برچسب: ناسا

به گزارش پایگاه اینترنتی روزنامه گاردین،  تصور می شود این شهاب سنگ مریخی زمانی ایجاد شد که یک سیارک یا دنباله دار در حدود ۶۰۰ یا ۷۰۰ هزار سال پیش به این سیاره برخورد و تکه سنگ هایی از آن را در فضا پخش کرد.

یکی از این تکه سنگ ها وارد منظومه شمسی شد و در نهایت بر روی زمین سقوط کرد. آن شهاب سنگ – که اکنون به عنوان SAU ۰۰۸ شناخته می شود – در سال ۱۹۹۹ در عمان کشف شد و از آن زمان تاکنون تحت مراقبت در «موزه تاریخ طبیعی» بوده است.

اکنون این تکه سنگ مریخی هفته جاری در یکی از عجیب ترین سفرهای بین سیاره ای که تاکنون انجام شده است به فضا می رود. این سفر بخشی از ماموریتی است که بلندپروازانه ترین برنامه فضایی ناسا از زمان عملیات آپولو تا کنون قلمداد می شود.

این شهاب سنگ که به اندازه یک سکه ۱۰ پنسی است  روز پنج شنبه ۳۰ ژوئیه (۹ مرداد) با یک کاوشگر روبات آمریکایی پرتاب می شود و در یک سفر هفت ماهه به خانه خود یعنی مریخ باز می گردد.

نخستین مرحله از پروژه بازگشت نمونه مریخ در روز پنج شنبه انجام می شود. عملیات بازگرداندن شهاب سنگ مذکور به مریخ، بخشی از برنامه بلند مدت اکتشاف رباتیک ناسا در مریخ است. هدف اصلی این طرح جست و جو برای نشانه های حیات باستانی در مریخ و جمع آوری و ارسال نمونه سنگ ها به زمین است.

محققان برای انجام موفقیت آمیز این ماموریت، دو شهاب سنگ را همراه کاوشگر «استقامت» (Perseverance) به فضا می فرستند که یکی از آنها SAU۰۰۸ است. پیش بینی می شود این کاوشگر در فوریه ۲۰۲۱ میلادی در مریخ فرود آید.

این کاوشگر پس از فرود بر روی این سیاره سرخ با استفاده از لیزری قدرتمند، دوربین و طیف سنج ساختار سنگ های سیاره و ترکیبات آنها را شناسایی می کند.

در این میان از شهاب سنگ SAU۰۰۸ برای کالیبره کردن طیف سنج موجود در کاوشگر استفاده می شود تا به این ترتیب دقت و صحت دستگاه قبل از بررسی نمونه ها تضمین شود.

محققان اطمینان دارند این سنگ کوچک که به مریخ می رود، متعلق به همین سیاره است. پروفسور کارولین اسمیت از موزه تاریخ طبیعی لندن می گوید: ترکیبات حباب های کوچک گازی که درون شهاب سنگ وجود دارند، با اتمسفر مریخ یکسان است بنابراین ما مطمئن هستیم این سنگ به مریخ تعلق دارد.

به گفته اسمیت این سنگ کوچک به دقت انتخاب شده زیرا ترکیبات شیمیایی مواد آن مشابه سنگ های مریخ است و علاوه بر آن سخت است.   برخی از سنگ های مریخ بسیار شکننده هستند. اما این سنگ ترکیبات محکمی دارد.

به گزارش روز سه شنبه خبرگزاری یونایتدپرس، «باب بهنکن» و «کریس کاستدی» فضانوردان ناسا در این پیاده روی فضایی که آخرین از سری چهار پیاده روی فضایی برای تعویض باتری های قدیمی ایستگاه بین المللی فضایی محسوب می شود، آخرین باتری جدید لیتیوم یونی را در این ایستگاه مستقر می سازند.

طبق اعلام ناسا، این پیاده روی فضایی حدود ساعت ۷:۳۵ دقیقه صبح به وقت منطقه زمانی شرقی آغاز می شود و هفت ساعت طول می کشد. این پیاده روی فضایی از روز سوم ژوئن سال ۱۹۶۵ که «اد وایت» فضانورد آمریکایی برای انجام پیاده روی فضایی از کپسول خود به نام Gemini ۴ خارج شد، سیصدمین پیاده روی فضایی فضانوردان است.

