برچسب: فرهنگ

نمایشگاه گروهی آبرنگ «یلدای من از دریچه‌ای نو» حاصل هنرمندی بهمن نیکو و جمعی از هنرجویان، هم زمان با شب یلدا، عصر جمعه ۲۹ آذر در گالری آوای هنر افتتاح می‌شود.

در این نمایشگاه، آثاری از دریا آذری، پریسا اصغری، مینا امیری، فرشته احرابی‌فرد، مهرنوش اولیائی، معصومه پناهی، نژلا پناهی، خورشید حجازی، شیرین حکیم، آرزو خجسته‌فر، مریم خلدانی، نازنین خوش‌لهجه، مهسا دادفر، رومینا سرابی، شهناز سلیم‌زاده، شیما سوادکوهی، نفیسه سیدصالحی، غزاله سیدصالحی، آذین شاهی، مریم شیجونی، فاطمه عارف‌نظری، نازنین عباسی، مهسا غفاری، ستاره غلامی، شکوفه فلاحی، فرزانه کریم، آناهیتا کریمی، مریم کریم‌زاده، شیرین مختاران، زهرا مشایخی، لادن مشیرفاطمی، مریم مهدی‌پور، ویدا مهدی‌زاده، منصوره ناصری، مریم نوربهبهانی، نزهت نوذری، ترمه نیکو، سرمه نیکو، صفیه وزیری و آرزو همدانی به تماشا در می‌آید.

نمایشگاه «یلدای من» تا نهم دی همه روزه از ساعت چهار تا هفت بعد از ظهر در گالری آوای هنر دایر است.

۵۷۵۷

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، تصویربرداری سریال نمایش خانگی «موچین» به کارگردانی حسین تبریزی و تهیه‌کنندگی میثم آهنگری از روز جمعه (۲۲ آذر) در تهران آغاز شده و خانه‌ای در غرب تهران لوکیشن فعلی این پروژه است. 

بخش عمده تصویربرداری این سریال در تهران انجام خواهد شد. تست گریم بازیگران «موچین»، هفته گذشته با اضافه شدن چند بازیگر جدید به پایان رسید.

مرجانه گلچین، حمیدلولایی، زهرا جهرمی، عباس جمشیدی، مهران رجبی، شهره لرستانی، رابعه اسکویی، امین چنارانی، افشین غیاثی مجید شهریاری، سعیده عرب، آشا محرابی، علی صادقی و امیر نوری گروه بازیگران این سریال کمدی اجتماعی را تشکیل می‌دهند.

در خلاصه داستان «موچین» به نویسندگی مشترک حسین تبریزی و سیدعلی موسویان آمده: «انصاف نیست که دنیای ما آنقدر کوچک باشد که آدم‌های تکراری را روزی صد بار ببینیم و آنقدر بزرگ باشد که نتوانیم آن  کسی را که دوست داریم حتی یک بار ببینیم… .»

دیگر عوامل اصلی این پروژه عبارتند از جمال گلی(مشاور تهیه‌کننده)، سیروس ذوالفقاریان(مجری طرح)، فریباسادات خلیلی(مدیر تولید)، مجید فاضلی(دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز)، امید نگارشی(مدیر فیلمبرداری)، فرهاد تبریزی(صدابردار)، جنان صدفی(طراح چهره‌پردازی).

۵۷۲۴۵

به گزارش خبرگزاری مهر،  به دنبال پیگیری‌های دانشگاه مطالعات بین‌الملل پکن از ماه‌های گذشته برای برقراری ارتباط و انعقاد تفاهم‌نامه با بنیاد سعدی از طریق سفیر و رایزن فرهنگی ایران در چین، با سفر رییس دانشگاه و هیات همراه به ایران، در نشستی مشترک، تفاهم‌نامه همکاری به امضاء رییس بنیاد سعدی و ریس دانشگاه بین الملل پکن رسید.

در ابتدای این نشست، دکتر جی جین بیاو، رییس دانشگاه مطالعات بین الملل پکن ضمن اشاره به پیشینه تاریخی و ارتباط ایران و چین، اظهار کرد: دانشگاه ما بین المللی است و بر اساس «سیاست یک جاده یک کمربند» که سیاست رسمی دولت چین است، بنا داریم زبان‌هایی را که در مسیر این جاده باستانی قرار دارد، مانند فارسی، ترکی، هندی و… را در دانشگاه آموزش دهیم.

