برچسب: گردشگری

به گزارش «توریسم آنلاین» طول متوسط ماندارین ۴۱ تا ۴۹ سانتی متر و عرض آن ۶۵ تا ۷۵ سانتی متر است.

ماندارین ها شبیه نژاد اردک های جنگلی هستند اما با این تفاوت که تمایلی به زندگی روی درخت ندارند.

جذابیت ماندارین به خاطر پرهای زینتی است که آنها را منبع الهام هنرمندان در هنر شرقی کرده است.

ماندارین ها حوضچه های کوچک آبی را به پهنه های آبی بزرگتر و دریاچه ها ترجیح می دهند.

ماندارینها در پروازهایشان با چابکی قابل توجه خوب مانور می دهند.

ماندارینها در سرزمین اصلی شان چین نماد وفاداری هستند و در گذشته در روز عروسی یک جفت از آنها به عروس هدیه داده می شد.

ضرب المثل چینی ها برای زوج خیلی عاشق این است: « دو تا ماندارین در آب بازی می کنند.»

در گذشته این پرنده از چین صادر می شد اما از سال ۱۹۷۵ این کار غیرقانونی شد.

ماندراین ها حشره ، گیاه و دانه می خورند.

در اواسط قرن ۱۸ ماندارین به بریتانیا صادر شد.

چندی پیش ماندارینی در سنترال پارک نیویورک که باعث تعجب همگان شده که این پرنده رنگی چگونه به اینجا رسیده است.

به گزارش ایسنا و به نقل از انشنت اوریجینز، این اکتشاف منحصر به فرد توسط تیم موسسه باستان‌شناسی دانشگاه «ورشو» و در محوطه تاریخی «دیر البحری» در نزدیکی کرانه رود «نیل» صورت گرفت.

«دیر البحری» در حقیقت مجموعه‌ای عظیم از مقبره‌های سلطنتی و سایر یادبودهای مصر باستان است. تیم‌های باستان‌شناسی لهستانی از دهه  ۶۰ میلادی تاکنون در این محوطه تاریخی به کاوش پرداخته‌اند.

 باستان ‌شناسان این صندوقچه سنگی را کاملا تصادفی کشف کردند چرا که این اثر در میان ویرانه‌های «دیر البحری» قرار داشت و در نگاه اول همانند سایر تخته سنگ‌های بزرگی که برای ساخت یک بنا در گذشته استفاده می‌شدند به نظر می‌رسید.

تعدادی شی غافلگیرکننده از جمله استخوان‌های غاز، تخم یک غاز و تخم یک لک لک گرمسیری در این صندوقچه سنگی قرار داده شده بود. لک لک گرمسیری در مصر باستان سمبل مفاهیم زیادی بود.

در این بین آثار دیگری که در یک جعبه چوبی و درحالی که در پارچه کتان قرار داده شده بودند نیز کشف شدند. نام فرعون «توتمس دوم» بر روی این جعبه چوبی نقش بسته است. طراحی این جعبه کوچک چوبی به نحوی بوده تا به شکل بنای یادبود مردگان مصر باستان به نظر برسد.

باستان‌شناسان معتقدند با توجه به اثر کشف شده می توان دریافت که یک مقبره به نام فرعون «توتمس دوم» بنا شده است با این حال موقعیت مکانی این مقبره یا آرامگاه سال‌هاست که گمشده است.

«توتمس دوم» فقط برای سه سال به عنوان فرعون حکمرانی کرد.

انتهای پیام

چطور به هتل ها رتبه می دهند؟

 

شاید با شنیدن این مورد که یک هتل درختی هفت ستاره در نزدیکی اتریش وجود دارد، تعجب کنید. هیچ‌جایی نیز این مورد را رد نمی‌‌کند، زیرا به طور کلی همه دنیا می‌دانند که هیچ سیستم رتبه‌بندی رسمی برای خانه‌های درختی وجود ندارد. اما این باعث تعجب است که اگر یک هتل کوچک می‌تواند ادعا کند که هفت ستاره دارد پس چرا هیچ هتل قدیمی این کار را نمی‌کند؟

برج‌العرب در دبی ادعا می‌کند که اولین و تنها هتل هفت ستاره جهان است اما با یک نگاه سریع متوجه می‌شوید که گوگل از بررسی کاربران به آن ۴٫۵ داده است. پس چه کسی حقیقت را می‌گوید و چه کسی ستاره‌ها را روی هتل‌ها و مراکز اقامتی قرار می‌دهد؟ ما در این مطلب از لست‌سکند این موضوع را بررسی کرده‌ایم و اطلاعاتی در مورد سیستم رتبه‌بندی مبهم هتل‌ها کسب کرده‌ایم. با ما همراه باشید.

