برچسب: ورزش>فوتبال جهان

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ شب گذشته تیم های چلسی و استون ویلا در لیگ برتر انگلیس به مصاف هم رفتند که این دیدار صحنه برخورد دو اسطوره سال های نه چندان دور تیم چلسی بود. فرانک لمپارد که اکنون به عنوان سرمربی آبی های لندن فعالیت می کند و جان تری هم به عنوان دستیار سرمربی در تیم استون ویلا حضور دارد.

این دو چهره محبوب فوتبال انگلیس و تیم چلسی شب گذشته و در خلال این مسابقه با هم به خوش و بش پرداختند.

این مسابقه در نهایت با نتیجه ۲-۱ به سود چلسی خاتمه یافت.

۲۵۴ ۴۳

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ شب گذشته و در هفته پانزدهم رقابت های لیگ برتر باشگاه های انگلیس،خوزه مورینیو به همراه تیم جدیدش،تاتنهام به ورزشگاه اولدترافورد برگشته بود تا مقابل تیم سابقش یعنی منچستریونایتد که با اوله گنار سولسشر حال و روز خوبی ندارد، صف آرایی کند. نبردی انتقامی برای خوزه مورینیو که می خواست ثابت کند اخراجش از نیمکت شیاطین سرخ ناعادلانه بوده و نبردی حیثیتی برای مربی جوان منچستر که به دنبال تثبیت جایگاه خود و فرار از خطر برکناری بود.

در نهایت این مسابقه حساس و جذاب با برتری ۲-۱ منچستریونایتد خاتمه یافت تا مورینیو اولین شکست فصلش را مقابل تیم سابقش تجربه کند و سولسشر هم نشان دهد تیمش در بازی های بزرگ حرف های زیادی برای گفتن دارد.

۲۵۴ ۴۳

رقابت های کوپا آمه ریکا در تابستان سال بعد و به صورت مشترک در آرژانتین و کلمبیا برگزار خواهد شد و تیم ملی کلمبیا با هدایت کارلوس کی روش یکی از مدعیان قهرمانی در این رقابت ها خواهد بود. اما این سرمربی پرتغالی در مصاحبه ای به بازیکنانی که زیاد مصدوم شده و در تیم های باشگاهی خود در ترکیب ثابت قرار نمی گیرند هشدار داد که در صورت ادامه این روند، کار دشواری برای قرار گرفتن در ترکیب اصلی تیم ملی کلمبیا خواهند داشت و به نظر می رسد منظور کارلوس کی روش بازیکنانی مانند خامس رودریگز، هافبک رئال مادرید بوده است.

کارلوس کی روش گفت: “ما به بازیکنان بزرگی برای موفقیت نیاز داریم و البته باید سوپرمن هم در اختیار داشته باشیم. بازیکنان باید در باشگاه های خود در اروپا در ترکیب اصلی قرار بگیرند و با آمادگی در اردوی تیم ملی کلمبیا شرکت کنند که این کار ساده ای نیست، اما ما برای موفقیت در کوپا آمه ریکا به چنین بازیکنانی نیاز داریم.

از زمان ورود من به رختکن تیم ملی کلمبیا در ماه مارچ، من در مورد این موضوع صحبت کرده ام. برخی بازیکنان خیلی در ترکیب تیم های خود قرار نمی گیرند و برخی نیز بارها مصدوم می شوند که این موضوع باعث نگرانی من شده است. حالا این بستگی به خود بازیکنان دارد و آنها باید تلاش کنند در ترکیب تیم های خود قرار گیرند، زیرا رقابت های کوپا آمریکا و انجام هشت بازی در ۲۹ روز بسیار سخت است.”

۲۵۴ ۲۵۱

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ در حاشیه مراسم توپ‌طلا ویرجیل فان‌دایک با غیبت کریستیانو رونالدو شوخی کرد که به این ستاره پرتغالی برخورد.

رونالدو دو روز پس از مراسم توپ‌طلای ۲۰۱۹ که در آن شرکت نداشت در واکنش به ششمین توپ‌طلای لیونل مسی و حرف‌های فان‌دایک، گفت: «به مسی بابت توپ‌طلا تبریک می‌گویم و همچنین به آن کسی که برای اولین مرتبه به مراسم توپ‌طلا رفته بود.»

