دسته: تکنولوژی

A اتاق خواب نوجوان در دهه ۱۹۸۰. پسری در حال گوش دادن به گروه موسیقی مورد علاقه‌اش است که مادرش وارد اتاقش می‌شود تا صمیمانه صحبت کند. یک موقعیت بسیار عادی، فقط این که این پسر پیتر کویل است، و این خاطره ای است که او چگونه به فضا رفت و رهبری گروه مزدور گاردین کهکشان را رهبری کرد.

در حال حاضر، نگهبانان – Quill، Gamora، Drax the Destroyer، Rocket و Groot، برای کسانی که هرگز فیلم‌ها را ندیده‌اند یا کمیک‌ها را نخوانده‌اند، گفته‌اند که در حال شکار هیولا هستند که به ناچار بسیار اشتباه پیش خواهد رفت. رویدادهای گسترده تر داستان در حال حرکت پیتر، که بازیکنان کنترل او را بر عهده دارند، چندین بار در طول داستان به خاطره مادرش بازخواهد گشت، یک لنگر احساسی که او را به قهرمانی دوست‌داشتنی‌تر از همتای فیلمش تبدیل می‌کند.

“/>>”/di =”dcr-91bqez”>حس فیلم… بازی Guardians of the Galaxy. عکس: Square Enix

محافظان کهکشان مارول از شما انتظار دارد که با این فرنچایز آشنایی داشته باشید. در حالی که شخصیت ها با بازیگران MCU خود متفاوت به نظر می رسند، لحن کلی بازی به شدت یادآور فیلم ها است. این عشق به موسیقی دهه ۸۰ را منتقل می کند و آهنگ های موفق در سراسر آن پخش می شود و به نظر می رسد الکس واینر صداپیشه Rocket تلاش می کند تا مانند بردلی کوپر صدا کند که صدای راکون را در فیلم ها صدا نمی کند.

این یک بازی فوق العاده زیبا است. خواه جنگلی بیگانه با اشکال ارغوانی گوشتی باشد یا خیابان های نئونی ایستگاه فضایی Knowhere، چیزهای زیادی برای تحسین وجود دارد. با این حال، دلیل بسیار کمی برای خارج شدن از مسیر شکست خورده وجود دارد، و هیچ چالشی در یافتن راه شما وجود ندارد. گاهی اوقات، با موانعی روبرو می شوید که تنها با درخواست کمک از دیگر نگهبانان می توانید بر آنها غلبه کنید، اما این نیز خطی به نظر می رسد. این همیشه نوع خاصی از دیوار است که به وضوح نشان داده شده است، که Drax می تواند آن را بشکند، و همیشه همان کابلی که گامورا می تواند قطع کند. نیازی نیست که روی این معماها فکر زیادی کنید.

هنگامی که سیارات و ایستگاه‌های فضایی را کاوش می‌کنید، نگهبانان تفسیری در حال انجام ارائه می‌دهند و کنایه‌ها و توهین‌ها را به زبان می‌آورند. شما می توانید با فشار دادن یک دکمه در مکالمه شرکت کنید، اما این تنها انتخاب هایی است که در صحنه های تنظیم شده انجام می شود که بر روایت بزرگتر تأثیر می گذارد. حجم زیاد دیالوگ ها حیرت انگیز است و نوشته در Guardians of the Galaxy بهترین چیز در مورد بازی است. دیالوگ طبیعی به نظر می رسد. کمدی، اگرچه خنده دار و با صدای بلند خنده دار نیست، اما دقیقاً با لحن فرانچایز نگهبانان مطابقت دارد. داستان، در عین سادگی، چرخش های جالبی دارد و به لطف موشن کپچر و صداگذاری بسیار خوب، شخصیت ها بسیار گویا هستند. سرعت روایت بسیار فیلمی است – هر افشاگری جدید با بحث‌های طولانی در میان نگهبانان درباره چگونگی ادامه دنبال می‌شود، و جنگ‌ها تنها زمانی رخ می‌دهند که در متن داستان معنا پیدا کند.