هتل‌ها توسط تعداد انگشت‌شماری از سازمان‌ها رتبه‌بندی می‌شوند

اگرچه این فرایند به طور کامل توسط هیچ صنعت یا سازمان دولتی کنترل نمی‌شود اما شرکت‌های مستقل کمی وجود دارند که هتل‌ها را براساس معیارهای دقیق رتبه‌بندی می‌کنند و ستارگان خود را اغلب روی میز پذیرش آویزان می‌کنند. بزرگ‌ترین آنها در ایالات متحده هستند از جمله AAA، فوربز (Forbes) و میشلین (Michelin).

AAA

انجمن خودکار آمریکا (American Automobile Association) و پسرعموی کانادایی آن CAA جامع‌ترین معیارها برای رتبه‌بندی هتل‌ها را دارند. اگر می‌خواهید این معیارها را بدانید باید به راهنمای ۴۶ صفحه‌ای که در سایت‌شان قرار دارد، سر بزنید. اما اگر زمان کافی برای بررسی ندارید، رتبه‌بندی هتل‌ها توسط AAA در ۴ گروه انجام می‌شود، که این رتبه‌ها از بسیار ابتدایی «تاییدشده» ( Approved) تا سه، چهار و پنج الماس شامل می‌شود. بازرسان این انجمن بیش از ۲۹۰۰۰ هتل را بررسی کرده‌اند و تنها نیمی از آنها دارای وضعیت ۵ الماس هستند و شش درصد آنها دارای رتبه ۴ الماس هستند.

در این سیستم رتبه‌بندی لیست طولانی وجود دارد که تمام بخش‌های هتل را پوشش می‌دهد؛ از فضای بیرونی گرفته تا تلویزیون روی دیوار. برای رتبه تایید‌ شده در حمام هتل باید دو قالب صابون با اندازه متوسط وجود داشته باشد اما برای هتل پنج الماس، تجهیزات حمام باید جامع، لوکس و مدرن باشند. در هتل‌های تایید شده یک میز یا سطحی برای نوشتن کافی است اما در هتل پنج الماس باید یک میز بزرگ با چندین پورت USB و یک صندلی ارگونومیک وجود داشته باشد. هتل‌های تایید شده باید یک استخر داشته باشند اما هتل‌های پنج الماس علاوه بر استخر نیازمند به محوطه‌سازی زیبا نیز هستند.

برای کسب پنج الماس از این انجمن، هتل توسط بازرسان بررسی می‌شوند و نیاز است بیش از ۱۰۰ امتیاز از ۱۳ بخش شامل بررسی خدمات مشتریان و نگهبانی، خدمات اتاق، درخواست میهمان و خدمات چمدان را کسب کنند.

البته این سیستم تفاوت‌های بسیار بزرگی با هتل‌های مدرن دارد که هنوز معیاری برای نحوه نگهداری لباس ندارند، اما سطح بالایی از خدمات را ارائه می‌دهند. برای مثال هتل‌های لوکس در لاس وگاس و یا دریای کارائیب اغلب اتاق‌های تلویزیون ندارند چون هتل‌ها در تلاش هستند میهمانان را بیرون نگاه دارند. به طور کلی هتل‌ها نیاز ندارند که به صورت کامل امتیاز تمام لیست را بگیرند اما باید بدانید که فقدان الماس لزوما به معنای فقدان کیفیت نیست.

فوربز

​فوربز به اندازه AAA حساس و دقیق نیست اما با این‌حال یک چک لیست ۹۰۰ امتیازی برای تعیین لوکس بودن یک هتل به بازرسان خود می‌دهد. همچنین فوربس بیشتر به محیط توجه می‌کند؛ برای مثال تنوع و کیفیت نوشیدنی‌ها را در کافه هتل درجه‌بندی می‌کند یا تجربه غذا خوردن در رستوران را رتبه‌بندی می‌کند تا فقط وجود خود رستوران را. بازرسان فوربز نسبت به AAA شخصی‌تر امتیاز می‌دهند زیرا به دنبال خدمات مقدماتی و نظافت هستند که محیط شما را مرتب می‌کنند.

همچنین فوربز هتل‌ها را در سه بخش چهار ستاره، پنج ستاره و توصیه شده رتبه‌بندی می‌کنند. آنها تقریبا ۱۹۰۰ هتل در ۷۳ کشور را رتبه‌بندی کرده‌اند. این شرکت ۷۰ پنج ستاره و ۱۲۰ چهارستاره را در سال ۲۰۲۰ به فهرست خود اضافه کردند، بنابراین به لحاظ آماری رتبه فوربز بسیار آسان‌تر از AAA است.

میشلین

​شاید با شنیدن نام میشلین خیلی به رتبه‌بندی هتل‌ها فکر نکنید اما میشلین هتل‌ها را نیز رتبه‌بندی می‌کند. سیستم رتبه‌بندی میشلین هنوز یک سیستم رتبه‌بندی قابل اعتماد به صورت آنلاین می‌باشد.

