برچسب: فرهنگی و هنری>تجسمی و موسیقی

  • پول ما که به صنایع دستی نمی‌رسد؛ شما چطور؟

    پول ما که به صنایع دستی نمی‌رسد؛ شما چطور؟

    به گزارش ایسنا، ارزش‌گذاری مردم و حمایت از هنرهای سنتی و در عین حال تولید باکیفیت، کاربردی و با قیمت مناسب، توجه به تبلیغات و حمایت مادی و معنوی از هنرمندان و صنعتگران عواملی است که می‌تواند به رونق هر چه بیشتر بازار صنایع دستی کمک کند؛ موضوعی که البته بارها از سوی کارشناسان این حوزه عنوان شده است، اما وضعیت بازار صنایع‌دستی از بی‌توجهی به این امر نشان دارد. 

    به همین خاطر این بار به جای کارشناسان و مدیران به سراغ مردم رفته‌ایم تا نظر آنها را درباره جایگاه هنرهای سنتی ـ از زیورآالات و لوازم تزئینی گرفته تا وسایل خانگی ـ در زندگی‌شان جویا شویم.

    هنرهای سنتی فقط به شرط طراحی‌های مدرن

    خانم جوانی در پاسخ به این پرسش که چقدر از صنایع دستی استفاده می‌کند؟ می‌گوید: صنایع دستی را به آن شکل سنتی دوست ندارم؛ یا بهتر است بگویم دوست دارم ولی انگیزه‌ای برای خرید آنها ندارم. ظروف میناکاری شده، خاتم یا غیره با همان طرح‌های قدیمی زیبا هستند، اما در سبک زندگی امروز جایگاه چندانی ندارد، مگر آنکه از این هنرها در طراحی‌های مدرن‌تری استفاده شود. 

    او ادامه می‌دهد: تجربه نشان داده که در برخی از حوزه‌ها وقتی از طراحی‌های مدرن استفاده می‌شود، مردم نیز بیشتر جذب می‌شوند؛ به عنوان مثال ظروفی که صنایع دستی هستند و با طرح‌های جالب مثل انار، گل سرخ و کبوتر تولید می‌شوند، هم زیبا هستند و هم نمادی از هنرهای سنتی ایران هستند که اتفاقا با اقبال عمومی نیز مواجه شده‌اند. زیورآلاتی که با طرح‌های سنتی تولید می‌شوند نیز بیشتر مورد علاقه عمومی واقع می‌شوند. اما مشکل اساسی این است که قیمت این صنایع دستی روز به روز افزایش پیدا می‌کند و برای کسی همانند من که به این هنرها علاقه دارم، امکان خرید کاهش پیدا می‌کند. 

    چاره‌ای نیست؛ کالای کوچک‌تر یا کیفیت پایین‌تر

    آقای میانسالی نیز در این زمینه می‌گوید: صنایع دستی ایرانی را خیلی دوست دارم و اتفاقا در خانه‌مان هم انواع هنرهای دستی وجود دارد که اغلب آنها را به عنوان سوغاتی از شهرهای مختلف خریداری کردم؛ البته متاسفانه قیمت کالاهای سنتی در سال‌های اخیر گران‌تر شده، اما باز هم دلم می‌خواهد خریداری کنم؛ البته با توجه به گران شدن قیمت صنایع دستی در سال‌های اخیر یا مجبورم که کالای کوچک‌تری را انتخاب یا اینکه اثری با کیفیت‌ پایین‌تر را خریداری کنم. 

    او یادآور می‌شود: من فکر می‌کنم در خانه هر ایرانی خواسته یا ناخواسته اثری از صنایع دستی دیده می‌شود. به ویژه در سال‌های اخیر که برخی از بِرَندها نیز تلاش دارند که با تولید صنایع دستی که در زندگی روزمره نقش دارند، مشتریان بیشتری را جذب کنند؛ البته متاسفانه تعداد این برندها یا کم است یا اینکه محصولاتشان آنگونه که باید و شاید در بازار توزیع نمی‌شوند.

    در این شرایط حرف از صنایع دستی می‌زنید؟!

    همچنین خانم میانسالی گران بودن هنرهای سنتی را یکی از اصلی‌ترین دلایل کاهش اقبال عمومی به خرید صنایع دستی می‌داند و می‌گوید: در دوره و زمانه‌ای حرف از صنایع دستی می‌زنید که بسیاری از مردم مشکلات اقتصادی شدید دارند و طبیعی است که در این شرایط آن بخش از جامعه که روز به روز فقیرتر می‌شود به جای اینکه به فکر صنایع دستی یا حمایت از تولید ملی باشند، به فکر یک لقمه نان هستند. 

    او یادآور می‌شود: قطعا همه ما صنایع دستی و هنرهای ایرانی را دوست داریم؛ چراکه به هر حال همه این هنرها بخشی از زندگی و تاریخ ما را تشکیل می‌دهند و طبیعی است که دوست داریم نمونه‌ای از آنها را در خانه داشته باشیم، اما هم گران بودن این اجناس و هم افزایش مشکلات اقتصادی باعث می‌شود که دیگر این موضوع در اولویت حداقل خانواده‌هایی در سطح زندگی ما نباشد!

    چه کسی گفته صنایع دستی سنتی مشتری ندارد؟

    آقای جوانی که خود در کنار یکی از خیابان‌های اصلی تهران هنرهای دستی خودش را به فروش گذاشته است نیز در این زمینه اظهار می‌کند: صنایع دستی ایران چه شکل سنتی و چه شکل مدرنِ آن، واقعا زیباست. به شخصه اصلا باور ندارم که می‌گویند این روزها دیگر کسی به عنوان مثال گلدان‌های میناکاری یا جعبه‌های قلم‌کاری شده و منبت را دوست ندارد؛ این هنرها به همین شیوه سنتی ارزش دارند. 