=۱/۱/۱/۲/۲۰۱۳ “>مبارزه خیلی ساده در Guardians of the Galaxy. عکس: Square Enix

مبارزه به طرز ناامیدکننده ای ساده است. شما به عرصه‌های بزرگی هدایت می‌شوید که در آنجا با دشمنانی روبرو می‌شوید که واقعاً آسیب می‌رسانند و باعث می‌شوند برخوردها کشیده شوند. شما فقط می توانید با درخواست از آنها برای انجام یک حمله خاص، شخصیت های دیگر را کنترل کنید، و اغلب مبارزه تنها زمانی پایان می یابد که یک هدف خاص را پایین بیاورید، که به دلیل حجم دشمنان و قفلی که از شما می خواهد یک شانه را نگه دارید دشوار است. در همه زمان ها را فشار دهید می‌توانید مهارت‌های جدیدی را بیاموزید و نگهبانان را ارتقا دهید، و کویل را به امکاناتی مانند یک اسلاید سرگرم‌کننده مجهز کنید که او را در میدان جنگ زیپ می‌کند، اما حتی در آن زمان، مبارزه کمی بیش از دو دکمه طول می‌کشد. به نظر می رسد که به همان اندازه پیمایش و معماها ساده است.

من از نگهبانان کهکشان با وجود گیم پلی لذت بردم، نه به خاطر آن. اگر فیلم بود، آن را با تپش قلب تماشا می کردم. همیشه مشتاق بودم ببینم این کار مرا به کجا می‌برد، با چه شخصیت‌هایی ملاقات خواهم کرد و داستان به چه سمتی می‌رود. اما به عنوان یک بازی، آنقدر تکراری و خسته کننده به نظر می رسد که نمی تواند خودش را حفظ کند.

• محافظان کهکشان مارول اکنون با قیمت ۵۹.۹۹ پوند منتشر شده است

مندر یکی از بهترین کتاب‌هایش، قتل راجر آکروید، آگاتا کریستی این کلمات را به زبان می‌آورد کمترین شخصیت مورد علاقه، هرکول پوآرو: «این را بفهم، منظورم رسیدن به حقیقت است. حقیقت، هر چند به خودی خود زشت باشد، همیشه برای جویندگان آن کنجکاو و زیباست.»

همه داستان های پلیسی تلاشی برای انعکاس این موضوع است. کشف حقیقت از طریق استدلال، مشاهده و منطق هوشمندانه شگفت انگیز است. شما مجبور هستید از نو به دنیا نگاه کنید: یک صندلی نابجا دیگر فقط یک صندلی نیست، بلکه نشان دهنده فرار یک قاتل است. یک لامپ برداشته شده به ما می گوید که قاتل نمی خواست دیده شود. در نگاه یک کارآگاه (یا یک کارآگاه نویس بزرگ)، اشیاء روزمره با اهمیتی بیگانه آغشته می شوند. آنها دیگر در جایی که ما فکر می کنیم مناسب نیستند نمی گنجند و وقتی جایگاه مناسب آنها را پیدا می کنیم، تصویر واضحی نمایان می شود. پوآرو کارآگاه فوق العاده ای بود، زیرا به نظم و ترتیب وسواس داشت و نسبت به جابجایی نادرست حساسیت بیشتری داشت. شرلوک هلمز می‌توانست لکه‌های کوچکی را روی کلاه ببیند و کل زندگی صاحب آن را درک کند.

چه از طریق ادبیات به تصویر کشیده شود، فیلم‌ها، نمایش‌های تلویزیونی یا بازی‌های ویدیویی، داستان‌های پلیسی به‌طور ایده‌آل ما را به شرکت در یک پازل بزرگ دعوت می‌کنند و به ما امکان می‌دهند قطعات را در کنار شخصیت‌ها در جای خود قرار دهیم. اما گاهی نویسندگان تلویزیون این فرصت را از ما می گیرند. یک مثال کلاسیک زمانی است که کارآگاه ما شواهدی را که از منابع تقریباً جادویی خود به دست آورده است، شکوفا می کند. به عنوان مثال، در اقتباس تلویزیونی شرلوک هلمز ابتدایی، شرلوک به یک گروه هکری دسترسی دارد که به سادگی می تواند اطلاعات لازم را «به دست آورد». هیچ راهی برای تماشاگران وجود ندارد که این کار را انجام دهد – ما از خود دور هستیم، گویی مخاطب شعبده باز بودیم تا همراه کارآگاه.

در ویدیو بازی‌ها، با این حال، بازیکن باید رمز و راز را خودش حل کند. در اینجا هیچ ترفند ارزان‌قیمتی وجود ندارد و این نیاز به تکنیک‌های ویژه هوشمندانه‌ای در طراحی دارد. بازی‌های کارآگاهی گاهی اوقات از بزرگان ادبیات، مانند قتل‌های ABC، بر اساس کتابی به همین نام نوشته کریستی تهیه می‌شوند – اما نه همیشه. برنده بفتا بازگشت اوبرا دین یک معمای سیاه و سفید مستقل است. در یک کشتی تجاری که خدمه آن مدت ها مرده اند و یکی از بهترین داستان های کارآگاهی در اطراف است. از زمان گابریل نایت در دهه ۱۹۹۰ – مجموعه ای از بازی های ماجراجویی به شدت بی ارزش درباره محققان فراطبیعی که با شر مبارزه می کنند – بازی ها هنر یک داستان اسرارآمیز بزرگ را اصلاح کردند.