وی با بیان اینکه به دلیل فاصله جغرافیایی، هنوز شناخت خوبی از ایران در چین وجود ندارد و باید بیشتر تلاش کرد، گفت: برای توسعه گردشگری باید تلاش کنیم چرا که وقتی گردشگران چینی به ایران سفر می کنند، طرز فکرشان در مورد ایران عوض می­شود. شاید پیش از سفر به ایران فکرش را هم نمی کردند که ایران چنین کشور زیبا و پیشرفته ایی باشد.

وی درباره دانشگاه بین الملل پکن نیز گفت: در این دانشگاه ۵۰ دانشجو فارسی وجود دارد که ۱۵ نفر از آنها را برای تکمیل دانش زبانی به دانشگاه تهران اعزام کرده‌ایم. همچنین شش استاد زبان فارسی داریم که دو نفر آن‌ها از استادان چینی و دو استاد ایرانی هستند. یکی از استادان سفیر سابق چین در ایران و یک نفر آنها هم از کارکنان وزارت امور خارجه است.

وی درباره انتظارات از تفاهم نامه با بنیاد سعدی و مشخص کردن نوع همکاری‌های دو جانبه گفت : براساس این تفاهم نامه می خواهیم « بنیاد سعدی پذیرای استادان چینی زبان فارسی برای تقویت زبان آن‌ها باشد»،« دانشجویان ممتاز زبان فارسی برای شش تا ۹ ماه به بنیاد اعزام شوند»،« استادان ایرانی با بخش خاورمیانه دانشگاه مطالعات بین الملل برای نیم یا یک سال همکاری داشته باشند»،« استادان ایرانی در کنفرانس‌هایی که دانشگاه ‌های ما برگزار می‌کند، شرکت کنند».

وی افزود: همچنین با توجه به اینکه در حال حاضر بیشتر منابع فارسی در چین از زبان انگلیسی ترجمه شده است علاقمندیم ترجمه مستقیم منابع از فارسی به چینی و بر عکس، انجام شود.

بنابر این گزارش، دکتر غلامعلی حدادعادل، رییس بنیاد سعدی نیز ضمن خوشامدگویی به میهمانان چینی، اظهار کرد: همانطور که شما نیز به آن اشاره کردید،  ایران و چین دو تمدنی­ هستند که تاریخ کهن و روابط دیرینه­‌ای با یکدیگر دارند و می­‌توانیم بگوییم ایران و چین از معدود کشورهایی هستند که از ستون‌های قدرتمند تمدن آسیایی، در طول تاریخ به شمار می‌روند و ما خرسندیم که در سال­‌های اخیر، روابط دو جانبه میان دو کشور به خوبی گسترش پیدا کرده و در حال حاضر تا جایی که بنده اطلاع دارم، در بهترین سطح خود قرار دارد.

وی افزود: هر دو کشور دشمن مشترکی به نام آمریکا دارند که هر روز فشارهای خصمانه جدیدی برعلیه­‌شان وارد می­‌آورد و همین دلیل به سادگی ما را به هم متحد می­‌سازد؛ گرچه این تنها دلیل برای تعامل و همکاری میان دو ملت نیست.

وی با اشاره به سفر ۱۰ ماه قبل رئیس مجلس ایران به چین گفت: ما شاهد گشایش و تحول جدیدی در روابط میان دو کشور بوده­‌ایم و در این مدت، هر روز اتفاق جدیدی در رابطه با روابط دوجانبه رخ داده است. نمایندگان چین به ایران آمده­‌اند؛ مقامات ایرانی به چین رفته­‌اند و اینها نشانه­‌های خوبی هستند که موید اراده سخت و ریشه­‌دار سران دو کشور برای همکاری­‌ها و تعاملات بیشتر است.