پیش از این هم کیتا آویرو خواهر کریستیانو رونالدو در پستی اینستاگرامی تمامی افتخارات برادرش را به رخ فان‌دایک کشیده بود تا حرکت مدافع هلندی لیورپول را بی‌جواب نگذاشته باشد.

۲۵۵ ۴۳

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ لیونل مسی موفق شد برای ششمین بار توپ طلا را کسب کند و به اولین بازیکنی تبدیل شود که ۶ توپ طلا می گیرد. اینکه برخی از کم بودن شایستگی مسی نسبت به سایر گزینه ها مخصوصا فن دایک و رونالدو می گفتند در نوع خودش نکته قابل توجهی بود. استنباط خیلی ها کسب عناوین قهرمانی با تیم های ملی و باشگاهی بود که مسی در سالی که گذشت به جز قهرمانی لالیگا به هیچ کدام آنها نرسید. رونالدو با پرتغال قهرمان لیگ ملت ها شد. فن دایک هم که ضمن نایب قهرمانی در همین رقابت ها، لیورپول را تا قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا همراهی کرد. آن هم درست بعد از تحمیل شکست تحقیرآمیز ۴-۰ در آنفیلد به مسی و هم تیمی هایش در بارسلونا. این ها تمام معیارهای منتقدین کسب جایزه توسط لئو بودند. مسی اما بعد از ناکامی با برزیل در کوپا آمریکا در کوپا دل ری و لیگ قهرمانان هم با آبی اناری ها در راه رسیدن به کسب قهرمانی ناکام بود. همه این ها فرضیه هایی هستند که در نگاه اول شاید درست به نظر برسند اما نباید فراموش کرد در قدم آخر این سلیقه و نگاه رای دهندگان از کشورهای مختلف است که برنده جایزه بهترین بازیکن سال فوتبال دنیا را مشخص می کند. با توجه به این نکته شاید دوباره باید سراغ قانون پایستگی “لیونل مسی بودن” برویم. قانونی که معلوم نیست قرار است تا چه زمانی وجود داشته باشد و از این فصل به فصل دیگر منتقل شود.

مشروح این گزارش را اینجــــــــا بخوانید

۲۵۶ ۲۵۱

رازوان لوچسکو سرمربی باشگاه الهلال عربستان که به همراه این تیم عنوان قهرمانی لیگ قهرمانان آسیا را کسب کرد به جایزه بهترین مربی سال فوتبال رومانی نیز در سال ۲۰۱۹ دست یافت.

رازوان پسر میرچا لوچسکو مربی صاحب نام تاریخ فوتبال رومانی است که از سال ۲۰۰۴ توانسته چهار بار عنوان بهترین مربی سال رومانی را از آن خود کند و حالا پسر لوچسکوی بزرگ نیز پس از سال ۲۰۱۸ برای دومین بار صاحب عنوان بهترین مربی سال فوتبال این کشور می‌شود تا پدر و پسر در کنار هم مجموعا ۶ بار به عنوان بهترین مربی سال در رومانی انتخاب شده باشند.

رازوان لوچسکو در نیمه اول سال ۲۰۱۹ به همراه پائوک یونان عنوان قهرمانی لیگ و جام حذفی این کشور را کسب کرد و پس از آن راهی الهلال شد تا در این باشگاه هم عنوان قهرمانی لیگ قهرمانان آسیا را به دست آورد و یک سال رؤیایی را رقم بزند.

به گزارش تسنیم، تیم الهلال عربستان در فینال لیگ قهرمانان آسیا موفق به شکست اوراوا ردز ژاپن در دو دیدار رفت و برگشت شد و به قهرمانی قاره دست یافت.

۲۵۱ ۲۵۱

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ وقتی توپ طلای ششم مثل همه توپ های لیگ قهرمانان اروپا یا لالیگا که با طرح های مختلف به پای چپ لیونل مسی می‌چسبن یک بار دیگر توسط هر دو دست او لمس شدند، همه به این نتیجه رسیدند که حالا با خیال راحت می شود درباره بهترین بازیکن تاریخ فوتبال اظهارنظر کرد. اگر تا قبل از این کسی کوچکترین شکی برای نام بردن از مسی به عنوان بهترین بازیکن تاریخ فوتبال داشت، حالا همه چیز فرق کرده. شش کفش طلا و حالا شش توپ طلا؛ این دوازده یادگاری از مسی در تاریخ فوتبال باقی ماندند تا هیچکس هیچوقت فراموش نکند چطور می شود از کودکی همراه با مریضی عجیب تبدیل به بهترین فوتبالیست دنیا شد.

