌ای دریافت کرده است.

 

منابع رسمی حاضر نشده‌اند در مورد ویژگی‌های واکسن مزبور توضیحات بیشتری بدهند، اما قراردادهای امضاشده با هتل‌های گوناگون برای اسکان افراد در دوره قرنطینه همچنان تا سال آینده به قوت خود باقی است.

 

اطلاعات رسیده حاکی از آن است که دفتر ریاست‌جمهوری روسیه تا‌کنون حدود ۸۴ میلیون دلار برای تدابیر مبارزه با ویروس کرونا در این دفتر دریافت کرده است.

 

در این میان دست‌کم ۱۲ هتل به طور کامل برای قرنطینه شدن کارمندان کرملین اختصاص داده شده است.

 

این هتل‌ها در مسکو و مناطق حومه آن و نیز در جزیره کریمه و منطقه‌ای نزدیک به شهر سوچی محل برگزاری المپیک زمستانی سال ۲۰۱۴ که به شدت مورد علاقه پوتین است واقع‌اند.

 

این هتل‌ها که اکثراً دولتی هستند تا مارس ۲۰۲۲ (فروردین ۱۴۰۱) رزرو هستند، این در حالی است که کارمندان شرکت هوایی روسیه که به پوتین، نخست‌وزیر و هشت وزیر مهم خدمت‌رسانی می‌‌کنند اکنون ساکنان دائمی این اماکن به شمار می‌روند.

 

همچنین طبق شنیده‌ها، پوتین اکثر روزهای سال گذشته را در مقر اقامت خود در سوچی سپری کرده است، بنابراین به تعبیری، خلبانان هواپیما و بالگرد ویژه او، نخست‌وزیر و وزیر خارجه بیشترین دوره حضور در قرنطینه را به ثبت رسانده‌اند.

 

بلومبرگ هم پیش از این اعلام کرده بود جشن پیروزی در جنگ جهانی دوم سال گذشته برای انجام تدابیر قرنطینه به ۲۴ ژوئن موکول شد تا ۲۰۰ نفر از کسانی که قرار بود رودررو با پوتین ملاقات کنند و بسیاری از آنها در دهه‌های هشتم و نهم عمر خود بودند بعد از گذراندن ۲ هفته قرنطینه در این مراسم حضور یابند.

 

دیمیتری بیسکوف سخنگوی کرملین با تایید این مساله گفته: «این گروه از کهنه‌سربازان در شرایطی بسیار عالی در قرنطینه بودند، این یک اقدام پیشگیرانه برای حفظ سلامت آنها بود.»

 

از سویی خبرگزاری‌های رسمی تاس و ریا نووستی نیز داستان نحوه ملاقات ۲۰ روزنامه‌نگار با رئیس‌جمهور روسیه را روایت کردند.

 

بنا بر روایت‌های این ۲ خبرگزاری که تقریباً یکسان‌اند، این ۲۰ روزنامه‌نگار در اتاق‌های تک‌نفره اسکان داده شده و فقط در زمان نظافت اتاق حق خروج از آنجا را داشتند.

 

آنها حق هیچ نوع ارتباط فیزیکی‌ای با همکاران خود نداشتند و تنها از طریق شبکه‌های اجتماعی و تلفن با جهان خارج در ارتباط بودند.

 

اجازه کشیدن سیگار یا مصرف مشروبات الکلی به آنها داده نمی‌شد و حق دریافت بسته را هم به شکل معمول نداشتند.

 

نامه‌های رسیده به هتل محل قرنطینه آنها نیز بعد از بررسی و ضدعفونی کامل تحویل آنها می‌شد.

 

سه وعده غذای روزنامه‌نگاران قرنطینه‌شده در مقابل درِ اتاق‌های آنها گذاشته می‌شد و قاشق و بشقاب‌های آنها یکبارمصرف بود.

 

افرادی که غذا را به پشت در اتاق می‌‌رساندند نیز گان به تن داشتند و سایر اقدامات محافظتی را انجام می‌دادند.