رتبه‌بندی آنلاین می‌تواند به معنی چند چیز باشد

​رتبه‌بندی آنلاین در دو بخش جداگانه انجام می‌شود: یکی از طریق سایت و دیگری توسط کاربران. شرکت‌های گردشگری مانند اکسپدیا (Expedia)، اوربیتز(Orbitz) و تراولسیتی (Travelocity) یک جمله دارند که خیلی سریع توضیح می‌دهند چطور هتل‌ها را بین یک تا پنج ستاره رتبه‌بندی می‌کنند، هیچ‌کدام از این رتبه‌بندی‌ها از پنج ستاره بیشتر نمی‌شود. رتبه‌بندی این‌ها از یک ستاره که مکانی با یک تخت ساده است، شروع و راه خود را در میان هتل‌ها و متل‌های با ارزش دو ستاره و نهایتا به هتل‌های لوکس و پنج ستاره ادامه می‌دهد. این سایت‌ها بازرسی‌های رسمی برای این رتبه‌ها انجام نمی‌دهند زیرا این رتبه‌ها بیشتر برای توصیف عملکرد هتل است تا جایزه.

بسیاری از سایت‌ها از جمله تریپ ادوایزر (TripAdvisor)، گوگل و دیگر سایت‌ها مثل لست‌سکند توسط کاربر به هتل‌ها رتبه می‌دهند. این رتبه‌ها نیز بیشتر به عنوان شاخص انتظارات برآورده شده هستند. به عنوان مثال اگر در یک متل اقامت داشته باشید و  نظرتان این باشد که اتاق تمیز بود، نور کافی داشته و به نسبت قیمت راحت بوده، در واقع به آن پنج ستاره داده‌اید زیرا کاملا از اقامت خود راضی بودید. حال اگر در هتل St. Regis اقامت داشته باشید و تلویزیون هوشمند اتاق در حالی که برای هر شب ۵۰۰ دلار داده‌اید، کار نکند احتمالا به هتل سه ستاره نسبت بدهید زیرا انتظارات شما را برآورده نکرده است. به عبارتی این رتبه‌بندی‌ها برای اندازه‌گیری این است که آیا یک مکان به نسبت پولی که دریافت می‌کند، ارزش دارد و به همان میزان لوکس هست یا خیر.

باقی جهان یک رقابت کامل است.

در اروپا گروهی از اعضای انجمن مهمان‌نوازان به نام ​ HOTREC وجود دارد که یک سیستم استاندارد برای رتبه‌بندی هتل‌ها در سراسر قاره ایجاد کرده‌اند و از آن استفاده می‌کنند. هر کسی که به اروپا رفته باشد می‌داند هتل‌ها می‌توانند کمی با ستاره‌شان فرق داشته باشند زیرا استاندارد‌های HOTREC بسیار ساده‌تر از صدها امتیاز فوربز یا AAA است. برای مثال مهم‌ترین معیارها برای هتل‌های پنج ستاره در اروپا خدمات نظافت، امنیت و اینترنت است. معیار اصلی برای یک ستاره داشتن حمام خصوصی است و داشتن استخر برای هتل‌های یک ستاره الزامی نیست.

آیا سیستم رتبه‌بندی هتل‌ها با گذشت زمان بهبود یافته‌است؟

​همان‌طور که قبلا گفتیم هتل‌های مدرن بدون توجه به رتبه‌بندی ستاره‌هایشان امکانات رفاهی که مردم نمی‌خواهند را حذف کرده‌اند. امکانات رفاهی در اتاق‌ها روز به روز معمولی‌تر می‌شود اما خروجی‌های الکتریکی و WiFi های سریع بسیار مهم شده‌اند.

در برخی روش‌ها معیار رتبه‌بندی، بالا و سخت نگاه داشته شده است. برای مثال AAA شروع به جایگزینی معیارهای خود کرد و ویژگی‌های تکنولوژی را وارد معیارهای رتبه‌بندی خود کرده‌اند. به عنوان مثال در حال حاضر هتل‌های پنج الماس باید دارای کلید‌های الکترونیکی، پورت‌های USB متعدد، خروجی‌های الکترونیکی و WiFi های پرسرعت باشند. تلویزیون‌های این هتل‌ها باید صفحه تخت، هوشمند و به نتفلیکس (Netflix) وصل باشند.

​

از سوی دیگری هنوز بحث پایداری وارد معیارهای رتبه‌بندی هتل‌ها نشده است. هنوز تعویض روزانه ملحفه‌ و گاهی دور انداختن آن‌ها جزو معیارهای رتبه‌بندی‌ها هستد. در این میان AAA با اینکه به محصولات یکبار مصرف در حمام‌ها امتیاز بالایی می‌دهد اما اگر هتل‌ها با مفهوم پایداری محیط زیست از این موارد استفاده نکنند، استثنا قائل می‌شود.

