خبرگزاری مهر-گروه فرهنگی: به دنبال طرح و در دست اجرا قرار گرفتن ایجاد شبکه‌شهرهای خلاق فرهنگ و هنر از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی که این روزها در مراحل پایانی خود به سر می‌برد، نیایش سرامی ناشر و نویسنده و پژوهشگر اجتماعی در یادداشتی درباره این اتفاق فرهنگی به ذکر نکاتی پرداخته است. این یادداشت را در ادامه می‌خوانیم:

در میان خبرهای ماه پیش خواندیم که دو شهر بندرعباس و سنندج به جمع شهرهای خلاق جهان پیوستند. برنامه‌ شبکه‌ شهرهای خلاق جهان توسط سازمان یونسکو – سازمان علمی، آموزشی و فرهنگی ملل متحد ـ در سال ۲۰۰۴ برای ارتقای سطح فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی شهرهای جهان آغاز به کار کرد. یونسکو در جهت حفظ تنوع فرهنگی و با توجه به روند جهانی شدن و سیطره‌ فرهنگی واحد بر جهان و تضعیف فرهنگ‌های بومی ملل، سعی در شناسایی این شهرها دارد. شهرهایی که به این شبکه می‌پیوندند، متعهد می‌شوند فعالیت‌های مثبت‌شان را با هم به اشتراک بگذارند و در بخش‌های مختلف جامعه‌ی شهری همکاری همگانی را ترویج کنند.

تا به امروز ۲۴۶ شهر جهان به این شبکه پیوسته‌اند و پیش از این در سال ۱۳۹۴ رشت در رشته‌ی خوراک و غذا و اصفهان در رشته‌ی صنایع دستی به عضویت این شبکه درآمده‌اند. شبکه شهرهای خلاق یونسکو، هفت حوزه‌ی صنایع دستی، هنرهای بومی، هنرهای چندرسانه‌ای، فیلم، طراحی، خوراک‌شناسی، ادبیات و موسیقی را پوشش می‌دهد.

یونسکو هر دو سال یک بار در ماه فوریه (بهمن / اسفند) به کشورها اعلام می‌کند که شهرهای خود را برای عضویت در این شبکه بررسی کنند، پس از آن کشورها باید تا آوریل (فروردین/  اردیبهشت)، پرونده‌ تهیه شده خود را به یونسکو ارسال کنند و پس از انجام همه بررسی‌ها پاسخ نهایی در ماه دسامبر (آذر/ دی) اعلام می‌شود.

 شهر خلاق رویکردی فرهنگی به توسعه‌ی شهری است. در این رویکرد شهر محیطی جذاب برای جذب و پرورش افراد خلاق و مبتکر همچنین استفاده از استعدادها، نوآوری‌ها و ایده‌های شهروندان در جهت حل مسائل اساسی شهر است.

در سال جاری نیز نسخه‌ ایرانی این برنامه توسط معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی اجرایی شده است. قرار است در این طرح با مشارکت دستگاه‌ها و نهادهای دولتی و غیردولتی، داشته‌ها، ظرفیت‌های انسانی، فرهنگی، هنری و طبیعی مناطق مختلف کشور شناسایی ‌شوند. گفته شده که اعضای شبکه‌ شهرهای خلاق فرهنگ و هنر در اولویت دریافت مجموعه‌ای از خدمات، تسهیلات، اعتبارات و منابع قرار می‌گیرند تا زیرساخت‌های لازم را توسعه داده و برنامه‌های معرفی‌شده را اجرا کنند.  

در این برنامه ده رشته‌ی کلی شامل: هنرهای تجسمی، هنرهای نمایشی، موسیقی، مد و لباس، هنرهای دستی، ادبیات، رسانه، بازی‌های رایانه‌ای، سینما و چاپ و بسته‌بندی انتخاب شده است و هر شهر می‌تواند در حداکثر سه رشته شرکت جوید.

هدف برگزارکنندگان طرح به‌طور کلی تغییر به نگاه مشارکتی به جای تجویزی و نگاه از پایین به بالا در برنامه‌ریزی و سیاستگذاری فرهنگی است. همچنانکه تمرکززدایی در امور فرهنگی و هنری و تقویت ظرفیت‌های مردمی در فرهنگ، تبادل تجربه‌ها و دانش بومی در میان شهرهای مختلف عضو و توسعه‌ی اقتصاد فرهنگ و هنر و کمک به بهبود کسب و کارهای فرهنگی – هنری و صنایع خلاق از اهداف برنامه‌ برشمرده شده است.  

در آبان ماهی که گذشت کارگاه‌هایی توجیهی در جهت پیوستن به این شبکه برگزار شد تا نمایندگان شهرها شامل ادارات کل فرهنگ و هنر شهرستان‌ها، انجمن‌های فرهنگی و هنری شهرها و شهرداری‌ها نسبت به تدوین برنامه‌ای چهارساله برای شهرشان آماده شوند. این برنامه‌ها باید تا ۲۰ آذر به دبیرخانه‌ی طرح ارائه شود.

در این موقعیت چند نکته پیرامون برنامه‌ریزی برای ایجاد  و معرفی شهرهای خلاق فرهنگ و هنر به نظر می‌رسد.

نخست اینکه در تدوین طرح شهر خلاق باید به میان‌رشته‌ای عمل کردن و یاری گرفتن از هنرها جهت تقویت و بسط یکدیگر توجه شود.  

دومین نکته در این است که در دنیای نو برای بهبود اقتصاد فرهنگ، باید هم به نوآوری در طراحی و تولید محصولات فکر کرد و هم به نوآوری در فرآیندها. نوآوری در محصول فرهنگی – هنری هم با درهم‌آمیختن ویژگی‌های یک کالای سنتی با تکنولوژی‌های نوین پدید می‌آید و هم با تغییر در فرآیندهایی که مرتبط با تولید و توزیع محصول فرهنگی است.  

به همین خاطر به نظر می‌رسد پتانسیل‌های نوپدید که در اثر تغییر سبک زندگی یا تغییرات تکنولوژیک ظهور یافته‌اند را باید در نظر داشته باشیم. مثلاً بوم‌گردی می‌تواند به کمک شهر خلاق بیاید یا شبکه‌های اجتماعی برای معرفی برنامه‌ها و اقدامات و اطلاع‌رسانی رویدادها. دیجیتال مارکتینگ و ابزارهایش نیز در این راه نباید فراموش شود.

از سوی دیگر در تدوین طرح شهر خلاق باید به هنر کاربردی‌شده توجه داشت. اینجا مفهوم هنر چیزی ورای هنر برای هنر است. در شهر خلاق باید هنر از پستوی کارگاه یا خانه‌ی هنرمند بیرون بیاید تا جهان به تماشای شی‌اش جان گیرد. قرار است با ایجاد شبکه‌ی شهرهای خلاق، ارزش‌های پیشنهادی روزآمد و بیشتری در حوزه‌ی فرهنگ و هنر به جامعه ارائه شود. باید ببینیم که چگونه می‌توانیم هنر را در مقیاس بزرگ به جامعه عرضه کنیم. منظور تولید انبوه هنر است.

در تدوین برنامه‌های شهر خلاق تکیه و تمرکز بر بدنه‌ی اجتماعی حوزه‌ی فرهنگ و هنر است و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بیش از هر چیزی نقش تسهیلگر دارد.   بر این مبنا تکیه کردن به دولت و توقع آنکه او در این اوضاع اقتصادی به شکل مالی یاری‌گر طرح باشد، فروکاهیدن پروژه است. فراموش نکنیم که قرار است در این طرح‌ها خلاقیت و در پی آن نوآوری همچنین مشارکت اجتماعی سبب رونق اقتصادی شهرها شود.