    او ادامه می‌دهد: البته صنایع دستی که با طرح‌های جدید و گاهی مدرن تولید می‌شوند نیز قطعا جالب و ارزشمند هستند و مشتریان خاص خودشان را هم دارند. حتی می‌توان گفت که این دست از صنایع‌دستی می‌تواند به فراگیر شدن هنرهای سنتی بیشتر کمک کند. اما در عین حال نباید ارزش هنرهای سنتی را نیز زیر سوال ببریم و بگوییم که نسل جوان این هنرها را دوست ندارد. من فکر می‌کنم باید آنقدر تنوع تولید صنایع دستی بالا برده شود تا افراد گوناگون را با سلیقه‌های مختلف در بربگیرد. 

    مگر می‌شود از اصفهان صنایع دستی چینی خرید؟

    خانم جوان ۳۵ ساله‌ای نیز درباره جایگاه صنایع دستی در زندگی خود می‌گوید: صنایع دستی به مرور جای خود را در زندگی مردم باز می‌کند. هر چند که به نظر می‌رسد قیمت این آثار بالا باشد، اما باز هم در میان اطرافیانم می‌بینم که تلاش می‌کنند از هنرهای سنتی استفاده کنند. 

    او ادامه می‌دهد: در حال حاضر تلفیق سنت و مدرنیته باعث شده است که از اصل صنایع دستی ایرانی دور شویم؛ به عنوان مثال گاهی پیش آمده که وقتی از میدان نقش جهان اصفهان کالایی خریدم، متوجه شدم ساخت چین بوده است. 

    کجای دنیا دیده‌اید که صنایع دستی چنین ترکیب خوشرنگی داشته باشد؟

    همچنین خانم میانسالی در این زمینه می‌گوید: با وجود علاقه‌ای که به هنرهای سنتی دارم می‌ترسم سمت فروشگاه‌های صنایع دستی بروم. هنرهایی که در ویترین مغازه‌های صنایع دستی در شهرهای مختلف به نمایش گذاشته می‌شود از نظر من محسور کننده است. کجای دنیا را دیده‌اید که صنایع دستی آنها چنین ترکیب خوشرنگی داشته باشد؟ اما من به این خاطر می‌ترسم که نتوانم هزینه‌ اثری که خوشم آمده را پرداخت کنم. 

    او اظهار می‌کند: در سال‌های گذشته یعنی حدود ۱۰ یا ۱۵ سال پیش خرید صنایع دستی راحت بود. اما الان حتی در برخی از روستاها نیز قیمت آثار به شکل غیرقابل باوری زیاد است؛ البته من فکر می‌کنم که گران بودن صنایع دستی تا اندازه‌ای غیرواقعی است و نباید قیمت‌ها تا این اندازه زیاد باشد.

    انتهای پیام 

  • ممنوعیت فروش برای تابلو ارزشمندی که در آشپزخانه کشف شد

    ممنوعیت فروش برای تابلو ارزشمندی که در آشپزخانه کشف شد

    به گزارش ایسنا و به نقل از گاردین،‌ این تابلو نقاشی حدودا ۲۵ سانتی‌متری که توسط «چیمابوئه» (Cimabue) ـ نقاش ایتالیایی ـ خلق شده است، در ماه اکتبر در یک حراجی خارج از پاریس به قیمتی نزدیک ۲۷ میلیون دلار فروخته شد.

    گفته می‌شود یک مجموعه‌دار اهل لندن این تابلو را از طرف دو مجموعه‌دار ناشناس آمریکایی خریداری کرده است.

    حالا دولت فرانسه با استناد به اینکه این تابلو نقاشی یک «گنجینه ملی» است و مجموعه آثار ملی این کشور را غنی‌تر می‌کند، اقداماتی برای جلوگیری از خارج شدن این شاهکار هنری دوره رنسانس انجام داده است.

    اما شاید داستان کشف این تابلو نقاشی قرون وسطایی کمی غیرمعمول باشد. در ماه سپتامبر، یک زن سالمند ساکن «کمپین» ـ شهری در شمال فرانسه ـ از تعدادی کارشناس دعوت کرد تا پیش از به فروش رساندن خانه‌اش اسباب و اثاثیه قدیمی و تعدادی تابلو نقاشی را ارزش‌گذاری کنند.

    آنچه که کارشناسان را متعجب کرد، تابلو نقاشی قرون وسطایی از «چیمابوئه» بود که در آشپزخانه این زن سالمند و روی دیواری نزدیک یک اجاق نصب شده بود.

    این تابلو نقاشی برای زن سالمندی که هنوز هویتش ناشناس باقی مانده است، یک تابلو معمولی بود. در حقیقت او اصلا نمی‌دانست چطور این شاهکار متعلق به نقاش پیشگام هنر فلورانسی قرن سیزدهم از خانه‌اش سر درآورده است. اما بررسی‌های کارشناسان هنری این زن را متقاعد کرد که او به طور ناخواسته مالک یک اثر هنری تاریخی است.

    به گفته‌ی «‌اریک ترکوئین» ـ کسی که صحت اصالت این تابلو نقاشی را به عنوان یکی از آثار «چیمابوئه» تایید کرده ـ خبر حراج شدن این تابلو نقاشی در سراسر جهان پیچیده بود. در ابتدا قیمت ۴ الی ۶ میلیون یورو به عنوان ارزش تخمینی این تابلو نقاشی تعیین شده بود.

    تابلو نقاشی قرون وسطایی از «چیمابوئه»

    «‌ترکوئین» در بیانیه‌ای با اشاره به فروخته شدن این تابلو نقاشی به قیمت ۲۶.۷ میلیون دلار اظهار کرد: «ما درخواست‌های زیادی از موزه‌های مهم سراسر جهان برای خرید این تابلو نقاشی دریافت کردیم. حتی مجموعه‌داران معاصری که ما با آن‌ها آشنایی نداشتیم نیز برای خرید این اثر هنری ابراز تمایل کردند.»