بهنکن و «داگ هورلی» فضانورد ناسا در تاریخ ۳۱ مه (۱۱ خرداد) در جریان یک ماموریت تاریخی برای اعزام فضانوردان به ایستگاه بین المللی فضایی از خاک آمریکا وارد این ایستگاه در حال چرخش شدند. در این ماموریت تاریخی شرکت فضایی اسپیس ایکس برای اولین بار فضانوردان را به ایستگاه بین المللی فضایی منتقل کرد.

ناسا این ماموریت اسپیس ایکس را که در ابتدا قرار بود پنج روزه باشد را برای بیش از هشت هفته تمدید کرد تا کار تعویض باتری های قدیمی این ایستگاه به پایان برسد. فضانوردان در این ماموریت ۴۸ باتری قدیمی را از این ایستگاه باز کردند و ۲۳ باتری جدید ۴۰۰ پوندی را جایگزین آنها کردند.

انرژی ایستگاه بین المللی فضایی تا حد زیادی توسط انرژی خورشیدی ذخیره شده در باتری هایی که فقط از فضا قابل دسترس است، تامین می شود.

همچنین در جریان پیاده روی امروز فضانوردان نمای خارجی مدول Tranquility ایستگاه بین المللی فضایی را برای جایگزینی یک «هوابند» ( Airlock) تجاری جدیدی که توسط شرکت NanoRacks در هوستون ساخته شده است، آماده می کنند. هوابند یا قفل هوا ( Airlock) یک دستگاه تنظیم فشار هوا است که امکان عبور شخص یا هر وسیله‌ای را از یک مکان به مکان دیگر که از لحاظ فشارهوا هم سطح نیستند، فراهم می کند.

شرکت فضایی اسپیس ایکس در نظر دارد اواخر سال جاری میلادی با ارائه یک هوابند تخصصی، انجام تحقیقات عمومی و خصوصی را در خارج از این ایستگاه فضایی میسر سازد.

«جیم برایدنستاین» در توییتی اعلام کرد، فضاپیمای کرو دراگون روز اول اوت (۱۱ مرداد) ایستگاه بین المللی فضایی را برای بازگرداندن «داگلاس هارلی» و «باب بهنکن» به زمین، ترک می کند. ناسا برنامه دارد که کپسول کرو دراگون را در تاریخ دوم اوت (۱۲ مرداد) در اقیانوس اطلس فرود آورد.

فرود این کپسول بر آب و بازیابی آن در واقع پایان ماموریت «دمو-۲» ناسا و اسپیس ایکس خواهد بود؛ در این ماموریت اسپیس ایکس برای اولین بار دو فضانورد را به ایستگاه بین المللی فضایی منتقل کرد.

«داگلاس هارلی» و «باب بهنکن» روز ۳۰ مه (۱۰ خرداد) سوار بر کپسول کرو دراگون خاک آمریکا را برای انجام این پرواز تاریخی آزمایشی به مقصد ایستگاه بین المللی فضایی ترک کردند.

به گزارش خبرگزاری شینهوا، ماموریت «دمو-۲» اولین پرتاب سرنشین‌ دار به مدار زمین از خاک آمریکا از زمان بازنشستگی برنامه شاتل ناسا در سال ۲۰۱۱ بود. این ماموریت که همچنین اولین پرتاب سرنشین دار شرکت اسپیس ایکس محسوب می شود، دوره جدیدی از اکتشافات فضایی آمریکا را رقم می زند.

به گفته ناسا، این ماموریت داده های مهمی را در مورد عملکرد موشک «فالکون ۹» ، فضاپیمای کرو دراگون و سیستم های زمینی و همچنین عملیات درون مداری ، پهلوگیری و فرود ارایه می دهد.

این پرواز آزمایشی همچنین داده های ارزشمندی در جهت تایید سیستم حمل و نقل خدمه اسپیس ایکس برای پروازهای منظم انتقال فضانوردان به ایستگاه بین المللی فضایی و از این ایستگاه ارائه خواهد داد.