Frogwares بازی های شرلوک هلمز (۲۰۰۲-۲۱) که توسط یک استودیوی مستقل اوکراینی ساخته شده است، برای من مظهر بازی های پلیسی آنها مملو از پازل های آزمایش مغز هستند که در مورد همه چیز از چیدن قفل ها گرفته تا محلول های شیمیایی و خواص گیاهی موضوعی دارند. هر داستانی به شما سرنخ ها و شواهد لازم برای حل جنایت را می دهد – اما شما آزاد هستید که جنایتکار واقعی را کشف کنید، جنایت چگونه انجام شده است، و مجازات آن چیست، و می توانید تک تک آن را تفسیر کنید. شواهد به نحوی که منجر به دستگیری غیرقانونی شود. در یک پرونده قتل در مورد مسمومیت با گیاهان، آیا مظنون اصلی پسر خشمگین متوفی است یا اینکه پسر هیچ چیز درباره گیاهان نمی داند او را رد می کند؟

این بازی ها اجازه می دهند شما در کاخ ذهن شرلوک پرسه می‌زنید، جایی که شواهد خلاصه می‌شوند و به شما این امکان را می‌دهند که بین مظنونان و شواهد ارتباط برقرار کنید و به نتایج (گاهی نادرست) خود برسید. اما اشتباه کردن بخش مهمی از حل پازل است. داشتن آزادی کسر اشتباه بخشی از چیزی است که این بازی‌ها را بسیار جالب می‌کند.

Frogwares از برخی از مکانیک‌های کارآگاهی مشابه (از جمله کاخ ذهن) در فضای باز خود استفاده می‌کند. -بازی جهانی Lovecraftian The Sinking City (2019). برخلاف بازی‌های شرلوک هولمز، ممکن است در حین تحقیق در ماساچوست داستانی وحشتناک دهه ۱۹۲۰، سرنخ‌ها را کاملاً از دست بدهید، و این می‌تواند نتیجه‌گیری را که به آن می‌رسید تغییر دهد. بازیکنان نقش یک کارآگاه خصوصی به نام چارلز رید را بر عهده می گیرند که از زمان ناپدید شدن USS Cyclops، کشتی ای که در طول جنگ جهانی اول در آن خدمت می کرد، دچار رؤیاها، کابوس ها و سردردهایی شده است (کشتی واقعی که بدون هیچ ردی ناپدید شد).

شهر در حال غرق شدن فضایی باورنکردنی و خزنده ایجاد می کند که شبیه خواندن داستان لاوکرافت را به تصویر می کشد – و بسیاری از شخصیت های اصلی لاوکرافت محقق بودند، حتی اگر به طور خاص کارآگاه نباشند. در داستان The Call of Cthulhu، ترستون یادداشت‌هایی را که عموی بزرگش به جا مانده است، کنار هم می‌چیند و بخش بزرگی از اکشن به یک کارآگاه، Legrasse اختصاص دارد. در فیلم The Horror at Red Hook، شخصیت اصلی کارآگاه مالون است.

شورای، در همین حال، از سال ۲۰۱۸، در اواخر دهه ۱۷۰۰ اتفاق می‌افتد و شامل انجمن‌های مخفی و مخفی و همچنین ماجراجویی‌های کلاسیک کارآگاهی است. بازیکنان نقش لوئیس دی ریشت را بازی می‌کنند که متوجه می‌شود مادرش مدتی است که از زمان ورود به جزیره‌ای که متعلق به یک ارباب سایه‌دار است گم شده است. مانند مجموعه کلاسیک کریستی شما، یک گروه کوچک و عجیب از شخصیت‌ها وجود دارد که همگی بهانه‌ای برای حضور در آنجا دارند و انگیزه‌ای برای ارتکاب جنایتی که کارآگاه در حال حل آن است، دارند.