اینکه آیا معیارهای رتبه‌بندی ستاره هتل‌ها در همه جا کاربرد دارد یا خیر همچنان مورد بحث است. اما چیزی که قابل بحث نیست این است که رتبه‌بندی توسط شرکت‌ها و سازمان‌هایی مانند AAA و فوربز و دادن ستاره به هتل‌ها تنها یک اصطلاح بازاریابی است. بله یک خانه درختی هفت ستاره چشم‌گیر به نظر می‌رسد اما گر کسی به آنجا نرود و آن را بررسی نکند آیا واقعا خانه ارزش این رتبه را دارد؟ بنابراین این رتبه‌ها را فراموش کنید و به هر چیزی که بیش از حد فانتزی و خارج از واقعیت است، اعتماد نکنید.

منبع: matadornetwork

مؤسساتی که توسط کلیسا ساخته شد تا ناظر بر احوالات زنانی باشد که جامعه آن‌ها را دور انداخته است، راهبه‌ها بر اداره‌ی این مؤسسات اشراف داشتند، بی شک در ابتدای امر با شعار مهربانی این مؤسسات را راه انداختند تا روح مدارا و گذشت را به طور ویژه در جامعه برانگیزند. اما کاملاً برعکس چنین رویکردی عمل کردند و خشونت و زورگویی را پیش گرفتند، تا جایی که کار به قتل و کشتار رسید و لکه‌ی ننگی بر پیکره تاریخ به جای گذاشت، این گزارش درباره «لباس شویی‌های مگدالین» در ایرلند است.

در اواسط قرن هجدهم، کلیسا‌های مختلف در سراسر جهان شروع به ساخت یتیمخانه کردند، به موازات آن مؤسسات دیگری هم برای پناه دادن به زنان روسپی که خانواده هایشان آن‌ها را رها کرده بودند اختصاص داده شد. در همین راستا «لباسشویی‌ها»‌یی را در کشور‌های مسیحی راه اندازی کردند، این لباس‌شویی‌ها برای آن دسته از زنان هم پناهگاه بودند و هم محلی برای کار کردن. اسم آن را لباسشویی‌های مگدالین «مجدلیه» گذاشتند. این اسم در کشور‌های مختلفی وجود داشت، اما لباسشویی‌های مجدلیه ایرلند پر از خشونت و وحشیگری بود.

در سال ۱۷۶۶ میلادی، لباسشویی،‌های مجدلیه به عنوان پناهگاهی برای زنان روسپی افتتاح شد، در ابتدای کار مؤسسه‌ی خیریه‌ای بود که خانم اربلا دَنِیلا برای پناه دادن به زنان بدکاره توبه‌کننده اختصاص داده بود، اما بعد از مدتی تحت نظارت کلیسای کاتولیک در آمد و راهبه‌ها به نظارت مستقیم بر آن پرداختند، به تدریج این لباسشویی‌ها که با هدف مهربانی ساخته شده بودند به زندانی شبانه‌روزی تبدیل گردیدند، که هیچ کاری نمی‌شد در آنجا انجام داد، حتی زنان نمی‌توانستند در آنجا با یکدیگر حرف بزنند، راهی برای فرار کردن هم نبود. در حالیکه زنان در حال رنج کشیدن و تحمل شرایط سخت بودند، کلیسا به اسم آن‌ها پول جمع می‌کرد، در یک اطلاعیه که تاریخ آن به سال ۱۸۳۸ میلادی بازمی گردد، کلیسا برای «تعداد بی شماری از زنان بدبخت که به واسطه تعلیمات دینی و اخلاقی از رذالت توبه کرده اند» درخواست کمک کرد.

با وجود اینکه با آغاز قرن بیستم لباسشویی‌های مجدلیه در شماری از کشور‌ها بسته شد، لباسشویی‌های ایرلند تا سال ۱۹۹۶ به فعالیت خود ادامه دادند. برآورد‌ها نشان می‌دهد حدود هزاران زن زندگی بسیار سختی را در لباسشویی‌های ایرلند در طول ۲۳۰ فعالیت مداوم این مؤسسه تا زمان بسته شدن آن تجربه کردند.

مصاحبه نجات یافتگان با رسانه‌ها باعث رسوایی بزرگ لباسشویی‌های مگدالین شد؛ مارینا گمبلد که در شانزده سالگی به مگدالین رفت می‌گوید مجبور بوده ۱۰ ساعت کار کند و یکبار فنجانی را شکست و راهبه به او گفت: درسی به تو خواهم داد که از این پس حواست را خوب جمع کنی! راهبه یک طناب ضخیم را به مدت یه روز به گردن او بست، و مجبورش کرد تا روی زمین مثل گربه غذا بخورد، زانو بزند و جلوی او التماس کند و طلب عفو و بخشایش نماید.

