۱۲۱ امامزاده و بقعه متبرکه بزرگ و کوچک در شهرستان قزوین وجود دارد که برخی از آنها دارای شهرت ملی و جهانی هستند. امامزادههایی که نه تنها محل باشکوهی برای برپایی آیینهای مختلف دینی و مذهبی هستند، هر ساله پذیرای گردشگران زیادی از اقصینقاط ایران و جهان اسلام هستند. بناهایی که علاوه بر پراکندن عطر معنویت استان قزوین و ظرفیت مناسبی برای تبدیل قزوین به قطب گردشگری مذهبی به وجود آوردهاند. فرصت تعطیلات و فراغت روزهای نوروز فرصت مناسبی برای بازدید این اماکن مقدسه برای گردشگران است که در نوشتار زیر به معرفی مشهورترین آنها خواهیم پرداخت.
امامزاده حسین (ع)
مهمترین و مشهورترین امامزاده در شهر قزوین «امامزاده حسین (ع)» یا به قول قزوینیها شاهزاده (شازده) حسین (ع) است. بنایی که مرقد حسین بن علی ابن موسیالرضا، فرزند دو ساله امام رضا (ع) است که در سال ۲۰۱ هجری قمری بر اثر بیماری دارفانی را در شهر قزوین وداع گفتند. اصل شکلگیری بنا متعلق به دوران صفوی است که در دوران قاجار مورد بازسازی و توسعه قرار گرفت. به جز ضریح نفیس چوبی آن که تاریخ ۸۰۶ هجری قمری را نشان میدهد و از صنایع گرهچینی مجوف به شمار میآید، باقی آثار از بناهای دوره صفوی و قاجار است.
امامزاده سلطان سید محمد (ع)
یکی دیگر از این بقاع متبرکه، آرامگاه «امامزاده سلطان سید محمد (ع)» است که در محله کهن «آخوند» قرار دارد و در حال حاضر به علت نوسازیهای شهرداری، در کنار خیابان شهید انصاری غربی واقع شده است. این امامزاده که دو در شمالی و شرقی دارد، دارای کتیبهای از جنس کاشی است که نشان میدهد بنای آن در دوره قاجاری و سال ۱۳۱۴ هجری قمری ساخته شده است. آرامگاهی تاریخی که پر از عناصر مهم معماری دوران قاجار است و در روزهای ماه مبارک رمضان، به ویژه شبهای قدر از چنان رونقی برخوردار است که میتوان آن را دومین مکان مذهبی مهم استان قلمداد کرد.
چهار انبیاء یا پیغمبریه
بنا بر روایتها مدفن چهار تن از پیامبران به نامهای القیا، سلام، سلوم و سهولی است. علاوه بر این پیامبران، پیکر پاک امامزاده صالح بن حسن (ع) هم در این مکان مدفون شده است. بنای بقعه آجری است و شامل ایوان ستوندار با دو جفت ستون چوبی، آزارههای سنگی و دیوارههای گچبری شده است. در پشت ایوان، ابتدا فضای ورودی و سپس فضای مربع شکل حرم قرار دارد و بر فراز آن گنبدی با کاربندی قرار گرفته است.
امامزاده اسماعیل (ع)
امامزاده اسماعیل (ع) از نوادگان امام جعفر صادق (ع) است. بنای بقعه در دو طبقه شامل فضای اصلی حرم، چهار ایوان متصل در طرفین آن و فضای جنبی ایوانهاست. حرم گنبدی دارد که روی آن کاشیکاری و زیر آن کاربندی و گچبری است. مدفن اصلی امامزاده در سرداب بقعه، در زیر حرم قرار گرفته است.
بقعه آمنه خاتون (س)
بنای آرامگاه آمنه خاتون، دختر امام جعفر صادق (ع) متعلق به دوره صفویه است. طرح داخلی بقعه هشت ضلعی و طرح بیرونی آن مدور است و محرابی با مقرنسکاری دارد. بر فراز بقعه گنبد بزرگ دوپوش و کاشیکاری شدهای قرار گرفته است. پنجرهّهای زیر این گنبد دارای چهار شباک گچی پرکار و نفیس است. در دوره قاجار اتاقی به بقعه الحاق شد که در این اتاق چاهی متبرک و مورد احترام وجود دارد.
علاوه بر این بقاع متبرکه، امامزادههای حلیمه خاتون (س)، زبیده خاتون (س)، بیبی شهربانو و امامزاده علی (ع) هم در شهر قزوین دارند و هر روزه زائران زیادی را به خود جذب میکنند.
به گزارش ایسنا، به نقل از روابط عمومی سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران، صالح زمانی ـ مشاور امور بینالملل سازمان ـ از انتشار بیانیه جدیدی توسط یونسکو و برخی دیگر از سازمانهای مرتبط با حفاظت میراث مستند از جمله فدراسیون جهانی آرشیو (ایکا)، فدراسیون بینالمللی انجمنها و موسسات کتابخانهای(ایفلا) و برخی کمیتههای منطقهای حافظه جهانی مانند کمیته آسیا و اقیانوسیه خبر داد.
در این بیانیه که سوم آوریل برابر با ۱۵ فروردین سال جاری منتشر شده است، صریحاً به تبدیل تهدید ویروس کرونا به فرصتهای جدیدی برای حفاظت از میراث مستند اشاره دارد.
به گفته زمانی، محتوای اصلی این بیانیه مربوط به اقدامات لازم کشورها برای همبستگی هرچه بیشتر در جهت همفکریهای مشترک، تلاش برای اقدامات دیجیتالسازی و در دسترس قراردادن مستندات، بازیابی و مرور بر اسناد پیشین، انتشار و اطلاعرسانی دادههای مرتبط به بحران مشابه در سالهای گذشته و همینطور تلاش برای مقابله با اخبار غیر واقعی در برابر گردآوری و مستندسازی اخبار واقعی است.
این بیانیه که به امضای مرکز بینالمللی مطالعات حفظ و بازیابی داراییهای فرهنگی(ICCROM) و شورای هماهنگی انجمنهای بایگانی دیداری شنیداری (CCAAA) نیز رسیده است، بیان میکند که این بحران بهداشتی فرصت مناسبی برای ثبت وقایعی است که امروز با آن مواجه هستیم تا از طریق تشویق همه مستندسازان بتوانیم به تقویت آثار دیداری و شنیداری کمک کنیم.
متن اصلی این بیانیه به این شرح است:
«تبدیل تهدید COVID-۱۹ به فرصتی برای حمایت فراگیرتر از میراث مستند بیماری همه گیر COVID-۱۹ قبلاً به عنوان شدیدترین وضعیت اضطراری سلامت در تاریخ مدرن توسط بسیاری از کشورها اعلام شده است که نحوه پاسخگویی جهان به این بحران بیسابقه جهانی، بخشی از کتب تاریخ خواهد بود.
