برچسب: فرهنگ

به گزارش خبرنگار مهر نشست خبری بیست و دومین دوره جشنواره قصه‌گویی صبح روز شنبه ۲۳ آذر ماه با حضور محمدرضا زمردیان معاون فرهنگی کانون و سروش صحت دبیر علمی این رویداد در مرکز آفرینش‌های کانون برگزار شد.

در این نشست خبری سروش صحت در سخنانی کوتاه با تاکید بر اهمیت قصه‌گویی برای پرورش فکر عنوان کرد: سال گذشته ۱۱ هزار نفر در جشنواره قصه‌گویی شرکت داشتند که این تعداد امسال به ۱۷ هزار نفر  رسیده است و امیدواریم که این روند رو به رشد ادامه دار باشد.

در ادامه نشست زمردیان نیز در توضیحاتی درباره این دوره از جشنواره قصه‌گویی بیان کرد: جشنواره از ۲۶ تا ۳۰ آذر ماه به میزبانی مرکز آفرینش‌های کانون برگزار می‌شود و شاهد اجراهای قصه‌گویان برتر از تمامی استان‌های کشور خواهیم بود.

وی با اشاره به اینکه این جشنواره در دوره جاری در دو بخش ملی و بین‌المللی اجراهای خود را برگزار می‌کند، عنوان کرد: در بخش ملی در سه گروه نوجوانان، بزرگسال و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها به اجرای قصه‌گویان برتر خواهیم نشست و در بخش بین‌المللی نیز نفرات برتر جشنواره در سال‌های گذشته و نیز فعالان قصه‌گویی در رسانه ملی به همراه قصه‌گویان پذیرفته‌شده خارجی به اجرای برنامه خواهند پرداخت. در بخش قصه‌های نودثانیه‌ای نیز که با اسم «قصه زندگی من» برگزار می‌شود هر فرد با ارسال فیلمی نود ثانیه‌ای از اجرای خود شرکت داشته است و سه نهاد شهرداری در بخش قصه نودثانیه‌ای از شهر تهران، باشگاه خبرنگاران جوان با موضوع قصه زندگی خبرنگاران و کانون زبان ایران با هدف معرفی ویژگی‌های فرهنگی و تاریخی ایران توسط زبان‌آموزان و مربیان این مرکز، به صورت ویژه حضور دارند.

زمردیان با اشاره به جمعیت ۱۷ هزار نفری شرکت‌کننده در جشنواره امسال نیز گفت: رشد اصلی جشنواره در سال جاری مرتبط با بخش قصه‌گویی صحنه‌ای است و در زمینه داوری نیز امسال مدل داوری تغییر کرده و داوران و قصه‌گویان نوجوان و جوان نیز در کنار داوران ملی ما به بررسی آثار خواهند پرداخت. در نوع چینش داوران سعی شده ترکیبی از تخصصها شامل قصه‌گویی، نویسندگی و آشنایی با فن اجرا و زبان بدن در تیم داوری حضور داشته باشند. هیئت انتخاب نیز با حضور ۱۹ قصه‌گو از ۷ استان کشور به انتخاب آثار برای حضور در داوری نهایی پرداخته است.

به گفته زمردیان امسال در بخش اجراهای مهمان نیز گیتی خامنه، بهرام‌ شاه‌محمدلو، مصطفی رحماندوست و مجید قناد در کنار رضا کیانیان و خانم روستا آزاد به اجرای قصه خواهند پرداخت.

زمردیان در ادامه نیز در پاسخ به سوال مهر درباره کیفیت بخش بین‌المللی جشنواره در سال جاری نیز گفت:  امسال ۳۱۳ نفر از ایران در کنار ۱۹۳ نفر از خارج کشور متقاضی حضور در جشنواره بودند که از این تعداد ۸ ایرانی برای اجرا انتخاب شدند و ۶ نفر نیز از خارج از ایران برای اجرا پذیرفته شدند که از آنها دو نفر به خواست خود از حضور در جشنواره انصراف دادند و چهار نفر باقی‌مانده که از کشورهای ترکیه، لبنان، ژاپن و اسپانیا هستند به اجرا در جشنواره خواهند پرداخت.