 

اعتمادآنلاین| حسن محتشم اظهار کرد: دولت برای اعمال مالیات واحدهای خالی دلایلی دارد؛ در صورت اعمال مالیات بر خانه‌های خالی، نگه داشتن واحدها مقرون به صرفه نخواهد بود و سازندگانی که موفق به فروش واحدهای خود نمی شوند آنها را به اجبار وارد بازار اجاره می‌کنند. این موضوع ممکن است در کوتاه مدت به کنترل قیمتها در بخش اجاره یا خرید و فروش منجر شود. اما تاثیر منفی در تولید مسکن خواهد داشت. سازندگان اگر ببینند ساخت و ساز صرفه اقتصادی ندارد از این حوزه خارج می‌شوند و با کمبود عرضه، قیمت‌ها افزایش می‌یابد.

 

به گزارش ایسنا، وی افزود: هر هزینه‌ای از قبیل عوارض صدور پروانه، خدمات نظام مهندسی، قیمت نهاده‌های ساختمانی یا مالیات به مالکان تحمیل شود نهایتا به مصرف کننده منتقل خواهد شد. دولت به جای تنبیهات مالیاتی باید کاری کند که کسی سود اضافه از بازار مسکن برداشت نکند. در واقع با اقدامات تشویقی، تولید مسکن را افزایش دهد و از طرف دیگر جلوی خرید و فروشهای سفته بازانه را بگیرد.

 

این کارشناس بازار مسکن با بیان اینکه بخش مسکن از قبل انقلاب دچار مشکلاتی بوده که هنوز رفع نشده است گفت: با توجه به رشد روزافزون مهاجرت به شهرهای بزرگ همواره طی دهه های اخیر با مشکل کمبود مسکن مواجه بوده ایم. طی حدود ۵۰ سال گذشته نیز بجز یکی دو مقطع، هیچگاه قیمت مسکن کاهش نیافته است. علت اصلی این است که ساخت و ساز در هیچ سالی جوابگوی تقاضا نبوده است. افت ارزش پول ملی و تورم سایر بازارها نیز تاثیرات منفی در بخش مسکن داشته و هرگاه قیمت کالاها و نرخ ارز افزایش پیدا کرده شاهد رشد قیمت مسکن بوده ایم.

 

محتشم تاکید کرد: در چنین شرایطی مصرف کننده آسیب می بیند؛ چرا که درآمدش تکافوی قیمت مسکن را نمی دهد. حتی نمی تواند از وام استفاده کند؛ زیرا امکان پرداخت اقساط را ندارد.

 

عضو هیات مدیره انجمن انبوه‌سازان استان تهران با بیان اینکه هم اکنون قیمت مسکن مقداری حباب دارد گفت: رشد قیمت مسکن در یک سال اخیر بیش از نرخ رشد دلار بوده و به نظر می‌رسد بازار مسکن مقداری حباب دارد. علتش هم این است که با توجه به افت شاخص بورس و کنترل نسبی قیمت طلا و ارز، سرمایه‌ها به بازار مسکن سرازیر شد.

 

وی آرامش بازار مسکن را منوط به تصمیمات سیاسی ـ اقتصادی دولت دانست و گفت: در ماههای اخیر نشانه‌های مثبتی در مذاکرات سیاسی دیده می‌شود. اگر تحریم‌ها برداشته شود درآمدهای ارزی افزایش می‌یابد و دولت بهتر می‌تواند بازارها را کنترل کند. اما به نظر من قیمت دلار از محدوده ۲۰ هزار تومان پایینتر نخواهد رفت. دولت هم با حجم سنگین نقدینگی اگر نرخ دلار را پایین بیاورد دچار مشکلاتی خواهد شد. بنابراین هم بالا رفتن قیمت ارز و هم بیش از حد پایین رفتن آن تبعات دارد.

