برچسب: درباره تئاتر

  • رؤسای جمهور فقط شعار حمایت از جوانان را می دهند/پذیرش تکنیک صبوری

    رؤسای جمهور فقط شعار حمایت از جوانان را می دهند/پذیرش تکنیک صبوری

    به گزارش خبرنگار، نشست فعالیت ها و رپرتوآر گروه تئاتر «لیو» با حضور حسن معجونی، رضا بهبودی، مهدی چاکری و حسام نورانی روز سه شنبه ۱۰ دی در فروشگاه کتاب «فرهنگنان قریب» برگزار شد. در ابتدای این نشست حسن معجونی سرپرست گروه تئاتر «لیو» درباره رپرتوآور نمایشی این گروه، گفت: در گروه حدود ۲ تا ۳ سال روی مدرسه تئاتر «لیو» متمرکز بودیم که متأسفانه تعطیل شد اما فعالیت ها متوقف نشد و روی موضوع «آموزش اجرا» فعالیت خود را ادامه دادیم. در حال حاضر که هفتمین دوره فستیوال «مونولیو» را برای برگزاری تدارک دیده ایم و احتمالا از هفته آینده فستیوال «میکرولیو» هم احیا می شود.

    وی ادامه داد: در حال حاضر کار جدیدی را تولید نکرده ام و قصد دارم نسخه چهارم نمایش «آشپزخانه» را در پردیس تئاتر شهرزاد به صحنه ببرم. همزمان نمایش «بازتاب حلقه» به کارگردانی سیاوش البخشی از اعضای گروه «لیوسایه» نیز در تئاتر شهرزاد به صحنه می رود و رضا بهبودی نیز قرار است در تماشاخانه ایرانشهر کار جدیدی را اجرا کند.

    سپس رضا بهبودی بازیگر و کارگردان تئاتر و از اعضای گروه تئاتر «لیو» نیز درباره فعالیت های این گروه تئاتری، یادآور شد: همیشه دغدغه گروه «لیو» کیفیت بوده و سعی کرده ایم این دغدغه را حفظ کنیم. فستیوال «مونولیو» از جمله فعالیت های گروه «لیو» بوده که تأثیر کیفی بسزایی در تولید نمایشنامه‌های مونولوگ با توجه به مختصات ایران و نیازهای معاصر مردم، داشته است. نمایشنامه نویسان خوبی در این فستیوال شناخته و معرفی شدند. بعد از برگزاری فستیوال «مونولیو» بود که فستیوال‌های مونولوگ در دانشگاه ها و مراکز مختلف شکل گرفت و برگزار شد و این امر نشان داد که جای اجراهای مونولوگ در تئاتر ایران خالی بود.

    وی تأکید کرد: فستیوال «مونولیو» در رشد و پرورش بازیگری تئاتر نیز بسیار تأثیرگذار و در بحث کارگردانی و ایده‌پردازی تئاتر نیز مهم بود. در کنار فستیوال «مونولیو» یک جنبه پژوهشی نیز شکل گرفته است.

    بهبودی درباره فعالیت جدید خود در زمینه کارگردانی تئاتر، گفت: قرار است در بهمن ماه نمایشنامه ای از ادوارد آلبی را در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه ببریم.

    در ادامه این نشست مهدی چاکری از اعضای گروه تئاتر «لیو سایه» و مسئول برگزاری هفتمین دوره فستیوال «مونولیو» نیز با اشاره به تقاضای ۴۰۰ نمایشنامه برای حضور در این فستیوال، افزود: تمرکز موضوعی ما در این دوره روی سفرنامه است که البته تعداد متون ارسالی با این موضوع نسبت به متون ارسالی با موضوع آزاد کمتر بوده است. ما در دوره هفتم فستیوال «مونولیو» و با هدف بالا بردن کیفیت این رویداد، از محمد مطهری پور، آزاده شاه میری و میلاد اخگر دعوت کردیم تا ۳ اثر خود را بدون حضور در مرحله بازبینی فستیوال، روی صحنه ببرند.

    وی درباره زمان برگزاری هفتمین فستیوال «مونولیو» گفت: تاریخ برگزاری این دوره که قرار بود از نیمه دی ماه برگزار شود، به دلیل همزمانی با آغاز اجرای نسخه چهارم نمایش «آشپزخانه» ۲ هفته به تعویق افتاد.