    کمی پس از آن‌که زن سالمند این تابلو نقاشی را در حراجی «‌آکتئون» به فروش رساند، دولت فرانسه برای جلوگیری از خارج شدن این تابلو نقاشی از کشور اقداماتی انجام داد.

    فرانسه در مجموع ۳۰ ماه فرصت دارد تا این تابلو نقاشی را به سایر آثار «چیمابوئه» که در حال حاضر در مالکیت این کشور هستند اضافه کند. مشهورترین اثر «چیمابوئه» شاید «Maestà» باشد که در حال حاضر در موزه لوور نگهداری می‌شود.

    در ابتدا کمیته مشورتی گنجینه ملی این کشور، ممنوعیت خارج شدن این تابلو قرون وسطایی را مطرح کرد و سپس این تصمیم به تصویب وزارت فرهنگ فرانسه رسید.

    طبق گزارش منتشرشده توسط «‌آرت نیوزپیپیر»، از «چیمابوئه» به عنوان پدر نقاشی غربی نیز یاد می‌شود.

    انتهای پیام

  • با تماشای آثار هنری بیشتر عمر کنید!

    با تماشای آثار هنری بیشتر عمر کنید!

    به گزارش ایسنا و به نقل از آرت‌نت نیوز،‌ محققان کالج دانشگاهی لندن (UCL) با انجام تحقیقی با استفاده از جامعه آماری متشکل از ۶,۷۱۰ بزرگسال ساکن انگلستان که ۵۰ سال یا بیشتر سن داشتند رابطه بین هنر و مرگ را بررسی کردند.

    این مطالعه طولی، تعداد دفعاتی که شرکت‌کنندگان در این تحقیق به موزه، گالری‌های هنری، نمایشگاه، اجرای زنده تئاتر، کنسرت یا اپرا رفته‌اند را مورد بررسی قرار داد.

    محققان به این نتیجه رسیدند حتی افرادی که در دسته کسانی قرار می‌گرفتند که در فعالیت‌های هنری نامنظم و کم شرکت داشتند (شرکت در دو یا یک رویداد فرهنگی هنری در هر سال) ۱۴ درصد کمتر از دیگران دچار مرگ در سنین جوانی شده‌اند و هرچه که آمار شرکت شرکت‌کنندگان در این تحقیق در رویدادهای هنری و فرهنگی بیشتر بود احتمال مرگ در سنین جوانی کمتر می‌شد.

    کسانی که به صورت منظم در رویدادهای فرهنگی هنری حضور داشتند (کسانی که هر چند ماه یک بار فعالیت هنری و فرهنگی داشتند) احتمال مرگشان در سنین جوانی ۳۱ درصد کمتر بوده است.

    این تحقیق بخشی از موج تحقیقات اخیر است که رابطه بین هنر و سلامت را می‌سنجد. تحقیقاتی طی ده‌های اخیر در بریتانیا و دانمارک انجام شد که وجود آثار هنری در بیمارستان‌ها و نتایج بهبود بیماران را به یکدیگر مرتبط دانسته است.

    نتایج تحقیقاتی که این هفته به انتشار رسید با اشاره به اینکه طول عمر می‌تواند با وضعیت اقتصادی ـ اجتماعی جمعیتی که به موزه، نمایشگاه و گالری‌های هنری می‌روند مرتبط باشد، فاکتورهای اجتماعی ـ اقتصادی را نیز در برگرفته بود.

    با این‌ حال هنوز برخی از همبستگی‌های آماری بین فعالیت‌های فرهنگی و طول عمر به نظر می‌رسد با فاکتورهای اجتماعی ـ اقتصادی بی‌ارتباط باشند. اگر بخواهیم به زبان ساده‌تر بگوییم نتایج این تحقیق نشان می‌دهد «فعالیت‌های فرهنگی هنری با طول عمر در ارتباط است».

    انتهای پیام

  • نگاهی به مهمترین اتفاقات دنیای هنر در سال ۲۰۱۹

    نگاهی به مهمترین اتفاقات دنیای هنر در سال ۲۰۱۹

    به گزارش ایسنا،‌ مجله تخصصی فرهنگ و هنر «آرت نیوزپیپر» در گزارشی به اتفاقات مهم حوزه فرهنگ و هنر سال ۲۰۱۹ پرداخته که در ادامه به بخشی از آن اشاره می‌کنیم.

    •  «لئوناردو داوینچی» از جمله هنرمندانی است که در سال ۲۰۱۹ بارها تیتر خبرهای رسانه‌های بزرگ جهان شد. برگزاری نمایشگاه بزرگ موزه لوور در پانصدمین سالروز درگذشت این هنرمند چیره‌دست ایتالیایی توجه بسیاری را به خود جلب کرد. مسئله حاضر شدن تابلو نقاشی ۴۵۰ میلیون دلاری «سالواتور موندی» در نمایشگاه لوور از جمله مباحث پررنگ عرصه هنر بود که در نهایت به غایب بودن این اثر هنری در این نمایشگاه بزرگ ختم شد. هویت مالک «سالواتور موندی»‌ و مکان نگهداری آن علی‌رغم انتشار گزارش‌های فراوان هنوز هم نامشخص باقی مانده است؛ اگر چه شایعاتی مبنی بر خریداری شدن این تابلو نقاشی توسط «بن سلمان» ولیعهد عربستان مطرح شد.