 

این کارشناس بازار مسکن اظهار کرد: اگر دولت به مالیات خانه های خالی ورود کند ممکن است بعدا وسوسه شود که در قیمت مسکن و اجاره بها نیز دخالت کند. اتفاق بد در این فرآیند آن است که سازندگان نمی‌توانند با سود متعارفی واحدهای خود را بفروشند، بنابراین از گردونه خارج می‌شوند. خروجی این وضعیت به ضرر دولت و کسانی است که فاقد مسکن هستند.

 

محتشم همچنین با اشاره به طرح جهش تولید مسکن که توسط مجلس به تصویب رسیده است گفت: کشور ما سالیانه به احداث یک میلیون واحد مسکونی نیاز دارد که در طرح جهش تولید و تامین مسکن نیز به آن اشاره شده است. طبق این طرح قرار است ۴۰۰ هزار واحد توسط بخش خصوصی و ۶۰۰ هزار واحد توسط دولت ساخته شود. البته در حال حاضر نیز بخش خصوصی همین میزان حدود ۴۰۰ هزار واحد تولید را دارد اما دولت نمی تواند ۶۰۰ هزار واحد بسازد.

 

این کارشناس بازار مسکن یادآور شد: تجربه مسکن مهر و مسکن ملی نشان داد که دولتها توانایی ساخت و ساز ندارند. حدود دو سال از طرح ۴۰۰ هزار واحدی اقدام ملی مسکن می گذرد اما  تعداد افتتاحات بسیار اندک بوده است؛ در حالی که وزارت راه و شهرسازی بنا داشت دو ساله کل پروژه را به اتمام برساند. وزارت راه و شهرسازی می تواند هرچقدر که دلش می خواهد قرارداد برای ساخت مسکن ملی ببندد اما در مقام اجرا ممکن است به اهداف خود دست پیدا نکند. تنها راهکار این است که ساخت و ساز را به بخش خصوصی بسپارد.

 

وی درباره پیش بینی از بازار مسکن در سال جاری گفت: اگر دولت اجازه ندهد سرمایه های سرگردان به قصد بخر و بفروشی وارد بازار مسکن شود ممکن است مقداری بازار به ثبات برسد. آنچه مسلم است در سه ماهه ابتدای سال جهش قیمت مسکن نخواهیم داشت و رکود فعلی ادامه پیدا می کند.

 

مسکن در تهران متری ۳۰ میلیون تومان

 

بنابراین گزارش، اسفند سال گذشته متوسط قیمت یک متر مربع واحد مسکونی در تهران ۳۰ میلیون و ۲۷۰ هزار تومان بوده که نسبت به ماه قبل و ماه مشابه سال قبل به ترتیب ۶.۶ و ۹۳.۷ درصد افزایش دارد. گزارش بانک مرکزی نشان می‌دهد همچنین تعداد معاملات انجام شده در اسفند ماه سال ۱۳۹۹ معادل ۵۳۰۰ فقره بود که نسبت به ماه قبل ۳۴.۶ درصد افزایش و در مقایسه با ماه مشابه سال قبل ۴۸.۴ درصد کاهش نشان می‌دهد.

اعتمادآنلاین| اصلاح‌طلبان در انتخابات پیش رو بر روی دو چهره جهت کاندیداتوری و حضور در رقابت‌های انتخاباتی حساب کرده بودند و فکرش را هم نمی‌کردند که هر دوی آنها به دلایلی عطای حضور در انتخابات را به لقای آن ببخشند. اما واقعیت این است که سیدحسن خمینی با نامه‌ای از سوی مقام معظم رهبری از حضور در انتخابات نهی شد. محمدجواد ظریف نیز بر همان صحبت‌ها که پیشتر هم گفته بود ماند و اعلام کرد به رغم دعوت‌های بسیار و فشارهای زیاد قصدی برای حضور در انتخابات ندارد. حال پرسش اینجا است که اصلاح‌طلبان برای جایگزینی نفرات دیگری برای کاندیداتوری سراغ چه گزینه‌هایی خواهند رفت.