به گفته معاون فرهنگی کانون از سال گذشته و با تاسیس انجمن قصه‌گویی کانون، ارتقا سطح آموزش قصه‌گویان و حمایت از آنها مورد توجه ویژه این مرکز قرار گرفته است و افراد منتخب جشنواره از این طریق مورد توجه و حمایت قرار می‌گیرند و در همین زمینه نیز مجموعه بازنویسی ۴۰ قصه کهن ایرانی در دست تولید قرار گرفته و به زودی برای استفاده قصه‌گویان در ۴ مجلد منتشر می‌شود.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، کتایون ریاحی که در پنجمین روز سیزدهمین جشنواره سینماحقیقت برای تماشای مستند «همه چیز درباره آرزو» به کارگردانی کتایون جهانگیری به پردیس چارسو آمده بود پس از تماشای این مستند گفت: سینما و فیلم‌های مستند برای من ارزش ویژه‌ای دارند و من با علاقه پیگیر تولیدات این حوزه هستم و حتی مستندهای روز دنیا را هم دنبال می‌کنم. به نظر من سینمای مستند و تکنیک‌هایی که در این حوزه استفاده می‌شود همیشه جذاب هستند. در کنار اینها من عقیده دارم سینمای مستند شریف‌تر از سینمای داستانی است.

ریاحی ادامه داد: من هر سال برای تماشای حتی یک اثر هم که شده به جشنواره سینماحقیقت می‌آیم، چون دوستان مستندسازی دارم که از من برای دیدن فیلم‌شان دعوت می‌کنند و من با میل خودم دوست دارم که آثار آنها و این حوزه را دنبال کنم.

این بازیگر در بخش دیگری از صحبت‌هایش ضمن اشاره به جسارتی که در سینمای مستند وجود دارد بیان کرد: در سینمای ایران که خیلی اوقات به برخی مسائل با صداقت پرداخته نمی‌شود سینمای مستند با شفافیت و شجاعت بیشتری مسائل و موضوعات مختلف را روایت می‌کند. سینمای داستانی هیچ وقت نمی‌تواند به اندازه سینمای مستند ماجراجویانه به مسائل مختلف بپردازد. خوشحالم فیلم‌های مستند همیشه در همه جشنواره‌ها خوش درخشیده‌اند و حضور پررنگی در این رویدادها دارند، برای مثال در جشنواره پرواز که مربوط به معلولان است و من داور چند دوره آن بودم، بخش فیلم‌های مستند قوی ظاهر شد، فیلم‌های این جشنواره آنقدر جذاب و تامل برانگیز بودند که من دوست داشتم چندین بار آنها را تماشا کنم.

ریاحی در ادامه اضافه کرد: نکته جالب دیگر درباره فیلم‌های مستند تاثیرگذاری‌شان روی مخاطب است، در واقع این آثار به دلیل واقعی بودن، مخاطب را هم بیشتر با خودشان درگیر می‌کنند. بسیاری از حقایقی که در جامعه اتفاق می‌افتند و در فیلم‌های مستند به تصویر کشیده می‌شوند آنقدر تکان‌دهنده هستند که هیچ اثر داستانی نمی‌تواند به این زیبایی آنها را روایت کند و هیچ بازیگری هم نمی‌تواند احساس کسانی که در فیلم قصه‌ای را روایت می‌کنند به تصویر بکشد.

وی درباره مستند «همه چیز درباره آرزو» نیز گفت: من تا حدی در جریان ساخته شدن مستند «همه چیز درباره آرزو» بودم، همیشه هم زاویه نگاه کتایون جهانگیری به موضوعات محیط زیستی را دوست داشتم. ایشان در حال حاضر نیز در حال ساخت یک مستند درباره بنیاد نیکوکاری کمک که در زمینه کاشت حلزونی فعالیت می کند و اتفاقاتی که در آنجا می افتد هستند که برای من جای خوشحالی دارد.

۲۴۱۲۴۱

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در پنجمین روز از برگزاری سیزدهمین جشنواره سینماحقیقت (جمعه ۲۲ آذر)، بهاره رهنما، یکی از چهره‌های حاضر در پردیس چهارسو بود.

ابن بازیگر سینما و تئاتر، امسال با ساخت فیلم مستند «صدام کن مامان» در بخش خارج از مسابقه جشنواره سینماحقیقت حضور دارد.

۵۷۵۷

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، دومین نشست از سلسله نشست‌های رمان و شهر با موضوع «بازنمایی شهر؛ پیشینه و دگرگونی» به همت انجمن صنفی داستان‌نویسان استان تهران و با همکاری اداره‌کل مطالعات اجتماعی و فرهنگی شهرداری تهران، در ایوان شمس برگزار شد.