موسسات (ثبت) حافظه (ملی)، از جمله آرشیوها یا بایگانیهای ملی، کتابخانهها، موزهها و همچنین نهادهای آموزشی و پژوهشی، در حال حاضر تصمیمگیریها و اقداماتی را که انجام میشود، ثبت میکنند تا به نسلهای آینده کمک کنند از وسعت همهگیری و تأثیر آن بر جوامع مطلع شوند.
در برابر این پیش زمینه و در بین این بحران جهانی بهداشت، میراث مستند منبع مهمی برای ارائه دیدگاه تاریخی در مورد چگونگی برخورد دولتها، شهروندانشان و جامعه بین المللیِ در گذشته است.
چندین کشور قبلاً دستورالعملهایی را برای حفظ دقیق اسناد رسمی مربوط به این بیماری همه گیر صادر کردهاند.
این نه تنها حاکی از حساسیت وضعیت کنونی است بلکه اهمیت نهادهای (ثبت) حافظه (ملی) را در تهیه اسناد یا منابع مدیریت اطلاعات لازم برای درک، زمینه سازی و غلبه بر چنین بحرانهایی در آینده برجسته میکند. در عین حال، اسناد تجلیهای هنری و خلاقانه بشریت، که بخش مهمی از میراث مستند ما را تشکیل میدهند، منبع پیوند اجتماعی و مقاومت در برابر جوامع در سراسر جهان است.
یونسکو، از طریق برنامه حافظ جهانی (MoW)، آماده پشتیبانی همه کشورهای عضو است که مایل به حفظ سوابق رسمی مربوط به COVID-۱۹ در چارچوب توصیه یونسکو در سال ۲۰۱۵ در مورد حفظ و دسترسی به میراث مستند از جمله به صورت دیجیتال هستند.
چهار حوزه اصلی وجود دارد که خواستار مسئولیت مشترک بین کشورهای عضو، نهادهای حافظه و شهروندان در پاسخ به COVID-۱۹ و آماده سازی برای پاسخگویی به بیماریهای همه گیر در آینده هستند. اینها بر ارزشهای مشترک آموزشی، اجتماعی، علمی و هنری میراث مستند، در میان سایر ارزشها، استوار است.
در مرحله اول، نیاز به تقویت همکاری ملی و بینالمللی در حفظ و دسترسی به میراث مستند وجود دارد. این کار از طریق شبکه کمیتههای ملی و منطقهای برنامه حافظه جهانی یونسکو انجام میشود. به این منظور، یونسکو همچنین در حال استفاده از همبستگی حداکثری بینالمللی در بین شرکای خود از جمله فدراسیون بینالمللی انجمنها و موسسات کتابخانهای (ایفلا)، شورای جهانی آرشیو (ICA)، مرکز بین المللی مطالعات حفظ و بازیابی دارایی(های) فرهنگی (ICCROM)، شورای بین المللی موزه ها (ICOM) و شورای هماهنگی انجمن های بایگانی دیداری شنیداری (CCAAA) است.
ثانیا، کشورهای عضو به افزایش سرمایهگذاری در زمینه حفظ و دسترسی به میراث مستند جهت کاهش و مدیریت خطر این فاجعه نیاز دارند. بیشتر موسسات حافظه (ملی و منطقهای) وابسته به حمایت عمومی هستند و درخواست بایگانی آثار ارزشمند در محل، به ناچار از درآمد این موسسات میکاهد. بنابراین، به منظور استمرار فعالیت این موسسات؛ سرمایه گذاری دولتی ـ همراه با سرمایه گذاری بخش خصوصی ـ برای (ادامه) عملکرد مؤثر و بقای این موسسات ضروری است. تحسین برانگیز است که نهادهای حافظه، ضمن تداوم فعالیت، در خلال این بحران جهانی بهداشتی، از طریق نمایشگاههای آنلاین رایگان، تهیه نسخههای دیجیتالی از کپیهای قدیمی و تعامل مؤثر با شهروندان در رسانههای اجتماعی، مقاومت چشمگیری از خود به نمایش گذاشتهاند. آنها باید منابع و حقوق لازم را برای جمعآوری مطالب ـ چه برای دریافت اسناد یا سوابق رسمی از موسسات و یا از کل جامعه، به صورت آنلاین و آفلاین ـ در اختیار داشته باشند، تا بتوانند مستندات کامل از بحران را تهیه کنند.
ثالثاً، مهم است که مؤسسات حافظه، بیش از هر زمان دیگری، برای محققان، سیاستگذاران، متخصصان رسانه، دانشمندان و جامعه در دسترس باشند. درک اینکه چگونه رهبران در گذشته نسبت به فوریتهای بهداشتی واکنش نشان میدادهاند، میتواند تصمیمات سیاستگذاران امروز را بهبود بخشند. دانشمندان همچنین میتوانند از سوابق مربوط به شیوع بیماریهای گذشته برای بهبود روشهای خود و شناسایی بهترین روش عملی برای مقابله با شیوع بیماریهای جدید استفاده کنند.
به طور کلی، (بررسی) منابع اولیه ناشی از هر بیماری همهگیر، منجر به کسب بینش از جنبههای اجتماعی ـ اقتصادی، سیاسی و فرهنگی در مورد هرگونه بیماری همه گیر میشود که برداشتهای امروزی از COVID-۱۹ را دگرگون میکند.
علاوه بر این، از طریق دسترسی از راه دور به موسسات حافظه و سایر مخازن میتوان به افراد جوامع (مختلف) کمک کرد تا با یکدیگر ارتباط برقرار کرده و از طریق اسناد مشترک فرهنگها، زبانها و بیان خلاق، کمک روانی ـ اجتماعی برای یکدیگر فراهم کنند.
همچنین آرشیوهای دیداری ـ شنیداری و عمومی بهشدت سرگرم مستندسازی این بیماری همهگیرند: اینکه قرنطینه چگونه بر زندگی افراد تأثیر میگذارد، برخورد دولتها با این بحران بهداشتی و اقتصادی چگونه است؛ نحوه واکنش رسانهها به آن چیست و همچنین نحوه جدید و در حال ظهور ابراز همبستگی نسبت به این بیماری چیست و مشارکت در سرعت بخشیدن به دیجیتالی کردن منابع چگونه است. دلیل این مستندسازی نیز آن است که بخش بزرگی از نیروی کار و جوانان در آموزش و پرورش مجبورند به کار و مدرسه از راه دور متوسل شوند.
از سوی دیگر حفظ و فراهم آوردن دسترسی به چنین منابع دست اولیه، این پتانسیل را دارد که بتواند آگاهی عمومی و مشارکت را در اقدامات بهداشت عمومی، مبتنی بر دروس تاریخی آموخته شده، فراهم کند. سرانجام افراد، سیاستگذاران و جامعه علمی تشویق میشوند از ارزشهای مؤسسات حافظه به عنوان نگهدارندگان حافظه جهانی در همه مصادیق آن، از جمله بیماریهای همه گیر و واکنش جهان نسبت به آنها قدردانی کنند.