 

به گزارش آرمان ملی، عده‌ای معتقدند تنها شرایطی که می‌تواند اصلاح‌طلبان را از این وضعیت خارج کند حضور سید محمد خاتمی در انتخابات است. غلامعلی رجایی مشاور رسانه‌ای شهر‌دار تهران و فعال سیاسی اصلاح‌طلب می‌گوید:

 آرایش و چینش جریان‌های سیاسی در انتخابات پــیش رو را پس از اعلام عدم حضور سید حسن خمینی و محمد جواد ظریف چگونه تحلیل می‌کنید؟

به نظر من هنوز اتفاق جدیدی در این  دو سه هفته گذشته نیفتاده است. آقای سید حسن خمینی نیز پس از ملاقاتی که داشتند احتمالا از دور انتخابات کناره گیری کردند. چون ایشان باید تصمیم هم می‌گرفت و شاید در حد رایزنی اولیه بوده نه اینکه بخواهد بیاید.

 

من خبر دارم که از سمت برخی گروه‌های اصلاح‌طلب با ایشان ملاقات‌هایی می‌شده و آقای سید حسن خمینی تحت فشار بوده و به همین جهت رفته برای حضور رایزنی کرده که این رایزنی منجر به عدم حضور در انتخابات شده است. از طرفی اولا انتخابات پیش رو صد در صد دوقطبی است و به نظر من جریان اعتدال برخلاف دوره‌های قبل که ۲ دوره این کرسی را در پاستور از آن خود کرد شانسی ندارد. هرچند که هنوز مشخص نیست 

آقای روحانی چه گزینه‌هایی را برای انتخابات 

مد نظر دارد که مورد اعتماد باشد. اما قاعدتا این گزینه اصولگرا خواهد بود تا اصلاح‌طلب. حدس من این است که اگر آقای روحانی بخواهد از کاندیدایی حمایت کند که خواهد کرد از گزینه اصولگرا حمایت می‌کند. چون رئیس جمهور به مرور از اصلاح‌طلبان فاصله گرفت و اصلاح‌طلبان نیز نسبت به دولت قبلی کمتر در این دوره ظهور و بروز داشتند. زمانی هم که کم توجهی دیدند بیشتر از دولت فاصله گرفتند و هزینه‌های  آن  را هم پرداخت کردند.

 

چنانکه این ناکارآمدی در کاهش مقبولیت اجتماعی اصلاح‌طلبان تاثیر گذاشته است، بنابراین ما یک انتخابات دو قطبی به سبک سابق بین اصلاح‌طلبان و اصولگرایان خواهیم داشت. البته رقابتی نامتوازن چراکه گزینه‌هایی که در اردوگاه اصولگرایان می‌بینیم متنوع‌تر است.

 

از آقای لاریجانی و رئیسی بگیرید که هر کدام رئیس قوا بوده و هستند و آقای محسن رضایی که چندین دور در انتخابات حاضر بوده و افراد  دیگر مثل رستم قاسمی، حسین دهقان  و…که شانسی ندارند.

 

هر چند که جلیلی هم در میان کاندیداهای اصولگرایان شانسی نخواهد داشت  چون اصولگرایان به وحدتی رسیدند که تقریبا گزینه  نهایی‌شان آقای رئیسی است. تحرکات حامیان رئیسی نیز انتخاباتی است و اظهر من الشمس است. مگر اینکه اتفاقی بیفتد.  شاید آن زمان بتوان روی گزینه‌ای مثل لاریجانی تامل کرد و شاهد رقابت لاریجانی با جلیلی بود. اما دیگرانی مثل غرضی یا رضایی و … شانسی نخواهند داشت.

 

در جریان اصلاحات نیز با خروج آقای سید حسن خمینی  که من نمی‌دانم که حتی چقدر جدی بود گزینه‌هایی مثل آقای پزشکیان و عارف مطرح هستند که به نظرم نه تنها گزینه‌های خوبی نیستند بلکه گزینه‌هایی مستعد برای شکست خوردن در انتخاباتند.