قضاوت یک قطعه ژانر ژاپنی ۲۰۱۸ است که در منطقه خیالی کاموروچو توکیو اتفاق می‌افتد و شما را در کفش‌های سفید تاکایوکی یاگامی قرار می‌دهد، یک چشم خصوصی که در حال تحقیق درباره قتل‌های وحشتناک باندی است. در این بازی، حل جرم تنها آغاز یک داستان سخت و وحشتناک شامل نزاع‌های فراوان، در کنار تجزیه و تحلیل سرنخ‌ها و مصاحبه با شاهدان است. اگرچه مکانیزم‌های کارآگاهی آن به اندازه Frogwares دقیق نیست، اما انتخاب‌های Judgment همچنان مهم هستند و سرنخ‌ها سنگ‌هایی برای نتیجه‌گیری هستند، نه حقه‌های شعبده باز.

بازی‌های کارآگاهی هستند. به اندازه شخصیت های آنها متفاوت است، اما همه آنها داستانی را روایت می کنند که توسط یک فرد باهوش ترکیب شده است – و با کمک نویسندگان و طراحان بازی، شما می توانید آن شخص باهوش باشید. یک بازی پلیسی عالی رضایت یک پازل منطقی را با درام بین فردی بهترین داستان ها از صفحه و صفحه متعادل می کند. وقتی آنها به درستی متوجه می شوند، راهی بهتر برای تجربه یک راز وجود ندارد.

Far بازی‌های کرای اغلب، و نه غیرمنصفانه، قابل پیش‌بینی هستند – اما پس از یک بیماری همه‌گیر جهانی، قفسه‌های سوپرمارکت‌ها خالی می‌شوند و درگیری‌های شکسته می‌شوند. در محوطه های جلویی گاراژ، چه کسی به دنبال کمی پیش بینی پذیری نیست؟ یا اینکه هرج و مرج ما در یک چک لیست منظم ، با دکمه مکث قرار گیرد؟ که با وجود معماری استعماری، اتومبیل های کلاسیک و تحریم های ایالات متحده، قطعاً کوبا نیست. دهه ها فقر باعث شد که کشور پشت سر آنتون کاستیلو (با بازی جانکارلو اسپوزیتو شرور Breaking Bad)، آخرین رهبر کاریزماتیک که نوید روزهای بهتر را بدهد، متحد شد. اما وقتی معلوم شد که او بیشتر برده است تا ناجی، زمان انقلاب دیگری فرا رسیده است. وارد دنی روجاس، یک قهرمان بومی شوید که یک گروه چریکی دوست‌داشتنی، اگر چه هرج‌ومرج را رهبری می‌کند، در نبردی برای آزادسازی جزیره‌شان رهبری می‌کند.

تا اینجا ، تا اینجا Cry Cry. این فرمولی است که Ubisoft کامل شده است، و نمی توان انکار کرد که کار می کند. نشاط نقشه عظیم جهان باز یارا ، که فقط منتظر فتح آن هستید ، هنوز مثل همیشه قوی است. با این حال، شیرجه بزنید و به سرعت مشخص می شود که Far Cry 6 در واقع بر اساس دستور العمل آزمایش شده و آزمایش شده خود ساخته شده است، و چیزهایی را که قبلاً سری را عقب نگه داشته اند، اصلاح می کند.

برای مثال، در بازی‌های قبلی، انقلابیون Far Cry ساده‌لوحانه خوشبین به نظر می‌رسند. در یارا، چرخه بی پایان انقلاب و سرکوب باعث شده است که آنها خسته شوند، و از همان ابتدا شورشیان همکار شما به شما هشدار می دهند که حذف کاستیلو چیزی جز خلاء قدرت را تضمین نمی کند. این یک برداشت ادراکی و تکاملی هوشمندانه از خط داستانی معمولی ناجی است، حتی اگر بازی واقعاً آنچه را که باید اتفاق بیفتد بررسی نکند. اما پس از آن، ما در زندگی واقعی نیز راه حلی پیدا نکردیم.

به طور عجیبی، استعفای جزیره نشینان به دلیل چشم انداز تیره و تار درازمدتشان به پل زدن ناهماهنگی میان صدا کمک می کند. بیهودگی جنگ و سرگرمی شعله افکن ها – با آینده ای نامشخص، مشخص شده است که دنی تصمیم گرفته است از خودش لذت ببرد و به شما اجازه می دهد همین کار را انجام دهید.

در انحراف دیگر از فرم، هیچ شرور پر زرق و برق عجیب و غریبی وجود ندارد. در عوض، اسپوزیتو به عنوان آخرین ظالم یارا، یک اجرای بی‌رحمانه و خوش‌مزه ارائه می‌دهد. رژیم او نیز او را با ارتشی بسیار کارآمدتر و استراتژیک‌تر از آنچه که قبلاً دیده‌ایم منعکس می‌کند. این بدان معناست که برخوردهای دشمن نیاز به توجه بیشتری دارد: افزودن پزشکان، که می‌توانند از کشتار جلوگیری کنند و همراهان خود را احیا کنند، و همچنین سربازانی که برای برپایی برجک‌های اسلحه تلاش می‌کنند یا نیروهای کمکی را فراخوانی می‌کنند، از شما می‌خواهد که برای ارزیابی هر رویارویی یک لحظه وقت بگذارید.