به نظر می‌رسد با توجه به شرایط خطیری که کشور در آن است همچنین کم‌توانی دولت در هزینه‌ کردن برای حوزه‌ی فرهنگ و هنر، تجربه‌های نه‌چندان موفق پیشین شامل برنامه‌ی گذر فرهنگی و گرفتاری‌ها و خستگی جمعی آحاد جامعه، راه سختی پیش روی این طرح است، هر چند که امید، شاه‌کلید قفل همه‌ی درها می‌تواند باشد.

به گزارش ایسنا و به نقل از آرت نیوزپیپر، محققان موزه «پن»‌ اعلام کردند، کتیبه‌های باستانی که حدود یک قرن پیش از شهر «اور» کشف شده بودند، در حقیقت به عنوان اسنادی برای ثبت تبادل‌های اقتصادی یعنی چیزی شبیه به رسیدهای امروزی مورد استفاده قرار می‌گرفته‌اند.

«ویلیام هافورد» یکی از محققان موزه «پن» بیان کرد: «این کتیبه‌های سفالی تنها بخشی از مجموعه آثاری هستند که در جریان کاوش‌های سال‌ها پیش از «اور» خارج شده‌اند. این کتیبه‌ها در حقیقت اسنادی از تبادلات اقتصادی دودمان سوم «اور» یعنی متعلق به دوران ۲۱۰۰ تا ۲۰۰۰ پیش از میلاد هستند. این کتبیه‌ها رسید لوازمی هستند که براری یک قصر یا معبد خریداری شده بودند. هنوز نشانه‌هایی از مهر روی برخی از این کتیبه‌ها وجود دارد.»

این کتیبه‌ها در جریان‌های کاوش‌هایی که در فاصله زمانی بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۴ با حمایت مالی موزه «پن» و موزه «بریتانیا»‌ انجام شد، کشف شدند. حدود ۷,۵۰۰ تکه از این کتیبه‌های سفالی تحت توافقی برای مرمت شدن از دولت عراق به فیلادلفیا امانت داده شدند تا پس از انجام مراحل مرمت به عراق بازگردانده شوند.

محققان موزه «‌پن» نتایج تحقیقات خود درباره بخشی از این کتیبه‌ها را در سال ۱۹۳۷ و بخش دیگری را در سال ۱۹۷۶ منتشر کردند. بخش اعظمی از کتیبه‌های مورد بررسی قرار گرفته به عراق بازگردانده شده‌اند. آن دسته از کتیبه‌های که هنوز تحویل داده نشده‌اند به دلیل کوچک بودن و آسیب دیده بودن کار را برای محققان سخت کرداند. این یعنی هنوز ۳۵۰۰ کتیبه در موزه «‌پن» ‌باقی خواهد ماند.

انتهای پیام

سعید فکری در گفت‌وگو با ایسنا درباره برخورد صورت گرفته با تور آشناسازی که به مدت یک هفته در ایران برگزار کرده و درخواست حمایت کرده بود تا ورودیه موزه‌ها و اماکن تاریخی برای این گروه ۱۷ نفره رایگان باشد، اظهار کرد: ما خیلی مکاتبه کردیم تا حمایت جلب کنیم، همه استان‌های در مسیر این تور (اصفهان، فارس و یزد) همکاری کردند و فقط تهران بود که مکاتبات ما را بی‌جواب گذاشت و از این تور آشناسازی برای دیدن مجموعه کاخ گلستان و موزه ملی ورودیه دریافت کرد.

وی ادامه داد: وزارتخانه اگر آژانس‌ها را در سفرهای بازاریابی، نمایشگاهی و یا تورهای آشناسازی حمایتی نکند، پس چه نقش حمایتی را برای خود در قبال بازاریابی گردشگری ایران قائل است؟! ما از آن‌ها پول نمی‌خواهیم اما حداقل می‌تواند یک دلگرمی به بخش خصوصی بدهد، وگرنه برای آژانسی که تور آشناسازی برگزار کرده سخت یا سنگین نیست بهای ورود به اماکن تاریخی و موزه‌ها را هم بپردازد. دلسردکننده است بعد از دو ماه نامه‌نگاری و تماس‌های تلفنی مکرر، از مسؤولان نقل کنند «چه خبر است این همه تور آشناسازی برگزار می‌شود». خوب این گروه‌ها باید به ایران بیایند که به دنبال آن توریست هم بیاید. این حرف‌ها چه معنی می‌دهد؟!

فکری اظهار کرد: به عنوان آژانس کوچک از ابتدای سال تا حالا بیشتر از یک میلیارد تومان خرج بازاریابی ایران کرده‌ایم، کل این هزینه هم فقط خرج شرکت در دو نمایشگاه خارجی و B۲B  چین شده است. اگر مثل یک شرکت بزرگ می‌خواستیم بازاریابی کنیم که هزینه‌هایمان بیشتر از این‌ها می‌شد. این هزینه برای یک آژانس توریستی آن هم در این شرایط اقتصادی سنگین است، حالا این وسط اگر وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی از ورودیه موزه‌ها و اماکن تاریخی برای تورهای آشناسازی صرف‌نظر کند، آیا اتفاقی می‌افتد؟ اگر دو موزه به آژانس‌های خارجی که قرار است در ادامه توریست به ایران بفرستند، بلیتی نفروشند چه خسارتی می‌بینند، چه چیزی از جیب‌شان می‌رود که این‌همه نگران هستند؟ آیا آن‌ها بیشتر متضرر می‌شوند یا آن رستوران و هتلدار که سرمایه شخصی‌اش را به کار گرفته است و باید بیشتر به فکر حساب و کتاب باشد اما حاضر است خدمات رایگان یا تخفیف کلان بدهد!؟

این تورگردان گفت: ما تورگردان هستیم حداکثر کاری که از دست‌مان برمی‌آید برای گردشگری کشورمان انجام می‌دهیم، اما وازرت میراث و گردشگری برای ما چه می‌کند؟ باور منِ بخش خصوصی این است که این وزارتخانه تشکیل شد که از ما و گردشگری بیشتر حمایت کند.

بهای ورودی موزه‌ها و اماکن تاریخی در تیرماه امسال با رأی هیات وزیران برای بازدیدکنندگان خارجی تا ۵ برابر گران‌تر شد. طبق آن مصوبه، ورودیه موزه‌های ملی، منطقه‌ای، کاخ موزه‌ها و آثار تاریخی (غیر منقول) ثبت جهانی و شاخص برای بازدیدکنندگان داخلی حداکثر به مبلغ ۵۰ هزار ریال (۵.۰۰۰ تومان) و برای بازدیدکنندگان خارجی حداکثر به مبلغ یک میلیون ریال (۱۰۰.۰۰۰ تومان) و ورودیه موزه‌های محلی، استانی و سایر آثار تاریخی – فرهنگی (غیر منقول) برای بازدیدکنندگان داخلی حداکثر به ۴۰ هزار ریال (۴.۰۰۰ تومان) و برای بازدیدکنندگان خارجی حداکثر به به ۵۰۰ هزار ریال (۵۰.۰۰۰ تومان) افزایش یافت.

این افزایش قیمت در موقعیت کنونی بسیاری از تورگردان‌ها را معترض کرد اما مدیرکل موزه‌ها و معاونت میراث فرهنگی در دفاع از آن برخاستند و از اول آبان‌ماه، درست در فصل سفر گردشگران خارجی به ایران، آن را به اجرا گذاشتند.

در مصوبه افزایش نرخ ورودی موزه‌ها تبصره‌ای وجود دارد که برای گروه‌های بیشتر از ۱۰ نفر ۱۵ درصد تخفیف لحاظ می‌کند که بنا به اظهارات برخی راهنمایان، بعضی از موزه‌ها و اماکن تاریخی از اجرای آن خودداری می‌کنند. از طرف دیگر معاونت گردشگری در ماه‌های گذشته هماهنگی‌هایی برای رایگان شدن ورودی این امکان در زمان اجرای تورهای آشناسازی برای آژانس‌های خارجی، رسانه‌ها و اینفلوئنسرها داشته که با وجود این، بعضی از اماکن خود را ملزم به همکاری ندانسته‌اند.

