فرهنگ و اداب رسوم فرهنگ بشری
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، دو روز پیش بود که اعلام شد مجری سابق «حالا خورشید» با یک برنامه ویژه شب یلدا به تلویزیون برمیگردد. حالا رضا رفیع مجری و طنزپرداز تلویزیون در واکنش به این بازگشت در اینستاگرام نوشته است: «به نظرم، در تیتراژ برنامه هم اگر آهنگ معروف همه چی آرومه، من چقدر خوشحالم، پخش بشه که دیگه نور علی نور خواهد بود! فروغی بیشتر خواهد داشت ای مجری رشید!»
۲۴۱۲۴۱
اکران مردمی فیلم سینمایی منطقه پرواز ممنوع به کارگردانی امیر داسارگر و تهیه کنندگی حامد بامروت نژاد در مدت زمان ۴۱ روز در قالب ۶۸۱ سانس در شهرهای فاقد سینمای سراسر کشور انجام شده است که تا امروز با ثبت رکورد ۱۰۰ هزار و ۹۳۷ مخاطب به فروشی معادل ۴۱۳ میلیون تومان دست پیدا کرده است.
به گفته حجت غیب اللهزاده مسئول سایت عماریار که پخش سیار فیلم منطقه پرواز ممنوع را نیز بر عهده دارد، این فیلم تا امروز در ۲۷ استان و ۱۲۲ شهر و روستا برای مخاطبان و مردم محروم از داشتن سالن سینما اکران شده است که در این میان بیشترین مخاطب اکران خود را در روستای نورآباد ممسنی استان فارس با ۵۹۰ نفر تجربه کرده است.
وی همچنین گفت: بیشترین سانسهایی که فیلم سینمایی منطقه پرواز ممنوع اکران شده به ترتیب به استانهای خراسان رضوی با ۱۷۹ سانس و ۲۶ هزار و ۲۲۲ نفر، فارس، با ۶۸ سانس و ۱۱ هزار و ۵۴۳ نفر، گیلان با ۵۹ سانس و ۸ هزار و ۹۲۰ نفر، اصفهان با ۵۱ سانس و ۶ هزار و ۶۳۱ نفر، حومه تهران با ۴۵ سانس و ۶ هزار نفر، خوزستان با ۳۰ سانس و ۴ هزار و ۵۸۱ نفر و همدان با ۲۷ سانس و ۴ هزار و ۵۷۳ نفر تعلق دارد.
مسئول سایت «عماریار» ادامه داد: در میزان فروش نیز خراسان رضوی با ۶۶ میلیون و ۲۳۳ هزار تومان در رتبه نخست قرار دارد و بعد از آن استان فارس با ۵۱ میلیون ۷۵۳ هزار تومان، گیلان با ۴۴ میلیون و ۶۳۴ هزار تومان، حومه تهران با ۳۵ میلیون تومان، اصفهان با ۳۲ میلیون تومان و خوزستان با ۲۱ میلیون تومان بیشترین میزان فروش را به خود اختصاص دادهاند.
غیباللهزاده در پایان با اشاره به برخی از اکرانهای خاص این فیلم اظهار کرد: منطقه پرواز ممنوع تا امروز برای ۴۳۷ نفر از دانش آموزان شهر سیل زده معمولان لرستان، ۳ هزار نفر از مردم میاندوآب آذربایجان غربی، ۱۰۰۰ نفر از مردم آستانه اشرفیه گیلان، ۱۰۰۰ نفر از مردم رودسر گیلان، دانش آموزان عشایری خرم آباد، ۸۰۰ نفر از مردم روستاهای شهرستان نهاوند و ۸۰۰ نفر از مردم شهرستان رامهرمز نیز اکران شده است.
فیلم سینمایی منطقه پرواز ممنوع در هفته گذشته فروش یک میلیاردی را تجربه کرد. این فیلم تاکنون در شهرهای سینمادار و بدون سینما بیش از ۳ میلیارد تومان بلیت فروشی داشته است.