کاثلین یکی دیگر از نجات یافتگان از مگدالین ایرلند می‌گوید: هر روز صبح با صدای زنگ از خواب بیدار می‌شدیم و مثل ماشین کار می‌کردیم و فقط هفته‌ای یکبار به حمام می‌رفتیم، او می‌گوید: به یاد می‌آورم شپش سرمان را پر کرده بود، شپش‌ها سطح آب را پر می‌کردند و خیلی ترسناک بودند!

ماری یکی دیگر از نجات یافتگان که وقتی به لباسشویی رفت فقط ۱۶ سال داشت، جز ایتام تحت سرپرستی به حساب می‌آمد نیز می‌گوید: راهبه‌ها او را در اتاقی که جسد یک پیرزن در آنجا بود حبس کردند.

البته فرار یکی از راه‌هایی بود که زندانیان لباسشویی‌های مگدالین به آن فکر می‌کردند، اما پنجره‌هایی با نرده‌های آهنین این کار را بسیار سخت کرده بود.

گور‌های دسته جمعی در زمین‌های دیر

در سال ۱۹۹۳ گورستان دسته جمعی در دبلین پایتخت ایرلند پیدا شد. مقبره‌ها حاوی بقایای صد‌ها زن توبه‌کننده بودند که در لباسشویی مگدالین نگهداری می‌شدند. طبق گزارش گاردین ​آن‌ها به زور حبس شده بودند و هنگامی که تصمیم گرفته شد تا زمینی که در آن دفن شده بودند فروخته شود، ماجرا افشا گردید.

اجساد که تعداد آن‌ها به چند صد تن می‌رسید در گورستان دسته جمعی دفن شده بود. متاسفانه تعداد مرگ و میر‌ها در لباسشویی مگدالین ثبت رسمی نمی‌شد و به همین خاطر سرنوشت آن‌ها برای نزدیکانشان نامعلوم بود و تنها چیزی که همه در این باره اتفاق نظر دارند این است که گورستان یافت شده در ایرلند برای زنانی بود که تا لحظه‌ی مرگشان با رفتار‌های بی‌رحمانه مواجه شده بودند.

موارد مرگ که به طور رسمی در لباسشویی‌ها ثبت شده است ۸۷۹ مورد بوده است، اما مرگ‌هایی که ثبت نشده نبود بسیار بیشتر است، به همین دلیل گروهی به نام «عدالت برای مگدالین» با بازماندگان مصاحبه کرده، شهادت نامه‌هایی در مورد مرگ و دفن را جمع آوری کردند و به بررسی بایگانی روزنامه‌ها پرداختند. سرانجام پس از این همه تحقیقات به این نتیجه رسیدند که تعداد کشته شدگان گزارش نشده نزدیک به هزار و پانصد مورد بوده است و تعداد کشته شدگان لباسشویی مگدالین هنوز هم در ایرلند یک پرونده جنجالی است و بار‌ها توسط مقامات رسمی ایرلند انکار شده است.

در سال ۲۰۱۱ میلادی کمیسیون مبارزه با شکنجه سازمان ملل، تحقیقی را در این باره انجام داد. نتیجه تحقیقات بدرفتاری و سوء استفاده از زنان را ثابت می‌کرد، در سال ۲۰۱۳ میلادی علاوه بر صدور عذرخواهی رسمی دولت، قرار شد تا غرامت به بازماندگان قربانیان لباسشویی‌های مجدلیه پرداخت شود که حدود ۷۵ میلیون دلار بود، و در این معامله به زنان نجات یافته چندهزار دلار براساس زمانی که هر یک در آنجا گذرانده بودند پرداخت میشد.

در سال ۲۰۱۷ میلادی درباره فروش احتمالی زمین لباسشویی مگدالین ایرلند اختلافاتی شکل گرفت، دولت ایرلند خواهان فروش آن بود و برخی بر این باور بودند که بهتر است آنجا به یک موزه تبدیل شود تا تاریخ هیچ سرکوب و خشونتی را فراموش نکند.

به گزارش ایسنا، سازمان حج و زیارت پیش‌تر، ودیعه‌گذاران حج تا تاریخ ۳۱ فروردین‌ماه سال ۱۳۸۶ را برای ثبت‌نام در کاروان‌های حج ۹۹ فراخوانده بود. مهلت ثبت‌نام برای این گروه تا ۲۱ اسفندماه تعیین شده است که در صورت خالی ماندن ظرفیت‌ها و مراجعه نکردن اولویت‌های اعلام‌شده، ودیعه‌گذاران تا ۱۵ اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۸۶ برای ثبت‌نام فراخوانده می‌شوند.