تورهای آشناسازی یا «FAM Trip» معمولا از سوی شرکت‌ها، آژانس‌های توریستی یا متولیان گردشگری در حوزه شهری و کشوری با دعوت از عکاسان، رسانه‌ها، بلاگرها، مشاوران و برنامه‌ریزان سفر و مدیران آژانس‌های مسافرتی دعوت می‌شود تا به معرفی جاذبه‌های گردشگری، تاریخی، زیرساخت‌ها و تجهیزات، جذابیت‌ها و سرگرمی‌ها بپردازند. این سفرها معمولا با کمترین هزینه و یا رایگان برای شرکت‌کننده اجرا می‌شود و شرکت‌های هواپیمایی، هتل‌ها و رستوران‌ها با ارائه خدمات رایگان و یا تخفیف‌دار از اجرای این تورها حمایت می‌کنند.

انتهای پیام

سعید فکری در گفت‌وگو با ایسنا درباره برخورد صورت گرفته با تور آشناسازی که به مدت یک هفته در ایران برگزار کرده و درخواست حمایت کرده بود تا ورودیه موزه‌ها و اماکن تاریخی برای این گروه ۱۷ نفره رایگان باشد، اظهار کرد: ما خیلی مکاتبه کردیم تا حمایت جلب کنیم، همه استان‌های در مسیر این تور (اصفهان، فارس و یزد) همکاری کردند و فقط تهران بود که مکاتبات ما را بی‌جواب گذاشت و از این تور آشناسازی برای دیدن مجموعه کاخ گلستان و موزه ملی ورودیه دریافت کرد.

وی ادامه داد: وزارتخانه اگر آژانس‌ها را در سفرهای بازاریابی، نمایشگاهی و یا تورهای آشناسازی حمایتی نکند، پس چه نقش حمایتی را برای خود در قبال بازاریابی گردشگری ایران قائل است؟! ما از آن‌ها پول نمی‌خواهیم اما حداقل می‌تواند یک دلگرمی به بخش خصوصی بدهد، وگرنه برای آژانسی که تور آشناسازی برگزار کرده سخت یا سنگین نیست بهای ورود به اماکن تاریخی و موزه‌ها را هم بپردازد. دلسردکننده است بعد از دو ماه نامه‌نگاری و تماس‌های تلفنی مکرر، از مسؤولان نقل کنند «چه خبر است این همه تور آشناسازی برگزار می‌شود». خوب این گروه‌ها باید به ایران بیایند که به دنبال آن توریست هم بیاید. این حرف‌ها چه معنی می‌دهد؟!

فکری اظهار کرد: به عنوان آژانس کوچک از ابتدای سال تا حالا بیشتر از یک میلیارد تومان خرج بازاریابی ایران کرده‌ایم، کل این هزینه هم فقط خرج شرکت در دو نمایشگاه خارجی و B۲B  چین شده است. اگر مثل یک شرکت بزرگ می‌خواستیم بازاریابی کنیم که هزینه‌هایمان بیشتر از این‌ها می‌شد. این هزینه برای یک آژانس توریستی آن هم در این شرایط اقتصادی سنگین است، حالا این وسط اگر وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی از ورودیه موزه‌ها و اماکن تاریخی برای تورهای آشناسازی صرف‌نظر کند، آیا اتفاقی می‌افتد؟ اگر دو موزه به آژانس‌های خارجی که قرار است در ادامه توریست به ایران بفرستند، بلیتی نفروشند چه خسارتی می‌بینند، چه چیزی از جیب‌شان می‌رود که این‌همه نگران هستند؟ آیا آن‌ها بیشتر متضرر می‌شوند یا آن رستوران و هتلدار که سرمایه شخصی‌اش را به کار گرفته است و باید بیشتر به فکر حساب و کتاب باشد اما حاضر است خدمات رایگان یا تخفیف کلان بدهد!؟

این تورگردان گفت: ما تورگردان هستیم حداکثر کاری که از دست‌مان برمی‌آید برای گردشگری کشورمان انجام می‌دهیم، اما وازرت میراث و گردشگری برای ما چه می‌کند؟ باور منِ بخش خصوصی این است که این وزارتخانه تشکیل شد که از ما و گردشگری بیشتر حمایت کند.

بهای ورودی موزه‌ها و اماکن تاریخی در تیرماه امسال با رأی هیات وزیران برای بازدیدکنندگان خارجی تا ۵ برابر گران‌تر شد. طبق آن مصوبه، ورودیه موزه‌های ملی، منطقه‌ای، کاخ موزه‌ها و آثار تاریخی (غیر منقول) ثبت جهانی و شاخص برای بازدیدکنندگان داخلی حداکثر به مبلغ ۵۰ هزار ریال (۵.۰۰۰ تومان) و برای بازدیدکنندگان خارجی حداکثر به مبلغ یک میلیون ریال (۱۰۰.۰۰۰ تومان) و ورودیه موزه‌های محلی، استانی و سایر آثار تاریخی – فرهنگی (غیر منقول) برای بازدیدکنندگان داخلی حداکثر به ۴۰ هزار ریال (۴.۰۰۰ تومان) و برای بازدیدکنندگان خارجی حداکثر به به ۵۰۰ هزار ریال (۵۰.۰۰۰ تومان) افزایش یافت.

این افزایش قیمت در موقعیت کنونی بسیاری از تورگردان‌ها را معترض کرد اما مدیرکل موزه‌ها و معاونت میراث فرهنگی در دفاع از آن برخاستند و از اول آبان‌ماه، درست در فصل سفر گردشگران خارجی به ایران، آن را به اجرا گذاشتند.

در مصوبه افزایش نرخ ورودی موزه‌ها تبصره‌ای وجود دارد که برای گروه‌های بیشتر از ۱۰ نفر ۱۵ درصد تخفیف لحاظ می‌کند که بنا به اظهارات برخی راهنمایان، بعضی از موزه‌ها و اماکن تاریخی از اجرای آن خودداری می‌کنند. از طرف دیگر معاونت گردشگری در ماه‌های گذشته هماهنگی‌هایی برای رایگان شدن ورودی این امکان در زمان اجرای تورهای آشناسازی برای آژانس‌های خارجی، رسانه‌ها و اینفلوئنسرها داشته که با وجود این، بعضی از اماکن خود را ملزم به همکاری ندانسته‌اند.

تورهای آشناسازی یا «FAM Trip» معمولا از سوی شرکت‌ها، آژانس‌های توریستی یا متولیان گردشگری در حوزه شهری و کشوری با دعوت از عکاسان، رسانه‌ها، بلاگرها، مشاوران و برنامه‌ریزان سفر و مدیران آژانس‌های مسافرتی دعوت می‌شود تا به معرفی جاذبه‌های گردشگری، تاریخی، زیرساخت‌ها و تجهیزات، جذابیت‌ها و سرگرمی‌ها بپردازند. این سفرها معمولا با کمترین هزینه و یا رایگان برای شرکت‌کننده اجرا می‌شود و شرکت‌های هواپیمایی، هتل‌ها و رستوران‌ها با ارائه خدمات رایگان و یا تخفیف‌دار از اجرای این تورها حمایت می‌کنند.