آرشیوها، کتابخانهها و موزهها همیشه متولی اطلاعات معتبر و با کیفیت بودهاند. با افزایش اطلاعات نادرست در مورد COVID-۱۹ در سطح جهان، موسسات حافظه میتوانند اطلاعات علمی مبتنی بر واقعیت را گردآوری، فهرستنویسی و منتشر کنند و دیدگاههایی انتقادی و مبتنی بر مقایسه را ارائه دهند تا سرانجام با تلاش خود برای تهیه مستندات در مورد پاسخهای غالب به همهگیری COVID-۱۹، همین موسسات هستند که مجملی معتبر و درست را در خصوص این بیماری همه گیر برای نسل های آینده شکل میدهند.
فراخوان برای به گردن گرفتن مسئولیت مشترک (در وضعیت همه گیری)، به وضوح در اسناد «برنامه ریشه کن سازی آبله مرغان»، مربوط به سازمان بهداشت جهانی (WHO)، که در حافظه یونسکو در جهان نقش بسته، دیده میشود، که در سال ۲۰۱۷ ثبت شده است. در سال ۱۹۶۶ ، سازمان بهداشت جهانی، برنامه جهانی برای ریشه کن کردن آبله مرغان، بیماریی که هزاران سال بشر را مبتلا کرده بود، راهاندازی کرد تا سرانجام در سال ۱۹۸۰ ، سازمان بهداشت جهانی، ریشهکنی آبله را اعلام کرد. اسناد برنامه ریشه کن سازی آبله مرغان، مستندی از تصمیمات و اقدامات انجام شده برای ریشه کن کردن این بیماری را ارائه میدهد و تلاش مشابه برای کنترل بیماری های آینده را جهت میبخشد.
بنابراین، باید اطمینان حاصل کنیم که سابقه کاملی از بیماری همه گیر COVID-۱۹ وجود دارد، تا بتوانیم از شیوع دیگری از این دست جلوگیری کنیم یا تأثیر چنین رویدادهای جهانی را در آینده بهتر مدیریت کنیم.»
پوریم، کارناوال سنتی یهودیان که هر ساله در ۹ و ۱۰ مارس (۱۹ و ۲۰ اسفند) برگزار میشود؛ مراسمی که طی آن حتی فرقههای ارتدوکس یهودی نیز از اصول سفت و سخت خود اندکی کوتاه میآیند.
این مراسم مانند سایر تعطیلات یهودی براساس تقویم عبری (که براساس آن روزها از غروب آفتاب شروع میشوند)، تنظیم شده است.
پوریم برگرفته از کلمه عبری «پور» به معنای قرعه، جشن موسوم به ایرانی کُشی که علاوه بر اراضی اشغالی در جوامع یهودی آمریکا و اروپا نیز برگزار میشود، پایه اش داستانی در «تورات» بوده و ستایش از «استر» زن یهودی است که با خیانت به «خشایارشاه»، پادشاه ایرانی سبب بروز خشونت مرگبار سه روزهای میشود که طی آن ۷۰ هزار نفر از ایرانیان اعم از زنان و کودکان با بی رحمی کشته میشوند و اموالشان به غارت میرود.
در حالی که براساس روایت مذکور ۲۶ قرن از این قتل عام میگذرد، یهودیان همچنان آن نسل کُشی را با پوشیدن لباسهایی مانند شخصیتهای داستان و بازی کردن نقش جنایتکاران این نسل کُشی، جشن میگیرند.
به گزارش هاآرتص، برگزاری رژه و لباسهای فانتزی در این جشن عرفی است که یهودیان ایتالیایی قرن سیزدهم از همسایگان مسیحی خود در جشنهای آنها آموخته اند.
به گزارش ویک، چهار اصل مذهبی مورد نظر پوریم، شرکت در مراسم روخوانی داستان استر، زدن بر روی پای خود در هنگام ذکر نام یکی دیگر از شخصیتهای داستان، دادن غذا و مصرف الکل در وعده غذایی جشن -به عنوان یکی از مشخصههای اصلی این مراسم- هستند.
شاید جالب باشد بدانید که میزان مستی از جمله بحثهای مهمی است که خاخامهای یهودی هنوز در مورد آن اختلاف نظر دارند.
به نظر میرسد نسل کُشی و قتل عام مردم عادی در میان یهودیان سنتی است که از گذشته تا به امروز ادامه دارد.
شکل مدرن پوریم قتل عام فلسطینیانی است که از شهر و خانه خود رانده شده و هدف شلیک نظامیان صهیونیست قرار میگیرند یا در محاصره به سختی زندگی میکنند.
زندگی مسالمتآمیز ادیان در یزد، مسئلهای بسیار مهم نه تنها در ایران بلکه در جهان به شمار میرود که در ثبت جهانی یزد از سوی یونسکو نیز مورد تاکید قرار گرفته است، به طوری که در پرونده ثبت جهانی یزد نیز این مسئله مورد بررسی قرار گرفته و یکی از موارد مورد توجه یونسکو در ثبت جهانی بخشی از بافت تاریخی این شهر نیز مربوط به همین ویژگی است.
زندگی مسالمت آمیز ادیان زرتشتی، یهودی و مسلمان در کنار هم یکی از ویژگیهای مهم یزد به شمار میرود که هر ساله گردشگران زیادی را به بهانه دیدن آتشکده زرتشتیان و کنیسهی یهودیان در مجاورت مسجد جامع کبیر یزد و سبک زندگی مردمانش به این شهر میکشاند.
هر چند که وجود برخی از کجسلیقگیها و تعصبات نادرست در روابط این ادیان در اسناد تاریخی موجود است اما مردم یزد روابط صلحآمیزی از حوزه تجاری گرفته تا بناهای تاریخی و اسناد معتبر و ارزشمندی را در این رابطه به یادگار گذاشتهاند.
اسناد تجاری، آب انبارهای زرتشتیان و مسلمانان، وقفیات زرتشتیان برای همه مردم یزد، آتشکده زرتشتیان، کنیسه یهودیان به خصوص کنیسهای که در مجاورت مسجد جامع کبیر یزد واقع شده و مساجد چند قبلهای که تغییر کاربری دادهاند و کسبه و بازاریانی که جزو هر سه گروه یهودی و مسلمان و زرتشتی هستند و در یک بازار و رسته مشغول بکارند و مراسمها و آیینهای مذهبی زرتشتی و کلیمی و مسلمانان در یزد، همگی نمونههای بارزی از روابط مسالمت آمیز ادیان در این سرزمین جهانی به شمار میرود.
با این وجود، کشف بنای دیگری در یزد گویا حجت را بر این روابط صلح آمیز تمام کرده است؛ بنایی متعلق به ادیان زرتشتی، یهودی و مسلمان در دل محله تاریخی نصر آباد یا نرسی آباد یزد با نام محلی «پیرون» که شاید تاریخ مسالمت آمیز ادیان در یزد را اعتبار دیگری میبخشد.
