دسته: اخبار ورزشی

درخششی طلایی در این شب تاریک در جنوب غربی لندن روشن شد، و نه همه اینها به پیراهن متمایز میهمان بستگی داشت. انگلیس پیروزی‌های بزرگ‌تری بر استرالیا داشته است، اما نشان دادن وعده‌های درخشان از سوی مارکوس اسمیت و هشتمین برد متوالی گل سرخ در این مسابقه از سال ۲۰۱۶، اکثریت تماشاگران را نسبت به آینده میان‌مدت تیم میزبان خوش‌بین کرد.

ادی جونز همیشه از کارفرمایان سابق خود و با توجه به اختلال Covid-19 در آستانه بازی، این نتیجه او را به همان اندازه لذت خواهد برد. پس از تلاش خوب ایرلند در برابر نیوزیلند، دیدن All Blacks در زمین چمن انگلیس در این هفته آموزنده بود، اما قهرمان جهان Springboks همچنان یک فشارسنج مفید برای ارزش واقعی پاییزی سمت تغییر شکل جونز خواهد بود.

اگر هنوز این ظن آزاردهنده وجود دارد که بازی با چند بازیکن دیگر در بهترین موقعیت‌هایشان تفاوت بزرگی ایجاد می‌کند، اسمیت به وضوح می‌تواند برای سال‌ها گزینه اول شماره ۱۰ کشورش باشد. اولین پاس کامل مرد هارلکین پس از تنها هفت دقیقه امتیاز خوبی را برای بازیکن مسابقه، فردی استوارد ایجاد کرد، و علیرغم برخی توجهات عضلانی از خط میانی والابی، او حضور پر جنب و جوشی داشت. هنری اسلید که عمدتاً در زمین عقب مستقر شده بود اما مجوز پرسه زدن به او داده شد، ۴۰ دقیقه ابتدایی قابل توجهی داشت در حالی که کایل سینکلر، کورتنی لاوز و تام کوری همگی از جوراب های آبی تیره خود استفاده کردند.

پنج پنالتی از اوون فارل نیز یک بازگشت مناسب بود، که تنها با دیدن کاپیتان که در ۱۲ دقیقه مانده به پایان با مشکل مچ پا لنگید، خدشه دار شد. مطمئناً این رویداد از نظر بصری قابل توجه بود، زیرا RFU یک نمایش صدا و نور قبل از مسابقه را بسیار دور از گروه موسیقی هنگ در گذشته سفارش داده بود. در میان نورافکن‌ها و آتش‌بازی‌ها، انگلیس توسط مارو ایتوجه به بیرون هدایت شد و پنجاهمین بازی خود را روی صحنه برد که باعث می‌شد حتی همسر مشهور جدیدش، Jay-Z، یک ابروی تحسین‌برانگیز بالا بکشد.

در حالی که فارل در داخل خود بود، توپ را در دریافت کننده دوم دریافت کرد، اما، در تئوری، دفاع والابی بیشتر پایه ها را پوشانده بود. آنها بدون توانایی اسمیت در دستکاری فضای روبروی خود، یک پاس دو پمپ کوچک و کاملاً زمان‌بندی‌شده به استوارد رعد و برقی که به مدافع کناری بزرگ این فرصت را می‌دهد تا از پشت پوشش منحرف شود و اولین تلاش آزمایشی خود را ثبت کند، حساب کردند.

علائم مشخصاً برای تیم استرالیایی شوم بود که هرگز واقعاً خط میزبانی را تهدید نکرد. پس از انبوهی از پنالتی های فارل و جیمز اوکانر، انگلیس تنها زمانی از امتیاز چشم نواز دیگر محروم شد که جیمی جورج، که با یک پاس زیبای لاوز کنار گذاشته شد، در مقابل تیرک ها با شانه غیرقانونی وینگر تام رایت متوقف شد. هزینه آن برای رایت ۱۰ دقیقه در سطل سین ​​بود و در غیاب او، ترافیک تقریباً یک طرفه بود. مداخله دیرهنگام ناامیدانه نیک وایت و از بسیاری جهات، والابی ها تا پایان عمر معلق ماندند. پنالتی نهایی ۱۸ بر ۹ در برابر میهمان نشان دهنده تعادل مسابقه بود و انگلیس، ۱۶-۱۲ در این فاصله، باید خیلی جلوتر می بود. حتی اسلید آزادانه، در هکتارها فضا با جانی می در بیرون از او، به گذشته نگاه خواهد کرد و منعکس خواهد کرد که انگلیس از همه فرصت‌هایی که به دست آورده استفاده نکرده است، با تلاش سریع بن یانگ نیز منتفی است.