در جلسه شورای برنامه‌ریزی و هماهنگی بعثه مقام معظم رهبری و سازمان حج و زیارت نیز اعلام شد که تا کنون بیش از ۴۴ هزار نفر در کاروان‌ها ثبت‌نام کرده‌اند و ۶۰ درصد ظرفیت هم تکمیل شده است. اولویت‌های فراخوانده‌شده تا فردا، چهارشنبه ۲۱ اسفندماه مهلت دارند در کاروان ثبت نام کنند.

نماینده ولی فقیه در امور حج و زیارت در این جلسه، با اشاره به تلاش‌های صورت‌گرفته برای فراهم شدن مقدمات سفر زائران ایرانی به عربستان، گفت: کارگروه ویژه‌ای تشکیل شود و سناریوی‌های مختلف را در مورد حج آینده با توجه به مشکلی که ویروس کرونا ایجاد کرده است، بررسی و راهکار لازم را برای هر وضعیت ارائه کند.

او ادامه داد: عربستان با توجه به وضعیت کنونی و شیوع ویروس کرونا در برخی کشورها که هوای گرمتری دارند، احتمال دارد دستورالعمل‌های جدیدی را برای اعزام زائران اعلام کند، لذا ضروری است برنامه‌ریزی و تدبیر مناسب صورت گیرد.

علی‌رضا رشیدیان ـ رییس سازمان حج وزیارت ـ هم گزارش داد که معاینات پزشکی زائران حج ۹۹ بعد از تعطیلات نوروز آغاز خواهد شد و پروتکل‌های سلامت بین ایران و کشورهای عراق و سوریه که تردد زائر و مسافر با آن‌ها وجود دارد، در حال تهیه است.

اکبر رضایی ـ سرپرست معاونت حج و عمره سازمان حج و زیارت ـ نیز در این جلسه گفت: جدول پرواز زائران حج به مقصد فرودگاه‌های مدینه و جده در حال نهایی شدن است.

انتهای پیام

بر اساس نامه‌ای که تصویری از آن به خبرنگار ایسنا رسیده است، علی‌اصغر مونسان در این نامه‌ که امروز (سه‌شنبه، ۲۰ اسفند) خطاب به خیاطیان – مدیر توسعه مدیریت وزارتخانه میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی – نوشته، درباره‌ فعالیت موزه‌ها و بناهای تاریخی تا قبل از نوروز و همچنین در نوروز ۹۹ دستور صادر کرده است.

در این نامه آمده است که «تا تصمیم‌گیری دولت محترم و ستاد ملی مبارزه با کرونا در خصوص اماکن دولتی، ساعت کاری موزه‌ها و اماکن تاریخی – فرهنگی به حداقل ساعت کار قانونی کاهش یابد. ضمنا موزه‌ها، کاخ‌موزه‌ها و اماکن تاریخی و فرهنگی در ایام تعطیلات رسمی نوروز تعطیل اعلام می‌شوند.»

انتهای پیام    

به گزارش ایسنا، سرایت ویروس کرونا به ایران تمام مرزهای هوایی، زمینی و دریایی کشور را تحت تاثیر قرار داده است. کشورهای همسایه از جمله عراق، ترکیه، ‌ جمهوری آذربایجان، ارمنستان، ترکمنستان، افغانستان، پاکستان، عمان، امارات و کویت مرزهای مشترک با ایران را مسدود کرده‌اند و برنامه پروازی شرکت‌های خارجی به ایران نیز تعلیق شده است. شرکت‌های هواپیمایی داخلی هم اجازه پرواز به سایر کشورها را ندارند.

گزارش‌های تاییدشده‌ای از سرگردانی شهروندان ایرانی در فرودگاه‌های کشورهای ترکیه، امارات و هندوستان وجود دارد که وزارت خارجه در روزهای گذشته برای بازگرداندن آن‌ها به کشور اقداماتی انجام داده است. اما تعدادی از شهروندان ایرانی در سایر کشورها هستند که پیش از تایید شیوع کرونا در ایران، از کشور خارج شده و اینک قصد بازگشت دارند و درحالی‌که اعتبار ویزا و پول‌شان رو به پایان است، این روزها را در سالن ترانزیت فرودگاه‌های بین‌المللی سپری می‌کنند.  

مسدود شدن مرزهای هوایی و زمینی، خروج اتباع خارجی و ایرانی‌هایی را که در خارج از کشور شاغل و ساکن بوده‌اند هم دچار مشکل کرده است.