    چاکری در ادامه سخنان خود با بیان اینکه قرار است برنامه ریزی هایی برای اجرای رپرتوآر اجراهای برتر هفتمین فستیوال «مونولیو» در شهرهای شیراز، رشت و تهران انجام شود، درباره دیگر فعالیت های مدنظر برای این دوره افزود: به همت دوستان در گذشته ۱۸ شماره از نشریه «مونولیو» منتشر شده بود و قرار است در این دوره شماره نوزدهم نشریه به صورت الکترونیکی منتشر شود.

    در بخش دیگری از این نشست حسن معجونی درباره نظر خود درباره چرایی کم بودن نمایشنامه های با موضوع سفرنامه نسبت به نمایشنامه های با موضوع آزاد برای حضور در هفتمین دوره فستیوال «مونولیو»، اظهار کرد: همواره با تعیین یک محتوای مشخص، همه چیز محدود می‌شود، البته تعداد نمایشنامه های با موضوع سفرنامه که به فستیوال مونولیو ارسال شده اند قابل قبول است. در فستیوال «مونولیو» مد نظر ما ظرفیت‌هایی است که بتوان مونولوگ را از آن‌ها استخراج کرد و ظرفیت‌های دراماتیک آنها را بالا برد.

    متأسفانه شعار «حمایت از جوان‌ها» در جامعه ما تنها تبدیل به تیتر سخنرانی کاندیداهای ریاست جمهوری برای کسب رأی شده استسرپرست گروه تئاتر «لیو» درباره روند فعالیت های اخیر خود که آموزش و کار کردن با جوانان علاقه مند به تئاتر است و همچنین روند آموزش، تمرین و تولید نسخه های شیراز، رشت و تهران نمایش «آشپزخانه»، یادآور شد: خوشبختانه این روزها از تئاتر پول درمی آید و حالا شاهدیم که سینمایی ها نیز به سمت تئاتر می آیند. برخی افراد در مقوله آموزش هم پول‌های زیادی به جیب می‌زنند. موضوع «ایده تا اجرا» از سوی برخی تبدیل به فرصتی برای پول درآوردن شده است. اگر تصمیم گیری ها دست من بود خیلی جاها را تعطیل می‌کردم. هدف ما در گروه «لیو» این بوده و هست که نمونه‌ای را در حوزه آموزش ارائه دهیم که بدون داشتن نگاه بازاری، آموزش تئاتر در اولویت باشد.

    وی تصریح کرد: متأسفانه شعار «حمایت از جوان‌ها» در جامعه ما تنها تبدیل به تیتر سخنرانی کاندیداهای ریاست جمهوری برای کسب رأی شده است.

    معجونی درباره اجرای نسخه چهارم نمایش «آشپزخانه» نیز گفت: این اجرا تلفیقی از سه نسخه شیراز، رشت و تهران نمایش «آشپزخانه» و اجرای نهایی از این نمایشنامه خواهد بود.

    سپس رضا بهبودی نیز درباره وضعیت آموزش در تئاتر ایران و لطمه ای که برخی افراد و آموزشگاه ها به علاقه مندان بازیگری تئاتر و سینما می زنند، تأکید کرد: تماس‌های بسیاری از سوی شاگردان جوانم دریافت می کنم که طی آن می گویند که مبالغی را به کارگردانی پرداخت کرده‌اند تا در نمایش او به ایفای نقش بپردازند ولی برایشان اتفاقی نیفتاده و پول شان را هم از دست داده اند. این روندی کثیف و خیانت بزرگی است که توسط برخی افراد و آموزشگاه ها در این سال‌ها در تئاتر ایران رخ داده است.

    از جوان‌های علاقه مند به بازیگری خواهش می کنم تا در کنار تکنیک‌های بازیگری، تکنیک صبوری را هم پذیرا باشند که بسیار مهم و تأثیرگذار استوی با بیان اینکه خواسته ام از جوان های علاقه مند به تئاتر و بازیگری این است که صبوری و خویشتن‌داری کنند و به هر تقدیری روی صحنه نروند، تصریح کرد: از جوان‌های علاقه مند به بازیگری خواهش می کنم تا در کنار تکنیک‌های بازیگری، تکنیک صبوری را هم پذیرا باشند که بسیار مهم و تأثیرگذار است.