با این وجود، استرالیا در نیمه دوم با افتخار به راه و روشی که در آن تلاش کرده بود، می رفت. از داشتن همه بهترین بازیکنان خود. سامو کریوی می‌توانست تفاوتی ایجاد کند و با مصدومیت دو نفر از عوامل خط مقدم خود، روی شانه‌های جیمز اسلیپر قرار گرفت و اولین تست خود را از سال ۲۰۱۲ با سر محکم انجام داد.

با توجه به اینکه این یکصد و سیزدهمین آزمون او بود، این مدت طولانی است. زمان بین نوشیدنی‌ها، اما این حرفه‌ای بود که به دور کامل می‌رسید. Slipper در اولین بازی خود مجبور شد از روی نیمکت بیرون بیاید و در هر دو طرف اسکرام مقابل حریف غالب انگلیسی قرار بگیرد و این یک مورد قطعی از دژاوو بود. با توجه به اینکه آلن آلالاتوا و تانیلیا توپو هر دو از آسیب‌دیدگی سر بهبود می‌یابند و اولی هاسکینز از لندن ایرلندی تنها دیر به تیم اضافه می‌شود، ۶۷ دقیقه حضور او در زمین نشان‌دهنده شخصیت قابل توجه دیگری بود.

“/>”/>”/> class=”dcr-qumu7i”>جمی بلمیر برای مهر و موم پیروزی تلاش می کند. عکس: تام جنکینز/The Observer

حتی پس از اینکه به آنگوس بل که به همان اندازه سرکشی می‌کرد، کارت زرد در دقیقه ۴۸ به خاطر ابطال کردن لاووز دریافت کرد، این داستان به همان اندازه سرسخت بود. استرالیا می‌توانست به امتیاز ۱۹-۱۸ برسد، اگر ضربه پنالتی لاوس به خاطر تکل کمربند ایمنی توسط پیت سامو برگردانده نمی‌شد، اما پنالتی پنجم فارل در ۱۵ دقیقه مانده به پایان و یک پرتاب سه امتیازی دقیقه ۷۳ از اسمیت، اعصاب انگلیسی‌ها را آرام کرد. قبل از یک گل تاخت و تاز در آخرین دقیقه از جیمی بلمیر، چهارمین تلاش هوکر جایگزین در چندین تست، سرانجام سقف را بالا برد.

Aدر این نکته، شگفت‌انگیزترین چیز در مورد صعود نیوزیلند به فینال جام جهانی T20 این است که همه هنوز از آن شگفت زده می‌شوند. اصلا این تیمی است که به فینال جام جهانی ۲۰۱۵، فینال جام جهانی ۲۰۱۹ (البته به دلیل یک بند در حروف کوچک شکست خوردند) ، که برنده افتتاحیه قهرمانی تست جهانی، و در حال حاضر در کریکت تست و ODI بهترین تیم جهان هستند. در پنج سال گذشته، آنها بهترین و موثرترین تیم همه فرمت در این ورزش بوده اند. و با این حال، سه هفته به پیش‌نمایش مسابقات برگردید و متوجه می‌شوید که آن‌ها در شرط‌بندی ششم بودند.

هند، پس از آن انگلیس، پاکستان، بهترین‌ها بودند. استرالیا، آفریقای جنوبی و نیوزلند. با توجه به روشی که همه ما در مورد آنها صحبت می کنیم، “و نیوزلند” شاید چیزی باشد که آنها باید نام طرف را تغییر دهند. همیشه یک فکر بعدی، دومین مورد علاقه همه. حدس می زنید نیوزلندی ها از این موضوع کاملا راضی هستند. در دهه ۲۰۰۰، زمانی که All Blacks همیشه در دور حذفی جام جهانی راگبی منفجر می‌شد، نظریه‌ای وجود داشت که این تیم نمی‌توانست فشاری را که به دلیل محبوبیت ایجاد می‌شد تحمل کند. این مشکلی نیست که سیاه‌کلاه‌ها باید نگران آن باشند، حتی در حالی که آنها اغلب همه را شکست می‌دهند.