به روزرسانی ایستگاه فضای دوردست ناسا در استرالیا

به گزارش یکشنبه پایگاه خبری ساینس‌دیلی،  این ایستگاه فضای دور دست که با عنوان Deep Space Station ۴۳ یا به اختصار (DSS-۴۳)  شناخته می‌شود، بخشی از شبکه فضای دوردست ناسا (DSN: NASA Deep Space Network) محسوب می‌شود که در واقع یک جعبه سوییچ بین‌سیاره‌ای برای برقراری ارتباط با فضاپیماهای رباتیک است. به روز رسانی این شبکه از ماه مارس آغاز شده است. این ایستگاه ۴۸ سال سن داشته و پهنای آنتن آن به ۷۰ متر می‌رسد.
در جریان این به روز رسانی، یک مخروط فرکانس باند ایکس در مرکز این آنتن قرار گرفت که دربرگیرنده یک دستگاه فرستنده بسیار پیشرفته و مجموعه‌ای از گیرنده‌های بسیار حساس است. علاوه بر این قرار است سیستم خنک‌کننده آبی این آنتن عظیم نیز به روز رسانی شده و سیستم های مکانیکی و تجهیزات الکترونیکی آن نیز ارتقا یابد.
این آنتن از ابتدای ماه مارس غیرفعال بوده است و انتظار می‌رود به روزرسانی‌ها تا ماه ژانویه سال ۲۰۲۱ میلادی به پایان برسد. پس از آن، آنتن این ایستگاه راه‌اندازی می‌شود و از این تجهیزات برای ارسال دستورالعمل به فضاپیماها و دریافت اطلاعات علمی از ماموریت‌های رباتیک در منظومه شمسی استفاده خواهد شد.
شبکه فضایی دوردست ناسا در سه منطقه از جهان شامل کالیفرنیا، اسپانیا و استرالیا، گسترده شده است و امکان برقراری ارتباط با فضاپیماها در سطح ماه و فراتر از آن را به طور مستمر و صرف‌نظر از نحوه گردش زمین، فراهم می‌کند. علاوه بر این DSS-۴۳ تنها آنتی است که توانایی مخابره دستورالعمل‌ها به فضاپیمای Voyager ۲ را دارد.

به گزارش پایگاه اینترنتی abc، قرار است در این ماه میلادی سه فضاپیمای جدید از سازمان فضایی آمریکا (ناسا)، چین و امارات متحده عربی برای سفر به مریخ به فضا پرتاب شوند.

دلیل انتخاب ماه ژوئیه برای انجام ماموریت ها به مریخ این است که در فاصله زمانی میان اواسط ماه ژوئیه و اواسط ماه اوت، زمین و مریخ در وضعیت مناسبی نسبت یکدیگر قرار می گیرند که باعث می شود کمترین مسافت برای سفر میان این دو سیاره ایجاد شود.

اگر این ماموریت ها طبق برنامه پیش روند، اولین فضاپیمایی که هفته جاری به سمت مریخ پرتاب می شود، اوایل سال آینده میلادی به این سیاره سرخ خواهد رسید.
این فضاپیماها به تعدادی دیگر از مدارگردها، کاوشگرها و لندرهایی (سطح نشینانی) که از قبل این سیاره سرخ را بررسی می کنند، خواهند پیوست.

همچنین هر کدام از این فضاپیماها وظیفه دارند به سوالاتی که هیچ فضاپیمای دیگری پیش از این جواب نداده است، پاسخ دهند.

«آلیس گورمن»، باستان شناس فضایی در دانشگاه «فلیندرز» در آمریکا، گفت: ورود چین و امارات متحده عربی به اکتشاف مریخی، زمینه ای است که تاکنون تحت تسلط آمریکا و روسیه بوده است و برای ماموریت های آتی به این سیاره سرخ سودمند خواهد بود. این کشورها علاوه بر بررسی علم جدید، همچنین سرگرم آزمایش انواع مختلفی از فناوری ها هستند.

مریخ نورد «پشتکار» ناسا

ناسا در ماموریت «مارس ۲۰۲۰» خود قصد دارد کاوشگر جدیدی را به نام «پشتکار» (Perseverance) در این سیاره سرخ قرار دهد.