وی اظهار کرد: در مورد دانشگاه­ مطالعات بین الملل پکن، که شما عهده­‌دار اداره آن هستید، تصور می­‌کنم پس از مطرح شدن “یک جاده یک کمربند” وظایف و مسئولیت­‌های شما سنگین­‌تر شده است و شما باید پویا تر ظاهر شوید و البته پویاتر ظاهر شده­‌اید! زبان­‌های دیگر زیادی وجود دارند که نیاز است در دانشگاه شما مورد مطالعه قرار گیرند. زیرا تا آنجا که بنده می­‌دانم، این طرح “یک جاده یک کمربند” نامی سمبولیک برای چین در روابط بین­‌المللی خود است که به حضور جهانی چین در جهان اشاره دارد و برای بسیاری چیزها، یک کلیدواژه است. این طرح تدریس و فراگیری بسیاری از زبان­‌ها از جمله زبان فارسی را شامل می­‌شود.

وی ادامه داد: البته فراگیری زبان فارسی در چین حداقل ۶۰ سال سابقه دارد و تا جایی که بنده به خاطر می­‌آورم، بسیاری از استادان ما برای آموزش زبان فارسی به دانشگاه­‌های چین آمده­‌اند و در دانشگاه­‌های جدید آن فارسی درس داده­‌اند و بسیاری از استادان چینی نیز برای آموختن زبان فارسی به ایران آمده اند.

وی افزود: شما تجربه خوبی از تدریس زبان فارسی در دانشگاه پکن دارید. بسیاری از دانشجویان چینی نیز در این سال­‌ها در رشته زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه­‌های ایران فارغ التحصیل شده­‌اند.

وی با تصریح این مطلب که « روابط میان دو کشور ایران و چین نباید به اقتصاد و سیاست محدود شود»، افزود:  باید زوایای دیگری همچون علم، فناوری، علوم انسانی و بسیاری موارد دیگر را نیز شامل شود و فکر می­کنم بازدید شما از ایران نشان­دهنده اراده طرف چینی برای گشودن درهای دیگر در کنار اقتصاد و سیاست است.

وی با تایید سخنان رییس دانشگاه بین الملل پکن مبنی بر اینکه مردم دو کشور ایران و چین، اطلاعات محدودی در مورد یکدیگر دارند، گفت: برای توسعه این اطلاعات، باید گردشگری را بهبود بخشیم که این موضوع بسیار مهمی است که هم در برنامه­‌ها قرار دارد و هم دو کشور بر سر آن برای ورود گردشگران بیشتر، به توافق رسیده­‌اند . ما در بنیاد سعدی، همانطور که در مورد زبان و ادبیات فارسی دغدغه­‌مند هستیم، همانطور هم برای تسهیل سفرها به ایران اعلام آمادگی می­‌کنیم.

رییس بنیاد سعدی تاکید کرد: دیپلماسی عمومی اهمیت زیادی در ارتباط کشورها دارد و به عنوان بازوی یاری­‌رسان دیپلماسی رسمی است و گردشگری کمک شایانی به دیپلماسی عمومی می­‌کند و بنیاد سعدی از انجام هرگونه مساعدت و همکاری در این رابطه با گروه زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه شما مضایغه نمی­‌کند.

وی به حضور دکتر وفایی، رایزن فرهنگی ایران در چین و نماینده بنیاد سعدی اشاره کرد و گفت: شما می­‌توانید در مورد همه برنامه­‌های مشترکمان با ایشان گفت وگو کنید. ما همچنین محصولات آموزشی خوبی در قالب کتاب و همینطور در فضای مجازی در بنیاد سعدی تولید کرده­‌ایم و کتاب­‌های آموزشی زیادی در زمینه تدریس زبان فارسی به شیوه­‌های نوین تالیف وچاپ کرده­‌ایم که در اختیار شما می‌گذاریم. یکی از این کتاب­‌ها که نامش «گام اول» است به زبان چینی نیز ترجمه شده است و به دانشجویان چینی کمک می­‌کند آموختن فارسی را به راحتی آغاز کنند.

حدادعادل افزود: بنیاد سعدی همچنین در زمینه آموزش و اسکان استادان  و مدرسان زبان فارسی از چین در دوره­‌های کوتاه و بلند مدت زبان فارسی اعلام آمادگی می­‌کند، که اصول و قوانین همکاری­‌های فی­ما بین در این رابطه، در تفاهم­‌نامه­‌ای که در حاشیه این دیدار به امضا خواهد رسید، آمده است . همچنین در زمینه اعزام استادان زبان فارسی هم برای تدریس به دانشجویان و هم برای کمک به استادان شما و نیز ارسال محصولات آموزشی مورد نیازتان اعلام آمادگی می­‌کنیم.