در این نشست، نوید پورمحمدرضا درباره «ردپاها و زمزمه‌های شهر در ادبیات داستانی ایران پیش از دوم خرداد ۷۶» سخنرانی کرد، سینا دادخواه در سخنرانی خود به «سبک زندگی و سیاست؛ بازخوانی شهر در چندرمان دیده شده» پرداخت و  پویا رفویی هم درباره «وجه پدیداری شهری» سخن گفت.

نویدپورمحمدرضا با تکیه بر دو داستان هوشنگ گلشیری که پیش از دوم خرداد ۷۶ منتشر شده است، بحث خود را طرح کرد و در آن بر مفاهیمی چون «شهرهای خیالی»، «شهر گذشته‌ها»، «شهر نوستالژی» و «شهر خاطره» تاکید کرد.  

سینا دادخواه، سخنران دوم این نشست، با تکیه بر رمان‌هایی چون «نگران نباش»، «احتمالا گم شد»، «شب ممکن»، «کافه پیانو» و «یوسف‌آباد»، ضمن آنکه به نویسنده اولی بودن آثار اشاره کرد و این‌که همه آنها از راوی اول شخص بهره می‌برند، توضیح داد:  «وجه ذهنی در این رمان‌ها به نفع عینی مهار می‌شود.»

او در بخشی از سخنان خود گفت: «در این رمان‌ها، شهر پناهگاه کوچک و لایت است ولی  نه با آغوش گشوده و نه با گارد بسته میزبان رویدادهاست. برخلاف رمان‌های پیش از دهه هشتاد، خیابان وجه فانتزیک و باورپذیر به خود می‌گیرد و نوستالژیک نیست.»

دادخواه در بخش دیگری از سخنرانی‌اش به خودمحور و خودبیانگر بودن این رمان‌ها اشاره کرد و افزود: «مایه اتوبیوگرافیک نسبت به فیکشنال داستان‌ها بیشتر است و زبان گفتاری و محاوره‌ای در آنها حاکم است. سرشار از ژست‌های کلامی است.»

نویسنده کتاب «یوسف‌آباد» با این پرسش که شهر چگونه خودش را در این رمان‌ها بیان می‌کند گفت:  «خصلت‌های کلانشهر به گونه‌ای طرح می‌شود که انگار مطب روانشناس برای خودشناسی راوی است.»

او همچنین به فضای سیاسی حاکم در میانه دهه هشتاد اشاره کرد و توضیح داد: «در کتاب‌های مورد نظر که در نیمه دهه هشتاد به بعد منتشر شده‌اند سبک زندگی مسئله است و طبقه متوسط گتمان خودش را پیش می‌برد که در آن روزگار مغلوب، گفتمان هاله نوری، مهرورزی و نظایر آن شده بود. در این کتاب‌ها شهر موضوعیت ندارد و بیشتر من‌نویسی است.»

دادخواه همچنین گفت: «به نظر من اگر رمان‌هایی را که در دهه هشتاد خوانده شده‌اند و بعضی‌هایشان بسیار خوانده شده‌اند مانند «پاییز فصل آخر سال است» نسیم مرعشی یا رمان «ناتمامی» زهرا عبدی کاملا سعی دارد که در شهر برخورد ویژه خود را داشته باشد. این رمان‌ها، داستان‌هایشان  فرق کرده است، عنصر کنایی در آن‌ها کم رنگ‌تر شده است، روایت‌ها سرراست‌تر هستند، روایت‌ها میل و گرایش بیش‌تر به به راوی سوم شخص پیدا کرده‌اند. از وجه صمیمیت دارند به نفع صناعت کم می‌کنند، بازی‌گوشی جای خود را به صراحت می‌دهد یعنی سعی می‌کند دقیق‌تر صحبت کنند و تجربه‌های عینی اجتماعی یعنی یافتن ابعاد جنگ‌ ردپای انقلاب یا ردپای دوم خرداد، سیاست و تاریخ کاری به توفیق یا عدم توفیق این رمان‌ها ندارم. زمانی که عناصر این رمان‌ها را با یک‌دیگر می‌خوانیم با یک‌دیگر مقایسه می‌کنیم تعداد شخصیت‌ها و تعداد پلات‌ها افزایش پیدا کرده است در حقیقت از یک فضای سبک‌بار و شخصی  امروزی که در موج قبلی داستان‌های دیده شده مورد استقبال مخاطب قرار گرفته بود و کاری به نیت نویسنده ندارم یک فضای حاد و غیر شخصی اجتماعی و تاریخی در رمان‌های موج دوم نیمه دوم دهه هشتاد تبدیل می‌شوند، انگار در این رمان‌ها سبک زندگی جای خود را به یک جور فکر کردن به سیاست یا فهم قدرت می‌خواهد بدهد.»