    •  هویت و عملکرد حامیان مالی موزه‌ها و موسسه‌های هنری بزرگ بریتانیا و ایالات متحده نیز از جمله مباحث مطرح‌شده سال ۲۰۱۹ بود؛ برای مثال اوایل سال جاری گالری ملی پرتره لندن، کمک یک میلیون پوندی را از خانواده «سَکلِر» نپذیرفت. خانواده «سکلر» مالک کارخانه داروسازی «پاردو فارما» است که به فریب پزشکان و بیماران در مورد خطرات ناشی از بسیاری از محصولات اعتیادآور خود، از جمله «اُکسی کدون» متهم شده است.

    در همین بین سازمان «گالری‌های ملی اسکاتلند» ‌که مدیریت سه گالری در این کشور را بر عهده دارد در راستای حمایت از جنبش‌های تغییرات اقلیمی از پایان همکاری‌هایش با شرکت نفت و گاز بریتانیایی معروف به «‌بی پی»‌ خبر داده است. این اقدام گالری‌های ملی اسکاتلند، فشار برای تغییر اسپانسر را برای موزه بریتانیا و گالری ملی پرتره لندن نیز بیشتر کرد.

    •  آتش‌سوزی مهیب پانزدهم آوریل کلیسای نوتردام بی‌شک از مهم‌ترین رویدادهای سال ۲۰۱۹ محسوب می‌شود. این حادثه می‌تواند یادآور آسیب‌پذیری بناهای تاریخی مخصوصا در زمان مرمت باشد. حالا این آتش‌سوزی سبب شده این اثر تاریخی به بهترین شکل ممکن بازسازی شود. پس از آتش‌سوزی موزه ملی برزیل در سپتامبر سال ۲۰۱۸، برزیل نیز ساخت مجموعه جدیدی را آغاز کرده است.

    • با اینکه مرمت ساختمان‌ها و آثار تاریخی برای مدت‌ها از مباحث داغ رسانه‌ها بوده اما از برجسته‌ترین رویدادهای فرهنگی امسال می‌توان به توجه نشان‌دادن موزه‌های اروپایی نسبت به هویت مجموعه آثارشان و استرداد آثار تاریخی دوره استعمار آفریقا اشاره کرد. این مبحث با شروع تحقیقات «فلوین سار» اقتصاددان اهل سنگال و «بندیکت ساووی» متخصص فرانسوی تاریخ هنر، درباره آثار تاریخی دوره استعمار آفریقا آغاز شد. «امانوئل مکرون» رئیس جمهور فرانسه پس از آنکه بازگرداندن آثار تاریخی به کشورهای صاحب اثر را از اولویت‌های خود اعلام کرد، «سار»‌ و «ساووی» را برای نوشتن گزارشی درباره آثار تاریخی دوره استعمار مامور کرد. با وجود اینکه قدم‌های مثبت بسیاری تاکنون در رابطه با این موضوع برداشته شده است اما، بیشتر حرف‌ها هنوز به مرحله عمل نرسیده‌اند.
    • فروخته شدن مجسمه «خرگوش فولادی» اثر «جف کونز»‌ به قیمت ۹۱ میلیون دلار در حراجی ساتبیز را شاید بتوان از دیگر رخدادهای مهم عرصه هنر در سال ۲۰۱۹ محسوب کرد. به این ترتیب «جف کونز» موفق شد رکورد گرانترین هنرمند زنده دنیا را که پیش از این به «دیوید هاکنی»‌ برای تابلو نقاشی «دو مرد» تعلق داشت را به خود اختصاص دهد.
    مجسمه «خرگوش فولادی» 

    • در اواسط همین سال بود که مشهورترین اسلحه تاریخ هنر یعنی اسلحه‌ای که به زندگی «ونسان ونگوگ» نقاش مشهور آثار پست امپرسیونیست خاتمه داد، فروخته شد. کارشناسان قیمت فروش این اسلحه زنگ‌زده را بین ۴۰ هزار تا ۶۰ هزار یورو تخمین زده بودند، اما این اثر در نهایت به قیمت ۱۶۲۵۰۰ یورو فروخته شد.

    • پنجاه‌ و هشتمین دوره از بینال ونیز نیز از جمله مهم‌ترین رخدادهای دنیای هنر بود که در سال ۲۰۱۹ شاهد بودیم. موضوعات «تغییرات اقلیمی» و «بحران جهانی مهاجرت» نیز از جمله موضوعات اصلی این رویداد بزرگ هنرهای تجسمی محسوب می‌شدند. «کریستوف باچل» ـ هنرمند سوئیسی ـ  از جمله هنرمندانی بود که با «چیدمان» قایق غرق شده حامل هزار مهاجر، به بحران جهانی مهاجرت پرداخت.
    اثر «کریستوفر باچل» 

    به گزارش ایسنا، در این دوره از بینال ونیز همچنین شاهد درخشش نمایندگان کشورمان بودیم. مجله آنلاین ایرلندی «‌آیریش سان» و مجله هنری «اسپو آرت» نیز از پاویون ایران به عنوان جذاب‌ترین پاویون این دوره از دوسالانه هنری و یکی از پاویون‌های برتر ملی یاد کردند.

    •  تور بزرگ نمایشگاه «توت عنخ آمون: گنجینه فرعون طلایی مصر»‌ که نمایشگاه بزرگی از مجموعه آثار کشف شده در مقبره «توت عنخ آمون» فرعون مصر باستان است را نیز می‌توان از اتفاقات برجسته سال جاری محسوب کرد. این نمایشگاه رکورد بازدیدکنندگان را برای یک نمایشگاه در فرانسه شکست. 

      انتهای پیام 

  • درگذشت یک هنرمند قدیمی عرصه موسیقی

    درگذشت یک هنرمند قدیمی عرصه موسیقی

    به گزارش ایسنا، مدیرعامل انجمن توسعه گردشگری چهارباغ خراسان خبر درگذشت کهنسال‌ترین نوازنده دوتار شمال خراسان را اعلام کرد.