انتهای پیام

علیرضا ایزدی در آئین افتتاح مجتمع پذیرائی اقامتی ملل در شهر صنعتی کاوه شهرستان ساوه اظهار کرد: امروزه شاه بیت حوزه خدمات که یکی از اضلاع مثلث توسعه پایدار در کنار صنعت و کشاورزی به شمار می رود، صنعت گردشگری و صنایع وابسته به آن همچون صنعت هتلداری است که در دنیا با توجه به گردش مالی بالا می‌تواند بسیاری از مشکلات جوامع را در حوزه اقتصادی و اجتماعی برطرف کند.

وی با تاکید بر اینکه صنعت گردشگری گوی سبقت را از بسیاری صنایع بویژه صنایع روز دنیا نظیر خودروسازی و پتروشیمی ربوده است، اظهار کرد: صنعت گردشگری و توریسم با یک اختلاف فاحش و چشمگیر با سایر صنایع مسیر توسعه را شتابان طی می‌کند.

ایزدی با اشاره به پتانسیل ارزشمند ایران در حوزه‌های گوناگون تصریح کرد: ایران از ظرفیت بالایی به عنوان یکی از محورهای گردشگری دنیا برخوردار است و قریب به ۸۰ سال است که این کشور در حوزه گردشگری فعال است، اما به دلیل اینکه نتوانسته‌ایم نگاه تخصصی و علمی را وارد صنعت گردشگری کنیم، کمافی‌السابق در رتبه‌های پائین قرار داریم.

وی به رتبه هفتم ایران در حوزه برخورداری از آثار تاریخی و  طبیعی گفت: بخش عمده‌ای از این داشته ها نظیر جاذبه‌های طبیعی موهبتی الهی است و بخشی دیگر به برکت تمدن ارزشمند کهن برای نسل های باقی مانده است.

وی از شهرستان تاریخی و کهن ساوه به عنوان یکی از خاستگاه های تمدنی نام برد و افزود: برخورداری ساوه از آثار و ابنیه تاریخی در ادوار گوناگون و نیز وجود بقاع متبرکه در ساوه می‌تواند در حوزه گردشگری و جذب گردشگر جهشی ایجاد کند.

مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان مرکزی تصریح کرد: ساوه علیرغم برخورداری از ترافیک مناسب ترددی متاثر از قرار گرفتن در شاهراه مواصلاتی کشور و برخورداری از ابنیه و آثار تاریخی متعدد نظیر مسجد جامع هزار ساله و کهن، متاسفانه سهم موثری در میزان جذب گردشگر نداشته است.

وی تامین زیرساخت‌های گردشگری نظیر احداث مجتمع‌های پذیرایی و اقامتی را از جمله ضرورت‌های جذب گردشگر دانست و افزود: احداث دفاتر خدمات مسافری و هتل‌ها و حمایت از بخش خصوصی برای احداث زیرساخت‌های گردشگری می‌تواند جهشی را در توسعه صنعت گردشگری و رسیدن به افق ترسیم شده در چشم انداز سال ۱۴۰۴ ایجاد کند.

ایزدی با اشاره به سند چشم‌انداز ۲۰ ساله کشور گفت: بر اساس این سند تا سال ۱۴۰۴ باید بتوانیم ۲۰ میلیون گردشگر جذب کنیم. با تلاش‌های صورت گرفته جذب گردشگر از ۷ میلیون و ۸۰۰ هزار نفر در سالجاری عبور کرد ولی تا رسیدن به ۲۰ میلیون نفر اختلاف فاحشی وجود دارد و امیدواریم با تامین زیرساخت‌ها و تاسیسات بتوانیم به این چشم‌انداز دست یابیم.

وی افزود: ساوه به لحاظ مزیت تاریخی، صنعتی، کشاورزی و سایر جاذبه های اقتصادی می تواند نقش قدرتمندی را در توسعه صنعت گردشگری به شرط حمایت از سرمایه گذاران و بخش خصوصی ایفا کند.

رئیس میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری ساوه نیز افتتاح مجتمع‌های گردشگری را زمینه ساز آرامش و رفاه گردشگران و مسافران دانست و افزود: احداث مجتمع های پذیرایی و اقامتی از زیرساخت های مهم توسعه صنعت گردشگری است.

رضا ایاز از صنعت گردشگری به عنوان صنعت فاخر و فرهنگی نام برد و افزود: توسعه پایدار هر جامعه ای وابسته به توسعه صنعت گردشگری است و معرفی جوامع گامی در جهت تقویت سرمایه گذاری در حوزه های گوناگون خواهد شد.

در ادامه جابر رضایی مدیر مجتمع پذیرایی اقامتی ملل شهر صنعتی کاوه گفت: این مجتمع با صرف اعتباری معادل ۳.۵ میلیارد تومان برای احداث و ۱.۵ میلیارد تومان برای تجهیز و با ایجاد اشتغال مستقیم برای ۲۵ نفر و غیرمستقیم برای ۶۰ نفر احداث شده است.

وی ظرفیت پذیرایی این مجتمع را ۸۰۰ نفر و اقامتی را ۷۰ نفر بیان کرد و افزود: برای احداث این مجتمع یک میلیارد تومان تسهیلات گردشگری تخصیص یافته است.

انتهای پیام

دبی به‌ عنوان شهر ساختمان‌های بلند شناخته می‌شود. ساختمان موزه آینده (Museum of the Future) حتی در این شهر نیز به‌عنوان یکی از چالشی‌ترین پروژه‌های ساختمانی به‌حساب می‌آید. این پروژه که توجه همگان را به خود جلب کرده است از ۲۴۰۰ قطعه فولادی با تقاطع‌هایی مورب تشکیل‌ شده است. موزه آینده قرار است تا سال آینده مورد بهره‌برداری قرار گیرد و به‌عنوان یکی از جاذبه‌های گردشگری منحصربه‌فرد دبی در صنعت گردشگری این شهر خودنمایی کند. اگر علاقه‌مندید بیشتر با این موزه خاص آشنا شوید با ما در لست سکند همراه باشید.

فقط عجیب‌وغریب بودن طراحی موزه آینده، ساختمان موزه را از سایر ساختمان‌های دبی متمایز نمی‌کند، بلکه در طراحی نمای بیرونی این موزه ۷۸ متری نیز خطوط و نوشته‌هایی عربی به چشم می‌خورد که حس کنجکاوی هر بیننده‌ای را برمی‌انگیزد. جالب اینجاست که هنوز مفهوم این کلمات ناشناخته باقی‌ مانده است و معنی آن را فاش نکرده‌اند. فضای بیرونی این ساختمان در شب به‌وسیله چراغ‌های اِل‌ای‌دی (LED) به طول ۱۴ کیلومتر جلوه‌نمایی می‌کند.

مجموعه‌ای پیچیده

به دلیل هم‌زمانی شکل نامتعارف و طراحی بیرونی که توسط خوشنویسی صورت گرفته است، این پروژه یکی از پیچیده‌ترین پروژه‌های ساختمانی محسوب می‌شود که تاکنون ساخته‌ شده است. برای ساخت چنین مجموعه‌ای از طراحی پارامتریک استفاده‌ نشده است و از مدل (BIM) یا همان استفاده از مدل‌سازی اطلاعات ساختمان استفاده‌ شده است.

این فناوری مبتنی بر مدل سه‌ بعدی است. در نهایت با تجهیزاتی میلی‌متری طراحی صورت گرفت و توانست نقاط اتصال، قطر لوله‌های فولادی و حتی وزن کل فولاد مورد استفاده را به‌ صورت بهینه برآورد کند. همچنین در زمان ساخت از اسکن لیزری برای مقایسه سازه‌ی ساخته‌ شده با طراحی سه‌بعدی قبل از ساخت استفاده‌ شده است.