این جاذبه تاریخی، هر چند مورد فراموشی قرار گرفته و اکنون کمتر کسی از آن یاد میکند، سازهای قدیمی و دست نخورده است که قدمت آن به حدود دوران قاجار بازمیگردد و در تکمیل بناهایی که متعلق به دوران قدیمیتر است، نشان میدهد که یزد این روابط را نه تنها در گذشتههای دور بلکه در دوران قاجار و پس از آن و تاکنون حفظ کرده است.
به گفته «محمدحسن دامن خشک» شهروند ۹۰ ساله یزدی و ساکن محله نرسی آباد، بنای مذکور که در مجاورت آب انبار این محله قرار گرفته، در گذشته مورد احترام پیروان هر سه این ادیان قرار داشته و مردم در آن عبادت کرده یا نذورات میدادند.
البته یک بانوی زرتشتی ساکن محله کسنویه نیز که عبادت در این محله را به خاطر دارد، میگوید: زرتشتیان روزگاری در این محل مقدس عبادت میکردند اما اکنون این محل که ورودی آن مسدود و امکان ورود به آن ممکن نیست، اتاقی پوشیده با پارچههای سبز و پنجرهای میلهای رو به خیابان است که در خیابانکشیهای اخیر مانند میدانی در وسط خیابان باقیمانده و نمای درونی آن را خاک و خاشاک پوشانده است.
این جاذبه نادر و شاید منحصر به فرد در ایران و جهان، بنای ارزشمندی است که بیش از آن که معماری و قدمت آن گویای ارزش آن باشد، تلاقی ادیان زرتشتی، یهودی و مسلمان در دل محلهای قدیمی در یزد را به نمایش میگذارد به طوری که همچنان زرتشتیان و مسلمانان گرداگرد این بنا و در این محله کنار هم زندگی میکنند و همچنان در گذرهای این محلات قدیمی، کوچهنشینی زنان و مردان هر دو دین نشان از پیوند محکم این مردمان دارد.
داستانهای زیادی گرد این بنای تاریخی نقل میشود که یکی از این روایتها که زبان به زبان از سوی افراد قدیمی و محلی منقول است، به تاریخچه ساخت این بنا اشاره دارد. یکی از این روایات ساخته شدن این بنا توسط یک فرد ثروتمند از پیروان حضرت موسی(ع) را نقل میکند که گویا پس از ورشکستگی و از بین رفتن تمام داراییاش در دوازه شهر یزد که در آن نزدیکی بوده است، به خواب میرود و در خواب حضرت خضر نبی(ع) را میبیند و از حال و روز خود به پیامبر خدا میدهد و حضرت خضر(ع) نیز به او امید میدهد و میخواهد تا به خانهاش برود و در تپوها (ظروف قدیمی)، طاقههای ابریشمیاش را بردارد و او پس از بیدار شدن به صحت خواب خود پی میبرد و سرمایهاش به او باز میگردد که همین مسئله منجر به ساخت عبادتگاهی در محل نرسی آباد یا نصر آباد امروزی که در این محل میکند.
داستان تاریخی پیروان زرتشتی و کلیمی
این عبادتگاه در اصل برای کلیمیان در روستای قدیمی نرسی آباد ساخته میشود اما پس از آن جریان، یکی از خانوادههای زرتشتی که فرزندی فلج داشته و فرزند خود را به همین علت از دست میدهند، به نزدیکی این عبادتگاه رفته و فرزند مرده خود را در همان جا میگذارد و انتظار شفا یافتن را داشته که پس از محقق شدن آرزوی این خانواده، اهالی زرتشتی محله از کلیمیان میخواهند تا بخشی از این عبادتگاه را به آنها اختصاص دهد و این گونه عبادتگاه «پیرون» صاحب دو قیمت زرتشتیان و کلیمیان میشود.
البته از آنجایی که حضرت خضر(ع) یکی از پیامبران الهی و مورد قبول مسلمانان نیز به شمار میرود، این عبادتگاه مورد احترام مردم مسلمان محله نیز بوده است به طوری که در این محل مسلمانان نیز دعا خوانده، نذر کرده و شمع روشن میکردند.
«اسحاق گوهریان» از جمله کلیمیان ساکن در یزد در رابطه با این بنای تاریخی به خبرنگار ایسنا، میگوید: طبق روایاتی که از مادربزرگ من و به صورت منقول از نسب من نقل شده است، این بنا بیش از ۳۰۰ سال قدمت دارد که البته اطلاعاتی از آن در دست نیست اما بخشی از آن همچنان که امروز نیز وجود دارد متعلق به یهودیان و بخشی متعلق به زرتشتیان است و مسلمانان نیز به علت احترام به حضرت خضر(ع)، این مکان را مقدس میشمارند.
عبادتگاهی در کنار سرچشمه جوی اشکذر
«اسفندیار مرادیان» عضو سابق انجمن زرتشتیان محله نرسیآباد هم در رابطه با این بنای ارزشمند تاریخی به خبرنگار ایسنا، میگوید: در کنار جوی اشکذر، زیارتگاهی شامل دو بخش مخصوص زرتشتیان و کلیمیان قرار گرفته است که بخش متعلق به زرتشتیان دارای دو اتاقک کوچک است که در یکی از این اتاقکها نماز گذارده و عبادت میکردند و در بخشی شمع روشن کرده، نذورات و آجیل و خوراکی توزیع میکردند و قسمتی از آن هم برای آشپزی نذورات و نظافت ساخته شده است.
وی که بیش از ۷۰ سال در این محله زندگی کرده و امروزه سن و سالی از او گذشته است، در رابطه با بخش کلیمیان این بنا هم تصریح میکند: قسمت عقب بنا متعلق به کلیمیان است که در گذشته درگاهی در کوچه داشته و در مواقع خاص مانند اعیاد مخصوص این مردم، جمعیت زیادی در کوچه مراسم برگزار میکردند و تا میانههای کوچه همواره شلوغ و پر از جمعیت بوده است.
این شهروند زرتشتی ادامه میدهد: در آن زمان جمعیت کلیمیان در یزد نیز بیشتر بود و تعداد قابل توجهی از محله معروف زندگی آنها در نزدیکی مسجد جامع یزد، در محل عبادتگاه پیرون جمع میشدند و از خیابان گرفته تا محل عبادتگاه نذورات و شمع توزیع میشد.
وی که از قدمت این بنا آگاهی ندارد، میگوید: من در آن زمان کم سن و سال بودم و در این مراسمات در نزدیکی آب انبار که دروازهی شهر نیز قرار داشت، مینشستم و این مراسمات باشکوه میان هر سه ادیان الهی را نظاره میکردم اما از علت و چگونگی ساخت این بنا آگاهی ندارم.
مرادیان خاطرنشان میکند: روزگاری مردم پس از خیابانکشیها تصمیم به تخریب بنا و ساخت آن در جای دیگری داشتند اما تعصب هر سه دین اجازه تخریب آن را به برخی از مردم نداد.