حرمت‌الله رفیعی ـ رییس هیات‌مدیره انجمان صنفی دفاتر خدمات مسافرتی و هوایی ایران ـ در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به وضع پیش‌آمده، اظهار کرد: تقریبا همه راه‌های ورودی و خروجی کشور قفل شده است و پرواز بین‌المللی انجام نمی‌شود. پروازهای محدود هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران نیز به تازگی تعلیق شده و آخرین پرواز آن هفته آینده انجام می‌شود. فقط هواپیمایی قطر یک پرواز بین تهران و دوحه دارد که قیمت آن در این شرایط وحشتناک و ناجوانمردانه بالا است و جای خالی هم ندارد. ضرورت دارد متولیان در این‌باره رایزنی کنند.

او با انتقاد از عملکرد سازمان هواپیمایی و برخی سفارتخانه‌ها در شرایط موجود، گفت: این درست نیست که در مواقع بحرانی و چالشی، توپ را به زمین دیگران بیاندازیم و بگوییم کشورهای دیگر با ما همکاری نمی‌کنند و خود را در حاشیه امن قرار دهیم. پس وظیفه دستگاه دیپلماسی و سازمان هواپیمایی چیست؟ چرا ایرانی‌ها باید در شرایط نامناسب در فرودگاه‌های کشورهای دیگر سرگردان بمانند و هیچ امکاناتی در اختیارشان قرار داده نشود؟

رفیعی افزود: براساس کنوانسیون‌های بین‌المللی، ایرلاینی که هنگام رفت به مسافر خدمات داده باید در برگشت سرویس دهد، اما ایرلاین‌هایی که مسافران ایرانی از آن‌ها بلیت تهیه کرده‌اند، نه تنها این کار را انجام نداده‌اند که مسافر را بدون جا و غذا در فرودگاه رها کرده‌اند. در این مواقع چنان‌چه سازمان هواپیمایی به هر دلیل نمی‌تواند مجوز پرواز بگیرد، سفارتخانه‌ها باید فعال‌تر عمل و به وضعیت مردم رسیدگی کنند، برای آن‌ها اقامتگاهی درنظر بگیرند و از سرگردانی در فرودگاه‌ها نجات‌شان دهند. البته وزارت خارجه اقداماتی برای بازگرداندن برخی مسافران از هند، ترکیه و امارات انجام داد، اما سرنوشت شهروندان مانده در کشورهای دیگر چه می‌شود؟

انتهای پیام

به گزارش ایسنا به نقل از گاردین، قدمت این نسخه از دیوان حافظ که طلاکاری شده است به سال ۱۴۶۲ میلادی (۵۵۸ سال پیش) بازمی‌گردد و یکی از اولین نسخه‌های اثر این شاعر پرآوازه ایرانی است که در سال ۱۳۹۰ میلادی درگذشت. 

این نسخه از دیوان حافظ توسط هنرمند خوشنویس شیخ محمد پیر بداقی تزئین شده و یکی از مجموعه آثار متعلق به جعفر قاضی، مجموعه‌دار هنرهای اسلامی است که در سال ۲۰۰۷ در آلمان درگذشت، اما پس از آن وارثانش متوجه شدند بسیاری از کتاب‌های قدیمی او به سرقت رفته است. 

در سال ۲۰۱۱ پلیس آلمان ۱۷۵ اثر سرقت‌شده از این مجموعه را کشف کرد، اما از نسخه قدیمی دیوان حافظ همچنان اثری نبود. پس از آن پلیس آلمان جایزه ۵۰ هزار یورویی برای پیدا کردن این کتاب پیشنهاد داد و سرانجام در سال ۲۰۱۹ «آرتور برند» کارآگاه آلمانی آثار هنری توانست این نسخه خطی نفیس را ردیابی کند. او پیش‌تر نیز توانسته بود یک جفت اسب برنزی متعلق به «آدولف هیتلر» و همچنین یکی از آثار به‌سرقت‌رفته «پیکاسو» را کشف کند. 

«آرتور برند» در گفت‌وگویی با خبر فرانسه گفته است که در اواخر سال ۲۰۱۸ تماسی از یک دلال ایرانی آثار هنری دریافت کرده که مدعی بوده ایران از او خواسته تا این نسخه قدیمی از دیوان حافظ را ردیابی کند. 

سرانجام جست‌وجوهای «آرتور برند» به مردی در لندن رسید که این نسخه از دیوان حافظ را نگهداری می‌کرد، اما از ماجرای سرقتی بودن آن و این که بسیاری از جمله دولت ایران در پی آن هستند خبر نداشت. مرد خریدار که بسیار عصبانی بود برای پس گرفتن پولش به پاریس رفت، اما «آرتور» برند او را متقاعد می‌کند که کتاب را به مقام‌های آلمانی تحویل بدهد، چون در غیر این صورت، این نسخه ارزشمند مجددا و این‌بار شاید برای همیشه ناپدید می‌شد. 