اما، با وجود بسیاری از توانایی های ویژه مبتنی بر چرخ دنده، انواع مهمات، کوله پشتی زرهی، سلاح ها و همراهان سرگرم کننده حیوانات، هر موقعیتی سیل انتخاب ها را به همراه دارد. آیا می خواهید بی سر و صدا دشمنان را با یک تفنگ خاموش بفرستید، یا بدوید و همه را که در چشم هستند به زوبین ببرید؟ از کوله پشتی خود موشک پرتاب کنید یا کروکودیل قاتل خود را بفرستید؟ تغییر روش مستلزم گشت و گذار در منوها است، و اغلب، آسان‌تر از همه، اسلحه‌ای را که می‌شناسید و دوست دارید پیش‌فرض کنید، حتی اگر بازی شما را تشویق به آزمایش کند. خوشبختانه، هر کدام را که انتخاب کنید، بازی با تفنگ سرگرم‌کننده‌ای است.

اگر خستگی تصمیم‌گیری به شما دست می‌دهد، یارا مکان زیبایی برای استراحت است، به کناری دیکتاتورها. به طور غیرمعمول برای این مجموعه، شما در این مکان با چتر نجات نرفته اید، و موقعیت محلی دنی باعث می شود جزیره گرمسیری مانند زمین بازی شخصی شما احساس شود، خواه در حال ماهیگیری، ردیابی حیوانات افسانه ای یا شکار گنج باشید. با این حال، پیشنهادات زیادی وجود دارد، بنابراین اگر می‌خواهید احساس خستگی نکنید، باید به زمان جزیره بروید. اینجا هیچ خط پایان مشخصی وجود ندارد.

این به نظر می‌رسد برداشتی بسیار صادقانه‌تر از آنچه Far Cry برای بیشتر مردم است: یک جعبه اسباب‌بازی شاد و آشفته. جا برای بهبود وجود دارد – برای شروع، بازنمایی مشکوک آمریکای لاتین – اما شکی نیست که این چیزی شبیه بیداری برای سریال است و ایده‌هایی را بررسی می‌کند که من هیجان‌زده هستم که در تکرارهای آینده اصلاح شوند. به طور خاص، کنار گذاشتن تظاهر دست و پا گیر رستگاری سیاسی، دست شما را در انتخاب و انتخاب ماجراجویی آزاد می گذارد، چه سرنگونی کاستیلو یا فقط تاج گذاری قهرمان گرن پریمو. مانند یارا، Far Cry 6 سرشار از پتانسیل است – فقط باید آن را ارتقا دهید و شکل دهید.

• Far Cry 6 اکنون منتشر شده است. ۵۴.۹۹ پوند.

T دستور بازی Metroid واضح و مختصر است: یک سیستم هزارتوی از اتاق ها و راهروها ، یک محیط ظالمانه علمی تخیلی ، یک سری افزایش قدرت اسلحه ای با حس خوب یک پرش با احساس عالی. نقشه محدودی را که به تدریج و با پاداش باز می کنید. Metroid Dread در همه این موارد مهارت دارد: بازی کردن برای مدتی احساس خوبی دارد. اما متوجه شدم که خسته کننده است. چیزهای کمی برای نگه داشتن بازیکن در جهان فراتر از احساس یک حمله یا فرار کامل وجود دارد. در ۲۰ سالی که ما آخرین بار شکارچی فضل Samus Aran را در یکی از این ایستگاه های فضایی دو بعدی دیدیم ، چندین بازی مستقل با فرمت Metroid – مانند Iconoclasts و Hollow Knight – ارائه شده است که فضای ، عمق و عمق بیشتری را ارائه می دهند. زندگی نسبت به تونل های ساده و قابل پیش بینی Dread. در شکار شما این تقریباً تمام قصه گویی هایی است که در اختیار شما قرار گرفته است ، خارج از پانل های متنی و صحنه های کوتاه و ناخوشایند در شروع بازی که ما را در جدول زمانی Samus Aran ثابت می کند. او با دشمنان قدیمی و برخی از دشمنان جدید روبرو می شود. این سیاره هیچ متحدی برای بازیکن ندارد. او تلاش خود را کاملاً ناتوان آغاز می کند، کت و شلوارش تخریب می شود، و ما او را به سمت سطح هدایت می کنیم، و توانایی هایش را در طول راه به دست می آوریم. این بازی راهنمای زیادی ارائه نمی دهد و چالش سختی است.