مسی دوشنبه شب در شرایطی جایزه بهترین بازیکن سال دنیا را از لوکا مدریچ دریافت کرد که باز هم حواشی و حرف و حدیث های زیادی همراه با این اتفاق بود. از صحبت درباره اینکه ویرجیل فن دایک یا کریستیانو رونالدو نسبت به فوق ستاره آرژانتینی فصل بهتری را پشت سر گذاشتند تا صحبت درباره اینکه مسی بدون حتی همه این توپ طلاها باز هم فوتبالیستی‌ست که اسم خودش را به همه صفحات تاریخ فوتبال سنجاق کرده.

دوشنبه شب رقابت مسی با ستاره های دیگری مثل فن دایک، محمد صلاح و رونالدو و … در حالی پیش رفت که همه یادشان بود کمتر از دو ماه قبل همین لیونل مسی به عنوان بهترین بازیکن دنیا جایزه “The Best” را نیز دریافت کرده بود. همین اتفاق و البته عکس های منتشر شده از لیست برندگان نشان می دادند که شماره ۱۰ بارسلونا و تیم ملی آرژانتین بار دیگر به توپ طلا بوسه خواهد زد. همین هم شد و لئو بار دیگر خودش را از رونالدو جدا کرد. رونالدویی که در فاصله زمانی کوتاه در کشور ایتالیا به عنوان بهترین بازیکن فصل این کشور انتخاب شد.

اینکه برخی از کم بودن شایستگی مسی نسبت به سایر گزینه ها مخصوصا فن دایک و رونالدو می گفتند در نوع خودش نکته قابل توجهی بود. استنباط خیلی ها کسب عناوین قهرمانی با تیم های ملی و باشگاهی بود که مسی در سالی که گذشت به جز قهرمانی لالیگا به هیچ کدام آنها نرسید. رونالدو با پرتغال قهرمان لیگ ملت ها شد. فن دایک هم که ضمن نایب قهرمانی در همین رقابت ها، لیورپول را تا قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا همراهی کرد. آن هم درست بعد از تحمیل شکست تحقیرآمیز ۴-۰ در آنفیلد به مسی و هم تیمی هایش در بارسلونا. این ها تمام معیارهای منتقدین کسب جایزه توسط لئو بودند. مسی اما بعد از ناکامی با برزیل در کوپا آمریکا در کوپا دل ری و لیگ قهرمانان هم با آبی اناری ها در راه رسیدن به کسب قهرمانی ناکام بود. همه این ها فرضیه هایی هستند که در نگاه اول شاید درست به نظر برسند اما نباید فراموش کرد در قدم آخر این سلیقه و نگاه رای دهندگان از کشورهای مختلف است که برنده جایزه بهترین بازیکن سال فوتبال دنیا را مشخص می کند. با توجه به این نکته شاید دوباره باید سراغ قانون پایستگی “لیونل مسی بودن” برویم. قانونی که معلوم نیست قرار است تا چه زمانی وجود داشته باشد و از این فصل به فصل دیگر منتقل شود.

۴۳۲۵۷

تاریخ معمولا برای اولین هاست و آنان هستند که همچون فاتحان در ذهنش می مانند اما مارادونا چه بود و چه کرد که اینچنین پر رنگ تر از هر ورزشکاری(فراتر از فوتبال) یاد و نامش در قرن بیستم بر اذهان خالکوبی شد؟ اگر قرار باشد از ابتدای پیدایش ورزش حرفه ای( از ابتدای قرن بیستم) تا امروز دو سه نام را انتخاب کنیم بدون شک مارادونا یکی از آن چند نفر است. پر بیراه نیست حتی اگر او را انسان شماره یک ورزش بدانیم. نامی آنقدر بلند آوازه و معروف که هرگاه فیلمسازی سراغ ساخت مستندش رفت از هیچ اسمی استفاده نکرد جز همان دیه گو مارادونا.