در صورتی که این کاوشگر با موفقیت بر مریخ فرود آید، این دهمین تلاش موفق آمریکا برای قرار دادن یک ربات بر سطح این سیاره سرخ از سال ۱۹۷۵ خواهد بود؛ همچنین پشتکار به کاوشگرهای دیگری به نام «کنجکاوی» و «این‌سایت» (InSight‎) که اکنون در مریخ هستند، ملحق می شود.

«آبیگایل آلوود» زمین شناس استرالیایی در آزمایشگاه «پیش رانش جت» ناسا که مسئول PIXL – یکی از هفت ابزار مستقر در کاوشگر پشتکار- است، گفت: پشتکار، اولین کاوشگری است که ماموریت آن کشف شواهدی از حیات باستانی در مریخ است. ماموریت های قبلی همه به دنبال کشف شواهدی از آب و قابلیت سکونت در مریخ بوده اند.

انجام این ماموریت در حال حاضر به حدود ۳۰ ژوئیه به تاخیر افتاده است.

«تیان ون-۱» (Tianwen-۱)

چین در ماموریت جدید خود به مریخ اولین مجموعه از یک مدارگرد، لندر (فرودگر) و کاوشگر را به این سیاره سرخ ارسال خواهد کرد.

این ماموریت که «تیان ون-۱» نام دارد دومین تلاش چین برای ارسال یک فضاپیما به مریخ است. قرار است این ماموریت در تاریخ ۲۳ ژوئیه انجام شود.

مدار گرد «Yinghuo-۱»، در اولین ماموریت چین به مریخ، در سال ۲۰۱۲ سوار بر فضاپیمایی که سازمان فضایی روسیه آن را ساخته شده بود، سقوط کرد و از بین رفت اما اکنون چین در دومین ماموریت خود به این سیاره سرخ از فناوری های خود که در برنامه فضاییش با موفقیت استفاده شده اند، استفاده می کند.

چین در این ماموریت از چتر نجات های تولیدشده برای برنامه خدمه دار پرواز فضایی Shenzhou و سیستم های پیش رانش و هدایت خودکار و طراحی های استفاده شده در فرودگرهای «چانگ-۳» و «چانگ-۴» بر کره ماه، استفاده می کند.

مقامات چینی در مورد این ماموریت محتاطانه و محرمانه عمل کرده ‌اند و هنوز به طور رسمی و عمومی مکان فرود نهایی آن را روی مریخ اعلام نکرده ‌اند اما ابزارهای علمی «تیان ون-۱» حاکی از یک عملیات اکتشاف گسترده در محیط مریخ است.

مدارگرد تیان ون-۱ دارای شش ابزار است که شامل دوربین با وضوح بالا، مغناطیس سنج و طیف سنج مواد معدنی است که به اعضای تیم ماموریت این امکان را می ‌دهد که ترکیب سنگ‌ های سطح مریخ را شناسایی کنند.
مریخ نورد تیان ون-۱ نیز دارای شش ابزار از جمله ایستگاه هواشناسی، یک ردیاب میدان مغناطیسی و یک رادار قابل نفوذ به زیر سطح مریخ است که می‌ تواند یخ-آب ‌های زیرسطحی را تا عمق حدود ۱۰۰ متر شناسایی کند.

اگر ماموریت تیان ون-۱ موفق باشد، چین پس از اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده ، سومین کشوری خواهد بود  که یک فضاپیما در مریخ می ‌نشاند و این فرود حماسی می‌تواند راه را برای کارهای بزرگتر در آینده نزدیک هموار کند؛ از جمله اینکه مقامات فضایی چین از تمایل خود برای اجرای یک ماموریت بازگرداندن نمونه ‌های مریخی صحبت کرده‌اند که احتمالا در اوایل سال ۲۰۳۰ پرتاب شود.

«امید»: اولین کاوشگر امارات متحده عربی به مریخ

امارات متحده عربی نیز در ماه ژوئیه قصد دارد، اولین کشور عربی باشد که یک فضاپیما به مریخ ارسال می کند.

درصورتیکه این ماموریت موفق شود، مدارگرد «امید» (هوپ) به ۶ مدارگرد دیگر آمریکا، اروپا و هند که در حال حاضر از مدار زمین سرگرم بررسی مریخ هستند، ملحق خواهد شد.