در ادامه این نشست، پویا رفویی، سخنرانی خود با موضوع « وجه پدیداری شهری » را در پیش گرفت و در بخشی از آن گفت:«اگر ما به آثار ادبی ایران تا دوره برآمدن هیستری ادبیات شهری نگاه کنیم، همانطور که تحقیقات آکادمیک هم در این مسئله انجام شده تصویر شهر محیط بدبینانه‌ای است، خصوصا در حوزه سینما که این تحقیقات کامل‌تر این مسئله را به خوبی نشان می‌دهند که شهر محیط گزند و آسیب است، شهر جایی است  که انسان‌ها صفات خود را از دست می‌دهند و در معرض آسیب قرار می‌گیرند، محلی است که جای بروز رذایل اخلاقیست و الی آخر. آن بخشی از شهر که اتفاقا جای امنی است در ادبیات قبل از هیستری مانند محله یا راسته و نمونه‌های مشابه‌اش است. این هیستری به ادبیات شهری با یک مجموعه‌ای از تکنیک‌های دیگری که ما تجربه کرده‌ایم و تجربه می‌کنیم گره خورده است ما با جهش پدیداری مفهوم شهر رو به رو شده‌ایم.»

او در ادامه این بحث خود افزود: «در دهه دوم انقلاب گرایش به زیست سیاست در دستور کار قرار می‌گیرد و دیگر حکومت حداکثری مد نظر نیست، مفهوم مصلحت، کوچک‌سازی و نزدیک شدن به طبیعت اجتماعی مد نظر قرار می‌گیرد و مدیریتی بهتر آرمان تازه‌ای که جای تحقق ایده‌های قبلی را می‌گیرد، تحت عنوان گسست هستی شناختی از آن می‌توان یاد کرد. مهم‌ترین رویدادها با توجه به تجربه انقلاب یک دهه قبلش تبدیل مکان‌های وحشت به مکان‌های زیباییست، فرهنگسرای بهمن، خانه هنرمندان و تبدیل کردن زندان‌ها به موزه، این تکنیک جدید نبود.»

رفویی همچنین در جمع‌بندی سخنان خود گفت : «به نظر می‌رسد که وقوع انقلاب سال ۱۳۵۷ یک گسستی را میان جنبش انقلاب و دولت انقلاب به وجود آورده است که این از موضع تئوریک شکافی است میان کل و همه آن همه‌هایی که در انقلاب حضور داشتند به کل‌هایی تبدیل شده‌اند که این گذار مستلزم ادغام‌ها و هست‌های پی در پی بود که شاید برخی یک دهه یا یک دهه و نصفی ادامه پیدا کرد و این گسست میان کل و همه، شهر را به محیط مجروحی تبدیل کرد. شهری که باید از یه طرف بتواند بر آحاد انسان‌ها در زندگی افقی‌شان مدیریت کند و در سطح عمودی بتواند آرامان‌ها را محقق سازد.»

۵۷۵۷
 

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، حسین انتظامی، رییس سازمان سینمایی، عصر امروز (جمعه ۲۲ آذر) با حضور در پردیس سینمایی چهارسو، در جریان روند برگزاری سیزدهمین جشنواره سینماحقیقت قرار گرفت.

او درباره عنوان سینماحقیقت برای جشنواره بین‌المللی فیلم مستند ایران توضیح داد: « این جشنواره مستند به دلیل آن‌که یک سینمای واقع‌گراست، «حقیقت» نام دارد و به همین دلیل واقعیت‌های جامعه، تاریخ و ارتباطی ما را بیشتر باید نشان دهد. تجربه و سابقه هم نشان می‌دهد، رسالتی که سینماگران برای خود در این عرصه قائل هستند، دقیقاً همین‌طور است.»

انتظامی که به پرسش‌های خبرنگاران پاسخ می‌داد، در مقایسه جشنواره امسال و دوره گذشته گفت: «من جشنواره امسال و سال گذشته را دیدم و در جریان اطلاعات آن هستم. فکر می‌کنم فضای سینمای مستند و فعالیت سینماگران مستند خوشبختانه جریانی رو به پیشرفت است و استقبال خوب مخاطبان، موید این نکته است.»

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، فیلم سینمایی «سرخ پوست» ساخته‌ نیما جاویدی و به تهیه‌کنندگی مجید مطلبی، روزهای آخر پاییز و در ادامه‌ حضور بین‌المللی خود، در سه فستیوال کرالای هند، چنای هند و هاینان آیلند چین حضور خواهد داشت.