ابر قهرمانی از جنس توده و زاده فقر مطلق که در اوج جنگ سرد به عنوان یک حاشیه نشین از پست ترین منطقه بوینس آیرس نامش را مطرح کرد و سپس تبدیل به بزرگترین نام عصر خویش شد. فوتبالیستی که خودش را میراث دار هم وطنش چگوارا می دانست و با تتوی چهره “چه” روی بازویش ادای دینی تمام قد به بزرگترین چریک چپ تاریخ کرد. اظهارات همیشه ضد امپریالیستی او در نقد نظام سرمایه داری در صورتی مطرح می شد که خودش در اواسط و اواخر دهه هشتاد میلادی بزرگترین کالای همان نظام بود. همین جمع اضداد از مارادونا ویژه ترین چهره تاریخ فوتبال و ورزش را ترسیم کرد.

تا پیش از این، فیلم مستند امیر کاستاریکا در مورد این افسانه زنده، مشهورترین فیلمی بود که همه را با زوایای تاریک زندگی او آشنا کرد. اما سال ۲۰۱۹ “آصف کاپادیا” با ساخت مستندی جدید، نورافکن قوی‌تری را به زوایای پنهان زندگی او تاباند. مهمترین ویژگی مستند “کاپادیای بریتانیایی”، دسترسی به تصاویر و فیلم هایی است که شاید برای نخستین بار مشتاقان مارادونا آنها را ببینند. مستند آصف را باید از جهاتی ویژه و متمایز دانست چون برای اولین بار به صورت صریح از رابطه مافیای قوی شهر ناپل با مارادونا پرده برداشت و در این فیلم حتی تماس های شنود شده تلفن خانه اش در ناپل که توسط پلیس ایتالیا ضبط شده بود پخش شد.

تفاوت مستند کاپادیا با فیلم کاستاریکا

در مستند کاستاریکا، این فیلسماز مولف و صاحب سبک منطقه بالکان، سعی داشت کوکائین را بزرگترین عامل تباهی مارادونا معرفی کند.تا جایی که در مهمترین و تاثیرگذارترین بخش آن مستند، مارادونا وقتی رو به روی امیر نشست با چهره ای نادم و بغضی که حتی سعی در خوردنش هم نداشت صریحا به کوکائین اشاره کرد و گفت: «اگر این گرد سفید نبود من بازیکن بسیار بهتری می شدم! » همین جمله تن عاشقان دن دیگو را لرزاند. لعنتی مگر بهتر از آن دیگر قرار بود چه شود؟ این گرد سفید چه با افسانه مستطیل سبز کرد؟ جواب این سوال را می بایست در مستند جدید کاپادیا یافت. فیلمساز بریتانیایی بی آنکه قصد قدیس سازی و تاباندن نور به منظور زیباتر کردن چهره سوژه داشته باشد، عامدانه زاویه پرژکتور را بر قسمت های تاریک زندگی او تنظیم کرد تا از خود دیگو این حرف را به گوش مخاطب برساند؛ «من قدیس نبودم». مارادونا که در حال اعتراف به اشتباهاتش در ناپل بود، صریحا گفت: «من عاشق کلودیا(مادر دو دخترش) بودم اما هرگز قدیس نبودم. زنان زیبا و فراوانی اطراف من بودند. زنان بسیار زیاد» دیگو همانند مستند قبل که ابایی از اعتراف به اشتباهاتش نداشت این بار هم همان حرف ها را تکرار کرد. از مسیری که اشتباه انتخاب کرد و از اتفاقاتی که خودش می توانست از بروز و ظهور آنها جلوگیری کند. آنچه بالاتر از کوکائین و رابطه مخفیانه یا حتی لو رفته اش با زنان مختلف، مقصر اصلی این سقوط معرفی شد تنها یک چیز بود؛ رابطه با مافیای شهر ناپل.

در مستند کاپادیا بر خلاف ساخته قبلی کاستاریکا، فیلمساز مستقیم به عامل اصلی می پردازد؛ مافیای شهر ناپل. گروه … که دسترسی نامحدودی به همه فسادهای سازمان یافته شهر داشتند، یک مصونیت آهنین اطراف مهمترین فوتبالیست جهان و همچنین ستاره بی بدیل تیم شان پدید آوردند. در این مستند ، کارگردان عکس ها و فیلم های مختلف را به تصویر می کشد تا نشان می دهد دیگو چگونه کنار خانواده جولیانو (تبهکاران جرم های سازمان یافته) در جشن های گوناگون حضور دارد.