در پایان، تفاهم نامه به امضاء طرفین رسید و از طرف رییس دانشگاه بین الملل پکن، نشان دانشگاه و از سوی رییس بنیاد سعدی، کتاب شاهنامه فردوسی به رسم یادبود اهدا شد.

خبرگزاری مهر-گروه فرهنگ: اگر اخبار و اطلاعات منتشر شده درباره ادغام موسسات تابع معاونت فرهنگی صحیح بوده باشد و مدیران این معاونت در سال آینده و حتی اواخر امسال تصمیم به تغییر رویه خود درباره این مهم نگیرند، شب گذشته آخرین دوره جایزه ادبی جلال آل احمد با مدیریت نهادی با عنوان بنیاد شعر و ادبیات داستانی ایرانیان برگزار شد و به کار خود پایان داد.

این جایزه در هفت دوره اخیر خود با مدیریت مهدی قزلی به عنوان دبیر اجرایی و مدیرعامل این بنیاد راه به اجرا برد و در تمامی این ادوار بدون حاشیه نبوده است اما امسال این اتفاق به شکلی رنگ و لعابی بیشتر بر خود دید و حاشیه‌های این جایزه را پررنگ‌تر از قبل کرد.

جایزه ادبی جلال که در سال‌های اخیر بر سر ماهیت آن و اینکه باید چه آثاری را در کالبد خود به عنوان نامزد بپذیرد محل بحث و نزاع بسیاری بوده است امسال در کنار این مساله با انصراف یکی از کاندیداهای بخش رمان و داستان بلند نیز همراه بود و البته عدم انتخاب اثر برگزیده در بخش مجموعه داستان و رمان که به نوعی مهمترین بخش‌های این جایزه هستند را نیز وقتی به این موضوع اضافه کنیم حاصل چیزی جز همان چربش فضای جایزه به سمت حاشیه نیست.

شب گذشته سید عباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در سخنرانی خود در حاشیه این جایزه سعی کرد نشان دهد که به تمامی بالا و پایین‌های این رویداد آگاه است و آنطور که دبیر اجرایی جایزه در نشست خبری آن نیز عنوان کرده بود، به عنوان یکی از مقامات عالی‌رتبه این جایزه، از کم کیف داوری‌ها و انتخاب آثار و نیز روند طی شده برای برگزاری این رویداد مطلع و معتقد است کم شدن تساهل و تسامح میان ناشران و نویسندگان نیز به هموار شدن مسیر این رویداد برای طی طریق کمک شایانی کرده است.

اما با این حال حواشی جایزه جلال در سال جاری چه بود و در نهایت راه به کجا برد؟

اگر اختلاف نظرها و اختلاف سلیقه‌ها در زمینه انتخاب دبیرعلمی و هیات داوران این جایزه را که معمولا در تمامی جوایز ادبی شکل می‌پذیرد به عنوان یک حاشیه بپذیریم جایزه جلال در این زمینه در سال جاری کم حاشیه نبوده است. در جوامع ادبی و نیز در میان اهالی رسانه درباره کیفیت و کمیت داوران انتخاب شده در این جایزه بحث‌های زیادی رد و بدل شد از تکراری بودن تا کم اطلاع بودن داوران موضوعاتی بود که در این زمینه می‌شد از آنها ردی دید و حتی در یک برنامه تلویزیونی ادبی نیز به صراحت بیان شد که انتخاب داورانی از حوزه هنری در بخش مستند نگاری عملا کفه انتخاب نفر برگزیده را به سمت این نهاد سنگین کرده است. هرچند که این مساله در نهایت با انتخاب اثری به عنوان شایسته تقدیر در این بخش از ناشری در بخش خصوصی همراه شد اما موضوعی نبود که بتوان به سادگی آن را به فراموشی سپرد.

نکته دیگر در این دوره از جایزه جلال انصراف یکی از کاندیداها از حضور در داوری پایانی بود. خبری که از سوی نویسنده رمان «فوران» به عنوان یکی از نامزدها در گفتگو با چند رسانه از جمله مهر تاکید شد و به نوعی حاکی از آن بود که این نویسنده تمایلی به حضور در جمع نامزدهای یک جایزه دولتی را ندارد. این خبر پس از نوعی تکذیب از سوی بنیاد شعر و ادبیات داستانی و البته این توضیح که برخی داوران و اعضای اجرایی جایزه این نویسنده را مجاب به این انتخاب کرده‌اند در نهایت با نامه کتبی قباد آذرآئین به عنوان نویسنده به دبیرخانه جایزه به منظور اعلام انصراف پایان یافت و انتخاب نشدن اثری در بخش رمان به عنوان برگزیده را به نوعی تحت تاثیر خود قرار داد.