آینده سبز‌تر

از همان ابتدا مشخص بود که موزه آینده قصد دارد جایگاهی قابل‌ قبول را در سیستم رتبه‌بندی ساختمان‌های سبز (LEED) کسب کند. این ساختمان، مجهز به سیستم‌های پیشرفته کنترل ساختمان و سیستم بازیافت آب شیرین است و نیاز انرژی خود را از طریق پنل های خورشیدی که در بیرون ساختمان تعبیه‌شده است تأمین می‌کند. بازدیدکنندگان موزه می‌توانند حین بازدید از موزه، وسایل نقلیه برقی خود را نیز شارژ کنند. در کل طراحی به صورتی بوده است که بر پایداری تأکید داشته باشد.

در این موزه قرار است به‌جای وسایل، بر روی داستانِ انسان آینده تمرکز شود و چالش‌های بزرگی که در آینده بشریت با آن‌ها روبه‌رو خواهد شد را بررسی کند و به نمایش بگذارد. طیف گسترده‌ای از فناوری‌ها مانند واقعیت مجازی و واقعیت افزوده برای ایجاد تجربه‌ای واقعی‌تر در نظر گرفته‌ شده است.

درواقع در این موزه بازدیدکننده کاملاً درگیر می‌شود و بدین‌صورت که نظاره‌گر اشیاء یا کارهای شخصی دیگران باشد، نیست. موضوعاتی مانند کمک فناوری به تغذیه، تأمین آب و حمل‌ونقل پایدار نیز جز مسائل مورد توجه موزه آینده است.

موزه آینده امیدوار است بتواند سالانه بیش از یک‌میلیون بازدیدکننده را به خود جذب کند. شما علاقمند به بازدید از آن هستید؟

منبع: bbc.com

یک اتاق‌خواب مدرن با ظرافت و طراحی کلاسیک به همراه تخت خواب دو نفره بزرگ و اثاثیه مجلل آماده و نماهای ۳۶۰ درجه خیره‌ کننده! شاید فکر کنید این‌ها ویژگی‌های یک سوئیت در هتلی پنج ستاره باشند، اما در واقع کابین یک هواپیمای جت مدل اِیرباس Airbus A330 VIP را توصیف کردیم: یک قصر پرنده‌ی حداقل ۲۰۰ میلیون دلاری! این هواپیما با طراحی شرکت سوئیسی کاملاکس Comlux که در طراحی، تجهیز و بهره‌برداری از جت‌های بزرگ برای سازمان‌ها مهارت دارد، در طراحی کابین‌های لوکس هواپیما بسیار هنرمند و سرآمد است.

طی چند دهه اخیر تعداد میلیاردرهای سرتاسر جهان رشد چشمگیری داشته و سبب شده است که در جهان تقاضای بیشتری برای لوکس‌سازی هر چه متنوع‌تر جت‌ها پدید آید. جت‌های خصوصی می‌توانند هر شکل و اندازه‌ای داشته باشند، اما هواپیماهای مسافربری VIP بین آن‌ها از تنوع بیشتری برخوردار هستند. در این مطلب قصد داریم به این سیستم حمل و نقل لوکس بپردازیم!

یک بازار خیلی خاص

تولیدکنندگان عمده تجهیزات هوایی به توسعه نسخه‌هایی سازمانی و شرکتی از پرفروش‌ترین هواپیماهای مسافربری‌شان پرداخته‌اند تا بتوانند در برابر مطالبات این بازار خاص پاسخگو باشند. شرکت بوئینگ مجموعه بوئینگ بیزینِس جِت (BBJ) و رقیب اروپایی‌اش مجموعه اِیرباس کورپورِت جِت (ACJ) را دارند. گستره‌ی تولیدات این شرکت‌ها انواع مختلف Airbus A320 و Boeing 737 با طراحی‌های اختصاصی را شامل می‌شود، اما مشتری‌های توانمندتر آن‌ها می‌توانند مدل‌های بزرگ‌تری را نیز برای خود تهیه کنند.

شرکت‌های یادشده دپارتمان‌هایی را مختص پاسخگویی به مطالبات این مشتری‌های خاص افتتاح کرده‌اند. آقای ریچارد گائونا یکی از کارآزمودگان صنعت هواپیما که پس از سال‌ها کار اکنون مدیریت کل شرکت کاملاکس را بر عهده گرفته است، می‌گوید: «منطقی است که شرکت‌هایی مانند اِیرباس Airbus و بوئینگ Boeing دپارتمان جداگانه‌ای را برای پاسخگویی به نیازهای مشتریان VIP تشکیل دهند؛ چراکه فضای این بازار احساسی است. بعید نیست مشتری‌تان نیمه‌شب به شما زنگ بزند و درباره فلان جزئیات دکور هواپیمایش چیزی بپرسد!»

اکنون حدود ۳۰۰ هواپیمای مسافربری وی‌آی‌پی VIP در جهان هست که تعدادی از آن‌ها را دولت‌ها برای جابجایی سران کشورشان استفاده می‌کنند. از دیگر بازارهای وی آی پی هدف می‌توان به سازمان‌های بزرگ و اشخاص فوق ثروتمند اشاره کرد.

اجاره لوکس

صاحبان این هواپیماهای لوکس معمولاً کارهایی چون تأمین خدمه، نگهداری و کارهای اداری هواپیماهایشان را با اطمینان خاطر به شرکت‌هایی مانند کاملاکس می‌سپارند، اما گاه بدشان هم نمی‌آید با کمک این شرکت‌ها در صورت وجود مشتری، قصر پرنده‌شان را اجاره بدهند زیرا می‌تواند منبع درآمدی برای آن‌ها باشد.

آقای گائونا می‌گوید: «ما از یکی از نقاط جهان درخواستی دریافت می‌کنیم و سپس آن را جهت تأیید با صاحب هواپیما در میان می‌گذاریم. برخی در مورد حریم خصوصی هواپیمایشان بسیار حساس هستند و آن را خانه خود می‌دانند، اما هستند کسانی که ترجیح می‌دهند از دارایی‌شان کمی عایدی به دست آورند.»

استفاده از جت‌های خصوصی با هر هزینه‌ای

گرچه بدنه جت‌های خصوصی بسیار بزرگ با مسافربری‌های تجاری یکسان است، اما ملاحظات مربوط به بازار آن‌ها تفاوت‌های عمده‌ای دارد. شرکت‌های هواپیمایی ابتدا به مسائل اقتصادی هواپیما و بازدهی عملکرد آن توجه می‌کنند، اما مشتریان خصوصی بیشتر به عملکرد خام اهمیت می‌دهند. دیوید ویلوپیلای رئیس بخش بازاریابی شرکت ایرباس کورپورت جتز ACJ می‌گوید: «مشتریان ما به بازه مسافت و ظرفیت عملکردی اهمیت می‌دهند؛ مثلاً برایشان مهم است که بتوانند بدون توقف به کشورهای دوردست پرواز کنند.»

دولت‌هایی که ناوگان مخصوصی برای جابجایی هیئت دولت نخریده‌اند، اغلب به اجاره کردن روی می‌آورند تا سفر مسئولانشان به دورترین نقاط جهان را تسهیل کنند. آقای گائونا می‌گوید: «هنگام برگزاری نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد، برخی دولت‌ها برای پرواز به‌سوی نیویورک به ما مراجعه می‌کنند. شاید فکر کنید این کار پرخرج است، اما وقتی به دیگر گزینه‌ها نگاه کنیم و صرفه‌جویی در وقت با پرواز مستقیم و ملاحظات امنیتی را در نظر بگیریم، آنگاه گزینه باارزشی به نظر خواهد رسید؛ ضمن این‌که ارزان‌تر از دیگر راه‌هاست و مردم هم در مقایسه با خرید هواپیمای خصوصی و خرج گزاف دولت بهتر آن را می‌پذیرند.»

البته نباید فراموش کرد که تنها دولت‌ها نیستند که هواپیما اجاره و تهیه می‌کنند، بلکه گروه‌های موسیقی، دست‌اندرکاران صنعت فیلم و تیم‌های ورزشی و… نیز گاه به ناچار باید از این هواپیماها استفاده کنند.