مافیا و کوکائین در خدمت ستاره

آیا برای نخستین بار مارادونا در شهر ناپل با قاتلش( کوکائین) آشنا شد؟ در این مستند جواب را او صریحا می دهد: «نه! قبل از این در بارسلون در یک کلوپ شبانه، کک را تجربه کرده بودم» از آنجایی که فیلمساز سعی داشت بخش های ورزشی را زیر سایه موارد حاشیه ای ببرد، دیگر فرصت نشد تا به این موضوع مهم بپردازد که چرا مارادونا در بارسلون درگیر کوکائین نشد؟ اما جواب آن چندان سخت نیست. اگرچه آن سال ها سری آ بالاتر از لالیگا و دیگر لیگ ها، بهترین لیگ جهان بود اما ساختار باشگاه بارسلونا بر خلاف ناپولی آن روز و حتی ناپولی امروز به گونه دیگری تعریف شده بود. در بارسلون مراقبت های بیشتری از ستاره ها می شد و مضاف بر آن، تیمی که یک دهه بعد بابی رابسون فقید آن را ارتش کشور کاتالونیا نامید، هرگز در سیطره مافیا و دیگر گروه های سازمان یافته تبهکاری نبود. به عنوان مثال اگر مارادونا قصد داشت در سال ۱۹۸۴ در شهر بارسلون، بدون آنکه رسانه ها متوجه شوند  هفته ای ۴ روز کوکائین تهیه کند، تقریبا غیر ممکن بود و مهمتر از آن به احتمال فراوان باشگاه بارسا با سازمان های تبهکار دست به یکی نمی کرد که آزمایشات دوپینگ بازیکنش را فرد دیگری انجام دهد. در مستند به صراحت می شنویم که مارادونا می گوید به گونه ای از زندان بارسلونا فرار کردم. او یک آزادی بی حد و مرز می خواست که تمام و کمال مافیا  در شهر جنوبی ناپل در اختیارش گذاشت. کوکائین کلید در ورودی ساختمان مخوفی بود که مافیا در دستان دیگو گذاشت.

او در این مستند به روشنی می گوید از یکشنبه تا چهارشنبه روی کک بودم؛ سپس دوره پاکسازی بدن تا شنبه روز مسابقه. البته آنچه در این فیلم به آن اشاره جامعی نشد و به صورت گذرا از آن عبور کرد، داستان آزمایشات دوپینگی بود که در همان برهه در سری آ به صورت سفت و سخت انجام می شد. از آنجایی که اعتیاد مارادونا بیشتر از قبل شده بود، با هماهنگی صورت گرفته گروه تبهکاری افراد دیگری به جای مارادونا تست ادرار می دادند. از این رو هرگز در دهه هشتاد میلادی، هیچگاه هیچ آزمایشی از او مثبت از آب در نیامد در صورتی که به اعتراف خودش آن موقع تمام قد آلوده این گرد سپید بود.

مافیا یا فیفا؟

خط روایی مستند وقتی به جام جهانی ۹۰ که می رسد، تیر خلاص را شلیک می‌کند. مارادونا مصونیت آهنینش را از دست داد چرا که در جام جهانی برابر ایتالیا پیروز شد. مستندساز قصه سقوط را از اینجا به بعد با تصاویر آرشیوی بکر به تصویر می کشد. شنود تلفن خانه مارادونا در ناپل توسط پلیس. بحث در مورد کوکائین و زن های روسپی. دستگیری های وسیع و برداشتن دست مافیا از پشت سر دیه گو. اولین محرومیت به واسطه کوکائین و در ادامه قصه ای که کم و بیش فوتبالی ها از آن آگاه هستند. دیگر تست های دوپینگ واقعی بود. با آنکه عاشقان مارادونا همه آن سال ها و حتی بعضا تا امروز اصرار دارند تا فیفا و شخص “هاوه لانژ” برزیلی را عامل سقوط قهرمان شان بدانند، در این مستند به خوبی نشان داده می شود که اگر فیفا و فوتبال نگاه سخت گیرانه امروز را آن روزها داشتند، شاید مارادونا خیلی پیش تر از سال ۱۹۹۱ داستان اعتیادش به کوکائین و همچنین رابطه با مافیای ناپل افشا می شد و محرومیت های چند ساله گریبانش را می گرفت.