اما در همین بخش انتخاب رمان «وضعیت بی‌عاری» به عنوان اثر شایسته تقدیر نیز در روزهای منتهی به جایزه با حاشیه‌های زیادی همراه بود. این رمان به قلم حامد جلالی از تولیدات مدرسه رمان موسسه شهرستان ادب در سال گذشته بود. پس از انتشار رمان و در مجامع ادبی مضمون این رمان  و حضور شخصیتی در آن که از پیروان آئین مندایی در ایران بوده است و نیز اتفاقی در داستان که شائبه رابطه‌ای غیراخلاقی میان دو قهرمان رمان را پررنگ می‌کرد ونیز نوع عکس‌العمل آنها در مواجهه با نیروهای انقلابی در سال‌های پیروزی انقلاب و دفاع مقدس با انتقاداتی روبرو شد.

هرچند جلالی خود منکر برخی از این اتفاقات در داستانش نشده اما همواره تاکید داشته که روح حاکم بر این رمان در راستای اعتقادات، ارزش‌ها و کشورش بوده است و هرگز در طول نگارش این اثر از این مسیر خارج نشده است.

با این همه منتقدی مانند احمد شاکری در مراسم شب گذشته در نطق خود پس از دریافت جایزه‌اش در بخش نقد ادبی عنوان کرد که از این انتخاب در سال جاری خون‌دل خورده است و اینها روا نیست برای جایزه جلال که جایزه ادبی جمهوری اسلامی است و به نام نامی آل‌احمدی نامگذاری شده که خطایش را شناخته و به دامن اسلام و انقلاب بازگشته است.

انتخاب این رمان به عنوان اثر شایسته تقدیر اما در فضای مجازی نیز با واکنش روبرو بوده است. رضا رسولی نویسنده و از اعضای انجمن قلم ایران در واکنش به این انتخاب در توییتر خود چنین نوشت: امروز، رمان وضعیت بی عاری در مهم ترین جایزه ادبی کشور جایزه گرفت. گذشته از توصیف های اروتیک آن، صراحتا کتابچه تبلیغ آیین مندایی است، ناشر آن شهرستان ادب، موسسه ای حکومتی است که سخت ادعای انقلاب گری دارد. معلوم نیست این وضعیت بی عاری، تا کی در دستگاه های فرهنگی باقی خواهدماند.

احمد شاکری البته در اظهارات خود اشاره‌ای هم به اظهارات میثم امیری از داوران بخش مستند نگاری نیز داشت که درباره ممیزی کتاب عنوان کرده بود که معیارش برای این مساله وطن است نه چیز دیگری.

شاکری در این زمینه در نطق خود بدون اشاره به نام امیری بیان داشت: همه شرافت و عزت ما نتیجه انقلاب و حکمت امام راحل است که حرکت بخش و قیام آفرین بوده است. اگر امروز برخی می گویند که حدودشان در ممیزی کتاب، وطن است و نه انقلاب باید بدانند که اگر انقلاب نبود حتی ایران هم شرافتی نداشت که به آن افتخار کند.

جدای از این اظهارنظرها جایزه جلال در مراسم روز گذشته خود حواشی ریز و درشت دیگری نیز داشت. از نصب کردن تابلوی  سازمان اسناد وکتابخانه ملی ایران با دریل روی تریبون درست چند لحظه قبل از آغاز مراسم تا تپق‌زدن‌های چند باره سخنرانان در حین خوانش متنی از پیش نوشته شده و نیز پرکردن بیشتر سالن با داستان‌نویسان دوره آموزشی آل جلال و غیبت بسیاری از داستان نویسان و ناشران در مراسم پایانی این جایزه.