با توجه به اینکه Samus تنها است و شکار می شود ، بازی باید غیر مهمان نواز باشد ، اما در عوض ، احساس چندانی ندارد. درخشش گرافیکی در برابر ساختمان ضعیف جهان در حال حاضر کار می کند: نه ترسناک است ، نه کلاستروفوبیک. من به ندرت وحشت زیادی را تجربه کردم. حتی تحت تعقیب قرار گرفتن توسط روبات های جنگی سرکش، در ابتدا یک تجربه وحشتناک، به جای آن ناامید کننده می شود: هیچ چیز در مورد آنها تهدیدی را تداعی نمی کند. اجتناب از آنها کمی سخت‌تر می‌شود، قدرت‌هایی که از آنها دریافت می‌کنید جالب‌تر می‌شوند، اما هیچ هیجانی در طول مسیر وجود نداشت. این بازی کوتاه نیست ، و تکرار آن بسیار سریع آشکار می شود و بسیار تکان دهنده است.

ترس برای بسیاری از بازیکنان قدیمی Metroid که دوست دارند لذت بخش و رضایت بخش خواهد بود. خاطرات ماجراهای قدیمی ساموس: از نظر عینی ، بازی احساس خوبی دارد. برای تازه واردانی که ممکن است با انتظارات متفاوت به اینجا برسند، ممکن است سرمایه گذاری باقی بمانند. اگر بعد از انجام بسیاری از بازی های مستقل که از آن الهام گرفته اید ، به Metroid می آیید ، بدانید که در حالی که دستور غذا در اینجا یکسان است ، طعم متفاوت ، ساده تر و جسورانه تری وجود دارد. جزئیات کمی وجود دارد که حسی از یک جهان زندگی شده یا مشکل دار را نشان می دهد ، یا به ساموس عمیق تر می شود ، به عنوان یک مسافر ، مصون از موجوداتی که برای تحقیق به او اعزام شده است ، فرستاده ای تنها در یک سیاره بدخیم.

شاید من زیاد درخواست می کنم. ما ماریو را نجات نمی دهیم زیرا او شاهزاده خانم خود را نجات می دهد ، یا نمی پرسیم انگیزه تام نوک در امپراتوری املاک و مستغلات او چیست. مانند تقریباً همه بازی های نینتندو ، با میراث طولانی و پرش های عالی ، این بازی حس خوبی دارد و این کافی است: اما من به اندازه کافی به عنوان نینتندو نمی رسم. من احساس ترس را ترک کردم که شاید میراث واقعی 2D Metroid بیشتر بازی هایی باشد که از آنها الهام می گیرد و نه خود بازی ها.

• Metroid Dread در حال حاضر خارج شده است. ۴۹.۹۹ پوند

من سال ۲۰۱۳ ، شاعر آن زمان ، اکنون فینالیست جایزه بوکر پاتریشیا لاک وود توییتی در Paris Review نوشت: “آیا پاریس خوب است یا نه” توییت ، که ویروسی شد ، در سطوح مختلف خنده دار بود ، اما به ویژه پیشنهاد آن این بود که هرکسی می تواند برای ارزیابی کیفیت یک کل شهر جسارت کند. مجله در یک وبلاگ تحت عنوان The Paris Review Paris (حکم را؟ بسیار خوب است! “) ، اما پوچ بودن این فرض در ارزیابی سریع و زبان به گونه ای تصدیق شد. مرور یک شهر درخشان ، در تمام بردارهای متعدد مادی و اجتماعی – سیستم های ترافیکی و شبکه های فاضلاب ، چشم انداز شغلی و نگرش پلیس ، آلودگی هوا و باشگاه های کتاب ، گالری های هنری و هجوم حیوانات موذی – بدیهی است که مزخرف است.