 

من به رغم احترامی که برای آقای عارف قائلم معتقدم آقای عارف نسبت به بقیه شخصیت جامع‌تری دارد. وی در دولت آقای خاتمی معاون اول بوده و در زمان‌های دیگری وزیر، رئیس سازمان مدیریت و برنامه ریزی، رئیس دانشگاه و نماینده مجلس بوده که فرهیخته بوده و حاشیه‌ای هم نداشته است. اما در این رقابت و با این وضعیت حاضر در اصلاح‌طلبان رای بسیار کمی نصیب دکتر عارف خواهد شد و اصلاح‌طلبان راه بسیار سختی پیش رو خواهند داشت.  

 از نـــظر شـــما چـــه مــؤلفه‌هایی می‌تواند بر انتخابات پیش رو تاثیرگذار باشند و  اصلاح‌طلبان به چه سمت و سویی خواهند رفت؟

به نظر من اصلی‌ترین گزینه‌ای که می‌تواند انتخابات را پرشور کند که مورد تاکید رهبری هم بوده است و  اصلاح‌طلبان را نیز در موقعیت ممتازتری قرار می‌دهد بحث لغو تحریم‌ها تا انتخابات و بازگشت بایدن به برجام است، البته این رویه به ضرر اصولگرایان است، چراکه آنها  مایل بودند در دولت خودشان این امر انجام شود. فکر می‌کنم که رغبت اصلاح‌طلبان به رقابت بیشتر می‌شود. به نظر من گزینه‌ای که اصلاح‌طلبان می‌توانند بر روی وی اجماع کنند که شوری ایجاد کند البته نه شور سابق را شخص آقای خاتمی است.

 

من قبلا هم گفتم که باید نخبگان از ایشان بخواهند که در انتخابات حضور پیدا کند البته آقای خاتمی نخواهد آمد چون می‌داند که با وجود چنین محدودیت‌هایی که وجود دارد از وی کاری بر نخواهد آمد. اما به نظر من کشور به شخصی در تیپ آقای خاتمی احتیاج دارد که مقبولیت جهانی و تجربه داشته باشد و هم در دولتش هیچ حاشیه اقتصادی نبوده است.

 

من معتقدم که حاکمیت باید از آقای خاتمی بخواهد که در انتخابات شرکت کند. در این صورت اصلاح‌طلبان می‌توانند با شوق در انتخابات شرکت کنند. آقای ظریف هم حرف دو پهلویی زده اما باید بگویم که دست اصلاح‌طلبان مثل اصولگرایان در معرفی کاندیداها باز نیست.

 

به نظر من گزینه اول برای اصلاح‌طلبان کسی مثل آقای خاتمی یا جهانگیری است که آقای جهانگیری نیز پس از ماجرای ارز ۴۲۰۰ تومانی تا حدودی اعتماد عمومی را از دست داد. اگر آقای جهانگیری در دولت دوم نمی‌ماند اکنون بیشترین اجماع بر روی وی بود و مقبولیت مردمی هم داشت.

 

البته معرفی گزینه از سوی اصلاح‌طلبان یک بحث، عبور آن گزینه از سمت شورای نگهبان یک بحث و مقبولیت عمومی هم بحث دیگری است. لذا اگر آقای جهانگیری از آن دو تای اول هم عبور کند همه آرا سابقی که داشت و در مناظرات سال ۹۶ خوش درخشید را ندارد، چراکه بخشی از ناکار آمدی دولت لاجرم به پای وی نوشته شده است. بنابراین اصلاح‌طلبان هم مهره‌ دارند و هم مهره ندارند.