عبادتگاهی خاص و بیهمتا در دنیا
«سیدمصطفی فاطمی» مدیر کل میراث فرهنگی یزد نیز این بنا را یکی از بناهای خاص یزد میداند و در گفتوگو با ایسنا میگوید: این بنا که از زیارتگاههای خاص هر سه دین زرتشتی، یهودی و کلیمی محسوب میشود، در بردارنده اعتقاداتی است که بر تقدس آن میافزاید و نمونه آن را در هیچ کجای دنیا نداریم.
وی قدمت آن را متعلق به دوران قاجار میداند و میگوید: هر چند هنوز پژوهشهایی دقیق در این راستا انجام نشده اما به احتمال زیاد قدمت آن متعلق به دوران قاجار است.
این طور که به نظر میرسد، این بنای ارزشمند تاریخی نه تنها برای مردم یزد بلکه برای مردم دنیا با در برداشتن پیام صلح و زندگی مسالمت امیز ادیان الهی اهمیت بسیار زیادی دارد و باید هر چه زودتر برای حفظ این اثر تاریخی و ثبت آن اقدام شود.
توسعه حرم سامرا در عراق با کمکهای مردمی ۵ استان ایران
به گزارش ایسنا، ستاد بازسازی عتبات عالیات پس از دو انفجار در حرم مطهر امامین عسکریین (ع) توسط عناصر تکفیری، پروژه بازسازی و توسعه این حرم را در دستور کار قرار داد. کار ساخت گنبد حرم امامین عسکریین (ع) در سال ۸۹ آغاز شد. این گنبد که با مساحت یک هزار و ۲۰۰ متر مربع بزرگترین گنبد در اعتاب مقدسه به شمار میآید، در تابستان ۹۱ با بیش از ۲۳ هزار خشت طلا، طلاکاری شد. پس از آن، ضریح، صندوقچههای قبور و درهای حرم با همت هنرمندان ایرانی ساخته و در سامراء به بهرهبرداری رسید.
سامراء مدفن امام هادی (ع) و امام حسن عسکری (ع) است که به حرم امامین عسکریین (ع) مشهور است. مدفن نرجس خاتون مادر امام زمان (ع) و حکیمه خاتون عمه امام عسکری (ع) نیز در این حرم قرار دارد. سامراء مدفن ۲۲ تن از امامزادگان و اعضای خانواده آنها است، قبور چند نفر از شاگردان میرزای شیرازی، صاحب فتوای تحریم تنباکو در این مکان قرار دارد.
یوسف افضلی ـ معاون فرهنگی و مشارکتهای مردمی ستاد بازسازی عتبات عالیات ـ درباره بازسازی حرم عسکرین (ع)، گفت: در راستای اجرای منویات رهبر معظم انقلاب مبنی بر لزوم توسعه حرم مطهر امامین عسکریین (ع) و تحقق آرزوی سردار حرم ساز، شهید سپهبد قاسم سلیمانی برای زدودن غبار غربت از حرم سامراء، طرح جمعآوری کمکهای مردمی با مشارکت خیرین ۵ استان آغاز میشود.
افضلی افزود: براساس این طرح، خیرین و دوستداران اهل بیت در استانهای اصفهان، گیلان، آذربایجان شرقی و غربی و زنجان به عنوان استانهای معین طرح از فرصت معنوی ویژهای برای مشارکت در فیض توسعه حرم مطهر امامین عسکریین علیهم السلام برخوردار میشوند.
وی با بیان اینکه حرم مطهر در سامراء، خانه پدری امام عصر (عج) است، گفت: طرح اولیه توسعه حرم به شعاع ۳۰۰ متری تدوین شده است که با همت خیرین از سراسر کشور و بهویژه استانهای معین ذکر شده، کار جمع آوری نذورات آغاز خواهد شد. ستادهای بازسازی عتبات در استانهای معین بزودی شماره حسابهای ویژهای را به این منظور اعلام خواهند کرد.
افضلی همچنین به فعالیت جهادی ستادهای بازسازی عتبات و موکبهای اربعینی در این روزها اشاره کرد و افزود: خیرین حرمساز در سراسر کشور این روزها، کارگاههایی برای تولید اقلام بهداشتی و توزیع آن برای مقابله با ویروس کرونا راهاندازی کردهاند.
اثر نقاش ایرانی در کلکسیون آثار هنری موزه کره جنوبی
به گزارش ایسنا و به نقل از روابط عمومی موسسه سکو، مهین منفرد در توضیح این اثر خود نوشت: “طبیعت بخشی از ایدهای است که نقاشان همیشه به آن توجه کردهاند. طبیعتی که من میبینم بهصورت انتزاعی با رنگهایی به غیر از آنچه که هستند به تصویر در میآورم؛ دریا و صخره و آسمان این طبیعت با برداشت و نگاه شخصی خودم نقاشی شده است.”
منفرد متولد تهران است و از سال ۱۳۷۹ به طور جدی فعالیت هنری خود را در زمینه طراحی و نقاشی آغاز کرده است؛ او برگزاری چندین نمایشگاه فردی و گروهی در تهران، استانبول، پاریس، کالیفرنیا و CICA کره جنوبی را در کارنامه دارد.
او برگزیده رقابت بینالمللی FACFA لیون فرانسه، چاپ طرح اثر در مجله SPOTLIGHT و دریافت نقد هنری و انتشار در مجله JULIET ایتالیا را در کارنامه حرفهای خود دارد.
به گزارش ایسنا و به نقل از سی ان ان، قسمتی از «دیوار بزرگ چین» پس از آنکه به مدت دو ماه به علت شیوع ویروس «کرونا» تعطیل شده بود، روز بیست و چهارم «مارس» بازگشایی شد. همان روز تصویری از یکی از بازدیدکنندگان درحالی که به وسیله یک کلید این مکان تاریخی را مخدوش میکرد، به ثبت رسید.
این خبر به سرعت دست به دست شد و خشم شهروندان چین را برانگیخت. هشتگ «دیوار بزرگ در نخستین روز بازگشاییاش صدمه دید» به موضوع روز «ویبو» – محبوبترین شبکه اجتماعی چین – تبدیل شد.
یکی از کاربران این شبکه اجتماعی نوشت :« چطور چنین رفتار غیرمتمدنانهای به طور مکرر اتفاق میافتد؟ به نظر من چنین افرادی باید دستگیر شوند و تا پنج روز در بازداشتگاه بمانند تا درس بگیرند.»
در پاسخ، «دفتر دیوار بزرگ» – جایی که مسوولیت اداره و امور عمومی را برعهده دارد، قوانین جدیدی را برای مقابله با وندالیسم از تاریخ ششم آوریل تعیین کرد.
بر اساس اطلاعات منتشر شده در صفحه «ویبو» دفتر بخش بالدینگ ناحیه یانگینگ، «مجازاتهایی در هفت نوع مختلف وندالیسم آثار فرهنگی از جمله حکاکی و سایر صدمات عمدی تعیین خواهد شد.»
گردشگران خاطی با هدف «بالا بردن آگاهی و تحت فشار قرار دادن گردشگران به وسیله افکار عمومی» به لیست سیاهی اضافه خواهند شد که به عموم مردم اعلام خواهد شد.
