به گزارش خبرگزاری مهر، طی حکمی از سوی حسن کریمی مدیرعامل و رییس هیات مدیره شرکت تجهیز و نگه داری اماکن ورزشی، علی عمیم به عنوان سرپرست مجموعه های اسکی دیزین و شمشک منصوب شد.
گفتنی است پیش از این حمیسی عهده دار این مسئولیت بود که به تازگی در حکمی به عنوان نایب رییس فدراسیون تیراندازی منصوب شده است.
کمینِ«جاده مرگ» برای تازهترین قربانی/نگذارید اتفاق تلخ تکرار شود
خبرگزاری مهر – گروه ورزشی – بهاره سلطانی: جاده شمشک به دیزین که از آن به عنوان جاده مرگ نام برده میشود تاکنون قربانیان زیادی داشته است. اواسط دی ماه سال گذشته بود که یکی از کارکنان عملیات برفروبی و پاکسازی این جاده جان خود را از دست داد و هیچ گاه هم در پاسخ به پرسشهای متعدد رسانهها، مشخص نشد مقصر اصلی این حادثه کیست.
خطری که کسی مسئولیتش را نمیپذیرد
«بهمن» در این جاده بزرگترین تهدید برای به خطر انداختن جان مردمی است که خواه برای رسیدن به پیست اسکی دیزین و خواه برای برفروبی و پاکسازی در آن حضور دارند. نکته قابل تأمل در خصوص این جاده این است که تقریباً همه نهادهای دخیل در آن پیش از آغاز فصل اسکی با نامهای کتبی خبر از عدم استاندارد و ناایمن بودن آن میدهند تا در صورت بروز حادثه احتمالی از زیر بار مسئولیت شانه خالی کنند. اما آیا هیچ نهاد ناظر و بازدارنده ای برای عدم بازگشایی این جاده در شرایط خطرناک به ویژه پس از بارشهای سنگین وجود ندارد؟
پای فدراسیون اسکی هم در میان است
امسال در اتفاقی مناسب و لازم، پیست اسکی دیزین به فدراسیون این رشته واگذار شد. طبیعی است که فدراسیون اسکی به عنوان متولی این رشته نیاز به داشتن حداقل یک پیست اسکی به ویژه برای برگزاری بدون دردسر و بی منت تمرینات و اردوهای تیمهای ملی خود و البته مکانی برای درآمدزایی دارد اما فراموش نکنیم پیش از آن باید جان و سلامت اسکی بازان علاقه مند به اسکی در این پیست تأمین شود.
در حالی که پروژه واگذاری پیست اسکی دیزین به فدراسیون تا همین اوایل فصل اسکی جدید ادامه داشت برخی از کارمندان این پیست در اظهاراتی عجیب نسبت به ایمن سازی و استاندارد سازی کامل دیزین صحبت میکنند. اظهاراتی که لازم است با سند و مدرک صحت آن مشخص شود نه با ادعا!
تغییری صورت نگرفته است!
جاده شمشک به دیزین همان جاده سال گذشته است، با همان خطرات، همان ریسکها و البته متأسفانه با همان رویه سال گذشته نسبت به بازگشایی آن اقدام شده است. این در حالی است که انتظار میرود امسال با توجه به اینکه فدراسیون پیست اسکی دیزین را بر عهده گرفته است تغییر رویهای در بازگشایی این جاده خطرآفرین اتخاذ شود.
سالهای قبل این طور استنباط میشد که بهره بردار خصوصی به دنبال منافع و درآمد خود تحت هر شرایطی نسبت به بازگشایی جاده اقدام میکند اما امسال با روی کار آمدن فدراسیون اسکی جامعه ورزش و علاقه مندان به این رشته انتظار دارند که حفظ جان مردم به مراتب اهمیت بیشتری نسبت به بازگشایی این جاده به ویژه در روزهای با ریسک بالاتر خطرآفرینی داشته باشد.
این بار اگر اتفاقی بیفتد مستقیماً پای فدراسیون اسکی هم در میان است و شاید همین موضوع دقیقاً دغدغه این روزهای سید عبدی افتخاری رئیس باتجربه فدراسیون اسکی باشد. موضوعی که اگر همچون سال گذشته به آن بی اعتنایی شود ممکن است یک اتفاق تلخ دیگر را رقم بزند.
منبع : مهرنیوز
به گزارش خبرنگار مهر، با شیوع ویروس کرونا در کشور و تلاش مسئولان ورزش برای رعایت موارد بهداشتی و عدم برگزاری تجمعات، تمرینات، اردوها و فعالیتهایی که ریسک احتمالی شیوع این ویروس را بالا میبرد اداره کل ورزش و جوانان استان تهران ۱۰ اسفند نامهای به پیستهای اسکی سراسر استان تهران ارسال کرد و از آنها خواست فعالیت خود را حداقل تا ۱۶ اسفند (به مدت یک هفته) به تعویق بیاندازند.
در پی تعطیلی پیستهای اسکی دربندسر، توچال و آبعلی پیست اسکی دیزین که در استان البرز قرار دارد و بهره برداری آن بر عهده فدراسیون اسکی است نیز در اقدامی ارزشمند و به صورت خودجوش فعالیت خود را متوقف کرد. مسئولان پیست دیزین اعلام کردهاند این تعویق فعالیتها حداقل تا روز جمعه ادامه خواهد داشت.
منبع : مهرنیوز
پرسشهای بیپاسخ از اتفاقات ناخوش اسکی/ سال سیاه رشته سفیدپوش!