حالا باید منتظر ماند و دید آیا این جایزه در پوست اندازی احتمالی خود در سال آینده که مسئولان اجرایی این جایزه از جمله مهدی قزلی نیز خود را بی‌تمایل به آن اعلام نکرده بودند راه به وفاقی حداکثری خواهد برد یا خیر؟

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، «زیرخاکی» که از ۳۰ مرداد در شهرک سینمایی دفاع مقدس کلید خورده، تاکنون در لوکیشن‌های متعددی چون محله باغ آذری تهران؛ خانه‌هایی در مرادآباد، شهرک غزالی و بیمارستان و کلانتری ضبط شده است.

گروه فیلمبرداری اخیراً به پایگاه هوایی شهید لشکری مهرآباد رفته‌اند و هادی حجازی‌فر و پژمان جمشیدی در این لوکیشن نظامی بازی دارند.

صحنه‌هایی که در این پایگاه ضبط می‌شوند، جزو نقاط عطف قصه است و اتفاقات مهمی در طول داستان را شکل می‌دهند. «زیرخاکی» بعد از این به جاده قم خواهد رفت.

پژمان جمشیدی، ژاله صامتی، گوهر خیراندیش، ایرج سنجری، نادر فلاح، اصغر نقی‌زاده، بازیگر خردسال رایان سرلک و هادی حجازی‌فر بازیگران اصلی این سریالند.

قصه این مجموعه درباره مردی است که دنبال “زیرخاکی” است و برای یافتن گنج درگیر ماجراهای خنده‌داری می‌شود.

۲۴۱۲۴۱

امسال نیز تصمیم  به رویه سال گذشته ویژه برنامه یلدایی این شبکه در ۲ شب با اجرای رشیدپور پخش خواهد شد. این برنامه که «شب آرام» نام دارد بناست در شب های جمعه و شنبه پخش شود.

این برنامه از بعد از پخش سریال شبانگاهی آغاز و تا پاسی از شب ادامه خواهد داشت.

«شب آرام» از آیتم های متفاوتی تشکیل شده و مهمانان مختلفی در حوزه های گوناگون مهمان این برنامه خواهند شد.

۲۴۱۲۴۱

به گزارش خبرنگار مهر، حسن گل محمدی، پژوهشگر و منتقد ادبیات و تاریخ، در تازه‌ترین یادداشت خود به موضوع پدرخواندگی در ادبیات معاصر ایران اشاره کرده و نقدهایی را به عملکرد برخی از چهره‌های مهم ادبی معاصر وارد دانسته است. خبرگزاری مهر آماده انتشار پاسخ این شخصیت‌ها به این یادداشت است:

پدر خواندگی در تاریخ و ادبیات کشور ما چیز جدیدی نیست، در گذشته سابقه داشته و اکنون نیز وجود دارد. پدر خواندگی ادبی از سیستم کشورداری و حکومت سلسله‌های حکمران که در راس کشور فردی خود رای و همه کاره قرار داشته نشات گرفته است. شالوده و سازمان تشکیلاتی کشور ما همواره بر این اساس بوده که فردی به نام شاه یا سلطان در راس قدرت می‌نشست و همه از او تبعیت می‌کردند.

این نوع روش مدیریت در همه سطوح کار و زندگی جامعه برقرار بوده است. از عملکرد امرا و حکومت رانان استان‌ها و مناطق مختلف کشور گرفته تا اداره کردن یک خانواده. پدر خانواده همواره همان نقشی را در خانه ایفا می‌کرد که حاکمان و فرمانروایان کشور آن را در کشورداری به کار می‌بستند: دستور یک جانبه و اطاعت و فرمانبری افراد زیر دست. اگر به جنبه‌های گوناگون چگونگی حضور و سقوط این سیستم مدیریت در جامعه توجه دقیق داشته باشیم، به این نقطه نظر می‌رسیم که خود افراد جامعه و مردم کشور نیز در ایجاد حکومت‌های خودکامه بی تاثیر نبودند. به عبارت دیگر ما نیز مردمی دیکتاتور پرور بودیم و با پشتیبانی و حمایت خودمان از یک حکمران در طول تاریخ زمینه‌های خودکامگی و ظلم و استبداد را در روش‌های حکومتی کشورمان فراهم ساخته‌ایم.