طراحی داخلی قصر گونه

مطمئناً عملکرد فنی هواپیماهای وی‌آی‌پی شگفت‌انگیز است، اما مؤلفه‌ای که بیشتر مردم اهمیت ویژه‌ای برایش قائل هستند، طراحی داخلی کابین‌های هواپیماست. گرچه تولیدکنندگان روی طرح‌های استانداردشان تعدادی گزینه‌ی اضافی در نظر می‌گیرند، اما کسی که می‌تواند حدود ۹۰ میلیون دلار پول یک هواپیما را بدهد، معمولاً حاضر است دو برابر آن را بدهد تا طراحی داخلی آن را به سبک شخصی خودش دربیاورد (که این کار را هم می‌کنند).

طراحی داخلی شخصی کابین‌ها کار بسیار پیچیده‌ای است و تنها تعداد انگشت‌شماری شرکت در جهان این تخصص را عرضه می‌کنند. نتیجه نهایی کار آن‌ها نه‌تنها باید چشم‌نواز بوده و با مطالبات سنگین مشتری‌های زیاده‌خواهشان هماهنگی داشته باشد، بلکه باید با مقررات امنیتی و ملزومات ساختاری و عملیاتی هواپیما کاملاً سازگار باشد.

سالن پذیرایی یک ACJ 380 شخصی‌سازی شده

و اما مسئله‌ی سلیقه!

آیا به نظرتان مشتریان جت‌های خصوصی به دنبال سبک خاصی هستند؟

دیوید ویلوپیلای بیان می‌کند که بیشتر صاحبان هواپیماهای خصوصی برخلاف ثروتمند بودنشان به دنبال دکورهای ساده هستند: «آن‌ها افراد پرمشغله‌ای هستند و بیشتر مایل‌اند سبک زندگی‌شان را در آسمان نیز به همراه بیاورند. بیشتر هواپیماهای ما یک کاربرد دوگانه خانه/دفتری دارند.»

اثاثیه و تزئینات این نوع هواپیماها نیز معمولاً آن چیزی که به نظر می‌رسد نیستند. مثلاً آنچه را که به شکل چوب می‌بینید درواقع از مواد سبک‌تری با رویه نازک چوبی ساخته شده است. البته باید بگوییم که زرق‌وبرق داخل جت‌ها کاملاً واقعی است: در تزئینات و دکوراسیون برخی هواپیماهای خصوصی چیزی بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ کیلوگرم طلا به کار برده می‌شود.

البته از آنجایی‌ که مشتری‌های این بازار معمولاً سر کیسه را به‌راحتی شل می‌کنند، شرکت‌ها می‌توانند امکانات دیگری مانند سیستم‌های پخش رسانه و اینترنت پرسرعت، و همچنین موارد جالب‌تری مانند سیستم تنظیم رطوبت را در این قصرهای پرنده نصب کنند.

ACJ 300، نسخه‌ای دیگر از Airbus 330 با بدنه‌ای کوچک‌تر

پادشاه جت‌های خصوصی

البته یک مدل هواپیما هست که گویا تقریبا نایاب است: نسخه وی آی پی VIP  هواپیمای عظیم‌الجثه اِیرباس Airbus A380 (که لقب قصر پرنده A380 را به آن داده‌اند) که انتظار می‌رفت گل سرسبد پروازهای لوکس باشد.

شاهزاده الولید ابن طلال در سال ۲۰۰۷ این مدل را سفارش داد، اما پیش از شروع کار طراحی آن را کنسل کرد و معلوم نیست زین پس نسخه دیگری از این مدل تولید شود.

متخصصان شرکت مدیریت پرواز کِسترِل Kestrel انتظار دارند که BBJ 787 و A350 ACJ تحولاتی عظیم در صنعت پرواز ایجاد کنند، زیرا آن‌طور که گفته می‌شود این دو مدل فضایی بسیار بزرگ خواهند داشت و مهم‌تر از آن با مسافت پرواز طولانی‌شان هیچ نقطه‌ای از کره زمین از دسترس آن‌ها خارج نخواهد بود.

یک بوئینگ بیزینِس جِت ۷۸۷ که شرکت مدیریت پرواز کسترِل Kestrel آن را طراحی کرده است

باید بیفزاییم که تحریک افکار عمومی، افزایش نگرانی‌ها در مورد نشر گاز کربن و همچنین پیامدهای بحران مالی از عواملی هستند که سبب می‌شوند کشورهای اروپا و آمریکای شمالی خیلی طرفدار این جت‌ها نبوده و بازارهای هدف نسبتاً غیر جذابی باشند.

گائونا بیان می‌کند که «احتمالاً ما بیشترین رشد اقتصادی‌مان را از آسیا، آفریقا و خاورمیانه کسب کنیم» به‌احتمال‌زیاد نسل بعدی قصرهای پرنده برجسته را مشتریان این مناطق به بار خواهند آورد.

در ادامه، تصاویری از این قصرهای پرنده را باهم مرور می‌کنیم.

منبع: CNN

 

پاریس، فرانسه

با وجود بیش از ۱۰۰۰ گالری هنری که در سراسر این شهر پراکنده شده‌اند، پاریس مقصدی عالی برای دوستداران هنر است. از موزه‌های نمادین هنری مثل لوور گرفته تا گالری‌های مشهوری که در سراسر شهر قرار دارند. از مهم‌ترین آثار هنری دنیا که همه مردم دنیا آن را می‌شناسند و در موزه لوور قرار دارد، می‌توان به تابلوی مونا لیزای لئوناردو داوینچی اشاره کرد. در محله بلوی در پاریس می‌توانید شاهد زیباترین هنر خیابانی شهر باشید. در هر گوشه از شهر نور که نگاه بیندازید، هنر و آثار هنری را خواهید دید.

موزه لوور یکی از بزرگ‌ترین موزه‌های دنیا و مشهورترین مقصد گردشگری در فرانسه است.

 

نیویورک سیتی، ایالات متحده آمریکا

محله منهتن در نیویورک سیتی به تنهایی برای اینکه علاقه‌مندان به هنر را برای چند روز مشغول نگه دارد، کافی است. در این منطقه موزه‌های مشهوری چون موزه متروپولیتن و موزه گوگنهایم وجود دارد. با اینکه این منطقه غنی از آثار، گالری‌ها و موزه‌های هنری است؛ ولی صرف‌نظر کردن از سایر محله‌های این شهر، گناهی نابخشودنی برای دوستداران هنر است.

در محله بوشوک بروکلین می‌توانید زیباترین آثار هنر خیابانی را ببینید و از گالری‌های مدرن و امروزی دیدن کنید که نمایانگر استعدادهای نوظهور هستند.

تالار چارلز انگلارد در موزه هنری متروپولیتن؛ موزه‌ای که حتما در سفر به نیویورک باید از آن دیدن کنید.

توکیو، ژاپن

در حالی که ممکن است در بسیاری از شهرهای دنیا، کم و بیش بعضی از محله‌ها میزبان بیشترین گالری‌های هنری و موزه‌های شهر باشند و به‌عنوان محله هنری شناخته شوند؛ ولی در توکیو، این کلان‌شهر زیبای ژاپن، آثار و گالری‌های هنری در سراسر شهر پراکنده شده‌اند؛ ولی مطمئنا سر زدن به آن‌ها ارزش رفت و آمد و گشت‌وگذار در شهر را دارد. بهترین جا برای شروع گشت‌وگذار هنری در توکیو محله راپونگی است؛ جایی که موزه هنری موری (Mori Art Museum) و مرکز ملی هنر (National Art Center) در آن قرار دارد.