    رضا سلیمان نوری گفت: استاد رمضان سلمانی بردری دوتارنواز و یکی از گنجینه‌های موسیقی شمال خراسان روز گذشته (۲۱آذرماه) به دیار باقی شتافت و امروز پس از تشییع پیکر در باغ بهشت قوچان به خاک سپرده شد.

    وی افزود: آن مرحوم ۵ آذر ماه ۱۳۰۷ خورشیدی در روستای «بردر» در ۵ کیلو متری جنوب غربی باجگیران خراسان رضوی به دنیا آمد. پدرش استاد محمدحسین بردری از نوازندگان چیره دست دوتار بوده و نسب مادرش مریم به روستای باغان شیروان می رسد. او دارای ۳ فرزند دختر و ۳ فرزند پسر بود.

    این فعال میراث فرهنگی خراسان ادامه داد: استاد رمضان سلمانی از  شاگردان برجسته  دوتارنواز نامی و بخشی کامل اوایل قرن معاصر خراسان مرحوم رحیم خان بخشی بود و بیش از ۸۰سال سابقه  دوتارنوازی و مقام نوازی داشتو در بین نوازندگان خراسان بیش از همه سنت های استاد خود را رعایت می کرد.

    سلیمان‌نوری گفت: انگشت‌گذاری دقیق، ویبره‌های شیرین و منحصر به فرد دوتاری، روایت شفاف مقام های سازی و آوازی، پنجه های ترکیبی و ریز منحصر به فرد از ویژگی های تکنیکی این هنرمند بود. او در جشنواره‌های متعددی شرکت داشته و موفق به دریافت دیپلم افتخار و عناوین دیگر شده بود.

    مدیرعامل انجمن توسعه گردشگری چهارباغ خراسان ادامه داد: نکته جالب درباره این هنرمند درگذشته دوتار خاص او بود که به روایت خودش بیش از ۱۴۰ سال قدمت داشت. او درجایی در مورد پیشینه این دوتار گفته بود؛ «این دوتار در ابتدا متعلق به طاهر نوازنده  قوچانی ساکن کهنه اوغاز شیروان بوده که از فیروزه می آورد. پس از مدتی طاهر دوتار را به ۸ کیلو روغن زرد و ۸ قرآن به کربلایی نوروز آهنگر می‌فروشد و با گذر او از بردر پسر عموی من دوتار را می خرد و بعد به دست پدرم محمد حسین و سپس به دست من رسید.»

    وی افزود: رمضان سلمانی با همه  چیره دستی اش در دوتارنوازی، خواننده نبود. قبل از انقلاب به همراه برادرش «لاچین» به استودیوی برنامه کردی در مشهد رفت و مرحوم هاشم صادقی آهنگ زیبای «اللی خانی» را که با صدای لاچین و نوازندگی رمضان اجرا شده ضبط کرد. وی بهترین خواننده ای که به همراه نوازندگی او خوانندگی می کرده را امام وردی ابراهیمی از بردر می داند و طنین کلام برادرش لاچین را بی مانند می دانست.

    سلیمان نوری خاطر نشان کرد: نمونه اثر صوتی و تصویری استاد رمضان سلمانی در دو پرونده موسیقی ثبت شده در فهرست نمونه میراث ملموس یونسکو در کنار آثار اساتیدی چون مرحوم سمندریان و مرحوم حاج قربان سلیمانی و استاد عثمان محمدی دوست استفاده شده است.

    این فیلم که مرحوم رمضان سلمانی نوازنده آن است، به عنوان یکی از اسناد پرونده‌ی ثبت جهانی «موسیقی بخشی شمال خراسان» که سال ۱۳۸۹ به یونسکو ارائه شده بود، همراه با پرونده‌ی آن، در سایت یونسکو قرار گرفت.

    انتهای پیام

  • شهر کاشان جهانی می‌شود؟

    شهر کاشان جهانی می‌شود؟

    جعفر جعفرصالحی، معاون صنایع دستی استان اصفهان در گفت‌وگو با ایسنا درباره دریافت نشان ملی مرغوبیت ۱۰ اثر از شهر کاشان در پنجمین دوره داوری نشان ملی مرغوبیت صنایع دستی، اظهار کرد: با توجه به اینکه شهر کاشان در تولید صنعت‌هایی همانند زری‌بافی و مخمل‌بافی سابقه طولانی دارد، سال گذشته به عنوان شهر ملی نساجی معرفی شد. این هنرها کم‌رنگ شده بودند و تعداد قلیلی از هنرمندان آنها باقی مانده بود که با برگزاری کارگاه‌هایی در مرکز هنرهای سنتی و با پشتوانه هنرمندان این عرصه توانستیم کاشان را به عنوان شهر ملی نساجی معرفی کنیم. 

    او ادامه داد: امسال نیز این پرونده را به جریان انداخته‌ایم که کاشان را به عنوان شهر جهانی نساجی معرفی کنیم. در این میان با توجه به اینکه اگر قرار است شهری در حوزه صنایع دستی جهانی شود باید آثار آن نیز از استانداردهای جهانی برخوردار باشد، تلاش کردیم در حوزه تولید آثار مطلوب نیز به سطح قابل قبولی برسیم. در همین راستا امسال از میان آثاری که برای دریافت نشان ملی از شهر کاشان ارسال شده بود، حدود ۹۰ درصد موفق به دریافت این نشان شدند.