به گزارش خبرنگار مهر، سال بی رمق، بی حاصل و بی نتیجه اسکی ایران قطعاً هم باید با انتقادات فراوانی همراه باشد. اسکی ایران که در این فصل پایان تلخ و همراه با تعطیلی اجباری ناشی از شیوع ویروس کرونا را هم تجربه کرد در نتیجه گیری بخش قهرمانی بسیار ضعیف عمل کرد.
المپیک زمستانی جوانان و اتفاقات عجیب در انتخابی پیش از آن در پیست توچال، اصرار بر انتخاب شاگردان یک مربی خاص که البته نتایج آنچه در بعد فنی و چه در زمینه عدم حفظ ارزش های موجود نمایان شد، تبلیغات بیش از حد روی نام یک مربی خاص و البته نتایج معکوس و در پی آن عدم آسیب شناسی در این خصوص، عدم آشنایی کافی با شرایط مسابقه و اشتباهات مکرر کادر فنی و انصراف دقیقه نودی اسکی باز ایرانی در خط استارت مسابقه، ادامه درگیری های کادر فنی با ملی پوشان سابق و این بار غیبت ناراحت کننده پر افتخارترین اسکی باز ایران در تمرینات تیم ملی و ناتوانی فدراسیون در مدیریت دلخوری میان سرمربی و ملی پوشان تنها بخشی از مشکلات موجود در فدراسیون اسکی در سال ۹۸ بود.
اندک انتظار از فدراسیون اسکی این بود که بعد از تجربه بدترین نتیجه تاریخ اسکی در المپیک زمستانی جوانان همچون سایر فدراسیون های ورزشی عملکرد کادر فنی مورد تجزیه و تحلیل قرار بگیرد و در صورت لزوم تغییراتی در آن صورت بگیرد در حالی که جامعه اسکی این روزها تیم ملی را در مزایده افرادی خاص میبینند و کادر فنی با کمیته اقتصادی و بازاریابی فدراسیون اشتباه گرفته شده است.
خروجی استعدادیابی فدراسیون اسکی چه بود؟
شاید فدراسیون اسکی بزرگترین اقدام خود را برگزاری مسابقات چندگانه استعدادیابی بداند که به عقیده بسیاری تنها در حد یک نمایش و ویترین بی هدف بود و سوال اساسی اینجاست که خروجی این استعدادیابی ها چیست؟
مگر نه این است که مسئولان فدراسیون اسکی به صراحت نشان دادند که در حفظ استعدادهای موجود و قدیمی هم ناتوان هستند و آیا استعدادیابی به منزله کنار گذاشتن یک ورزشکار و روی کار آمدن ورزشکاری دیگر است؟
آیا وقتی جمع زیادی از بزرگان خانواده اسکی به صراحت از تبانی علیه محمد کیادربندسری پرافتخارترین اسکی باز ایران در رقابتهای انتخابی تیم ملی در دیزین می گویند جایی برای فعالیت امیدوارانه یک استعداد جوان در اسکی وجود دارد؟
فدراسیون اسکی که با شعار حمایت از استان ها قدم به میدان گذاشت خبر از حال سیل عظیمی از ورزشکاران استانی این رشته که در حال فروش تجهیزات اسکی خود هستند دارد؟ آیا ظرفیتی در استانهای کشور وجود ندارد که سهم زیادی از تیم ملی را شاگردان مربی تیم ملی در یک مدرسه اسکی خاص تشکیل می دهند؟ آیا بازیکن سالاری خطرناک تر بود یا فرد سالاری فعلی؟
سوال جامعه اسکی از مسئولان فدراسیون این است که آیا امروز اسکی ایران از ظرفیت حداقلی کارشناسان و خبرگان خود هم استفاده می کند؟
آیا اسکی امروز در سکوت خبری محض به سر نمی برد که خبر بازپس گیری پیست بین المللی دیزین از فدراسیون در بایکوت خبری مانده است؟ این شیوه جدید مدیریت روابط عمومی فدراسیون است که خبرنگاران به دنبال پیدا کردن روابط عمومی، پیگیری های بی جواب در خصوص اطلاعات مورد نیاز مسابقات، عدم برگزاری حتی یک نشست خبری و پاسخگویی در آستانه بزرگترین رویداد ورزشی این رشته چاشنی آن شده است.
کوچکترین انتقادی از فعالیت مدیریت فعلی فدراسیون دشمنی محض و سازماندهی شده تلقی می شود در حالی که اگر انتقادی نباشد سازندگی شکل نمی گیرد. چرا برنامه ریزی های فدراسیون اسکی باید بدون خرد جمعی و بدون حضور نخبگان، پیشکسوتان و دلسوزان این رشته انجام شود؟ آیا نتایج ضعیف در پیونگ چانگ، رقابتهای قهرمانی جهانی و در پی آن المپیک زمستانی جوانان کافی نبود؟
آیا دلخوری برترین ملی پوشان تاریخ اسکی ایران و کناره گیری آنها از بدنه تیم ملی کافی نیست؟ آیا وضعیت نابسامان پیست های اسکی و بی توجهی به استانداردسازی آنها با توجیه خصوصی بودن موجه است؟ برای دیزین که مدتی هم در اختیار فدراسیون قرار گرفت چه اتفاقی افتاد و آیا پاسخی برای این دل نگرانی ها وجود دارد؟
خانواده اسکی کشور در آستانه پایان چهار سال ریاست سید عبدی افتخاری که اتفاقاً مدیری کم سابقه هم نیست چشم انتظار تغییری گسترده حداقل در شیوه مدیریت و منابع انسانی موجود است. حتی اگر همه بر این عقیده باشند که اسکی ایران ظرفیت و ملزومات رشد و پیشرفت ندارد آیا حتی نمی توان برای حفظ داشته های قبلی و تکرار نتایج سابق تلاش کرد؟
منبع : مهرنیوز