با این وجود ، این امر هرگز منتقدان را از بازبینی جامع بازی های ویدئویی باز نمی دارد ، علیرغم این واقعیت که هر یک شامل تعداد زیادی از کلانشهرهای آمریکا که از آنها تنظیمات خود را وام گرفته اند. البته اینها تفریحات ساده و مسطح شهرهای انسانی هستند ، اما هر کدام به اندازه کافی پیچیده هستند تا طیف وسیعی از لنزهای مهم را دعوت کنند. انتخاب خود را انتخاب کنید: معماری یا توپوگرافی؟ جامعه شناسی یا ادبی؟ سینمایی یا طنز؟ آیا نحوه عملکرد ماشین ها یا موسیقی پخش شده توسط ایستگاه های رادیویی مختلف بازی را ارزیابی می کنید؟ کیفیت نور در طلوع آفتاب دیجیتال ، یا قدرت شوخی ها در مجموعه های استندآپ مجازی ریکی جرویس؟ هر رویکرد نمایی متفاوت ، یک متن جدید ، یک پیشنهاد جایگزین ارائه می دهد. ایده یک ارزیابی کامل و گرد از بازی های این عظیم و چند وجهی نه تنها خنده دار است ، بلکه صریحاً خسته کننده است.

اکنون ، با اعلام به اصطلاح ریمسترهای سه بازی سه بعدی در سری-۲۰۰۱’s Grand Theft Auto III ، Vice City 2002 و San Andreas 2004 ، به ترتیب در نسخه های اصلاح شده نیویورک ، میامی و لس آنجلس-بعد دیگری به مأموریت غیرممکن منتقد احتمالی اضافه شده است: چگونه می توان طنز بسیار مورد توجه هر بازی را از منظر معاصر در نظر گرفت. ارزیابی مجدد آثار خلاق قدیمی با توجه به ارزش های امروزی یک امر شگفت انگیز است ، اما این یک سوال مشروع برای مجموعه ای از بازی ها است که به دلیل ارسال نیرومند آنها از جامعه آمریکا مشهور است ، و به زودی در منظره ای که هنوز در معرض دود و دود قرار دارد ، احیا می شوند. از رگبار فرهنگی ریاست جمهوری ترامپ.

به نظر می رسد این مورد از داخل استودیوی توسعه بازی اسکاتلندی نیز مشاهده شده است. دن هوسر ، بنیانگذار Rockstar Games ، در گفتگو با GQ در سال ۲۰۱۸ مدعی شد که جهان در حال حاضر بسیار بیهوده است تا بتواند یک Grand Theft Auto جدید را در خود جای دهد. هاوسر ، که سال گذشته سمت خود را به عنوان نایب رئیس خلاق در شرکت ترک کرد ، نکته ای دارد. اینطور که او می گوید ، آمریکا کاملاً “فراتر از هجو” است یا خیر ، وقتی یک توطئه گر وگان با نقاشی های صورت و ستارگان و کلاه شاخ دار به تشویق رئیس جمهور فعلی ساختمان کنگره در واشنگتن را مورد حمله قرار می دهد ، ملت احتمالاً فراتر از تقلید است. شرارت کارتونی راست سیاسی (“مرگ بر فقرا!”) و توربوپوریتانیسم چپ های سیاسی (“مرگ برای نامطمئن!”)-هر دو کاریکاتورهای متورم ساخته شده از هسته های حقیقت-فضای کمی برای اتاق باقی می گذارند مبالغه سهام GTA. پس چگونه می توان این بازی های قدیمی را در فضایی که بیشتر با تبعیض های ریز هماهنگ است ، گذراند و ظاهراً در مورد فعالیت های خلاقانه کمتر می تواند مزایای تردید را تحمل کند؟

در واقع ، طنز تنها ویژگی جزئی سه گانه GTA ها در اوایل دهه ۲۰۰۰ بود. در آن زمان ، سازندگان آن عمدتا نگران از بین بردن شکاف فرهنگی بین فیلم و بازی بودند. از بازیکنان واقعی هالیوود برای صداگذاری و ارتقاء این شخصیت های ظریف استفاده شده است: ری لیوتا از گودفلاس ، فیلیپ مایکل توماس معاون میامی ، دنیس هاپر از Apocalypse Now و ساموئل ال جکسون از تارانتینو (فرصتی برای بازبینی مجدد این اجراهای فوق العاده در بازسازی ها خوش آمدید). داستانهای بازیهای اولیه عمدتا متفاوت ، اما مشابه رویای آمریکایی را نشان می دهد ، جایی که نابرابری و ناامیدی با آرزوها و فرصتهای جنایی روبرو می شود. در اینجا پس زمینه طنز آمیز محیط-نام مغازه ها ، تابلوهای تبلیغاتی Saul Goodman ، تبلیغات رادیویی بیش فعال در بازی ، که عمدتا با هدف خلاء و ظلم سرمایه داری در اواخر مرحله در آمریکا انجام می شود-چیزی بیشتر از یک زمینه حمایتی برای داستان پیش زمینه.