گردشگران خاطی همچنین هنگام خریداری آنلاین بلیت بازدید از دیوار چین در آینده با محدودیت مواجه خواهند شد. با این حال در این بیانیه اطلاعاتی درباره این محدودیتها منتشر نشده است.
در این بین، «دفتر رسانهای شهر پکن» اعلام کرد، «ناحیه یانینگ» در نظر دارد تا لیست سیاهی برای ممنوعیت ورود گردشگران متخلف به سایر نقاط گردشگری این منطقه در نظر بگیرد. این نخستین باری نیست که چین اقدام به تشکیل یک «لیست سیاه» از گردشگران میکند.
پارکهای «پکن» سال گذشته در جریان یکی از جشنوارههای سالانه چین، از لیست سیاهی از بازدیدکنندگان متخلف استفاده کردند و چهرههای افراد حاضر در این لیست را با استفاده از اسکن چهره مورد بررسی قرار دادند تا از ورود متخلفان به پارکها جلوگیری کنند.
شهر هخامنشی خراسانشمالی؛ دریچهای رو به شناخت فرهنگهای تاریخی شمال شرق کشور
طی پژوهشهای باستانشناسی که از سال ۱۳۹۱ در محوطه تاریخی ریوی واقع در نزدیکی روستای نجف شهرستان مانه و سملقان آغاز شده بود باستانشناسان این اداره کل طی دو فصل کاری در سالهای ۱۳۹۱ و ۱۳۹۳ به بقایای یک شهر تاریخی از دوران هخامنشی در دشت سملقان دست یافتند.
با توجه به اهمیت این کشف و گشایشهایی که در عرصه روابط خارجی و مطالعات بینالمللی علمی با روی کار آمدن دولت تدبیر و امید حاصل شده بود، اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی خراسان شمالی طرح پژوهشهای بینالمللی مشترک را در خصوص ادامه فعالیتهای باستانشناسی در محوطه ریوی در دستور کار قرار داد و با پیگیریهای هدفمند این اداره کل، موسسه باستانشناسی کشور آلمان با پژوهشگاه میراث فرهنگی کشور تفاهمنامه همکاری مشترک در خصوص پژوهشهای باستانشناسی در محوطه ریوی منعقد کرد.
فرایند انعقاد تفاهمنامه و ارائه طرح پیشنهادی و صدور مجوزها از شهریورماه ۱۳۹۴ آغاز شد و بازدیدها و جلسات مختلفی در خصوص نحوه این همکاریهای بینالمللی برگزار شد و درنهایت در اردیبهشتماه سال ۱۳۹۵ با حمایت و صدور مجوز پژوهشکده باستانشناسی کشور، این پژوهشها آغاز شد.
ریوی، یکی از مهمترین محوطههای دوران تاریخی شمال شرق کشور
به گزارش ایسنا، با توجه به شواهد باستانشناختی، محوطه ریوی یکی از مهمترین محوطههای دوران تاریخی شمال شرق کشور است که پژوهشهای باستانشناسی هدفمند در آن میتواند موجب ارتقاء شناخت ما از هویت تاریخی منطقه و رشد صنعت گردشگری در استان خراسان شمالی شود.
در روند کاوشهای باستانشناسی که در محوطه تاریخی ریوی تاکنون انجام شده است، نتایج چشمگیری از وجود یک محوطه تاریخی بزرگ به دست آمد که از حدود ۱۷۰۰ سال پیش از میلاد تا اواخر دوران ساسانی، حدود ۲۳۰۰ سال تداوم استقراری داشته است.
اهمیت محوطه ریوی در این است که وسعت آن در دوران هخامنشی به بیش از ۱۱۰ هکتار رسیده و به نظر میرسد و یکی از شهرهای مهم دوران هخامنشی در شمال شرق کشور بوده است، بر اساس این پژوهشها، از دوران اشکانی و ساسانی نیز شواهد معماری و باستانشناسی مختلفی از محوطه ریوی به دست آمده است که نشان از توالی استقراری پس از دوران هخامنشی در محوطه ریوی بوده است.
تداوم پژوهشهای بینالمللی در محوطه تاریخی ریوی تا پایان سال ۱۴۰۳
با آغاز پژوهشها در ریوی، با توجه به اهمیت علمی و گردشگری این اثر تاریخی، اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی خراسان شمالی با همکاری موسسه باستانشناسی آلمان، برنامه منظمی را تحت عنوان پروژه باستانشناسی ریوی جهت کاوش و پژوهشهای باستانشناسی به مدت ۵ سال برنامهریزی کرد.
موسسه باستانشناسی آلمان یکی از مهمترین تشکیلات علمی باستانشناسی در سطح جهانی است که ۱۲ شعبه در مهمترین مناطق فرهنگی و تاریخی سراسر دنیا دارد یکی از این شعبات موسسه باستانشناسی آلمان در ایران است که حدود ۵۵ سال در ایران فعالیت علمی دارد. پیش از شروع پژوهشهای باستانشناسی در محوطه تاریخی ریوی بیشترین فعالیت این موسسه در مناطق مرکزی و شمال غربی ایران بود اما اهمیت علمی و فرهنگی محوطه تاریخی ریوی موجب شد تا این موسسه برای اولین بار در منطقه شمال شرقی ایران پژوهشهای باستانشناسی مشترک را آغاز کند.
از سال ۱۳۹۴ تاکنون پژوهشهای مشترک ایرانی- آلمانی در محوطه ریوی و دشت سملقان هرساله در شهریور و مهرماه انجام شده است و در این روند متخصصان مختلف علوم باستانشناسی، جغرافیا، ژئوفیزیک، ژئومورفولوژی و زیست محیط از دانشگاه مونیخ، دانشگاه برلین، دانشگاه تهران و دانشگاه شهید بهشتی تهران فعالیتهای پژوهشی متعددی انجام دادهاند که مقررشده این فعالیتها به مدت ۵ سال دیگر (تا پایان سال ۱۴۰۳) ادامه یابد.
همچنین با توجه به اهمیتها و پتانسیلهای گردشگری و اشتغالزایی این محوطه تاریخی، با حمایتهای استانداری خراسان شمالی طرح ایجاد سایت موزه گردشگری محوطه تاریخی ریوی در کارگروه گردشگری و شورای برنامهریزی استان مصوب شد و انتظار میرود همگام با فعالیتهای پژوهشی، بستر و زمینه لازم جهت جذب گردشگر و اشتغالزایی پایدار در محوطه تاریخی ریوی فراهم شود.
تاکنون هفت فصل فعالیتهای باستانشناسی و مرمتی در محوطه تاریخی ریوی انجام شده که دو فصل آن توسط کارشناسان اداره کل میراث فرهنگی صنایعدستی و گردشگری استان بود و پنج فصل آن بهصورت مشترک با همکاری موسسه باستانشناسی آلمان انجام شد.