آنها نه تنها خود را به بهترین تیم جهان تبدیل کرده اند، بلکه به نوعی این کار را انجام داده اند بدون اینکه هیچ کس واقعاً متوجه شود که این اتفاق می افتد. آنها کاملاً استتار شده‌اند، تیمی بی‌رحمانه کارآمد که خود را به‌عنوان دسته‌ای ناقص از مستضعفان از دست‌فروش‌های دنیا در می‌آورند. آنها یک یازده جهانی هستند که انگار ایلفورد ثانیه هستند. به همین دلیل است که از آنها بپرسیم دقیقاً چگونه در مورد این دگرگونی پیش رفته اند، نکته گرانبهایی وجود ندارد (من تجربه شد، مکرراً)، زیرا یک پاسخ مناسب پوشش آنها را منفجر می کند و به طرز ناراحت کننده ای مانند لاف زدن به نظر می رسد.

اگر از بازیکنان ارشد آنها بپرسید، آنها در مورد فرهنگ تیم صحبت خواهند کرد، در مورد مجموعه ای از ارزش هایی که برندون مک کالوم در زمانی که کاپیتان بود شکل گرفت. آنها به قدرت چیدمان داخلی خود و کیفیت زمین هایی که در آنها بازی می کنند اشاره می کنند و در پایان شما هیچ ایده واقعی ندارید که چگونه کشوری که طبق آخرین گزارش های هیئت مدیره فقط ۶۸۳۸۳ بازیکن ثبت نام شده و تقریباً نیمی از پولی که ویرات کوهلی دارد، تیمی را به وجود آورده است که می تواند به طور مداوم تیم های بزرگتر و دارای منابع بهتر را شکست دهد. شاید شانس بیشتری داشتید که از آرکل بخواهید توضیح دهد که چرا می تواند اینقدر سریع بدود.

دوون کانوی در مقابل انگلیس شش ضربه می زند. او پس از بیرون آمدن با مشت خود را شکست و دستش را از دست داد. نهایی. عکس: حمد اول محمد/ رویترز

از این فاصله، به نظر می‌رسد که حداقل نیمی از آن ۶۸۳۸۳ ظاهراً قادرند چند مورد را به هم بزنند. شش ها و بولینگ یک مرتبه ای یکی دو، یک چهارم دیگر آنها می توانند ویکت را نیز حفظ کنند، بخش بزرگی از بقیه کاسه ها با سرعت ۸۵ مایل در ساعت می چرخند و درز می گیرند، و دیگری کین ویلیامسون است. این تیمی است که نقش داریل میچل را بازی می‌کند، بازیکنی که هرگز در کریکت حرفه‌ای باز نشده است، در صدر جدول، که یک بولر سریع به نام لاکی فرگوسن را از دست داد و توانست در آدام میلن دیگری را جایگزین او کند. آنها نفر سوم، کایل جیمیسون را روی نیمکت گذاشتند. آنها حتی نمی توانستند فین آلن، راس تیلور و کالین دی گراندوم را در تیم جا بدهند. ، هنوز هم در عمق قدرت رشک برانگیزی دارند. و آنها به آن نیاز دارند، حالا که دوون کانوی مجبور شد از فینال خارج شود، زیرا پس از اینکه شب گذشته مقابل انگلیس بازی کرد، هنگام مشت زدن به چوب دستش شکست (گفت: “این هوشمندانه ترین کاری است که او انجام داده است.” سرمربی گری استید). کانوی یک باخت بزرگ است، در یک زمان بد.

زیرا البته یک چیز در این تصویر کم است. همانطور که جیمی نیشم وقتی از او پرسیده شد که چرا پس از پیروزی تیم در نیمه نهایی خود از جشن گرفتن امتناع کرد، گفت: “کار هنوز تمام نشده است”. نیوزلند ممکن است قهرمان مسابقات جهانی تست شده باشد، اما آنها هرگز در مسابقات بین المللی کریکت توپ سفید پیروز نشده اند. و اگر این فشار کافی نبود، این بار باید استرالیا باشد که دوباره در راه است. برای استفاده از کلیشه جدید، این یک “تطابق” نیست که بسیار مناسب آنها باشد. وب‌سایت تاریخ خود دولت نیوزیلند رقابت با استرالیا را مانند رقابت با «یک خواهر یا برادر بزرگ‌تر که همیشه ما را جدی نمی‌گرفت» توصیف می‌کند.