این ماموریت قرار است در تاریخ ۱۴ ژوئیه انجام شود. مدارگرد امید (هوپ) اوایل سال ۲۰۲۱ به مریخ خواهد رسید، سپس از سه ابزار علمی خود برای مطالعه اتمسفر، آب و هوا و اقلیم سیاره سرخ از بالا استفاده می‌ کند.

اعضای تیم ماموریت می‌گویند، مشاهدات این کاوشگر می ‌تواند به محققان در درک انتقال طولانی مدت مریخ را از یک دنیای نسبتا گرم و مرطوب به یک سیاره سرد و بیابانی که امروز می ‌شناسیم، کمک کند. این انتقال با از بین رفتن جو ضخیم مریخ توسط بادهای خورشیدی اتفاق افتاده است.

مدارگرد «امید» (هوپ) توسط مرکز فضایی «محمد بن راشد» در امارات و با همکاری دانشگاه «کلرادو بولدر»، دانشگاه ایالتی «آریزونا» و دانشگاه «کالیفرنیا برکلی» ساخته شده است.

«هوپ» اولین ماموریت علمی میان سیاره ای است که توسط یک کشور اسلامی عرب انجام می‌شود.

به گزارش پایگاه اینترنتی ناسا، دستور اول درباره کنترل آلودگی ‌های بیولوژیکی آینده توسط خاک زمین در تمامی ماموریت ‌های مرتبط با ناسا با هدف فرود آمدن بر سطح ماه، دور زدن در مدار ماه، و به طور کلی هر نوع تماس با کره ماه است.

دستور دوم مربوط به سفر تاریخی انسان به سیاره مریخ است. ناسا در این دستور جدید، سیاست ‌های قبلی خود را که می ‌توانست سفر انسان را به مریخ به طور کلی ممنوع کند، اصلاح کرد.

هدف از این دستورالعمل به حداقل رساندن انتقال آلودگی ‌های بیولوژیکی مضر از زمین به مریخ و از مریخ به زمین، با استفاده از اطلاعات به دست آمده از آژانس فضایی بین‌المللی و ماموریت ‌های رباتیک به مریخ، است.

در سیاست های اضافه شده آمده است: هیچ ماده بیولوژیکی در ماه یا اطراف ماه باقی نمی ماند و انسان نباید بخشی از مریخ را آلوده کند یا با میکروب های سیاره سرخ به زمین بازگردد.

ناسا قرار است ماموریت های سرنشین داری را به ماه در سال ۲۰۲۴ و به مریخ در دهه ۲۰۳۰ انجام دهد.

به گزارش روزنامه دیلی میل، زهره، ناهید یا ونوس (Venus) به ترتیب نزدیکی به خورشید، دومین سیاره زمین‌سان منظومه شمسی است که در مداری میان مدارهای زمین و عطارد قرار گرفته‌ است.

سیاره زهره از نظر مداری، نزدیک‌ترین فاصله به زمین را دارد. زهره بعد از ماه، درخشان‌ترین جرم آسمانی طبیعی است که به هنگام شب در آسمان زمین دیده می‌شود.

دمای سطح مریخ بیش از ۸۵۰ درجه فارنهایت و فشار هوا در این سیاره ۹۲ برابر بیشتر از فشار هوا در سطح زمین است.

اکنون ناسا از طراحی کاوشگر جدیدی رونمایی کرده است که برای کاوش در سطح این سیاره مورد استفاده قرار می گیرد. طراحی این کاوشگر که «ونوس فیلرز» (Venus Feelers) نام دارد، توسط یک معمار و طراح مصری به نام «یوسف غالی» تهیه شده است.

غالی طراحی خود را برای بخشی از مسابقه ناسا با عنوان «کاوش در جهنم» ( Exploring Hell) ارسال کرد که یک فراخوان باز برای ارائه طراحی های جدید و آزمایشی کاوشگری بود که بتواند در شرایط جهنمی سطح سیاره ناهید دوام بیاورد.