سائو پائولو، برزیل

این شهر به اداره پاریس و نیویورک نمی‌تواند در زمینه هنری مدعی باشد؛ ولی این کلان‌شهر پر زرق و برق و شلوغ برزیل، پایتخت هنری آمریکای لاتین است. علاوه بر رویداد هنری دوسالانه سائو پائولو که دومین دوسالانه مهم دنیا بعد از ونیز است، این شهر میزبان موزه هنرهای مدرن است که در آن بازدیدکنندگان می‌توانند هنر برزیلی مدرن و معاصر را تماشا کنند. این مجموعه یک باغ هم دارد که ۳۰ اثر مجسمه‌سازی فوق‌العاده در آن نگهداری می‌شود و به نمایش درآمده است. غیر از این موزه، چندین گالری هنری هم در این شهر وجود دارد که میزبان آثار هنری هنرمندان و استعدادهای جدید شهر است.

لندن، بریتانیا

فرقی نمی‌کند که به کدام سبک هنری علاقه داشته باشید؛ کلاسیک، مدرن، معاصر یا هر سبک دیگر. لندن برای هر کدام از آن‌ها گالری ویژه‌ای دارد. گالری ملی بهترین جا برای دیدن آثار هنری نمادین و مشهوری چون گل‌های آفتابگردان ون گوگ و گاری علوفه جان کانستبل است. برای دیدن آثار هنری مدرن از نقاشانی چون پیکاسو، هاکنی و وارهول به گالری تیت مدرن (Tate Modern) سر بزنید.

تیت مدرن پربازدیدترین موزه‌ی هنرهای مدرن در جهان با بیش از ۴٫۷ میلیون بازدیدکننده در سال است.

مکزیکو سیتی، مکزیک

ممکن است سائو پائولو پایتخت هنری آمریکای لاتین باشد؛ ولی شهرهای هنری دیگری چون مکزیکو سیتی نیز می‌توانند در سطح جهانی ادعا داشته باشند. از سال ۲۰۱۴ این شهر میزبان جشنواره هنرهای معاصر اختصاصی خود است که با نام Material Art Fair شناخته می‌شود. گالری‌های هنری جدید هم روز‌به‌روز در این شهر گسترش پیدا می‌کنند. در کاخ ملی (Palacio Nacional) می‌توانید نقاشی دیواری چشمگر و جذاب دیه‌گو ریورا با نام El mundo de hoy y de mañana را ببینید.

فلورانس، ایتالیا

برای دیدن هنر رنسانس هیچ جایی در دنیا بهتر از فلورانس نیست. این شهر میزبان تعدادی از بهترین آثار میکل آنژ است؛ از جمله تندیس داوود. گالری اوفیتزی یکی از جاهایی است که حتما باید برای دیدن آن وقت بگذارید و در آن از دیدن آثار مشهور و ارزشمندی چون زایش ونوس اثر بوتیچلی و مدونای گلدفینچ اثر رافائل لذت ببرید. از دیگر گالری‌ها و موزه‌های ارزشمندی که در فلورانس حتما باید از آن دیدن کنید، گالری آکادمیا است. غیر از هنر رنسانس، طرفداران هنر معاصر نیز در فلورانس بی‌نصیب نمی‌مانند.

_{یادبود لاک ‌پشت طلایی در میدان Vecchio در فلورانس}

لاگوس، نیجریه

بزرگ‌ترین شهر نیجریه، یعنی شهر لاگوس، از نظر فرهنگی و هنری بسیار غنی و دیدنی است و در آینده‌ای نزدیک به یکی از برترین مقصدهای هنری دنیا تبدیل می‌شود. مرکز هنرهای معاصر (Centre for Contemporary Art) و بنیاد هنرمندان آفریقایی (African Artists’ Foundation) هر دو در سال ۲۰۰۷ پایه‌گذاری شده‌اند. رقابت ملی هنر و فستیوال عکس لاگوس در این دو مجموعه هنری هر سال برگزار می‌شود. بسیاری از گالری‌های شهر روی ارائه آثار هنرمندان معاصر نیجریه تمرکز دارند.

سنگاپور

سنگاپور را بیشتر از هر چیز به‌عنوان یکی از مراکز اقتصادی پیشرو در کل دنیا می‌شناسند؛ ولی از نظر هنری هم بسیار چشمگیر است؛ از موزه‌ی هنر سنگاپور (Singapore Art Museum) گرفته تا گالری ملی سنگاپور (National Gallery Singapore) که جدیدا افتتاح شده است. در این شهر می‌توانید از بزرگ‌ترین مجموعه آثار هنری سنگاپوری و جنوب شرقی آسیا دیدن کنید و لذت ببرید. در این شهر حتی در بسیاری از خیابان‌ها، می‌توانید آثار مجسمه‌سازی را تماشا کنید.

_{گرافیتی روی دیوار ساختمان‌های قدیمی}

برلین، آلمان

برلین یکی از متنوع‌ترین هرهای هنری دنیا است. از آثار کلاسیک قرن سیزدهم تا نوزدهم گرفته تا گالری‌های آثار قرن بیستم و هنر معاصر را به تصویر می‌کشند، در این شهر پیدا می‌شود. غیر از موزه‌ها و گالری‌های هنری در برلین می‌توانید نقاشی‌های دیواری را تماشا کنید که روی دیوار برلین کشیده شده‌اند. مسیر خود را در کنار رود ادامه دهید تا تندیس‌های ساخت جاناتان بروفسکی را ببینید.

شیکاگو، ایالات متحده آمریکا

این شهر میزبان موزه‌ها و گالری‌های هنری مهمی چون موسسه هنر شیکاگو است. با وجود این، برای دیدن آثار هنری در شیکاگو لازم نیست حتما وارد موزه‌ها و گالری‌ها شوید. در محله شیکاگو لوپ می‌توانید آثار هنری عمومی را تماشا کنید. در پارک میلنیوم نیز تعدادی تندیس از هنرمندان مشهوری چون خوان میرو و آنیش کاپور وجود دارد. منطقه ریور نورث یکی دیگر از مناطق شهر است که در آن می‌توانید از بیش از ۱۰۰ گالری هنری دیدن کنید. خارج از نیویورک، بیشترین تعداد گالری‌های هنری را در شیکاگو پیدا خواهید کرد.

_{پارک میلنیوم در شیکاگو}

بوگوتا، کلمبیا

پایتخت کلمبیا یعنی شهر بوگوتا مثل مکزیکو سیتی در حال تبدیل شدن به یک مقصد هنری عالی در آمریکای لاتین است و در سال‌های اخیر خودش را به‌عنوان یکی از بهترین مقصدهای هنری دنیا برای لذت بردن از هنر خیابانی معرفی کرده است. کافی است در خیابان‌های این شهر قدم بزنید تا آثار هنری خلق شده توسط هنرمندان مشهور هنر خیابانی را تماشا کنید. بعضی از آن‌ها اهل همین شهر بوده‌اند و برخی دیگر هنرمندان بین‌المللی هستند. موزه هنر مدرن بوگوتا (Museo de Arte Moderna de Bogotá) و موزه بوترو (Museo Botero) میزبان بیش از صد اثر هنری از هنرمندان کلمبیایی هستند که بازدید از آن‌ها خالی از لطف نیست و ارزش وقت گذاشتن دارد.

بارسلون، اسپانیا

بازدید از موزه پیکاسو یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های بارسلون برای مسافرانی این شهر است که به هنر علاقه دارند. در این موزه بزرگ‌ترین مجموعه از آثار پیکاسو نگهداری می‌شود. موزه ملی هنری کاتالونیا (Museu Nacional d’Art de Catalunya)‌ جزو جاذبه‌هایی است که نباید بازدید از آن را از دست بدهید. در این موزه آثار هنری باروک، گوتیک و رمانسک نگهداری می‌شود. البته در بارسلون بیشتر معماری را مشاهده خواهید کرد تا سایر انواع هنر. به همین دلیل در سفر به این شهر نباید فرصت بازدید از مهم‌ترین آثار آنتونی گائودی، معمار مشهور اسپانیایی را از دست بدهید. از جمله آثار او می‌توان به کلیسای ساگرادا فامیلیا و پارک گوئل اشاره کرد که جزو بهترین نمونه‌های آثار او است.