مورد عجیب تهیهکننده برنده اسکار در آزار رساندن به بیش از ۳۰ زن از آمریکا گرفته تا کانادا، بریتانیا و ایرلند به یکی از جنجالیترین پروندههای اخیر چند سال گذشته هالیوود و سینمای جهان تبدیل شد. واینستین که از پرنفوذترین چهرههای سینمای آمریکا بود، بیش از دو سال بین زندان و دادگاه و خانه در رفت و آمد بود و حالا خبر میرسد پرونده بدنامی او با دادن ۲۵ میلیون دلار پول به قربانیان به پایان راه رسیده است.
هر چند زنان آزاردیده در این پرونده جنجالی به پول میرسند اما تبرئه شدن واینستین و حتی عذرخواهی نکردن او از قربانیان میتواند لکه لنگ نظام قضایی آمریکا باشد. ضمن اینکه در این ماجرا یک سنت از جیب غول هالیوودی بیرون نمیرود و شرکت بیمه تمام هزینههای او را پرداخت میکند؛ موردی که میتواند بیش از پیش نمک بر زخم زنان آزاردیده بپاشد یا حتی راه را برای تکرار شدن این ماجراها در آینده باز نگه دارد.
کاترین کندال، بازیگر ۵۰ ساله آمریکایی و یکی از زنان حاضر در پرونده واینستین است که در ۱۹۹۳ آزار جنسی دیده است. او درباره حکم احتمالی دادگاه به نیویورک تایمز گفت: «من این حکم را نمیپسندم اما در عین حال نمیدانم دیگر باید چگونه آن را پیگیری کنم و اصلا چه میتوانم بکنم.» دادگاه نهایی پرونده واینستین روز ششم ژانویه ۲۰۲۰ در منهتن برگزار میشود و اگر پرداخت ۲۵ میلیون دلار تایید شود، پرونده به پایان راه میرسد.
از جمله اتهامهایی که علیه واینستین مطرح شده میتواند به یک مورد تجاوز در سال ۲۰۱۳ و یک مورد آزار شدید جنسی در ۲۰۰۶ اشاره کرد. نام دو قربانی اعلام نشده اما آنابلا سیورا، بازیگر ۵۹ ساله آمریکایی در دادگاه حاضر شد و علیه تهیهکننده بدنام درباره آزار و تجاوز جنسی در ۱۹۹۳ شهادت داد.
واینستین از زمان بازداشت در ماه می ۲۰۱۸ با سپردن وثیقه آزاد است و البته دادگاه میزان وثیقه او را از یک میلیون دلار به پنج میلیون دلار افزایش داد. دلیل آن هم از کار انداختن عمدی ابزاری است که متهمها را در زمان آزاد بودن با وثیقه ردیابی میکند.
۲۴۱۲۴۱
خبرگزاری مهر-گروه فرهنگ: رضا جولایی پس از انتشار چندین عنوان رمان در سالهای اخیر که به جرات میتوان برای همه آنها عبارت تحسینشده را به کار برد، به تازگی مجموعهای از داستانهای کوتاه خود را با عنوان «پاییز ۳۲» روانه بازار کتاب کرده است. داستانهایی که با وجود کوتاه بودن میتوان آنها را نیز وامدار سنت بلندنوویسی این نویسنده به شمار آورد.
«پاییز ۳۲» از منظر فضاسازی چیزی جدای از رمانهای اخیر جولایی همچون شکوفههای عناب و یا «یک پرونده کهنه ندارد» با این تفاوت که به جای تجمیع تمامی حس و نگاه او در یک رمان، هر یک از آنها به صورتی جدا و در بستر یک داستان کوتاه زیرذرهبین او قرار گرفته است.
داستانهای «پاییز ۳۲» گاه بستری هستند برای خلق یک داستان معماگونه و پرتعلیق که نویسنده را از فرط هیجان و اضطراب تا آخرین سطور خود در گیر و دارش اسیر میکند و گاه روایتی هستند نرم و لطیف که نویسنده از آن برای ورود به درون ذهن و روان راویان استفاده کرده است و حسی ناب را از دل تاریخ برای مخاطب امروزین خود زنده میکند.
اما پرسش اساسی در مواجه با این اثر در این نهفته است که جولایی با پرسهزدن در دل کوچه پس کوچههای تاریخ به دنبال چه ارمغانی برای مخاطب امروزین خود است.