    در بخش دیگری از این نشست حسن معجونی درباره اینکه آیا گروه تئاتر «لیو» در مکانی ثابت مستقر خواهد شد یا نه، گفت: قرار است به زودی مکانی جدید به تئاتر معرفی شود و در معرفی این مکان جدید گروه تئاتر «لیو» کمک خواهد کرد اما امیدوارم در آینده این اتفاق بیفتد و گروه تئاتر «لیو» در مکانی ثابت مستقر شود.

    وی تصریح کرد: به قول دکتر رفیعی متأسفانه بعضی از سالن‌های تئاتر تبدیل به گاراژ شده‌اند. متأسفانه هنوز سالنی در تهران وجود ندارد که هویت مشخصی داشته باشد زیرا همه به فکر گرفتن پول از گروه های مختلف تئاتری هستند.

    سرپرست گروه تئاتر «لیو» درباره ارزیابی خود از جشنواره تئاتر فجر و حضور در این جشنواره، یادآور شد: من ۲ بار و فقط به خاطر بچه های جوان حاضر در کارم در جشنواره تئاتر فجر شرکت کردم وگرنه اعتقادی به جشنواره تئاتر فجر ندارم.

    معجونی با بیان اینکه در زندگی تئاتری ام ۲ تا ایده داشتم که اجرایی نشد و در اجرا کردن آن ها شکست خوردم، توضیح داد: ایده اول این بود که هنرمندان تئاتر مقیم شهرستانی‌ها بفهمانم در تهران خبری نیست و دومین ایده نیز این بود که در جشنواره تئاتر فجر خبری نیست ولی در خصوص اثبات این ۲ ایده شکست خوردم.

    رضا بهبودی نیز در ادامه سخنان معجونی با بیان اینکه دولت می تواند با بودجه خود جشنواره های دولتی را برگزار کند، تأکید کرد: در کنار این رویدادهای دولتی، باید اجازه بدهند ایده‌های مستقل نیز پا بگیرد. ما دلمان می‌خواهد در راستای کیفی عمل کردن، حرکت کنیم.

    در بخش پایانی این نشست نیز حسام نورانی درباره چگونگی شکل گیری رپرتوآر گروه تئاتر «لیو» در زمستان سال جاری و اجرای آن در پردیس تئاتر شهرزاد، یادآور شد: با راه افتادن تئاتر خصوصی دغدغه من این بود که چرا گروه ها در سالن های خصوصی مستقر نمی شوند. مقوله رپرتوآر در فرهنگ تئاتری اروپا جا افتاده و حتی در تئاتر دهه ۵۰ ایران نیز وجود داشت. از این رو وقتی قرار شد پروژه ای را که مدیا و در راستای تخصصی و علاقه خودم بود در یک بازه زمانی در پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه ببرم، به فکر این افتادم که برای حمایت از اثر خودم، آن را در قالب رپرتوآری از چند اثر نمایشی اجرا کنم.

    وی با اشاره به اینکه وارد عرصه تهیه کنندگی تئاتر شده است ادامه داد: من در تئاتر ایران با ۲ گروه تئاتر «لیو» و «مهر» در ارتباط هستم و خوشبختانه وقتی با حسن معجونی این موضوع را در میان گذاشتم پذیرفت و قرار شد تا بازه زمانی مشخصی یک رپرتوآر داخلی برای گروه تئاتر «لیو» داشته باشیم. توصیه ام به گروه های جوان هم این است که چند گروه به صورت همزمان در یک سالن اجرا کنند زیرا در شکل اجرای رپرتوآری هزینه های تبلیغات و تولید کمتر و در عین حال حمایت کارها از یکدیگر بسیار تأثیرگذار خواهد بود.

    نورانی تصریح کرد: تئاتر ما نیاز به مدیران فرهنگی دارد. بزرگترین ضعف ما بعد از انقلاب این است که مدیریت فرهنگی نداریم.

    وی در بخش پایانی این نشست نیز درباره زمان آغاز اجراهای گروه تئاتر «لیو» در پردیس تئاتر شهرزاد، گفت: اجرای نسخه چهارم نمایش «آشپزخانه» به کارگردانی حسن معجونی از ۱۵ دی و ساعت ۲۰:۳۰ و اجرای نمایش «بازتاب حلقه» به کارگردانی سیاوش البخشی نیز از ۲۲ دی در پردیس تئاتر شهرزاد آغاز می شود. قرار است تخفیف ۳۰ درصدی بلیت نیز برای دانشجویان مدنظر قرار گیرد ضمن اینکه سعی مان بر این است در تعیین بهای بلیت اجراهای گروه تئاتر «لیو» اقتصاد مخاطبان تئاتر و همچنین اقتصاد کار خودمان را مدنظر قرار دهیم.