کلیسای ساگرادا فامیلیا کلیسایی باشکوه و دیدنی و یکی از مهم‌ترین آثار معماری بارسلون است که توسط گائودی طراحی شده است.

ملبورن، استرالیا

از انستیتوهای بزرگ مثل گالری ملی ویکتوریا که قدیمی‌ترین موزه هنری عمومی استرالیا است گرفته تا مرکز استرالیایی هنرهای معاصر (Australian Centre for Contemporary Art)، در این شهر از نظر هنری هیچ کم و کسری نخواهید داشت. البته غیر از گالری‌ها و موزه‌ها، در ملبورن در خیابان‌ها هم می‌توانید آثار هنری را مشاهده کنید. مثلا تندیس‌های ساخته شده توسط مجسمه‌سازی بریتانیایی سیمون پری.

سانفرانسیسکو، ایالات متحده آمریکا

بازگشایی موزه هنر مدرن سانفرانسیسکو در سال ۱۹۳۵ که به اختصار SFMOMA نامیده می‌شود و اولین موزه منطقه West Coast است که به هنر مدرن و معاصر اختصاص داده شده است، باعث شد که سانفرانسیسکو به‌عنوان بهترین شهر هنری کالیفرنیا معرفی شود؛ ولی برای علاقه‌مندان به هنرهای زیبا موزه De Young یکی از مهم‌ترین دیدنی‌های شهر است که نباید از دست بدهید. در این موزه یکی از بهترین مجموعه‌های نقاشی‌های آمریکایی در کل کشور نگهداری می‌شود. برای اینکه جایگزین دیگری برای این موزه داشته باشید حتما به محله Mission District سر بزنید و از دیدن نقاشی‌های دیواری آن که شبیه به یک گالری هنری روباز است، لذت ببرید.

رودخانه کوچکی در دهکده مودلاروت وجود دارد که نقش‌های مهمی در طول تاریخ داشته است: از حائلی برای جنگ سرد گرفته تا برقراری یک مرز مدرن! جامعه کشاورزی کوچک مودلاروت که درست بین دو شهر برلین و مونیخ و در مناطق روستایی کشور آلمان قرار گرفته است، سکونتگاه ۵۰ نفر است و تنها یک رستوران دارد. اما هرساله ده‌ها هزار بازدیدکننده را به‌سوی خود می‌کشاند.

البته دلیلش مشخص است. در میان ۱۸ خانه و مزرعه این روستا یک دیوار سفید بتنی ۱۰۰ متری کشیده شده است که زمانی بخشی از مرز بین آلمان شرقی و غربی به شمار می‌رفت.

مرز داخلی آلمان که از نظر فیزیکی جدای از دیوار مشهور برلین قرار گرفته است حدود ۱۴۰۰ کیلومتر طول داشت و از سال ۱۹۴۹ که اهالی شوروی، آلمان شرقی را پایه‌گذاری کردند، آلمان شرقی و غربی را از یکدیگر جدا می‌کرد و البته تا سال ۱۹۸۹ که سنگربندی‌های مرزی به‌تدریج برداشته شدند، پابرجا بود. مودلاروت دقیقاً روی این مرزبندی قرار داشت و  در آن دوره بخشی از این دهکده آرام در شرق سوسیالیست و بخش دیگر آن در غرب کاپیتالیست قرار گرفته بود.

این شکاف بتنی اکنون بخشی از موزه مودلاروت است و مواردی مانند یک برج دیدبانی، حصار فلزی، بازسازی یک مانع بسیار تقویت‌ شده و دیگر آثار نیز کنار آن در موزه قرار گرفته‌اند. رستورانی که از آن یاد کردیم در سال ۲۰۰۲ بازگشایی شده است و نام آن «زوم گرنزگِنگِر» به معنای «عابر مرزی» است. همچنین این دهکده را هنوز به نام «برلین کوچک» می‌شناسند.

امروزه به‌جای نگهبانان مسلح، گردشگران مسلح به دوربین در سرتاسر دهکده قدم می‌زنند و با اینکه بازدیدکنندگان و اهالی به‌آسانی و بدون اعتنا به تابلوهای هشدار قدیمی می‌توانند از یک طرف دهکده به طرف دیگر آن بروند؛ اما بازهم دارند از یک مرز امروزی عبور می‌کنند: مرز بین دو ایالت فدرال بایرن و تورینگن.

تصمیم دولت‌ها مبنی بر نگه‌داشتن ۱۰۰ متر دیوار در دهکده تا مدت‌ها پس از پایان جنگ سرد ادامه یافت. البته به‌جز بقایای یک گذشته‌ی از هم‌ گسیخته و انبوه گردشگرانی که برای دیدن آن‌ها و دیوار معروف می‌آیند، زندگی روزمره در مودلاروت به حالت عادی بازگشته است.

درحالی‌که مسافران یک‌روزه پیدا کردن مکان دقیق این مرز را دشوار می‌یابند، مرز در عین کوچک بودن تفاوت‌های چشمگیری بین دو طرف دهکده پدیدار کرده است. برای نمونه کد پستی‌ها، اسناد خودرو و کد تلفن آن‌ها متفاوت است. دو شهردار مجزا دارند. برخی اعیاد و تعطیلات عمومی متفاوت هستند. ضمن این‌که کودکان هر یک از قسمت‌های دهکده به مدارس متفاوتی می‌روند.

اگر بخواهید تفاوت بین دو قسمت دهکده را بهتر متوجه شوید، یک راهش این است که به خوشامدگویی‌های مردم خوب گوش کنید. تورینگنی ها که در آلمان شرقی زندگی می‌کردند عادت دارند بگویند «گوتِن تَگ» (روزبه‌خیر) که یک خوشامدگویی استاندارد آلمانی است؛ درحالی‌که بایرنی‌ها می‌گویند «گُروس گوت» (که معنای اصلی‌اش «رحمت خدا بر تو باد» است)، عبارتی که بیشتر در آلمان جنوبی (و اتریش) می‌شنوید. همچنین لهجه دو طرف دهکده کمی متفاوت است. این اختلاف‌های گویشی و لهجه‌ای هنوز در مودلاروت باقی مانده‌اند؛ البته از آنجایی که دهکده در هم ادغام شده است، کمی با هم ترکیب و یکپارچه‌تر شده‌اند. مثلاً اکنون تمام اهالی دهکده یک درخت کریسمس و یک آبشار مشترک دارند. همچنین سی‌امین سالگرد از بین رفتن مرز و از کار افتادگی دیوار را امسال در کنار هم جشن خواهند گرفت.

در هفته‌ی پیش از ۹ نوامبر ۲۰۱۹، دهکده مودلاروت نیز به جشن‌های ملی که در سی‌امین سال فروپاشی دیوار برلین و مرز داخلی آلمان برگزار می‌شوند خواهد پیوست. در این مراسم دیوار مودلاروت چراغانی خواهد شد و کاروانی از اتومبیل‌های کلاسیک آلمان شرقی در دهکده به راه خواهند افتاد. نهم دسامبر نیز مراسم دیگری در دهکده به‌ منظور گرامیداشت نخستین روز بازگشایی رسمی دیوار برگزار خواهد شد و رود تانباخ هم در این شلوغی‌ها همچنان آرام و شفاف جریان می‌یابد.

منبع: bbc.com