    معاون صنایع دستی استان اصفهان همچنین درباره هنرهای فراموش‌شده استان اصفهان نیز خاطرنشان کرد: به طور کلی در حوزه صنایع دستی باید تعریف تجاری از هر صنعت و هنری وجود داشته باشد. به عنوان مثال فیروزه‌کوبی از هنرهای کم‌رونق بود، اما الان هنرمندان زیادی در سطح استان در این حوزه فعالیت می‌کنند؛ چرا که این رشته امکان تجاری شدن داشت، اما اگر رشته‌ای این امکان را نداشته باشد به همان کارگاه‌های سنتی محدود می‌شود. به عنوان مثال در رشته زری بافی هنرمندان زیادی داریم، اما چون هنوز به دلیل گران بودن تعریف تجاری مشخصی برای آن وجود ندارد هنوز نتوانسته است رونق پیدا کند. 

    انتهای پیام

  • تلاش برای ثبت جهانی لعاب ایرانی زرین‌فام

    تلاش برای ثبت جهانی لعاب ایرانی زرین‌فام

    به گزارش ایسنا و به نقل از روابط عمومی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، سید عبدالمجید شریف زاده ـ رییس گروه پژوهشی هنرهای سنتی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری ـ روز شنبه (۱۶ آذر ماه) با اعلام این خبر، درباره تاریخچه سفال زرین‌فام نیز توضیح داد: در آثاری که از دوران پیش از اسلام به‌خصوص در دوره ساسانی به دست آمده، استفاده از طلا و نقره در ساخت ظروف مشاهده شده و این مواد یکی از مهمترین موادی است که هنرمندان از آن بهره می‌بردند. به همین علت در دوره‌های یادشده شاهد ساخت ظروف طلایی و نقره‌ای و گسترش هنرهای مرتبط با آن مانند قلم‌زنی و دواتگری هستیم.

    او افزود: با ورود اسلام به ایران و تغییر مباحث تفکری و اعتقادی مبنی بر اینکه در فرهنگ اسلامی نباید از طلا و نقره برای ظروف استفاده شود و مکروه دانستن این امر میان مردم، استفاده از ظروف سفالی به جای استفاده از ظروف ساخته شده با چنین فلزات و مواد گرانبهایی گسترش یافت.

    رییس گروه پژوهشی هنرهای سنتی با بیان اینکه «در اوایل دوره اسلامی مراکز سفالگری در ایران گسترش بسیاری پیدا کرده بود»، اظهار کرد: در این دوره شاهد آن هستیم که در شهرهایی مانند نیشابور، ری، اراک، کاشان و … سفالگری و ساخت ظروف اهمیت بسیاری پیدا می‌کند؛ با این حال همچنان هنرمندان و صنعتگران این دوره در تلاش بودند تا بتوانند لعاب‌هایی را تولید کنند که ویژگی‌های زیباشناسانه بهتری داشته و شفاف‌تر باشند.

    او ادامه داد: در اوایل دوره اسلامی تحولات عمده‌تری در بحث لعاب به‌وجود می‌آید و شیوه‌های مختلف لعاب‌گذاری از تنوع لعاب‌ها گرفته تا شیوه ساخت لعاب‌های زیررنگی، رو رنگی و … گسترش پیدا می‌کند.

    شریف‌زاده با بیان اینکه «منع به‌کارگیری طلا و نقره در دوره اسلامی باعث گشایش در بخش دیگری از هنر و به‌کارگیری مواد در ایران شده است»، گفت: صنعتگران دوره اسلامی با تولید لعاب‌های گوناگون با شیوه‌های مختلف توانستند ظرف‌های سفالی بسازند که با اینکه تلالو طلا را دارند در آنها از طلا استفاده نشده است.

    این پژوهشگر حوزه هنرهای سنتی افزود: موارد مطرح‌شده دارای وجه مهمی است؛ چه به دلیل هنری که در کیمیاگری اتفاق افتاده و چه به لحاظ ساخت و اختراع انواع لعاب‌های زیبا و به‌کارگیری آنها در ساخت ظروف. اوج بهره گیری از این دستاورد و استفاده از لعاب زرین فام از اواخر دوره سامانی و اوایل دوره سلجوقی شروع شده و تا سال‌های متمادی یکی از مهمترین خصوصیات ظروف، ساخت ظرف‌های زرین فام بوده است.

    شریف‌زاده با بیان اینکه «از دوره سلجوقی ظروفی در دسترس است که در موزه‌های دنیا و ایران نگهداری می‌شود»، یادآور شد: این ظروف تلالو طلایی دارند که باعث افزایش زیبایی خاص برای ظروف سفالی شده‌اند. ساخت لعاب زرین فام در دوره‌های ابتدایی بسیار سخت، خاص و با مواد منحصر به فردی صورت می‌گرفت و در دوره‌های مختلف با فراز و فرودهایی همیشه تکرار شده تا اینکه در دوره قاجار این هنر رو به افول رفته و با وجود آنکه کما بیش ظروف زرین‌فام تولید می‌شدند، ولی استفاده از آنها به دلیل کاهش منع استفاده از ظروف طلایی کمتر شده است.

    شریف‌زاده در ادامه به هنر دوره معاصر غرب و اروپا در ساخت لعاب‌های جدید به وسیله فناوری‌های نو اشاره کرد و گفت: غربی‌ها توانستند با استفاده از فناوری‌های نو، لعاب‌های لاستری را تولید کنند که وجه تلالو رنگ طلایی را در لعاب‌ها ایجاد کرده و باعث درخشان شدن رنگ‌های متنوع در ظروف می‌شود.

    او همچنین به بیان توضیحاتی درباره تفاوت لعاب لاستری و لعاب زرین فام پرداخت و تصریح کرد: در ساخت لعاب لاستری از خود طلا برای تلالو و به‌دست آوردن رنگ طلایی استفاده می‌شد، در حالی که اساس ساخت لعاب زرین فام بدون استفاده از طلا است و به همین دلیل قیمت لعاب لاستری بسیار گران است.