    عکس از مهدی آشنا است.

  • «خرس» به مهرگان رسید

    «خرس» به مهرگان رسید

    به گزارش خبرگزاری مهر، نمایش «خرس» به کارگردانی کیوان ظهرابی که براساس نمایشنامه آنتوان چخوف نوشته شده است از ۱۵ دی تا اول بهمن در سالن اصلی تماشاخانه مهرگان روی صحنه می رود.

    در این نمایش لیلی صبری، نیما قربان زاده، فرید گلریز، لاله حشمت پسند، نیما نیکمنش، عرفان سیف الهی، الیکا تصدیقی و محمد سعوه به ایفای نقش می پردازند.

    «خرس» مثل سایر آثار چخوف نگاهی عمیق به روابط انسانی دارد.

    در توضیح این نمایش آمده است: کاوش در روابط فی ما بین زن و مرد از دیرباز دستمایه بزرگان ادب جهان بوده و شاهکارهای بسیاری بر این اساس خلق شده که بی شک «خرس» یکی از زیباترین این آثار است. ریتم و تمپوی مناسب، شخصیت پردازی به جا و منطقی، کنش و واکنش های معقول و تاثیرگذار در لفافه ای از طنز از شاخصه های اصلی این متن نمایشی است. گروه نمایشی آک‌ کوشیده است در کمال وفاداری به اصل متن نمایشی، محوریت رویدادها را بین کاراکتر زن و مرد تقسیم کند و تساوی بین حقوق این ۲ رکن اساسی بشریت را با نگاهی طنازانه به چالش بکشد.

  • «پدر خط فاصله پسر» تا ۲۲ دی روی صحنه است

    «پدر خط فاصله پسر» تا ۲۲ دی روی صحنه است

    به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی نمایش، «پدر خط فاصله پسر» به نویسندگی و کارگردانی سینا دلشادی که از روز چهارشنبه ۴ دی‌ماه اجراهای خود را در تماشاخانه ماه حوزه هنری آغاز کرده است تا ۲۲ دی ماه روی صحنه خواهد بود.

    نمایش «پدر خط فاصله پسر» با موضوعی اجتماعی و با پیام «روحیه مقاومت و ایثار» و اقتباس و برداشتی آزاد از رمان «کودک، سرباز، دریا » نوشته ژرژفون ویلیه روی صحنه است.

    علی آباقری، ندا حبیبی، میلاد حجازی، امیرعلی زارعی و فرحان فرحناک در این نمایش به عنوان بازیگر ایفای نقش می‌کنند.

    در خلاصه داستان این اثر آمده است: پیِر، نوجوان فرانسوی که پدر خود را در جنگ با آلمان از دست داده است به دنبال ادامه دادن راه پدر است که اتفاقاتی رخ می‌دهد که باعث …»

    دیگر عوامل این نمایش عبارتند از نیما بیگلریان طراح صحنه، سحر محمدیان منشی صحنه، علیرضا رضایی طراح پوستر و برشور و ندا حبیبی دستیار کارگردان.

    علاقه مندان می توانند برای تماشای نمایش «پدر خط فاصله پسر» هر روز به غیر از شنبه ها و از ساعت ۱۸:۳۰ به نشانی خیابان حافظ، نبش خیابان سمیه، تماشاخانه ماه حوزه هنری و یا برای تهیه بلیت به سایت www.tiwall.com مراجعه کنند.

  • نمایش «ماسک» تمدید شد

    نمایش «ماسک» تمدید شد

    به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از نقل از روابط عمومی نمایش «ماسک»، بهزاد اقطاعی که پیش از این کارگردانی نمایش هایی همچون «ولگردی های آدمیزاد چندین سال پس از پیدایش»، «اگر بمیرم»، «بازیگران بداهه» و «دل خونه» را به عهده داشته است از ۱۳ آذر ماه نمایش «ماسک» را در پردیس تئاتر شهرزاد به صحنه برده است. این اثر نمایشی تا پایان دی ماه تمدید شده است.