موضوع حضور دیرپای پدرخواندگی در ادبیات و فرهنگ نیز یک زیر مجموعه از سیستم مدیریتی کشورمان است. ما در طول تاریخ ادبیات‌مان همواره گروه، افراد یا فردی داشته‌ایم که نقش پدر خوانده را در جامعه ادبی ایفا کرده است. اگر به مراکز اجتماع افراد فرهنگی از نویسندگان، شعرا و هنرمندان توجه کنیم، مشاهده می‌شود که همواره در میان این طبقات یک یا چند نفر نقش پدرخوانده را داشته‌اند. وجود ملک الشعرا در میان شاعران دربار یا کاتبان تاریخ در حکومت‌های گذشته همه جلوه‌هایی از یک نوع پدر خواندگی در ادبیات کشورمان بوده است. دخالت چنین افرادی در راس امور فرهنگی، راه را بر افراد شایسته و منتقد می‌بست، کما اینکه اکنون نیز می‌بندد.

هزار و اندی سال قبل، عنصری ملک الشعرای دربار محمود غزنوی که کاری جز تملق گویی، ژاژخایی و پدرخواندگی ادبی در دربار نداشت و از این راه به ثروت و مکنت فراوانی دست یافت، راه را بر شاهنامه فردوسی که خردنامه ایرانی در طول تاریخ است، بست و نگذاشت که سلطان متعصب غزنوی حتی متوجه شود که فردوسی چه کتابی سروده و از چه حکم گرانبهایی سخن رانده است. این وضعیت همواره در طول تاریخ ادبیات کشورمان ادامه داشته است. فتحعلی خان صبا ملک الشعرای درباره فتحعلیشاه قاجار و پدر خوانده شاعران آن دوره که تعداد آنها رقمی در حدود ۴۰۰ نفر ذکر شده است، یکی دیگر از این گونه پدرخوانده‌های ادبی بود که راه را بر هر شاعر و نویسنده متعهدی که قصد داشت تشکیلات دیکتاتوری بی شعورمآب فتحعلیشاه را نقد کند، می‌بست. صبا سفاهت و بی تعهدی را به جایی رساند که اگرچه ایران در دوران حکومت این سلطان در دو جنگ با روس شکست فاحشی خورد و بخش‌های قابل توجهی از خاک کشورمان را از دست داد، ولی همین پدرخوانده ادبی در این باره در کتابی به نام «شاهنشاه نامه» که بر وزن شاهنامه حکیم توسی سرود، به حماسه سرایی در ارتباط با جنگ فتحعلی شاه با سپاهیان روس پرداخته و شکست و ناکامی سپاه ایران را پیروزی و موفقیت قلمداد کرده است.

چرا به اطاله کلام بپردازیم، در همین روزگار ما نیز پدرخوانده‌های مختلفی بر مراکز تصمیم گیری ادبی کشورمان دست گذاشته‌اند و اجازه نمی‌دهند که دیگران با نقد، تعهد، اعمال رسالت و نوآوری جامعه فرهنگی را با جلوه‌های زیبای ادبیات روز جهانی آشنا کنند. یکی از این پدرخوانده‌های ادبی استاد دکتر شفیعی کدکنی است. اگرچه ایشان استاد برجسته دانشگاه و محقق و شاعر گرانقدری است ولی حوزه فعالیت‌های ادبی و تحقیقاتش فقط منحصر به ادبیات سنتی کشورمان می‌شود. استاد شفیعی پنجره ذهن خود و دانشجویانش را به روی ادبیات معاصر کشورمان و ادبیات روز جهانی بسته و نقد، بررسی و تحقیق در مقولات ادبیات روز جامعه و ادبیات جهانی در ذهن ایشان جایگاهی ندارد. نگارنده به کارهای تحقیقاتی و پژوهشی این استاد گرانمایه بر متون کهن و تاریخی کشورمان ارج فراوانی قایل است ولی این گونه اعمال سلیقه شخصی برای جامعه فرهنگی، دانشجویی و دانشگاه‌های ما در قرن بیست و یکم شایسته نیست و دانش آموختگان تک بعدی و متعصب به ادبیات سنتی و گذشته و دور از واقعیت‌های روز ادبیات جهان، تربیت شوند.