 

ای کاش اصلاح‌طلبان آقای جهانگیری را از دولت دور می‌کردند چون عملا نقش معاون اولی آقای جهانگیری در حد مطلوب خودش هم نبود و الان آقای واعظی بیشتر در دفتر عهده دار امور است. قبلا هم که آقای نهاوندیان بود و آقای جهانگیری از این جهت با محدودیت کنش رو به رو بود که خود نیز به این امر اذعان داشت. در حالی که من می‌دانم که اصلاح‌طلبان به سمت گزینه‌های غیر اصلاح‌طلب مثل آقای لاریجانی نخواهند رفت، هر چند که من آقای ظریف را هم  اصلاح‌طلب  نمی‌دانم  و معلوم نیست روی ایشان اجماع شود و آقای ظریف بپذیرد. از این رو است که می‌گویم دست اصلاح‌طلبان برای معرفی گزینه باز نیست. محسن هاشمی نیز گزینه متفاوت دیگری است که گمان نمی‌کنم بر روی وی اجماع شود. هر چند که بحث تایید صلاحیت او نیز محل تردید است. 

اعتمادآنلاین| دفتر «مایک پنس» معاون رئیس‌جمهوری سابق آمریکا اعلام کرد که وی تحت عمل جراحی قلب قرار گرفت.

 

به گزارش ایلنا، بر اساس اعلام دفتر پنس، عمل جراحی موفقیت‌آمیز بوده و و طی روزهای آینده روند عادی فعالیت خود را از سر خواهد گرفت.

 

سی‌ان‌ان در خبری دیگر نوشت: پنس در بیانیه خود اعلام کرد: «از عملکرد حرفه‌ای موسسه قلب و عروق اینووا از جمله دکتر برت آت واتر و دکتر بهنام تهرانی سپاسگزارم.»

اعتمادآنلاین| حضور غیر منتظره فائزه هاشمی در کلاب هاوس و در اتاق پر از بحث و جدل مصطفی فقیهی، شاید یکی از جنجالی‌ترین رخداد سیاسی جامعه ایران، در یک سال اخیر بود.

 

به گزارش انتخاب فواد صادقی در یادداشتی نوشت: اما دو ویژگی که در میان اکثر تحلیل‌های انتقادی برای سخنان فائزه هاشمی به آن اشاره شده بود، این هاست:

 

– سخنان فائزه هاشمی دارای تناقضات متعددی در درون خود است.

– این سخنان انعکاس مواضع بخش قابل توجه و مهمی از مردم عادی جامعه ایران است.

 

در این میان برخی تحلیگران با طرح نکته ای مهم این دو ویژگی را به یکدیگر پیوند دادند و گفتند:

 

– تناقض ظاهر شده در سخنان فائزه هاشمی، برخاسته از تناقض موجود در جامعه امروز ایران است.

اما به نظر می رسد برای رمزگشایی و پی بردن به مفهوم مدفون در سخنان فائزه هاشمی ناگزیر به مرور برخی از تناقضات آن هستیم:

 

– برانداز نیستم اما حاضر به مشارکت در انتخابات و تایید سیاست های کشور نمی باشم.
– با تحریم مخالفم اما علت تحریم‌ها را در سیاستهای نادرست خودمان می دانم.

 

شاید از نظر شخص فائزه هاشمی، این مواضع متناقض نباشد، اما منتقدان که می توان آنها را در سه گروه اصولگرایان، اصلاح طلبان و براندازان تقسیم بندی کرد، معتقد به تناقض این مواضع بودند و آن را از طرف یک فعال سیاسی غیر قابل پذیرش ارزیابی می کردند.

اما از زاویه ای دیگر نیز می توان به موضوع نگریست:

 

فائزه هاشمی، در حال نمایندگی کردن نگاه بخشی از جامعه است که از ایدئولوژی عبور کرده و به عملگرایی رسیده است؛ ایدئولوژی در همه اشکال آن، خواه در قامت تئوریزه کردن حکومت اسلامی و تبدیل جمهوری اسلامی به مدینه فاضله حکومت دینی، یا در قالب جنبش اصلاحات و تئوری پردازان آن در احزاب شاخص اصلاح طلب و چه از سوی براندازان که به دنبال ساقط کردن جمهوری اسلامی و ایجاد جمهوری جدیدی هستند.

