برچسب: وبلاگ>پورعالی ، رضا

گفته می شود پنجمین دوره جام فجر که به میزبانی رشت برگزار شد پرهزینه ترین دوره این رقابتها بوده است. پیش بینی های اولیه برای میزبانی از این تورنمنت، بر اساس گفته استاندار گیلان حدود بیست و پنج میلیارد ریال تخمین زده شده بود، اما بعدها مشخص شد با توجه به کمک بیست میلیاردی دولت و پولی که از سوی استانداری و سازمان برنامه و بودجه استان تزریق شده، اعتباری بالغ بر سی و پنج میلیارد ریال برای میزبانی از این تورنمنت صرف شده است. اینها سوای آن سه میلیارد ریالی است که بابت پرداخت جوایز دلاری مسابقات، به حساب فدراسیون نوشته شده و دیر یا زود باید پرداخت شود. در مجموع بر اساس آنچه برخی سایت خبری (از جمله فارس) نوشتند، میزبانی از بیست و سه وزنه بردار خارجی که عمدتا هم بی کیفیت بودند (از کشورهایی نظیر بنگلادش، اردن، قرقیزستان، کامرون، نروژ و بوسنی) حدود چهل میلیارد ریال خرج روی دست ورزش ایران گذاشته است.

صرف چنین هزینه گزافی (چه سی میلیارد ریال باشد یا چهل)، در حالی صورت گرفت که مریم بخشی، مدیرکل ورزش و جوانان گیلان، دو هفته قبل از آغاز جام فجر، در مصاحبه اش به اعلام آمادگی صد وزنه بردار برای حضور در رشت اشاره کرده بود، اما با ریزشی هفتاد نفری، شاهد بودیم که تنها سی وزنه بردار در پنجمین دوره جام فجر روی تخته رفتند!

اینک از راهروهای وزارت ورزش و جوانان خبر می رسد، وزیر ورزش و جوانان هم نسبت به هزینه بالای میزبانی از تورنمنت جام فجر در رشت معترض شده است. در این شرایط انتظار می رود، استاندار محترم گیلان و مدیرکل محترم ورزش و جوانان این استان، همانطور که قبل از آغاز این تورنمنت دائما مصاحبه می کردند، الان هم پاسخگوی خبرنگاران باشند و در مورد هزینه های میزبانی از جام فجر شفاف سازی کنند.

۴۳ ۴۳

گفته می شود این تصمیم با نظر کمیته فنی گرفته شده است. بنابراین از اعضای محترم کمیته فنی باید پرسید وقتی قرار نیست سعید علی حسینی به ازبکستان اعزام شود، دلیل انتخاب او به عنوان مربی ادواری دقیقا چیست؟ سعید حتی اگر هم اعزام می شد، چون در تمرینات تیم های نوجوانان و جوانان حضور نداشت، قطعا نمی توانست گزینه خوبی برای همراهی تیم در رقابتهای آسیایی باشد. البته ما دیگر عادت کرده ایم به تصمیمات عجیب و غریب کمیته فنی. اینکه تیم های پایه مدتهاست سرمربی ندارند یکی از همین تصمیمات است! اینکه مدیر فنی تیم، با حفظ سمت، مسئولیت هدایت تیم های پایه را عهده دار می شوند هم مورد عجیب بعدی است! و از همه عجیب تر اینکه خیلی راحت زحمت مربیان سازنده نادیده گرفته می شود تا از روسای هیات ها به عنوان مربیان ادواری، در اعزام ها و اردوها استفاده شود. خلاصه که هر تصمیم عجیب و غریبی گرفته می شود از مجرای کمیته فنی است.
 آقایان سعید علی حسینی را در آستانه اعزام به مسابقات آسیایی ازبکستان به عنوان مربی ادواری انتخاب می کنند تا خودشان به سفر بروند و سعید را به خانه بفرستند! در واقع احساس می شود همان هایی که با بی تدبیری، سعید علی حسینی را از آخرین المپیک عمرش محروم کردند، حالا قرار است به نحوی دیگر با نام و اعتبار این قهرمان بازی کنند.
مشخصا از کمیته فنی باید پرسید وقتی قرار نیست سعید علی حسینی با تیم های نوجوانان و جوانان به ازبکستان برود، با علم به اینکه تا المپیک توکیو، هیچ رویداد مهم دیگری، جز همین قهرمانی آسیا، پیش روی تیم های پایه وزنه برداری قرار ندارد، فلسفه انتخاب سعید علی حسینی به عنوان مربی ادواری و موقت (نه مربی ثابت) چیست؟

۲۵۶ ۴۳

دیروز، قهرمان دو دوره مسابقات جهانی، در غیاب علی مرادی که به چین سفر کرده، با دو استوری و پست اینستاگرامی، حسابی شهر را بهم ریخت. انتقاد هاشمی به المپیکی نبودن شرایط در فاصله هشت ماه تا المپیک است؛ انتقادی که در جای خودش کاملا درست و بجاست. با این حال ویدئوهای هاشمی دو گاف و غلط فاحش داشت؛ .

۱٫ برنامه غذایی ارائه شده توسط علی هاشمی، برنامه غذایی سه هفته پیش پرسنل فدراسیون است نه برنامه غذایی اردونشینان. حال آنکه هاشمی در استوری خود می گوید: «برنامه غذایی اردوی تیم ملی. نوشابه کنسل!» این موضوع از سوی دو منبع موثق در فدراسیون مورد تائید قرار گرفت. ضمن اینکه با نگاهی به این برنامه و تعطیلی روزهای پنجشنبه و جمعه، به راحتی می توان حدس زد برنامه غذایی فوق مربوط به کارمندان فدراسیون است که در دو روز آخر هفته تعطیل هستند، نه مربوط به ملی پوشان.