The Spin: ثبت نام کنید و ایمیل کریکت هفتگی ما را دریافت کنید.

استرالیایی ها ۱۶ سال صبر کردند قبل از بازی با نیوزلند در یک تست یکباره، آنها را با یک اینینگ و ۱۰۳ ران در یک روز و نیم شکست دهید، سپس (وقتی بزرگ شدید برگردید) از بازی مجدد آنها برای ۲۷ سال دیگر خودداری کنید. در مجموع، نیوزلند ۲۱۲ بار در این سه فرمت با استرالیا بازی کرده است و تنها در ۵۱ بازی آنها را شکست داده است که بدترین رکورد برد/باخت آنها در برابر هر تیمی در کریکت بین المللی است. در پنج سال گذشته نیز خیلی بهتر نبوده است، زمانی که استرالیا آنها را در پنج آزمایش از پنج آزمایش، شش مورد از ۱۱ ODI و پنج مورد از ۹ T20 شکست داده است. آخرین باری که آنها در یک فینال با هم دیدار کردند، در جام جهانی ۵۰ بازی در سال ۲۰۱۵، استرالیا آنها را مارمالا کرد.

این یکی از بازی‌هایی است که به نظر نمی‌رسد بازی با تیم ضعیف در آن سودی نداشته باشد. خاموش شاید به همین دلیل است که وقت آن رسیده است که نیوزلند بپذیرد که با توجه به هر چیز دیگری که اخیراً به دست آورده است، آنها باید به عنوان برگزیده برای بردن آن باشند.

اما رادوکانو قرار است از دعوت آزاد اتحادیه فوتبال راگبی برای حضور در یک انگلستان صرف نظر کند. با وجود ابراز امیدواری ادی جونز که “به زودی او را در تویکنهام خواهیم دید”، گاردین متوجه می شود.

جونز روز پنجشنبه فاش کرد که شخصا رادوکانو را فرستاده است. نامه‌ای برای شفاف‌سازی نظراتی که در مورد نشانه‌های شهرت بیان کرد، که واکنش خشمگینی را برانگیخت و منجر به سرمربی انگلیس متهم به تبعیض جنسی شده است. با این حال، قابل درک است که در حالی که رادوکانو یک دعوت آشکار برای توئیکنهام از RFU دارد، انتظار نمی رود که او در بازی روز شنبه برابر استرالیا یا بازی مقابل آفریقای جنوبی یک هفته بعد شرکت کند.

مسابقه ای پر از درام که حتی پس از ران های پایانی همچنان ادامه داشت ضربه خورده بود و بازیکنان زمین را ترک کرده بودند، با چندین بازی انفرادی فوق‌العاده و چند تغییر داستانی غیرمنتظره، با متیو وید به پایان رسید که استرالیا را به پیروزی بر پاکستان و جایگاهی در یک مکان کاملاً ضد پادپا تبدیل کرد فینال جام جهانی T20 مقابل نیوزلند در روز یکشنبه.

Tاو افشای عظیم رفیق برای مردان و زنان یورکشایر شگفت‌انگیز نبوده است. از سوابق جنوب آسیا، که بسیاری از آنها با گاردین مصاحبه کرده اند، معتقدند جامعه ای را که در آن زندگی کرده اند، منعکس می کنند.

کامران عباسی در Yorkshire، پخش شد کریکت او آنجا بود، و احساس می کرد که در هر مرحله نژادپرستی را تجربه می کند. کتاب انگلیسی او درباره تجربه مهاجران کریکت، مبارزه تاریخی یورکشایر با نژادپرستی را بررسی می‌کند.

اندرو گیل، سرمربی یورکشایر به دلیل توئیت تاریخی تعلیق شد

بیشتر بخوانید

او می‌گوید: «فکر نمی‌کنم وجود نژادپرستی مورد مناقشه باشد. “در بسیاری از تنظیمات بسیار عادی است. به عنوان یک فرد سیاه پوست یا آسیایی، می توانید هر بار که آن را می شنوید با آن مبارزه کنید یا گاهی اوقات تصمیم می گیرید که فقط اجازه دهید به عنوان کلمات احمقانه کسی که نمی شناسید و دیگر هرگز نخواهید دید، بگذرد. چیزی که آن را بسیار ناراحت‌کننده‌تر می‌کند زمانی است که مداوم است و به اصطلاح از طرف دوستان، همکاران یا هم تیمی‌ها می‌آید.