 

این نگاه فائزه هاشمی را می توان در موضعش نسبت به رای دادن مشاهده کرد:

 

– من رای نمی دهم، حتی اگر برادرم محسن که فردی کارامد و اجرایی است، کاندیدا شود. فقط در شرایطی رای می‌دهم که نشانه ای از تغییر سیاستها را ببینم، مثلا اگر آقای رییسی دستور آزادی زندانیان سیاسی را صادر کند یا مساله مذاکره با آمریکا و مشکلات ناشی از آن برای جامعه حل شود.

 

در این نگاه عملگرایانه، مشارکت در انتخابات، برخلاف مواضع احزاب اصلاح طلب به حضور خود گره نخورده، بلکه حتی با اقدامات عملی از سوی اصولگرایان نیز می تواند محقق شود و این همان عبور از ایده گرایی و تئوری پردازی به عملگرایی است.

 

ممکن است بخشهای قابل توجهی از سخنان فائزه هاشمی، دارای تناقضات تئوریک یا تضادهایی آشکار با مواضع آیت الله هاشمی رفسنجانی باشد، همان گونه که خود وی نیز صراحتا این تضاد را پذیرفت، اما باید توجه داشت که فائزه هاشمی خود را در قامت یک رهبر و لیدر سیاسی نمی بیند و حتی برای خود رسالتی جهت کادرسازی و جریان سازی قائل نیست. او یک فعال سیاسی است که می خواهد نگاه بخشی از جامعه را نمایندگی کند؛ مردمی خسته، با ذهنی پر از تناقض و تضادی برخاسته از جامعه افسرده و مملو از مشکلات. این بخش نه ادعای نظریه پردازی دارند و نه خود را متعهد به حزب و گروهی خاص می بیینند، اما از مشکلات به ستوه آمده اند، می دانند که براندازی و تغییر نظام هزینه های بسیار سنگینی دارد و به همین دلیل با اپوزسیون همراه نمی شوند؛ اما به ناکارآمدی و بن بست جناح‌های اصلاح طلب و اصولگرا در حل مشکلات نیز اذعان دارند.

 

حاضر به رای دادن و مشارکت در انتخابات هستند، اما نه به خاطر اشخاص و شعارها و احزاب، بلکه در صورت مشاهده تغییرات عملی و عینی در زندگی خود. این پیام مهمی است که می توان از سخنان فائزه هاشمی برداشت کرد؛ هرچند خود او بدنبال رساندن این پیام به مخاطب نباشد.

 

به هر تقدیر اگر مخالف فائزه هاشمی باشیم، نمی توانیم از همراهی بخشی از جامعه با این سخنان چشم پوشی کنیم و اگر موافق سخنان فائزه هاشمی باشیم، نمی توانیم از تناقضات و تضادهای آن عبور کنیم. کارکرد نخبگان تبدیل این خواسته اجتماعی به راهبرد و اقداماتی عینی است تا ایده گرایی و شعارهای بی حاصل دهه نود که در دو جناح منجر به بن بست و شرایط سخت کنونی جامعه شده، به گشایشی در دهه پیش رو و تولد جریان هایی عملگرایانه از پوسته نظریه پردازی‌های بی حاصل اصلاح طلبی و اصولگرایی شود.

ونکته پایانی آنکه، این گفتگو با همه تضادها وتناقض هایی که با خطوط قرمز رسمی و دیدگاه های آیت الله هاشمی رفسنجانی داشت، فرصتی برای تنفس و طرح صداهای ناشنیده بخشی از جامعه بود، فرصتی که معمولا توسط نظام در آستانه انتخاب و تصمیم فراهم می شود تا جامعه شاهد پویایی و تحول خواهی گردد، از این رو سخنان مذکور بیش از آنچه تجدیدنظر طلبانه باشد کارکردی تحول خواهانه دارد