    رییس گروه پژوهشی هنرهای سنتی ادامه داد: در عصر حاضر یک دوره فراموشی نسبت به ساخت لعاب زرین فام صورت گرفت و به همین خاطر تعداد اندکی از اساتید قدیم این حوزه گاهی از نمونه‌های لعاب‌های زرین فام و لعاب خاصی که اصطلاحا به آن لعاب غازمغازی یا لعاب پر طاووسی می‌گویند، برای تولید ظروف استفاده کرده‌اند.

    شریف‌زاده تصریح کرد: در واقع تفاوت لعاب زرین فام با غازمغازی این است که در لعاب زرین فام ظرف رنگ طلایی به خودش می‌گیرد، اما لعاب غازمغازی یک حالت رنگین کمانی مانند پر طاووس به ظروف می‌دهد؛ با این حال برخی افراد ناآگاه به اشتباه این دو لعاب را با یکدیگر برابر می‌دانند، در حالی که لعاب‌های یاد شده با هم متفاوتند، ولی سرچشمه یکسانی دارند.

    او افزود: برخی در دوره معاصر با مراجعه به منابع قدیمی تلاش کردند تا هنر لعاب‌سازی زرین فام را احیا کنند؛ به همین علت به یکی از منابع قدیم مربوط به اواخر دوره سلجوقی و اوایل دوره ایلخانی به نام عرایس الجواهر که شیوه ساخت لعاب زرین فام را به صورت مختصر توضیح داده، مراجعه کردند با این حال چون متن با استفاده از اصطلاحات و کلمات متدوال آن روزگار به نگارش درآمده نتوانستند به صورت دقیق از شیوه ساخت این لعاب پی ببرند.

    رییس گروه پژوهشی هنرهای سنتی با بیان اینکه «پژوهش‌های بسیاری در سال های اخیر به منظور ساخت و به دست آمدن فرمول لعاب زرین فام توسط پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری صورت گرفته است»، اظهار کرد: لعاب غازمغازی به صورت محدود توسط هنرمند اصفهانی مرحوم کوشش مورد استفاده قرار می گرفته است. محمد مهدی انوشفر، پژوهشگر و از سفالگران باسابقه و منحصربه‌فرد در ایران طی سال‌های اخیر به موضوع لعاب زرین فام ورود کرده و با بهره‌گیری از دانش تجربی اساتید گذشته و مطالعات بسیار گسترده شیوه‌های کاری لعاب‌کاران را مورد مطالعه قرار داده و با آزمایش‌های فراوان توانسته نمونه‌هایی از لعاب زرین فام را ساخته و به کار گیرد.

    او خاطرنشان کرد: همچنین عباس اکبری، عضو هیات علمی دانشگاه کاشان نیز توانسته به وسیله مطالعه و استفاده از تجربیات گردآوری شده، نمونه‌های دیگری از لعاب زرین فام را به دست آورند. جالب است که در حوزه لعاب زرین فام پژوهشگران فرانسوی کارهای مطالعاتی خوبی انجام داده‌اند. همچنین کاتو، پژوهشگر ژاپنی و پسرش تلاش کردند تا با جمع‌آوری ظروف زرین فام قبل و پس از انقلاب به چگونگی ساخت این لعاب دست یابند و با وجود اینکه توانستند نمونه‌های مشابهی از این لعاب را به صورت محدود تولید کنند، اما نمونه‌های ایرانی ساخته شده در کشور بسیار قوی‌تر و شبیه‌تر به لعاب اصلی هستند.

    او در ادامه به اهمیت پژوهش‌ها در حوزه لعاب زرین فام پرداخت و تصریح کرد: باید تلاش شود تا با شناخت و تولید لعاب زرین فام این لعاب به عنوان یک لعاب ایرانی در یونسکو به ثبت جهانی برسد و این هنر مغفول مانده احیا و آموزش مجدد آن در کشور آغاز شود.

    شریف‌زاده همچنین در رابطه با مدعیان تولید انبوه لعاب زرین فام در ایران گفت: در کشور تنها دو الی سه نفر هستند که توانسته‌اند نمونه‌های مشابهی از لعاب زرین فام را تولید کنند و دیگر افراد مدعی در حقیقت از همان رنگهای لعاب‌های لاستری استفاده می کنند و همان گونه که توضیح داده شد این لعاب با لعاب زرین فام که بدون استفاده از خود طلاست بسیار متفاوت است.

    رییس گروه پژوهشی هنرهای سنتی در ادامه از مسوولان وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی خواست تا با تعریف پروژه و تامین اعتبار، این هنر رو به فراموشی را دوباره احیا و شرایط را برای ثبت، انتقال و آموزش آن را فراهم کنند. 

    انتهای پیام

  • جانی دوباره برای هنر زری‌بافی در روستای بسک

    جانی دوباره برای هنر زری‌بافی در روستای بسک

    به گزارش ایسنا و به نقل از روابط عمومی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، سیدعبدالمجید شریف‌زاده ـ رییس گروه پژوهشی هنرهای سنتی پژوهشگاه ـ با اعلام این خبر اظهار کرد: روستای بسک از توابع بخش بایگ شهرستان سبزوار استان خراسان رضوی به عنوان نخستین روستای ملی صنایع دستی کشور در حرفه ابریشم‌کشی انتخاب شد و هم اکنون مقدمات ثبت جهانی آن در حال پیگیری و انجام است.

    او افزود: طی تفاهم‌نامه‌ای بین گروه پژوهشی هنرهای سنتی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری با اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی خراسان رضوی سه نفر هنرجو برای یادگیری زری‌بافی از روستای ملی بسک به تهران آمده و در کارگاه زرفی‌بافی این مرکز آموزش‌های لازم را جهت بافت و کار با دستگاه زری‌بافی آموختند.