«در پایان دقیقاً مهم نیست آنچه مایکل وان گفت، در ساعت او اتفاق افتاد، او یک بازیکن ارشد و کاپیتان سابق انگلیس بود. تمام نظراتی که در رختکن یا در زمین اتفاق افتاد یکباره نبود. مشکل این است که هیچ کس در یورکشایر چیزی نگفت یا سعی نکرد به آن پایان دهد.”

حلیمه خان، موسس و مدیر عامل Opening Boundaries، سازمانی که از ورزش استفاده می کند. ابتکارات به عنوان محرک مثبت تغییر اجتماعی، موافق است که مشکل در ساختارهای ذاتی باشگاه است.

“کارهای زیادی وجود دارد در نحوه مشارکت شخصی، ساختاری و سازمانی آنها انجام دهند. آنها تبعیض را پذیرفته اند، بخش مهم این است که مسئولیت پذیری وجود نداشت. وقتی از سطح مشارکت فراتر رفتید، اینجاست که نابرابری واقعاً شروع می‌شود، باید از دود و آینه فراتر بروید.

«لرد پاتل [کرسی جدید باشگاه] وارد شده است. و در مدتی که در پست بود کار شگفت انگیزی انجام داد، رهبری، همدلی و مهربانی را از خود نشان داد، اما پس از ۱۸ ماه در نهایت یک فرد رنگین پوست از فرد رنگین پوست دیگر عذرخواهی می کند. پاسخگویی کسانی که مرتکب اشتباه شده اند کجاست؟

او فکر می کند که چالش های خاصی برای زنان آسیای جنوبی وجود دارد که تلاش می کنند وارد این سیستم شوند، زیرا کمبود فرهنگی وجود دارد. درک کردن. من خواندم که یکی از بازیکنان مسلمان می گوید مجبور شده اند شلوارک بپوشند. من فقط فکر می کنم این یک انتخاب شخصی است، هیچ تاثیری بر بازی ندارد و به آنها کمک می کند در محیطی که ورزش مورد علاقه خود را انجام می دهد احساس امنیت کنند. بیشتر دوران بزرگسالی خود را با کریکت یورکشایر بازی کرد و به مدت ۳۵ سال رئیس لیگ Quaid e Azam بوده است. او قبل از استعفا به مدت سه سال، بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۷، برای بنیاد یورکشایر کار کرد.

«من مستقر بودم در هدینگلی، و دیدن فرهنگ ناامیدکننده بود. وقتی رسیدم، فقط یک نفر دیگر رنگین پوست بود. او به عنوان نظافتچی در پارکینگ کار می کرد. این یک فرهنگ سفیدپوست، طبقه متوسط، جوان و تنبل بود. وارد دفتر شدم و احساس کردم وارد یک باشگاه جوانان شده ام. اصلاً احساس خوشایندی نداشتم.

«زبان و رفتار کلیشه‌ای زیادی در رابطه با جامعه آسیایی وجود داشت. من به این فکر افتادم که باید باشگاه‌های بیشتری مانند باشگاه من [کلیسای بزرگ هورتون] داشته باشیم که فرصت‌های بیشتری برای جوانان ایجاد کند، اما آنها باشگاه‌های بیشتری نمی‌خواستند. آنها رانندگان تاکسی و کارگران رستوران را می خواستند که در پارک بازی کنند. برخی از آن‌ها از بانک مرکزی اروپا و استراتژی آن‌ها در جنوب آسیا ناشی می‌شد.

«من در برخی از برنامه‌ریزی‌ها شرکت داشتم، اما زمانی که استراتژی منتشر شد، کاملاً متفاوت از آنچه من بودم، بود. امیدوار بود ببینم سرمایه‌گذاری زیادی از سوی اسپورت انگلیس انجام شده است که می‌خواهند شاهد افزایش نرخ مشارکت در میان بزرگسالان باشند. اما برای من این افزایش مشارکت نبود، مشارکت عظیمی در جامعه جنوب آسیا وجود دارد، مشکل پیشرفت به سطح بعدی بود، در حالی که یورکشایر آن را به عنوان تمرینی در مورد اعداد می دید.”