نگاهی به داستانهای بلندی که او در سالهای اخیر از خود به جای گذاشته است پاسخی قابل تامل به این سوال دارد. بر همین اساس به نظر میرسد بازتولید حس پرسشگری و کشف استعاری آنچه بر انسان ایرانی در بعد زیست اجتماعی و سیاسی و فرهنگی او میگذرد مهمترین بزنگاهی است که او به دنبال آن است. جولایی با ترفندی هنرمندانه از مخطاب خود میخواهد امروزش را از جاده دیروزش کشف کند. در دل عشقها و حسرتها و امیدهای فرجام یافته و ناامید شده به کشفی تازه از بافتار زیستی خود دست پیدا کند و شیوه اندیشیدن و تمرکز کردن و تصمیم گرفتنش را یا استعانت از این دستمایه تاریخی به روز کند.
جولایی در دل تاریخ از حسرتهایی میگوید که در ساختار ذهنی و فکری ایرانی نهادینه شده است. از تصمیمهایی که با بیمبالاتی گرفته نشد و یا با سیاستورزی غلط گرفته شد. از عشقهایی که چشمهای تنگ بر بادشان داد و از تمناهایی که بودنشان مایه بر باد رفتن جمع زیادی شد. از تلاش برای حقگویی و از جهدی تاریخی برای خاموشی صدای حق.
اگر این عبارات را بپذیریم که برای نوشتن از تاریخ باید به آن و بستری که در آن جاری است فرصت داد تا کلمات و ادبیات بتوانند پذیرایش شوند و نسخهای امروز پسند از آن ارائه کنند حالا جولایی نمونهای است کامل از آنچه باید در این بستری جاری و ساری ساخت.
جولایی کوتاه نویس اما خود را عامدانه به زیر ذرهبین مخاطبش برده و هر یک از تواناییهایش در نوشتن و روایت را لخت و عریان و در قاب یک روایت داستانی پیش چشم او عیان کرده است. گاه تنها به روایت تاریخی و پر کشش بودنش اشاره دارد و گاه سعی میکند از دل یک زندگی نمایی از ساختارها و مناسبتهای میان انسانی را به تصویر بکشد. گاه از حسرت و فرصتهای سوخته تاریخی صحبت میکند و گاه سخنش بازخوانی یک دلدادگی از دست رفته است که خروجش از پس تاریخ حسی تلخ و شیرین را توامان به مخاطب منتقل میکند.
ننکته کلیدی در مواجهه با او داستانهایش این است که جولایی داستاننویس تفننی نیست. تاریخ و روایت از آن برای او تنها دستمایهای عامه پسند به شمار نمیرود. تاریخ برای او مبدایی است که مقصدش هزاران راه هرگز نرفته و یا رفته و به فرجام نرسیده مخطابانش است. او سعی میکند از جاده تاریخ مخاطبانش را به مقصدی که یا حسرت رسیدن به آنر ا دارند و یا جرات رسیدن به آن را ندارند ولو در حد مزه مزه کردنی کوتاه برساند.
«پاییز ۳۲» در این مختصات مجموعهای از چنین راههایی را پیش روی مخاطبانش قرار میدهد تا آنها از آن چه میپسندند به پایان راهی برای خود دست و پا کنند و از این منظر است که میتوان این کتاب و داستانهایش را اثری نه برای یک دسته یا طیف که برای دستهها و طیفهای فراوانی از مخاطبان برشمرد؛ بری آنهایی که هنوز باور دارند ادبیات یکی از تنها سنگرهای باقی مانده در نبرد با روزمرگی برای درک، حس و رسیدن به زیباییهای گاه دستنایافتنی در زندگی و تلاش برای تجربه و ایجادش در بافتار زندگی واقعی روزمره است.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، بیش از ۵۰ فیلم مستند در شش سالن پردیس سینمایی چارسو از صبح روز پنج شنبه ۲۱ آذر روی پرده میروند.
سالن شماره یک
برنامه سالن شماره یک به این شرح است: مهدی که به دنیا آمد ساخته امیرمهدی حکیمی و حجت بامروت سانس ۱۴، قُرقبان به کارگردانی فتحالله امیری و نیما عسگری در سانس ۱۶، کرّار اثر محسن عقیلی و گلولهباران ساخته مرتضی پایهشناس و حسین مومن در سانس ۱۸، خسوف ساخته محسن استادعلی سانس ۲۰ در بخش مسابقه ملی و تشییع جنازه رسمی ساخته سرگئی لوزنبتسا در بخش نمایشهای ویژه سانس ۲۲ در سالن شماره یک پردیس سینمایی چارسو نمایش داده میشوند.