پخش بین‌الملل فیلم به عهده‌ محمد اطبایی(مستقل‌های ایرانی) است. فیلم سینمایی «سرخ‌پوست» برای نخستین بار در سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و با نامزدی در ۸ رشته این جشنواره، توانست سیمرغ بلورین جایزه ویژه هیئت داوران را به خود اختصاص دهد.

نوید محمدزاده، پریناز ایزدیار، آتیلا پسیانی، ستاره پسیانی، حبیب رضایی، مانی حقیقی و … از بازیگران این فیلم هستند.

۵۷۲۴۵

این‌ها را اعظم گفت؛ یکی از اعضای تیم ملی اسکیت هاکی دختران ایران در یکی از سکانس‌های فیلم «جایی برای فرشته ها نیست». فیلم مستند بلندی که برای اولین بار در سینما حقیقت و با حضور اعضای این تیم اکران شد. داستانی از یک تلاش بی‌وقفه و روایتی از امیدها، ترس‌ها و آرزوهای دخترانی که اول فیلم قیافه‌ای عبوس و غمگین دارند و آخرش، می‌خندند و گریه می‌کنند.

فیلم مستند «جایی برای فرشته ها نیست» درامی از یک تیم ورزشی زنانه را برای راه یافتن به مسابقات آسیایی به تصویر می‌کشد و شاید بارها اشک را به چشمان ببیندگان بنشاند اما همانطور که از جای جای آن و حرف‌های همین بازیکنان و حتی سرمربی تیم‌های ملی هاکی بر می‌آید، روایت، روایتی از «زن بودن» و بعد «ورزشکار زن بودن» است. او سراغ سوژه‌ای رفته که سالهاست بسیاری از تیم‌های ورزشی زنان در رشته‌های مختلف ورزشی با آن دست به گریبانند و حتی شاید مانند اعضای تیم ملی هاکی دختران ایران، نه برایشان خبری از کمپین «مبارزه از من، حمایت از تو» باشد، نه اسپانسری پیدا کنند که به مسابقات آسیایی بروند و نه مستندی از آن‌ها ساخته شود. مثل بعضی از تیم‌های فوتبال زنان که با عقبه‌ای طولانی یک به یک تعطیل می‌شوند و آن‌هایی هم که باقی می‌مانند نه زمین تمرینی دارند و نه پولی در بساط که بتوانند به اعضای تیمشان بدهند. شاید اطلاع از همین وضعیت ناجور ورزش زنان و موقعیت نابرابرشان در مقابل ورزش مردان باشد که سام کلانتری، کارگردان این فیلم مستند دست روی یکی از محروم‌ترین رشته‌های ورزشی زنان گذاشته و آنطور که خودش گفته، خواسته توانمندی‌ها، قدرت و عملکرد این زنان را در اجتماع به تصویر بکشد.

اما آنچه که شاید بیش از هرچیزی در این فیلم بیشتر بر آن تاکید شده، جدای از مسائل مالی، سخن گفتن از فرهنگ مردانه و گنجاندن دیالوگ‌هایی در آن است که نه تنها از زبان اعضای تیم بلکه از زبان همسران آن‌ها و دیگر مردان حاضر در این مستند هم شنیده می‌شود. شاید بیننده در ابتدا انتظار داشته باشد بیشتر از کمبودها و مسائل مالی این تیم بشنود و ببیند اما کارگردان در کنار پرداختن به این موضوع، به درستی سراغ لزوم فرهنگ‌سازی و خودباوری در میان زنان رفته و مدام بر آن پافشاری کرده است. بطوریکه در بسیاری از قسمت‌های این فیلم از جنس دوم بودن، ضعیف انگاشته شدن و دیگر کلیشه‌های جنسیتی مربوط به زنان سخن گفته می‌شود و در تمام طول فیلم سعی کارگردان مرد این فیلم مستند بر عقب زدن این کلیشه‌هاست.

او خواسته بر کلیشه‌هایی دست بگذارد که در میان بسیاری از مردان و زنان ما ریشه دوانده و تلاش برای پس زدن و تغییر آن، چاره‌ای است که در قالب تک تک بازیکنان تیم ملی هاکی اسکیت زنان نمایان شده است. بطوریکه در چند جای این فیلم می‌بینیم که از این زنان می‌خواهند کلیشه «زن لطیف» را کنار بگذارند. زنانی که باید بدانند اگر بخواهند «فرشته» باشند، «جایشان» بر پله‌های قهرمانی «نیست».

۵۷۵۷