طراحی غالی، بر ساختار یک دیده بان سه چرخه تمرکز دارد که به قسمت جلوی این کاوشگر متصل است. این دیده بان به شناسایی سنگ های بزرگ یا سوراخ های عمیق کمک می کند تا کاوشگر در اراضی صخره ای یا ناهموار گیر نکند.

غالی برای ارائه این طراحی برنده جایزه ۱۵ هزار دلاری خواهد شد و مهندسان ناسا با بررسی این طراحی به دنبال روش هایی برای ادغام آن در طراحی های آتی خود برای کاوش در ونوس خواهند بود.

به گزارش خبرگزاری یونایتدپرس، در این پیاده روی فضایی «باب بهنکن» و «کریس کاسیدی» در جریان دویست و سی‌امین پیاده روی فضایی در این ایستگاه در حال چرخش، شش ساعت را در فضا سپری کردند. این فضانوردان شش باتری نیکل هیدروژن را با سه باتری جدید لیتیوم-یونی تعویض کردند؛ با تعویض این باتری ها پروژه دو ساله ناسا برای به روزرسانی سیستم برق این ایستگاه فضایی رو به اتمام است.

فضانوردان در جریان ۱۱ پیاده روی فضایی ۴۸ پیل انرژی را برداشتند و ۲۳ باتری جدیدتر ۴۰۰ پوندی را نصب کردند. هنوز یک باتری جدید باقی مانده که باید نصب شود. پیاده‌روی فضایی روز پنجشنبه، سومین پیاده‌روی فضایی از مجموعه چهار پیاده‌روی فضایی است که برای جایگزینی باتری‌های قدیمی نیکل هیدروژنی با باتری‌های جدید لیتیوم یونی انجام ‌شد. قرار است پیاده روی فضایی بعدی در روز ۲۱ ژوئیه (۳۱ تیر) انجام شود.

بهنکن و هارلی در تاریخ ۳۱ ماه مه (۱۱ خرداد) در بخشی از بازگشت تاریخی پروازهای فضایی سرنشین دار از خاک آمریکا وارد ایستگاه فضایی شدند. این مأموریت همچنین اولین ماموریت خدمه دار شرکت فضایی اسپیس ایکس به فضا محسوب می شود.

ناسا  این سفر تاریخی به فضا را که ابتدا قرار بود پنج روزه باشد، به دلیل ضرورت تعویض باتری های ایستگاه بین المللی فضایی، تا چند ماه تمدید کرد.

ویروس کرونا به رغم قربانیان زیادی که هر روز در سراسر جهان می گیرد اما برای محیط زیست به مثابه مسکنی عمل کرده که برای مدتی آسیب های وارده به محیط زیست را تسکین داده است.

نخستین موضوعی که در پی شیوع کرونا و قرنطینه افراد در خانه رخ داد، این بود که شاهد بهبود کیفیت هوا و کاهش سرعت فعالیت‌های صنعتی بودیم اما این شرایط ممکن است در دوران پساکرونا با افزایش فعالیت اقتصادی تغییر کند و چه بسا آلاینده‌های بیشتری تولید شود.

به گزارش پایگاه اینترنتی ناسا، اکنون سه سازمان فضایی ناسا، سازمان فضایی اروپا و سازمان پژوهش های هوا و فضای ژاپن در تلاشی مشترک داشبوردی از داده های ماهواره ای ایجاد کرده اند که تاثیرات ناشی از واکنش جهانی به همه گیری کووید-۱۹ را بر محیط زیست و فعالیت های اجتماعی اقتصادی نشان می دهد.

این داشبورد که The COVID-۱۹ Earth Observation Data نام دارد، از داده های جمع آوری شده توسط ماهواره های رصد زمین تحت تصدی این سه سازمان فضایی که کیفیت هوا، دمای هوا، اوضاع اقلیمی و سایر شاخص ها را کنترل می کند، استفاده می کند.

همچنین این داشبورد دیدگاه هایی را در زمینه تغییرات ایجاد شده در کیفیت آب، تغییر اوضاع اقلیمی، فعالیت اقتصادی و کشاورزی در سطح جهان نشان می دهد.

هدف از ایجاد این داشبورد ارائه اطلاعات مهم به سیاستمداران، مقامات بهداشتی، برنامه ریزان شهری و سایر مقامات عنوان شده است تا از این داده ها برای مطالعه تاثیرات کوتاه مدت و بلندمدت بحران جهانی کووید-۱۹ استفاده کنند.