حالا وارثان جعفر قاضی (صاحب اصلی نسخه دیوان حافظ) که پیش‌تر نیز بسیاری از نسخه‌های خطی او را به حراج گذاشته بودند قرار است دیوان حافظ را در تاریخ اول آوریل در حراجی ساتبیز به حراج بگذارند و قیمت اولیه ۸۰ هزار تا ۱۲۰ هزار یورو برای آن درنظر گرفته شده است. حراجی ساتبیز پیش‌تر ۶۰ اثر از مجموعه متعلق به جعفر قاضی را به فروش رسانده است. 

«بندیکت کارتر» متخصص حراجی ساتبیز در این‌باره می‌گوید که در ایران و جهان احترام بسیار فراوانی برای حافظ قائل هستند. پیدا کردن نسخه‌ای باکیفیت از دیوان حافظ به اندازه کافی نادر است، به‌خصوص این‌که این نسخه توسط یک خوشنویس معروف و با تذهیب‌های باکیفیت مزین شده است. او همچنین اظهار می‌کند در حالی که از علاقه ایران به داشتن این نسخه چیزهایی خوانده است اما حراجی ساتبیز تاکنون هیچ تماسی در این‌باره دریافت نکرده است و این نسخه به صاحبان اصلی آن یعنی خانواده قاضی برگردانده شد و آن‌ها تصمیم گرفتند آن را به حراج بگذارند. 

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، در حالی که ۱۷ اسفندماه محمدحسن طالبیان – معاون میراث فرهنگی کشور – در بخشنامه‌ای ۲۴ بندی به موزه‌های تحت نظر این وزارتخانه در سراسر کشور، تقویم کاری – نوروزی موزه‌ها و اماکن فرهنگی – تاریخی را ابلاغ کرده و فعالیت موزه‌های تحت پوشش این وزارتخانه را از ۲۷ اسفند امسال تا ۱۵ فروردین ۱۳۹۹ اعلام کرده بود، با انتشار این خبر در ۱۹ اسفند توسط رسانه‌ها، علی‌اصغر مونسان – وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی -، این‌بار در اقدامی متفاوت، بخشنامه‌ معاون خود را به نفع موزه‌های کشور لغو کرد.

در دستورِ کوتاهی که مونسان نوشته، آمده است: «بازگشت به بخشنامه شماره ۸۱۵۱۴/۹۸۳۵۰۰ مورخ ۹۸/۱۲/۱۹ آن معاونت با توجه به وضعیت بیماری کرونا در کشور، هرگونه افزایش ساعت کار یا روزهای کار برای موزه‌ها و اماکن تاریخی ممنوع و تابع تصمیمات ستاد ملی کرونا است، بدیهی است بخشنامه صدرالذکر لغو می‌شود.»

هر چند تا کنون به جز استانداران چند استان مانند بوشهر، کرمانشاه و همدان که دستور تعطیلی فعالیت‌های فرهنگی عمومی در سطح استان تحت مدیریت خود را اعلام کرده‌اند و حتی عنوان دقیقِ موزه‌ها و بناهای تاریخی را به صورت دقیق‌تر نیز مطرح کرده‌اند، اما تا کنون هیچ خبری از ستادهای تشکیل‌شده در کشور منتشر نشده که به صورت دقیق به این موضوع وارد شوند.

از سوی دیگر، موزه‌داران از روزهای نخست مطرح شدن شیوع این ویروس در کشور، نسبت به وضعیت فعالیت موزه‌های خود در نوروز نگران بوده‌اند و حتی با ایجاد کمپین‌هایی مانند «#در_خانه_بمانیم» و «#به_موزه_نروید» تلاش داشته‌اند تا مردم را نسبت به وضعیت کنونی موزه‌ها آگاه کنند.

انتهای پیام

به‌گزارش خبرگزاری مهر، در نامه علی‌اصغر مونسان وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی خطاب به محمدحسن طالبیان آمده است:

«بازگشت به بخشنامه شماره ۸۱۵۱۴/۹۸۳۵۰۰ مورخ ۹۸/۱۲/۱۹ آن معاونت با توجه به وضعیت بیماری کرونا در کشور، هرگونه افزایش ساعت کار و یا روزهای کار برای موزه‌ها و اماکن تاریخی ممنوع و تابع تصمیمات ستاد ملی کروناست، بدیهی است این بخشنامه لغو می‌شود.»

روز گذشته این بخشنامه موجب شده بود تا بسیاری از افراد نسبت به تصمیم این وزارتخانه در تشویق مردم به سفر و افزایش ساعات کاری موزه‌ها حتی در ایام نوروز اشکال بگیرند و انتشار بخشنامه‌ای که در آن برگزاری جشن و مسابقات به مدیران موزه‌ها پیشنهاد شده بود را عامل بی تدبیری این وزارتخانه در بحران کرونا بدانند.