دستاوردهای هفت فصل فعالیتهای باستانشناسی در ریوی
فصل اول مطالعات باستانشناسی محوطه تاریخی ریوی در اردیبهشتماه سال ۱۳۹۱ انجام شد و در این فصل علاوه بر کاوش لایهنگاری در تپه ریوی الف، محدوده عرصه و حریم محوطه مشخص و میله کوبی شد.
فصل دوم کاوش باستانشناسی محوطه ریوی در خرداد ۱۳۹۳ انجام و طی این فصل دو گمانه لایهنگاری در تپه ریوی ب و تپه ریوی ث ایجاد شد.
با توجه به شناختی که از محوطه طی کاوشهای فصل اول و دوم حاصل شد فصل سوم مطالعات باستانشناسی محوطه تاریخی ریوی در اردیبهشت سال ۱۳۹۵ با همکاری موسسه باستانشناسی آلمان بهصورت مشترک انجام شد و این همکاری سرآغاز پنج سال همکاری مشترک باستانشناسی بین اداره کل میراث فرهنگی، صنایعدستی و گردشگری خراسان شمالی و موسسه باستانشناسی آلمان بود.
فصل چهارم این مطالعات نیز بهصورت مشترک ایرانی- آلمانی در آبان ماه سال ۱۳۹۵ انجام شد که طی این فصل پژوهشگران مختلفی از دانشگاه مونیخ، دانشگاه برلین، دانشگاه شهید بهشتی تهران و دانشگاه تهران این گروه مشترک را همراهی کردند. انجام بررسی ژئوفیزیک، انجام بررسی ژئومورفولوژی و ایجاد ترانشههای گسترده باستانشناسی از مهمترین فعالیتهای این فصل بود.
فصل پنجم در مهر و آبان ماه سال ۱۳۹۶ به انجام رسید، دستاوردهای این فصل بسیار ارزشمند و متفاوت با فصل های گذشته بود. در بخش جنوبی محوطه بخشهایی از یک بنای خشتی بزرگ با یک تالار، ایوان ستوندار کشف شد و در بخش شمالی محوطه گورستانی از اوایل دوره آهن شناسایی شد. در این فصل، گروه ژئومورفولوژی دانشگاه برلین فاز دوم مطالعات ژئومورفولژی منطقه را انجام داد و گروه محیطزیست دانشگاه یزد انجام پژوهشهای باستان محیطزیست در دشت سملقان را آغاز کرد.
فصل ششم در مهر و آبان ماه سال ۱۳۹۷ به انجام رسید. با توجه به کشف یک تالار ستوندار و ساختمان خشتی بزرگ در بخش جنوبی محوطه ریوی و همچنین با توجه به اهمیت گورستان کشفشده، در فصل ششم نیز تمرکز مطالعات بر روی آنها بود. بنابراین طی این فصل بخشهای بیشتری از این آثار مورد پیگردی و کاوش قرار گرفت. طی همین فصل فعالیتهای مرمتی و حفاظتی از بناهای کشفشده، با کمک پژوهشکده مرمت پژوهشگاه میراث فرهنگی کشور آغاز شد. بنابراین علاوه بر ایجاد سقف فلزی بر روی گمانههای کاوششده آثار معماری خشتی نیز مرمت و ساماندهی شدند.
فصل هفتم در مهر و آبان سال ۹۸ به انجام رسید. در روند این فصل نیز تمرکز کاوش بر روی ساختمان تالار ستوندار، ساختمان خشتی G و گورستان عصر مفرغ ریوی بود. همچنین در این فصل به همت معاونت میراث فرهنگی استان سه پروژه مرمتی و ساماندهی نیز در محوطه ریوی طراحی و اجرا شد. پروژه ایجاد دیوار حفاظتی در محل تپه ریوی D، تهیه طرح سایت پلان گردشگری محوطه تاریخی ریوی و ایجاد سقف حفاظتی بر روی آثار معماری کشفشده، فعالیتهایی بودند که همگام با مطالعات باستانشناسی در فصل هفتم به انجام رسید.
شناخت فرهنگهای تاریخی منطقه شمال شرق کشور یکی از اهداف طرح
علی مستوفیان، معاون میراث فرهنگی اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی خراسان شمالی در گفت و گو با ایسنا، نیز شناسایی و معرفی فرهنگ های تاریخی منطقه شمال شرق کشور را یکی از اهداف پژوهشهای باستانشناسی در محوطه ریوی دانست.
مستوفیان افزود: ایجاد سایت موزه گردشگری در محوطه تاریخی ریوی در راستای رشد صنعت گردشگری استان، فراهم آوردن بستر مناسب جهت تعاملات علمی و فرهنگی بین المللی، اشتغالزایی و ایجاد بستر مناسب بهمنظور فعالیتهای خدماترسانی توریستی برای مردم منطقه و راهاندازی مجدد پایگاه میراث فرهنگی دشت سملقان و ساماندهی آثار تاریخی این دشت از دیگر اهدافی است که با اجرای این طرح به دنبال تحقق آن هستیم.
وی گفت: در همین راستا از سال گذشته برای نخستین بار فعالیتهای پژوهشی بهمنظور مطالعات ساماندهی و طراحی سایت موزه با دانشگاه بجنورد آغاز و این همکاریهای مشترک پژوهشی تا رسیدن به نتیجه و اهداف طرح ادامه خواهد داشت.
وی ادامه داد: ازآنجاکه امروزه یکی از معیارهای گردشگران فرهنگی برای انتخاب مقصد سفر، وجود جاذبههای تاریخی است، ایجاد سایت موزه تاریخی گردشگری ریوی میتواند نقش مهمی در توسعه گردشگری، ایجاد اشتغال و بهبود وضعیت اقتصادی منطقه به همراه داشته باشد.
مستوفیان تصریح کرد: حرکت منطقی در این طرح میتواند منجر به تقویت هویت فرهنگی و به ایجاد یک سرمایه اجتماعی منجر شود که لزوم دستیابی به این مهم، تدوین برنامههای درازمدت و راهبردی با محوریت توجه به حفاظت و معرفی تاریخی طرح و توسعه گردشگری فرهنگی است.
به گزارش ایسنا، در نامه سرگشاده «گلوریا گوارا» ـ رییس شورای جهانی سفر و گردشگری (WTTC) ـ آمده است: «هیچکس نمیتواند انکار کند ما هم اکنون در یک وضعیت ناشناخته قرار داریم، همهگیری ویروس کرونا به این معنی است که دنیا با یک تهدید در جبهههای متعددی که توقع آن در شرایط صلح نمیرفت، روبهرو شده است. بخش سفر و گردشگری هم به صورت خاصی با این تهدید روبهرو است. پیشبینی میکنیم حدود ۵۰ میلیون شغل در سراسر دنیا در خطر و ریسک قرار گرفته است. بیپرده بگوییم بخش سفر و گردشگری در مبارزهای برای بقای خود درگیر است.