سالن شماره دو
برنامه سالن شماره دو به این شرح است: بزرگداشت منوچهرطیاب و دکتر احمد ضابطی جهرمی در ساعت ۲۰، نمایش دو اثر از منوچهر طیاب کنش و واکنش ساخته نون هیترچ و نامیرا به کارگردانی سینا اوکاپکینا در بخش چشمانداز سینمای مستند کشورهای بالکان و بالتیک در سانس ۲۲.
سالن شماره سه
خورشید در شرق غروب میکند اثر الکساندر بلینسکی و آگنه دوویدایتیته در بخش چشمانداز سینمای مستند کشورهای بالکان و بالتیک در ساعت ۱۰:۳۰ ، درد از آن من است ساخته فرشید اخلاقی و نیاز فوری به تازه کار اثر عثمان چاکر و زخمها به کارگردانی دیدیه کروس در سانس ساعت ۱۴، کابل، شهری در باد اثر ابوذر امینی در سانس ۱۶، رانندهی ذاتی اثر دنیل فاره در سانس ۱۸، آندری تارکوفسکی. یک نیایش سینمایی اثر آندری تارکوفسکی در بخش پرتره، سانس ۲۰ و به سودوم خوش آمدید ساخته کریستین کرونس و فلوریان وایگنزامر در بخش آینه یک جشنواره: جشنواره مستند میلینیوم بلژیک سانس ۲۲ در سالن شماره سه نمایش داده میشوند.
سالن شماره چهار
برنامه سالن شماره چهار نیز به این شرح است: گل کوچیک ساخته امیر زوینی در بخش خارج از مسابقه سانس ۱۴، پدر بزرگ ساخته آرش رخشا و کاغذ پارهها به کارگردانی بهزاد نعلبندی در بخش مسابقه ملی سانس ۱۶، تنها چند متر اثر حجت طاهری و ماهر ساخته مسعود دهنوی در بخش مسابقه ملی سانس ۱۸، و تن من ساخته محسین همایونفر و خاطرات بادیه به کارگردانی ساسان فلاحفر در بخش جایزه شهید آوینی سانس ۲۰، «خط نورانی» ساخته نادر فرجی و پرسنل اداره سوم به کارگردانی ایمان گودرزی در بخش جایزه شهید آوینی سانس ۲۲.
سالن شماره پنج
فیلمهای در کنار هم ساخته سید مجتبی خیامالحسینی و راویج به کارگردانی صادق داوریفر در بخش مستندهای کارآفرینی سانس ۱۴، خانه روشنان اثر زهرا نیازی و من میخوام شاه بشم ساخته مهدی گنجی در بخش مستندهای کارآفرینی سانس ۱۶، مهدی عراقی را بکش ساخته عبدالرضا نعمتاللهی در بخش جایزه شهید آوینی سانس ۱۸، عیسی به کارگردانی احمد شریفزاده و زیر گنبد مینا ساخته بهروز ملبوسباف اصفهانی در بخش جایزه شهید آوینی سانس ۲۰ و سفر خاویر اِرو به کارگردانی خاویر کورکوئرا در بخش نمایشهای ویژه سانس ۲۲ در سالن شماره پنج روی پرده میروند.
سالن شماره شش
در سالن شماره شش هم مستند نه کوچک نه بزرگ به کارگردانی محمدصادق رمضانیمقدم در بخش مسابقه ملی سانس ۱۴، ۱۳هزار قدم ساخته اشکان احمدی، آهسته و آرام به کارگردانی دلاور دوستانیان و عروسکان ساخته علی دلکاری در بخش مسابقه ملی سانس ۱۶، خانه سنگی ساخته محمدعلی یزدانپرست، آنها اثر رضا عبیات و قیچی به کارگردانی الناز دیبافر در بخش مسابقه ملی سانس ۱۸، آشو ساخته جعفر نجفی و واکَس چه اثر کامران حیدری در سانس ۲۰، همنفس ساخته محمدحسن دامنزن و مهمانشهر اثر مهدی سقطچی در بخش مسابقه ملی سانس ۲۲ نمایش داده خواهند شد.