۲٫ فیلم گرفته شده از راهروهای فدراسیون برای نشان دادن اینکه کارمندان بخش اداری تا ساعت ۹ صبح هنوز به فدراسیون نیامده‌اند، حداقل مربوط به یکسال قبل است. هرکس در این یک سال فقط یک بار پایش را به فدراسیون گذاشته باشد، متوجه می شود، راهروی ابتدایی فیلم، از زمان تشکیل خوابگاه بانوان، مسدود شده و دیگر کسی از این راهرو نمی تواند وارد بخش اداری فدراسیون بشود!

در واقع علی هاشمی با دو فیلم قدیمی و دادن یکی-دو اطلاعات نادرست، طوری برای فدراسیون وزنه برداری حاشیه درست کرد که انتقادهای او خیلی سریع، به سوژه بی بی سی فارسی هم بدل شد.

انتقاد کردن در نوع خودش خوب است. اینکه ما ماساژور نداریم، فیزیوتراپ نداریم، روانشناس نداریم یا تغذیه مناسب نیست، در جای خودش، همگی حرف حساب است اما سند سازی، به این شکل، اصلا پسندیده نیست؛ به خصوص از سوی قهرمانی که لقب پهلوان را یدک می کشند و برای خیلی از اقشار نوجوان و جوان جامعه الگو به شمار می رود.

۲۵۱ ۲۵۱

اشک‌های سعید علی حسینی بعد از نایب قهرمانی در جهانی ۲۰۱۷، بی شک یکی از ماندگارترین تصاویر تاریخ ورزش ایران است. سعید بعد از ۸ سال محرومیت، دوباره به صحنه برگشت و توانست فقط ذره ای از حقی که به خاطرش ۸ سال خون و دل خورده بود را بگیرد. آن زمان وقتی درباره آن اشک ها با سعید علی حسینی حرف زدیم، در چند خط گفت که به اندازه یک دنیا حرف در آن بود: اگر بغض من ترکید اول از همه به خاطر خانواده‌ام بود. پدرم که خودش وزنه‌بردار بود از همان دوران کودکی من، تمام وقتش را گذاشت تا پسرش روزی یک قهرمان بزرگ شود. همین موضوع تمام زندگی خانواده من را تحت‌الشعاع قرار داده بود. اما پس از آن‌که آن اتفاق‌های تلخ افتاد، بیشترین آسیب را پدر و مادرم دیدند. هردوی‌شان به خاطر من پیر شدند. برای خودم هم سخت بود.»

سعید  بعد از کسب مدال نقره در اندونزی اشک می ریخت.شاید دلیلش این بود که این مدال نقره کمترین حقی است که در این سال های سخت به او رسیده است.
حالا دو سال از آن بغض ها می گذرد و سعید مجبور شد با بغضی دیگر در گلو، نامه‌ای را امضا کند که محتوایش برای خیلی ها دردآور است. سعید علی حسینی برای همیشه از دنیای وزنه برداری خداحافظی کرد تا با امضای نامه بازنشستگی اش، از فهرست آنتی دوپینگ فدراسیون جهانی خارج شود. برای سعید که تا همین یکی دو ماه پیش رویای حضور در المپیک و شکست دادن تالاخادزه گرجستانی را در سر داشت، تصمیم برای خداحافظی تصمیم آسانی نبود.می توانست در المپیک باشد و حتی می توانست در اردوها بماند تا تجربیاتش را در اختیار دیگران قرار بدهد اما نشد یا شاید بهتر باشد این طور گفت که نخواستند.گاهی آدم آنقدر انگیزه پیدا می کند که به خاطر رسیدن به هدفش ۸ سال تحمل می کند. گاهی هم جوری دلسرد می شود که حتی حاضر نیست دقایق و ثانیه های پیش رو را تحمل کند.همه این اتفاق ها را سعید تجربه کرده است.همه این دلسردی ها را.

سعید علی حسینی تا سه هفته قبل از آغاز رقابتهای جهانی ۲۰۱۹ پاتایا در اردوی تیم ملی حضور داشت و به دلیل آسیب دیدگی و البته غیبت در رکوردگیری از سوی کادر فنی از تیم ملی کنارگذاشته شد. غیبت سعید در مسابقات جهانی پاتایا، تاوان سنگینی برای او به همراه داشت، چراکه نامش برای حضور در مسابقه گزینشی دیگری رد نشده بود و به همین دلیل هم شانس کسب سهمیه المپیک را از دست داد. علی حسینی را می شود یکی از بدشانس ها در دنیای وزنه برداری دانست.پسر محجوبی که حقش بیشتر از اینها بود و شاید اگر هزار و یک اتفاق برایش نیفتاده بود نام او در این دنیای پرهیاهو بیشتر برجسته می شد.سعید علی حسینی هم از دنیای وزنه برداری رفت اما قطعا نام او بر سینه تاریخ سنجاق خواهد شد.شک نداشته باشید کسی از یاد نخواهد برد پسری را که کم حرف بود،عصبانی نمی شد و آنقدر انگیزه داشت که پس از ۸ سال محرومیت دست به وزنه شد و مدال دیگری را برای ایران به دست آورد.خداحافظ آقای علی حسینی،ما اینجا چراغ ها را برای نسل های بعدی شما روشن نگه خواهیم داشت تا از دل آنها سعید ها،بهداد ها و حسین رضازاده ها بیرون بیایند.

۲۵۱ ۲۵۱