گردشگری استحکام اقتصادهای سراسر دنیا است، برآوردهکننده نقدینگی لازم و سرمایهگذاری خارجی، تولیدکننده کار و فعال کننده بخش های مختلف اقتصادی است. آمارهای شورای جهانی سفر و گردشگری نشاندهنده این است که گردشگری ۱۰.۴ درصد رشد ناخالص ملی در جهان را دربرگرفته و ۳۲۰ میلیون نفر شغل ایجاد میکند و مسؤول ایجاد یک از هر پنج شغل جدید است و برای هشت سال متوالی، در رشد اقتصادی جهانی گوی سبقت را از سایرین ربوده است.
بدون سفر و گردشگری، اقتصادهای جهانی با تهدید حیاتی روبهرو هستند.
برای مقابله با چنین تهدیدی، شورای جهانی سفر و گردشگری که نمایندگی سفر و گردشگری بخش خصوصی جهان را به عهده دارد، از تمام دولت ها و حکومت ها تقاضا دارد به ادامه بقای این بخش عاجلانه کمک کنند.
ما با بحرانی شغلی مواجهیم، نه آینده، بلکه همین حالا. هرگونه تعللی به قیمت از دست رفتن میلیونها شغل منجر خواهد شد و ضرر جهانی غیرقابل تصوری به همراه خواهد داشت.
الان هنگام عمل است. ما سه تدبیر حیاتی را پیشنهاد میکنیم که در کنار جبران خسران سرمایه میتواند حیات میلیونها انسان که وابسته به صنعت سفر و گردشگری هستند را نجات دهد تا بتوانند امرار معاش کنند و رفاه نسبی در هفته ها و ماه های پر فراز و نشیب پیش رو داشته باشند:
۱ . برای حفظ درآمد مالی در شرایط سخت اقتصادی میلیون ها شاغل در این صنعت، باید کمک مالی شود.
۲ . دولت ها باید وام های فوری و نامحدود بدون بهره را برای شرکت های سفر و گردشگری اختصاص دهند تا میلیون ها شرکت بازرگانی کوچک و متوسط را از متلاشی شدن و نابودی نجات داد.
۳ . تمام مالیات های دولتی، بدهی ها و معوقات مالی باید از روی بخش گردشگری بلافاصله و حداقل تا دوازده ماه آینده برداشته شود.
شرکت های گردشگری، تلاش خود برای حفظ نیروی انسانی به کار بگیرند. با کمک یکدیگر و این تدابیر می توان این بخش را که در ورطه نابودی قرار گرفته است نجات دهیم.
ما از کل جهان تقاضا داریم تا اقدام عاجل و فوری انجام دهد تا این بحران جهانی سلامت به یک فاجعه اقتصادی سراسری تبدیل نشود. اقدام نکردن در شرایط کنونی یک انتخاب و عمل نیست. ما عاجزانه از هر دولت و حکومتی تقاضا داریم تا هم اکنون اقدامات جدی و قاطعانه به عمل آورد تا بخش سفر و گردشگری که امرار معاش ۳۲۰ میلیون انسان به آن وابسته است، حفظ و نگهبانی کند.»
سازمان جهانی گردشگری نیز چندی پیش با انتشار گزارشی پیشبینی کرد این صنعت بر اثر بحران شیوع ویروس کرونا میتواند با کاهش ۲۰ تا ۳۰ درصدی سفر در سال ۲۰۲۰ و بازگشت آمار سفر به هفت سال پیش، مواجه شود. این سازمان زیان ویروس کرونا را به صنعت گردشگری فعلا ۲۹۰ تا ۴۴۰ میلیارد دلار برآورد کرده است.
«زوراب پولولیکاشویلی» ـ رییس سازمان جهانی گردشگری ـ نیز گفته است: گردشگری یکی از بخشهای اقتصادی است که بیشترین آسیب را از این ویروس دیده است.
آمار نگرانکننده فروش غیرقانونی آثار باستانی سوریه و عراق در آلمان
به گزارش ایسنا و به نقل از آرتدیلی، بر اساس این گزارش که در ماه «مارس» توسط «بنیاد فرهنگی فدرال آلمان» منتشر شده است، بیش از ۶۰۰۰ اثر باستانی از مدیترانه شرقی که در مدت سه سال برای فروش به آلمان عرضه شده است، مورد بررسی قرار گرفتهاند. طبق اطلاعات ارائه شده در این گزارش، تنها ۲.۱ درصد از این آثار باستانی به طور قانونی وارد کشور شدهاند.
گروه ویژهای متشکل از محققان موسسات مختلف آلمان موضوع قاچاق آثار باستانی در آلمان را در قالب بخشی از پروژه « ILLICID» با حمایت مالی سازمان ملل و وزرات فدرال آموزش و پژوهش آلمان، بین سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ مورد بررسی قرار دادند.
در جریان این پروژه تحقیقاتی، کارشناسان به آثار باستانی از مصر، عراق، ایران، اردن، لبنان، فلسطین اشغالی، سوریه، ترکیه و قبرس برخوردند که به رغم داشتن منشا قابل تصدیق و تایید و مدارک قانونی خروج از کشور، به فروش گذاشته شده بودند. در واقع، اصالت و اعتبار بیش از نیمی از آثار باستانی این تحقیق (۵۶.۳ درصد) به هیچ وجه قابل تشخیص نبود.
«آرتور برند»- کارآگاه هنری هلندی ملقب به «ایندیانا جونز دنیای هنر» – در گفتوگو با «آرتنت نیوز»،آلمان را به دلایلی مرکز مهمی برای فروش آثار باستانی غیرقانونی عنوان کرد.
«برند» بیان کرد :«آلمان کشوری غنی و خانه گروههای بسیاری از مهاجران که روابط خوبی با کشور اصلیشان دارند است که برخی از آنها قاچاقچیان آثار هنری هستند. دلیل دیگر آن است که قوانین بسیار سختگیرانهای برای محافظت از مجموعهداران در آلمان وجود دارد و درآوردن اثری از چنگ مجموعهداران آلمانی کار بسیار دشواری است.»
«مارک هیلگرت»، مدیر پروژه « ILLICID» و دبیرکل «بنیاد فرهنگی فدرال آلمان» در بیانیهای نسبت به این موضوع هشدار داد: به رغم آییننامه سختگیرانه اتحادیه اروپا در خصوص واردات، صادرات و تجارت آثار باستانی و همچنین قوانین مشابهی که از سال ۱۸۶۹ صدور آثار باستانی از سوریه و عراق را ممنوع کرده است، منشا حدود ۴۰ درصد از آثار باستانی و فرهنگی بررسی شده در این تحقیق، کشورهای سوریه و عراق تشخیص داده شده است.
نتایج گزارش اخیر نشان میدهد، پس از بررسی ۲۳۸۷ اثر متعلق به عراق و سوریه ، فقط ۰.۴ درصد آثار باستانی عراق و ۹.۶ درصد از آثار باستانی سوریه به صورت قانونی در بازار آلمان عرضه شدهاند.
«هیلگرت» افزود:« با وجود ادامه روند ویرانی و غارت آثار باستانی و فرهنگی در عراق و سوریه؛ این نتایج هشدار دهنده هستند.»