سانسهای ویژه
همچنین سانس های ویژه و پرمخاطب چهارمین روز جشنواره به این شرح هستند:
فیلم زمستان است به کارگردانی مهرداد زاهدیان در سالن شماره یک
فیلم فورمن علیه فورمن به کارگردانی هلنا ترشکیوا و یاکوب هینا در سالن شماره دو
فیلم خط باریک قرمز به کارگردانی فرزاد خوشدست در سالن شماره چهار
فیلم تارهای ممنوعه به کارگردانی حسن نوری در سالن شماره پنج
فیلم جایی برای فرشتهها نیست به کارگردانی سام کلانتری در سالن شماره شش
حمید بعیدینژاد در صفحه توییتر خود نوشت: آفکام، نهاد نظارت بر رسانههای تصویری انگلیس، در پاسخ به شکایت جمهوری اسلامی ایران علیه شبکههای معاند، ضمن تایید دریافت شکایت ایران، آمادگی خود را برای بررسی این شکایت به محض دریافت برنامههای مشخص مورد شکایت اعلام نمود.
وی همچنین گفت که همزمان شکایت علیه BBC فارسی نیز از طریق شبکه جهانی BBC در جریان است.
۲۳۲۳
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، قطعه «دریاب مرا» با تلفیق موسیقی مشرقی، نغمههای ایرانی و موسیقی روز جهان منتشر شد. خواننده این قطعه، حسام احدی است و آهنگسازی آن را احسان آنالویی برعهده دارد.
سازندگان اثر اعتقاد دارند در چند سال اخیر آهنگسازانی که مشغول به فعالیت بودهاند، به دلیل نداشتن بودجه کافی و گاهی بهدلیل ناآشنایی با ارکستراسیون و نگارش پارتیتور، مخاطبان موسیقی را از شنیدن سازهای زنده و فضای ارکسترال محروم کردهاند.
به گفته آنان در روند آمادهسازی قطعه «دریاب مرا»، تلاش شده تا با توجه به این خلا، قطعهای فاخر تولید شود. از این رو خواننده و آهنگساز تلاش کردهاند در کنار مخاطبان عمومی، رضایت علاقهمندانی را که دنبالکننده موسیقی به صورت حرفهای هستند، جلب کنند.
احسان آنالویی، آهنگساز اعتقاد دارد: «این قطعه دارای گردشهای مدال بسیار از نگاه خط ملودی است. هارمونیهای زیبا به همراه ارکستر متنوع از دیگر نکاتی است که در اجرای این اثر مورد توجه قرار گرفته است.»
او در توضیح تفکر حاکم بر قطعه «دریاب مرا» میگوید: «در هنگام نوشتن این قطعه تلاش کردم علاوه بر اشاراتی به نغمات موسیقی ایرانی، رگههایی از موسیقی غربی هم وجود داشته باشد.»
این آهنگساز ادامه میدهد: «از نگاه هارمونی، قطعه «دریاب مرا»، علاوه بر دارا بودن هارمونی مدرن و بهروز موسیقی جهانی، به هارمونی در حوزه موسیقی مشرق زمین نیز توجه شده است.»
او ابراز امیدواری میکند ارکستر بزرگ بهکار گرفته شده در اجرای این قطعه بتواند جانی تازه به فضای موسیقی کشور بهخصوص در عرصه موسیقی ایرانی بدهد.
در تولید این اثر، در بخش سازهای زهی، نوازندگانی چون همایون رحیمیان،کریم قربانی، میثم مروستی، امین غفاری، علی جعفریپویان، سهراب برهمندی، داود منادی و پورنگ پورشیرازی، آهنگساز را همراهی کردهاند. همچنین در بخش سازهای بادی، ناصر رحیمی، فرشاد شیخی، فرشید حفظیفرد حضور دارند.
نواختن سازهای کوبهای نیز بر عهده روزبه زرعی بوده و پیانو در قطعه «دریاب مرا» توسط آهنگساز نواخته شده است. همچنین نوازنده ساز کمانچه، مسلم علیپور است.