اهداف بازیها-داروسازی بزرگ ، صنعت تندرستی ، اعتیاد به پلیس ، وحشیگری پلیس ، حتی بی رحمی در پرورش گوشت باتری (“ مرغ پرنده ای با مغز کوچک است ، بنابراین فرض می کنیم او هیچ دردی احساس نمی کند … ”) – قانونی باقی می ماند ، در حالی که حالت اولیه طنزآمیز آن ، که به بهترین وجه به عنوان“ خطر ”توصیف می شود ، دارای سابقه طولانی و ممتاز است. اما ، صرف نظر از جنسیت گرایی بی فکر که در فیلمنامه ها وجود دارد ، سخت است که استدلال کنیم که شوخی های با ذهن بالاتر چیزی بیش از تاریخ و اساسی احساس می کنند.

“من در خیابان ها در گروه های گروهی به تیراندازی مردم و مصرف مواد مخدر می پردازند. ”یکی از سربازان ارتش آمریکا به شخصیت شما در سان آندریاس ۲۰۰۴ می گوید. “اکنون من از خودم چیزی می سازم. من مردم را می کشم و مواد مخدر را برای سیا اداره می کنم. ” تبلیغات رادیویی Ammu-Nation ، یک فروشگاه زنجیره ای اسلحه در بازی ، هشدار می دهد که “پلیس به طور متوسط ​​۳۵ دقیقه طول می کشد تا به تماس ۹۱۱ پاسخ دهد … در آن زمان یک سارق می تواند با همسر شما کنار بیاید ، سیگار بکشد سیگار ، او را برگردان و چند ثانیه وارد شو … اجازه نده بدترین اتفاق برایت بیفتد … از راه میهن پرستانه خودت محافظت کن. ” جفت خواهی زن و مرد با ترس و وطن دوستی برای فروش اسلحه به صاحبان خانه احتمالاً هنوز هم در برخی از مناطق آمریکا اتفاق می افتد ، اما همانطور که اغلب در مورد طنز GTA ، با پرتاب های بی رویه آن ، نکته ظریف تری در مورد بازاریابی سمی در بازوهای مصرف کننده وجود دارد. شوخی فاحش در مورد تجاوز جنسی غرق شده است.

در سال ۲۰۰۸ در GTA IV ، که در یک خلیج نیویورک واقع شده است ، مشعلی که مجسمه آزادی در اختیار داشت-که پناهندگان را به صورت نمادین به کشور هدایت می کند تا به زندگی جدید خود برسند-با یک فنجان قهوه به سبک استارباکس جایگزین شد. گاف بصری نشان می دهد که پیشنهاد شریف آزادی آمریکا به همه تازه واردان با پیشنهاد مصرف گرایی مبادله شده است. این یک نکته معتبر است که به طرز تلخی بیان شده است – که ارزیابی منصفانه ای از رویکرد سریال به طنز است. اینجا عمدتاً دنیایی از بازیگران انگلیسی مدرسه است – هتل “وانک هاف”. نمایندگی های خودروهای لوکس ، “Wang Cars”. همانطور که شکسپیر به ما آموخت ، کمی بازی با کلمات خودارضایی اشکالی ندارد ، اما اگر همه اینها به یک نقطه اوج معنادار و خوب برسد ، کمکی نمی کند.

آیا مجموعه بازی های ویدئویی می تواند آیا میلیاردها دلار انتقاد معناداری از سرمایه داری آمریکا ارائه کرده است؟ جالب است که آن را امتحان کنید. برای جلوگیری از قضاوت بیهوده ، طنز باید امکان تغییر را در نظر بگیرد. داستان هشدار دهنده باید دگرگونی ایجاد کند ، اگر نه در قهرمان داستان ، حداقل در مخاطب. با این حال ، در پایان داستان های GTA ، حتی اگر شخصیت ها چیزی آموخته باشند ، از بازیکن دعوت می شود تا به استفاده دائم از جنایت خود ادامه دهد.

با این وجود ، این بازی ها در حال حاضر به عنوان نمونه های اولیه از خالق اصلی بازی های ویدئویی که در یک سریال پرفروش به نقطه سیاسی می پردازد ، می تواند مورد توجه تاریخی قرار گیرد. و نکاتی درباره محدودیت ها و نادرست بودن رویای آمریکایی نشان می دهد که نارضایتی ها و انگیزه های غیرانسانی که امروزه در رسانه های اجتماعی به شدت افزایش یافته است ، مدت ها پیش از ظهور استیو بنن و اطرافیان غم انگیز او بوده است.