«توماس زوربوچن» سرپرست اداره ماموریت علمی ناسا در این رابطه می گوید: با همکاری سازمان فضایی اروپا و سازمان پژوهش ‌های هوافضای ژاپن قصد داریم با استفاده از ابزارهای پیشرفته رصد زمین از فضا برای به دست آوردن اطلاعات بهتری از سیاره خودمان استفاده کنیم. هنگامی که ما از فضا دیدیم که چگونه الگوی فعالیت‌ های انسانی به دلیل همه‌ گیری بیماری کووید-۱۹ در حال تغییر است، می‌دانستیم که اگر این تغییرات را بررسی کرده و اطلاعات را گردآوری کنیم، می‌ توانیم یک ابزار تحلیلی جدید و قوی در دست داشته باشیم.

این داشبورد همچنین کاهش فعالیت بخش‌ های قابل توجه‌ ای از جمله فعالیت حمل و نقل در بنادر، تعداد اتومبیل در پارکینگ ‌های مرکز خرید و موارد دیگر را نشان می‌دهد.

تجزیه و تحلیل هر دو مجموعه داده‌های ناسا و سازمان پژوهش‌ های هوافضای ژاپن نشان داد که با همه‌گیری بیماری کووید-۱۹ و در خانه ماندن افراد، غلظت دی اکسید کربن کاهش یافته است.

ماموریت مریخ نورد ناسا برای سومین بار به تاخیر افتاد

به گزارش پایگاه اینترنتی اسپیس نیوز، این تازه ترین تاخیر از سری تاخیرهایی است که تاکنون در نیمی از فرصت های انجام این ماموریت ایجاد شده است. ناسا اکنون تاریخ ۳۰ ژوئیه (۹ مرداد) را برای پرتاب مریخ نورد که Perseverance یا پشتکار نامیده می شود، اعلام کرده است ؛ این در حالی است که پیش از این تاریخ ۲۲ ژوئیه (اول مرداد) برای این پرتاب در نظر گرفته شده بود.

این ماموریت ابتدا قرار بود روز ۱۷ ژوئیه انجام شود، اما سه بار به تاخیر افتاد. هیچ کدام از این تاخیرها به دلیل بروز مشکل در خود فضاپیمای ۲۰۲۰ نبوده است. ناسا ۱۰ ژوئن اعلام کرد که بروز نقص فنی در یکی از تجهیزاتی که برای پردازش خودروهای پرتاب مورد استفاده قرار می گیرد، باعث یک تاخیر سه روزه شده است. دو هفته بعد این سازمان دوباره اعلام کرد به علت نگرانی از آلودگی در خطوط پشتیبانی زمینی در یکی از تجهیزات پردازش، پرتاب دو روز دیگر یعنی تا ۲۲ ژوئیه به تاخیر افتاده است.

مدیران ناسا پیش از این اعلام کرده بودند که انجام مأموریت مریخ نورد ۲۰۲۰ تا یازدهم اوت امکان پذیر است، هرچند ممکن است با توجه به شرایط جوی این زمان تا ۱۵ اوت نیز تمدید شود. اگر به هر دلیلی این پنجره زمانی از دست برود، پروژه مریخ نورد، ۲۶ ماه به تعویق می افتد و در آن مدت امکان پرتاب موشک وجود نخواهد داشت. به همین دلیل سازمان ملی هوایی و فضانوردی ناسا به  رغم همه گیری ویروس کرونا و عملیات «دمو ۲» برای اعزام فضاپیما به ایستگاه بین‌المللی، این مأموریت را یکی از مهم‌ترین اولویت‌های کاری خود قرار داده است.

لغو مأموریت، علاوه بر تأخیر ۲ ساله، برای ناسا حدود ۵۰۰ میلیون دلار هزینه اضافی ایجاد می‌کند که شامل مخارجی مانند نگهداری موشک و فضاپیما، حقوق پرسنل و اعضای گروه است. البته ناسا فهرست دقیقی از هزینه‌های اضافی احتمالی را منتشر نکرده است و رقم ارائه شده، تقریبی است.