نقش خانواده در سقوط دیگو

این مستند همانند هر قصه حماسی دیگری که می خواهد قصه صعود قهرمانش را تعریف کند با فلش بک به دوره کودکی مارادونا و زندگی به غایت فقیرانه اش کلید می خورد. مستند کاپادیا نشان می دهد چگونه دیه گو با اولین قرارداد نسبتا حرفه ای خود در ۱۵ سالگی خانواده اش را به آپارتمانی آبرومند می برد. خودش در فیلم می گوید همیشه آرزویش تهیه خانه ای برای خانواده اش بود. او با استعدادش، همه اعضای خانواده را به دندان کشید و هر چه بالاتر رفت آنها را نیز با خود بالا برد. به زندگی آنها در بارسلون اشاره نمی شود اما وقتی پای ناپل به وسط می آید و قرار است قصه اولین اشتباه بزرگ او گفته شود، کاپادیا در مستندش دختری را نشان می دهد که می گوید: « دوست خواهر دیگو بودم و خانه مان نزدیک آنها بود همیشه پیش انها بودم و خودم می دانم چه چیزی بین مان بود برای همین وقتی متوجه شدم باردارم چندان تعجب نکردم». نخستین فرزند مارادونا که پسر هم بود توسط این دختر به دنیا آمد. فیلمساز شاید به گونه ای زیرپوستی در حال انتقال این پیام است که خانواده دیگو در کنارش بود و خیلی از مسائل را می دید اما گویی برایشان هیچ اهمیتی نداشت و تنها با خوشحال بودن دیه گو و رفاه خانواده، آنها هم راضی بودند. در قسمت دیگری از مستند نشان داده می شود که هنگام برگزاری جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک که نقطه عطف زندگی فوتبالی دیه گو است، دوست خواهر او، بچه ای را آبستن است که پدرش دیگو است. به اعتراف خودش در آن برهه برای او این موضوع، خالی از اهمیت بود اما وقتی  پدر مارادونا در مستند نشان داده می شود، گویا کارگردان می خواهد بگوید پدر کاپیتان تیم به عنوان کمک آشپز یا هر فرد دیگری اجازه حضور در اردوی تیم ملی  را داشت تا از نزدیک مراقب روحیه پسرش به واسطه آن جریان ناپل باشد.

کارگردان ملاحظه دیگو را کرد؟

کاپادیا با نشان دادن بخش دیگری از رابطه مارادونا و خانواده اش نشان می دهد که آنها همچنان نزدیک به هم هستند. جایی که در یک مصاحبه تلویزیونی بعد از قهرمانی آرژانتین در جام جهانی ۸۶، مادر او در کنارش نشسته و می گوید: «می خواهم پسرم را به خانه ببرم و با تغذیه خوب از او نگهداری کنم.» مصاحبه ای که نشان از وابستگی و انسجام خانواده ولو در ظاهر دارد اما متاسفانه در ناپل و در حد فاصل سالهای ۸۶ تا ۹۰ که دوره اوج اوست هم از لحاظ فوتبالی و از حیث فساد در مواد مخدر و همچنین انحطاط شدید اخلاقی، به جز کلودیا (همسرش) هیچ خبری از پدرو مادر و خواهران دیه گو در این مستند نیست. خانواده ای که اگر کمی تا قسمتی شبیه خانواده امروز مسی بودند شاید دیگوی افسانه ای هرگز آنگونه اسیر مافیا و بعد از آن گرد سفید و مسائل غیر اخلاقی نمی شد.

شاید کاپادیا آنچه لازم بود را به صورت کد و کوتاه نمایش داد تا بیننده  با هوش خودش متوجه شود آن حفاظتی که مادرش در مصاحبه وعده اش را داده بود از سوی آنها هرگز به هر دلیلی محقق نشد. طبیعتا فیلمساز متوجه تعصب دیگو به خانواده اش است از این رو شاید عامدانه از بی توجهی عجیب آنها عبور کرد اما انفعال خانواده دیگو که در آن سال ها  که دوره قبل از سی سالگی اش بود، کاملا مشخص است.