    شریف‌زاده خاطرنشان کرد: همزمان اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی خراسان رضوی زیر نظر گروه پژوهشی هنرهای سنتی شروع به ساخت یک دستگاه زری‌بافی با سیستم ژاکارد کرد. این دستگاه پس از آماده شدن با تلاش کارشناسان زری‌بافی گروه پژوهشی در روستای یاد شده نصب و آماده بهره‌برداری شد.

    به گفته رییس گروه پژوهشی هنرهای سنتی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، هنرجویان آموزش دیده روستای بسک هم اکنون با تنها نمونه دستگاه زری‌بافی استان خراسان رضوی مشغول به تولید پارچه نفیس زربفت شده‌اند.

    شریف‌زاده با بیان اینکه «پارچه زربفت از نخ طلا و ابریشم طبیعی بافته می‌شود و این دست‌بافته  فاخر ریشه‌ای بیش از ۲ هزار سال در ایران دارد»، گفت: این هنر هم اکنون در شهرهای تهران، کاشان، اصفهان، یزد، نوشهر، قائم‌شهر و روستای ملی بسک در استان خراسان رضوی با حمایت گروه پژوهشی هنرهای سنتی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، انجام می‌شود. 

    چندی پیش مصطفی فاطمی، مدیر کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری یزد به ایسنا اعلام کرد که یکی از صنایعی که کاملاً از بین رفته است، هنر زربافی است. این هنر که ریشه آن به دوره صفویه باز می‌گردد، از تارهای مختلف ابریشم، طلا و نقره بافته می‌شود. در سال‌های اخیر تلاش شد تا این هنر احیا شود، اما به دلیل اینکه قیمت این پارچه به شدت گران است، بازار زیادی پیدا نکرد و در نتیجه تمایلی هم به تولید آن نیز وجود نداشت؛ البته توانستیم دستگاه این هنر را احیا کنیم و مقدار کمی از آن پارچه را ببافیم تا اینکه صرفا هویت این هنر زنده نگه داشته شود.

    انتهای پیام

  • بیان تجارب و بازخوانی معماری مساجد کهن

    بیان تجارب و بازخوانی معماری مساجد کهن

    به گزارش ایسنا به نقل از روابط‌ عمومی فرهنگستان هنر، سومین نشست از سلسله نشست‌های معماری معاصر مساجد با عنوان «بیان تجارب بازخوانی معماری مساجد کهن» با سخنرانی محسن عقابی، عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمانشاه، همراه خواهد بود.

    محمدسعید ایزدی، عضو گروه تخصصی معماری و شهرسازی، نیز هدایت سلسله‌ نشست‌ها را بر عهده دارد.

    این نشست روز یکشنبه ـ ۱۰ آذر ۱۳۹۸ ـ از ساعت ۱۶ تا ۱۸ در فرهنگستان هنر برگزار می‌شود.

    علاقه‌مندان برای حضور در این نشست می‌توانند به نشانی خیابان ولیعصر، پایین‌تر از خیابان طالقانی، شماره ۱۵۵۲، طبقه سوم، سالن همایش‌ها، مراجعه کنند.

    انتهای پیام

  • ۱۴ هنری که فراموش شده‌اند!

    ۱۴ هنری که فراموش شده‌اند!

    شکرالله قاسمی، معاون صنایع دستی استان خوزستان در گفت‌وگو با ایسنا، اظهار کرد: در حال حاضر هشت رشته همانند قفل‌سازی و کلاه‌مالی از صنایع دستی استان خوزستان منسوخ شده است و شش رشته ابریشم‌بافی، نقاشی قهوه‌خانه‌ای، نمدبافی، رنگ‌رزی سنتی، ورشو سازی و مرواربافی نیز در حال فراموشی است. یکی از دلایل اصلی این موضوع این است که هنرمندان این رشته پیشکسوت هستند و دیگر توانایی ندارند و از سوی دیگر جوانان نیز تمایلی به فعالیت در این زمینه‌ها را ندارد. 

    او در پاسخ به این پرسش که معاونت صنایع‌دستی استان چه برنامه‌هایی برای احیای این رشته‌ها در نظر دارد؟ بیان کرد: مستندنگاری چهار رشته لنگ‌بافی، ملحفه‌بافی، ورشوسازی و نمدمالی انجام شده و برای هر کدام از این رشته‌ها یک الی سه کارگاه راه‌اندازی شده و سال گذشته کلاس‌های آموزشی این رشته‌ها نیز برگزار شد؛ اما از میان کسانی که آموزش دیده‌اند متاسفانه هیچ‌کدام شروع به کار نکرده‌اند. 

    قاسمی یادآور شد که با توجه به اینکه تولید این صنایع کار سختی است و از سوی دیگر بازار فروش چندان خوبی هم ندارند، گرایش چندانی برای فعالیت در این حوزه‌ها نیز وجود ندارد. در حال حاضر کپوبافی پُرکاربردترین رشته صنایع دستی در استان خوزستان محسوب می‌شود و امیدوار هستیم که بتوانیم دزفول را به شهر جهانی کپو تبدیل کنیم. البته الان منسوجات سنتی احیا شده است و هم‌اکنون بیش از ۴۰ نفر در استان در این حوزه‌ها فعالیت دارند. 

    نمونه‌هایی از کپوبافی

    معاون صنایع دستی استان خوزستان همچنین درباره تعداد هنرمندان فعال صنایع دستی استان، اظهار کرد: طبق برآورد اولیه ۵ هزار هنرمند و صنعت‌گر در استان داریم که البته به نظرم تعداد هنرمندان بالاتر از این آمار است. 

    قاسمی درباره تعداد هنرمندان بیمه استان نیز گفت: در حال حاضر حدود ۳۰۰ نفر بیمه تامین اجتماعی هستند که متاسفانه برخی از آنها به بهانه‌های مختلف از سوی تامین اجتماعی در حال حذف هستند.

    انتهای پیام