این اثر در استویو شهر صدای پارسیان با صدابرداری ارد انزابیپور و حامی حقیقی ضبط شده است و میکس و مسترینگ کار نیز بر عهده حامی حقیقی بوده است. شاعر این قطعه، نیلوفر رهبری است. علاوه برانتشار فایل صوتی این قطعه، کلیپی نیز تهیه شده که شب یلدا منتشر خواهدشد.
آهنگساز ضمن ابراز امیدواری برای انتشار اولین آلبوم حسام احدی میگوید، پس از انتشار اولین قطعه، دو قطعه دیگر به صورت تک آهنگ پخش و بلافاصله از آلبوم مورد نظر رونمایی خواهد شد.
۵۷۵۷
به گزارش خبرگزاری خبرانلاین، محمد صابری در برنامه امروز «سلام صبح بخیر» که روی آنتن شبکه سه میرود، میزبان محسن علیاکبری، تهیهکننده سینما و تلویزیون بود.
علیاکبری در این گفتوگو با موضوع دلایل عملی نشدن قرارداد تیپ و دستمزدهای هنگفت بازیگران گفت: «حضور تهیهکنندگان غیرحرفهای و سرمایهگذاریهای غیرمنطقی به برخی بازیگران ما کمک کرده که دستمزدهای هنگفت بگیرند و درخواستشان دیگر قرارداد نیست. من با یکی از عزیزان تماس گرفتم و گفت من ۱۰۰ هزار دلار میخواهم، قرارداد هم امضا نمیکنم! این موضوع برای من اصلا قابل توجیه نیست و با این ادبیات آشنا نیستم اما آن بازیگر با همین ادبیات در فیلم قبلیاش جلو رفته است.»
وی افزود: «پولهای خیلی زیادی توسط آدمهایی که برای سینما نبودند و نیستند، به سینما آمد. پول اضافه و آدم غریبه باعث میشود بازیگر به خودش اجازه بدهد دستمزد بالایی طلب کند و با خودش میگوید حالا که قرار است دیگری با حضور من مطرح شود، دستمزد بالایی طلب کنیم. بازیگری داشتهایم که برای ۴ جلسه، یک میلیارد دستمزد گرفته است!.»
این تهیهکننده تاکید کرد: «علت اینکه قرارداد تیپ تصویب نمیشود، بازیگران هستند. ما این قرارداد را داریم اما فقط درباره بازیگری شاهد این اتفاق هستیم و فکر میکنم اگر صنوف مختلف و اتحادیه تهیهکنندگی که در ۴ قالب هستند با یکدیگر متحد باشند، مجمع تهیهکنندگان میتواند یک قرارداد تیپ را به تمام دفاتر اعلام و اجبار کند. با اجرایی شدن قرارداد تیپ مبالغ به شدت پایین میآید و قراردادها متعادل میشود.»
علیاکبری که تهیهکنندگی سریال «نفوذ» را برعهده دارد، یادآور شد: «متاسفانه دستمزدهای بالا در سریالهای تلویزیونی هم وارد شده و باید جلوی آن را در سینما و نمایش خانگی و تلویزیون بگیریم. هیچ چیزی بهتر از شفافیت نیست و اگر قرارداد تیپ آماده شود، بخش عمدهای از معضل حل خواهد شد.»
وی تصریح کرد: «اتفاق بد و اذیت کننده این است که وقتی بازیگر، دستمزد ۱ و نیم میلیاردی طلب میکند، فیلمنامهای که مصوب بود، تبدیل به یک فیلمنامه مبتذل میشود. چون تصمیم میگیریم فیلمی بسازیم که ۲۰ میلیارد بفروشد و بخش عمدهای از فیلمهایی که روی پرده میبینیم، ضعیف است و شاید آثار دهه ۵۰ بهتر از فیلمهای روی پرده است.»
در ادامه، فایلی صوتی که علی دهکردی، رییس سابق و عضو هیات مدیره فعلی انجمن بازیگران برای برنامه ارسال کرده بود، پخش شد.
دهکردی اعلام کرد: «سالهای سال، همه صنوف در آرزوی رسیدن به یک قرارداد واحد هستند؛ مثل مراکز مشاوره املاک که کد رهگیری و سیستم یکپارچه در کل کشور دارند. ما هم آرزویمان هست در مجموعه تولید آثار نمایشی، قرارداد واحد وجود داشته باشد که همه جا قابل استناد باشد. خانه سینما متولی این موضوع شده و مدت طولانی است به واسطه کارشناسان خبرهای که دعوت شدهاند و جدا جدا جلساتی با آنها برگزار و با همه همفکری شده و دیدگاه ها را خواستهاند، به قرارداد واحدی رسیدهایم.»