اصولا پدر خوانده‌های ادبی برای گسترش دامنه نفوذ اندیشه‌های خود احتیاج به افرادی دارند که آنها اقشار مختلف جامعه فرهنگی را تشکیل می‌دهند و به صورت شبکه‌ای عمل می‌کنند. این افراد اغلب منافع طلب و یا کم سواد هستند که به جایگاه پدرخوانده، خویش را متصل می‌کنند  و ضمن پشتیبانی از کارهای او منافع خود را نیز تامین می‌کنند. چنانکه شاهد هستیم در اطرف استاد دکتر شفیعی کدکنی علی دهباشی حضور دارد که با در اختیار گرفتن نشریه بخارا و امکانات لابی گری‌ای که برای خود ایجاد کرده است همواره از موقعیت استاد شفیعی و افرادی که جزو شبکه پدرخواندگی ایشان هستند، پشتیبانی می‌کند. فرد دیگر شبکه دکتر پارسی نژاد است که به دستور پدرخوانده با تالیف کتاب‌های کتابسازی شده، شخصیت‌ها و خدمات افرادی را که پدرخوانده تشخیص داده، تحریف کرده است. از دیگر افراد دور و بر استاد شفیعی می‌توان به دکتر میلاد عظیمی و بعضی دیگر از شاگردان او اشاره کرد که اگر فردی به شبکه و سیستم پدرخواندگی تعرض کند، آنها سریعا عکس العمل نشان می‌دهند و وارد میدان می‌شوند.

از جمله اقدامات این شبکه پدرخواندگی، برگزاری مراسم شب‌های بخارا به دستور پدرخوانده توسط علی دهباشی برای افرادی مانند استاد هوشنگ ابتهاج، دکتر ناتل خانلری، دکتر شایگان، دکتر حمیدی شیرازی، محمود دولت آبادی و… است. دهباشی همچنین خطابه خوان پیام‌های پدرخوانده در جلسات نیز هست. از عکس‌العمل‌های دکتر پارسی پارسی نژاد، تحرف شخصیت‌های نیما یوشیج، دکتر عبدالحسین زرین کوب، دکتر فاطمه سیاح و… است. از کارهای مرتبط با دکتر میلاد عظیمی، جوابگویی به سخنان دکتر محمد روشن درباره ناتل خانلری، تعرض به شخصیت‌های دکتر رضا براهنی و دفاع از شخصیت دکتر شفیعی کدکنی در جراید است.

بدیهی است حضور شبکه‌های آشکار و پنهان پدرخواندگی ادبی می‌تواند آسیب‌های فراوانی به فرهنگ و ادب کشورمان وارد کند. به عنوان نمونه می‌توان گفت که با توجه به حضور شبکه وسیع و با نفوذ از اطرافیان، مریدان و اقدام کنندگان حوزه پدر خواندگی استاد شفیعی موجب شده کسی جرات نکند دست به انتقاد از این شبکه بزند و کسانی را که به تحریف واقعیت‌های ادبی معاصر اقدام کنند، مورد سوال و پرسش قرار دهد. حضور فعال این شبکه همچنین موجب افت کیفیت‌ها در جامعه فرهنگی و تولیدات ادبی و نشر هم شده است.

به طور کلی روابط فرهنگی با حضور چنین شبکه‌هایی از ارزش علمی، کیفیت آکادمیک و ارتباط‌های جهانی ادبیات می‌کاهد و همه چیز یکطرفه، بسته و یکسو نگر در جهت اهداف و اندیشه‌های خاص پدرخوانده پیش می‌رود. کما اینکه اکنون این وضعیت در جامعه فرهنگی و ادبی ما حکمفرماست و با داشتن امکانات، استعدادها و افراد صاحب نظر هنوز نتوانسته‌ایم در ادبیات جهانی جایگاهی حتی در حد کاندید شدن برای جایزه ادبی نوبل پیدا کنیم.

بدیهی است تداوم این وضعیت ما را از حضور در جامعه ادبی جهانی دور خواهد کرد که جبران آن سال‌های سال امکان پذیر نخواهد بود. نسل‌های جوان تحصیل کرده، اهالی ادبیات و قلم و نویسندگان و شاعران متعهد و مستقل باید در یک اقدام تابوشکنانه ادبیات معاصر ما را از این وضعیت نابهنجار نجات بخشند و دکان‌های چند نبش این شبکه گسترده پدرخواندگی را از مشتری تهی کنند تا جامعه فرهنگی و ادبی کشورمان راه توسعه و شناخت در داخل و خارج از کشور را پیدا کند و جایگاه شایسته خود را در مراکز فرهنگی، ادبی و اجتماعی جهان به دست آورد.