آخرین سکانس فیلم که بعد از تیراژ پایانی به نمایش در آمد، در آغوش کشیدن دیگو و پسر جوانی که مادرش (همان دوست خواهر دیگو) در سال ۱۹۸۶ او را در ناپل به دنیا آورد اما مارادونا ۳۰ سال تمام منکر این شد که پدر این پسر است. اما در آخرین سکانس مستند ،تصاویری که برای سال ۲۰۱۶ بوده نمایش داده می شود؛ به هم رسیدن پسری که سی سال معروف ترین پدر جهان را داشت اما با وجود اینکه همه ناپل قصه اش را می دانستند، هرگز از سوی پدر پذیرفته نشد!

یوهان کرایف که سال های پایانی زندگی اش را با سرطان دست و پنجه نرم کرد، در جمله ای ماندگار علیه دخانیات گفت؛ فوتبال به من همه چیز داد و سیگار همه آنها را گرفت. پیش از دیدن مستند “آصف کاپادیا” فکر می کردم اگر قرار بود روزی مارادونا مانند کرایف فقید اعتراف کند، به جای سیگار از کوکائین نام می برد اما کاپادیا نشان داد مافیا بود که همه چیز را از افسانه ما گرفت.

۲۵۱ ۲۵۱

لیونل مسی دوشنبه شب در پاریس به عنوان برنده توپ طلای ۲۰۱۹ معرفی شد. مهاجم بارسلونا با پشت سر گذاشتن بازیکنانی همچون فیرجیل فان‌دایک، محمد صلاح و کریستیانو رونالدو برای ششمین بار این جایزه را کسب کرد. البته رونالدو در این مراسم غایب بود که به نظر می‌رسید او می‌دانست برنده این جایزه نمی‌شود و برای همین در آن حضور نداشت.

فان‌دایک در مراسم فرش قرمز این جایزه صحبت کوتاهی با خبرنگاران داشت. خبرنگاری از او پرسید رونالدو در این مراسم حضور ندارد و یکی از رقیبان او کم شد در این بین مدافع لیورپول با خنده پاسخ داد: اصلا او رقیبی بود؟

او همچنین اعلام کرد از اینکه در بین نامزدها حضور دارد برای او افتخار بزرگی است و حتی اگر مسی برنده توپ طلا شود ناراحت نمی‌شود.

کاتیا خواهر کریستیانو رونالدو به این صحبت واکنش نشان داد و در شبکه اجتماعی خود نوشت: فکر کنم بعضی‌ها کاملا ناامید زندگی می‌کنند!!! غیر واقع‌بینانه و چنین فروتنانه. مشخص بود که رونالدو برنده این جایزه نمی‌شود. اگر چه او عناوین تیمی زیادی را برده است و خواهیم دید حقیقت فوتبال چگونه خواهد بود. فیرجیل عزیز راهی که تو وارد آن شدی را رونالدو سال‌ها پیموده است و هزاران بار در آن بوده. می‌بینی! رونالدو در کشوری که الان بازی می‌کنی و هنوز هیچ جامی به دست نیاوردی سه بار قهرمان لیگ شده است. او همچنین بهترین بازیکن و گلزن در آن لیگ بوده است که تو در آن بازی می‌کنی.

۲۵۱ ۲۵۱

 

کی‌روش گزینه هدایت تیم برزیلی شد

 

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، نشریه «آبولا» پرتغال به نقل از رسانه‌های برزیلی گزارش داد کارلوس کی‌روش که در حال حاضر هدایت تیم ملی فوتبال کلمبیا را برعهده دارد، در لیست کاندیداهای سرمربیگری تیم پالمیراس برزیل است.

پس از اینکه روز گذشته (یکشنبه) مانو منزس از سمت سرمربیگری پالمیراس استعفا کرد، مسئولان این باشگاه برزیلی حالا به دنبال یافتن جانشینی برای این سرمربی برزیلی تا آغاز سال ۲۰۲۰ هستند و کی‌روش یکی از گزینه‌های نامدار برای سرمربیگری این تیم است.

خورخه سامپائولی، سرمربی پیشین تیم‌های ملی فوتبال شیلی و آرژانتین هم یکی دیگر از گزینه‌های سرمربیگری پالمیراس است.

کی‌روش ۶۶ ساله که بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۹ هدایت تیم ملی فوتبال ایران را برعهده داشت و این تیم را برای دو دوره متوالی به جام جهانی رساند، در ماه فوریه ۲۰۱۹ بود که با قراردادی سه ساله هدایت تیم ملی فوتبال کلمبیا را برعهده گرفت.

۲۵۶ ۲۵۱