وی افزود: «این گام بزرگی است که برای سلامت حقوقی حرفهمان برداشتهایم و در تمام اشکال حرفه تاثیر دارد. دیگر هیچ تهیه کنندهای نمیتواند نظرات شخصی خود را پیاده کند. قرارداد تیپ میتواند به سلامت حرفهای ما خیلی کمک کند.»
در ادامه، علیاکبری در پاسخ به اینکه چند درصد بازیگران مطرح و سوپراستار بدون قرارداد اقدام به ورود به پروژه میکنند، گفت: «بازیگرانی که با آنها بحث کلان مالی داریم، قرارداد نمیبندند اما درباره بازیگران دیگر اگر فرض کنیم ۱۰۰ بازیگر داشته باشیم، ۹۰ بازیگر دستمزدشان پایین است و مالیات میدهند اما آن ۱۰ نفر را نشنیدهام که قرارداد ببندند. اگر ببندند، یک میلیارد میگیرند و قرارداد ۱۰۰ میلیونی با شما میبندند!»
وی راهکار حل این مشکل را اینگونه پیشنهاد داد: «من فکر میکنم ما باید به سمت مالیات برویم و اگر این بحث را به این شکل ببینیم، بهتر است که یک هنرمند خودش را یک شهروند ببینید و غیر از شهروند هم چیزی نیست. بین هنرمند و یک مهندس معدن و کارگر شرکت نفت هیچ فرقی وجود ندارد و همه شهروند هستند. همه این عزیزان مالیات میدهند و هنرمندان هم باید بدهند. اگر این مالیات شفاف شود، قطعا دستمزدها پایین میآید و از این فرمت خارج میشود.»
علیاکبری تاکید کرد: «ما حدود ۹ هزار خانوار در سطوح مختلف در خانه سینما داریم که از این تعداد فقط ۱۰۰ نفرشان اوضاع خوبی دارند و بقیه در فقر مطلق هستنند و نه تنها مالیات به آنها تعلق نمیگیرد، بلکه از دولت یارانه میگیرند.»
۵۷۵۷
هنوز هم سالهاست که منتقدین و کارشناسان ادبی به این مسئله مشکوک هستند و درباره آن تحقیق میکنند. اخیراً یکی ازمورخان انگلیسی درباره این مسئله بحث کرده است و به گونه ای راز آن را افشا میکند.
وی در کتابش ادعا میکند این زن سیاه پوش و الهامبخش شعرهای شکسپیر، همسر یکی از مترجمان ایتالیایی بوده است که بعدها رابطهای عاشقانه با شاعر انگلیسی برقرار میکند.
به عبارت دیگر بیشتر شعرهای بعد از رابطه شکسپیر با این بانوی سیاه پوش به خاطر همین زن سروده شده است و میتوان ردپایی از وی در این شعرها پیدا کرد.
ابری بورل، مورخ ادبیات انگلیسی در این کتاب با عنوان «معشوقعه شکسپیر» اعتقاد دارد این زن سیاه پوش، آلین فلوریو نام دارد که شوهرش را ترک میکند و با شاعر انگلیسی رابطه برقرار میکند.
دکتر بورل که سالها برای نوشتن این کتاب تحقیق و مطالعه کرده است، با استناد به دست نوشتههای شکسپیر می نویسد: «شاعر انگلیسی در حقیقت یک لیست هشت نفری از زنان اطراف خود را تهیه کرده بود که شعرهای خود را برای آنها میسرود.»
شکسپیر در شعرهای خود بانوی سیاه پوش را با موهایی سیاه، طوری توصیف میکند که هیچ کدام آنها در همسر او دیده نشده بودند. بر اساس نوشتههای شکسپیر او برای اولین بار آلین را در مهمانی «تیچفلد»، خانه اشرافی کنت ساتهماپتون ملاقات میکند و رابطه آنها بعد از آن ملاقات بیشتر میشود و به جایی میرسد که الهامبخش شعرهای شاعر انگلیسی میشود.
۵۷۵۷