    همچنین نویسندگی این نمایش اثر مشترک بهزاد اقطاعی و ماهک مجد است. نورالدین حیدری ماهر مجری طرح و شادی بابایی تهیه کنندگی این اثر نمایشی را به عهده دارند.

    نادر فلاح، لیلا بلوکات، تینو صالحی، شهروز دل افکار، مهدی صباغی، نوید هدایت پور و پیام امیرعبداللهیان بازیگران «ماسک» هستند.

    دیگر عوامل این نمایش عبارتند از دستیار کارگردان و برنامه ریز: رها شیرازی، دستیاران تهیه کننده: خشایار اشراقی، ژوبین زعفرانی، بشیر اصلانیان، امین عطایی، مدیر صحنه: مسعود رمضانی، مشاور صحنه: هادی بادپا، طراح صحنه: تینو صالحی، طراح نور: رضا خضرایی، طراح و اسپانسر لباس: تاپ سلر، طراح حرکت: عاطفه تهرانی، طراح گریم: شیرین مقدم، طراحی و ساخت افکت: مهدی سفیدگر، طراح دکور: محمدرضا پناهی، آهنگساز: علی بابایی، طراح‌ گرافیک و عکاس: محمدصادق زرجویان، ساخت تیزر: محمد صادق زرجویان، مدیر تبلیغات: مریم شریعتی، روابط عمومی، رسانه و تبلیغات مجازی: گروه هنری پژواک، منشی صحنه: الناز شهبازی، مجریان گریم: ساناز اهری و نگار نظری، دستیار صحنه: معین تاری، ساخت گوی: زهره رضوی، اسپانسر موکت صحنه: پالاز موکت.

    «ماسک» هر شب به جز شنبه ها ساعت ۲۰:۳۰ در پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه می رود.

    علاقه مندان جهت خرید اینترنتی بلیت این نمایش می توانند به سایت ایران نمایش مراجعه کرده کنند.

  • «سه تفنگدار و یکی» از جمعه به سپند می‌آید

    «سه تفنگدار و یکی» از جمعه به سپند می‌آید

    به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مشاور رسانه‌ای گروه، نمایش «سه تفنگدار و یکی» به کارگردانی مهدی شاه‌حسینی از جمعه ۱۳ دی ساعت ۲۱ در سالن شماره ۲ تماشاخانه سپند روی صحنه می‌رود.

    نمایشنامه «سه تفنگدار و یکی» بر اساس طرحی از مهدی شاه‌حسینی توسط عقیل جماعتی به نگارش درآمده است. در این نمایش کمدی تعدادی از خنداننده‌های برنامه «خندوانه» ایفای نقش می‌کنند.

    بازیگران این نمایش به ترتیب حروف الفبا امین اصلانی، آیت بی غم، میثم درویشان‌پور، سهیل غلامرضاپور، محمد معتضدی هستند.

    مهدی شاه‌حسینی متولد ۱۳۶۱ دارای مدرک کارشناسی سینما است. او فعالیت هنری خود را از سال ۸۱ با ورود به هنرستان هنرهای نمایشی و بازی در تئاتر آغاز کرد. شاه حسینی پیش از این تجربه کارگردانی نمایش های «کمی تا قسمتی ابری» سال ۸۳ و «جیک جیک های شیش و هشت» سال ۸۴ و دستیاری کارگردانانی چون محمد عاقبتی، داوود رشیدی، حسن معجونی، سعید چنگیزیان، رضا بابک، امیررضا کوهستانی و … را در کارنامه خود دارد اما شهرت وی به دلیل همکاری‌اش با رامبد جوان در برنامه «خندوانه» از سال ۱۳۹۰ تاکنون است.

    پیش‌فروش بلیت های سه روز نخست این نمایش با ۲۰ درصد خفیف در سامانه تیوال آغاز شده است.

    سیدرسول حسینی مجری طرح، شهرزاد نیک‌مرام برنامه‌ریز و دستیار کارگردان، بهاره خالقی دستیار کارگردان، سامان قاسمی مدیر تولید، بهراد جوان‌بخت طراح گرافیک، آرش مالمیر طراح صحنه، مرضیه مسائلی طراح لباس، حسن محمدی‌فرانی طراح نور، بهروز سیفی موسیقی و طراحی افکت، آوا فیاض مشاور تبلیغات و رسانه، مصطفی پیرهادی عکاس، محمدرضا مظاهر مدیر صحنه، مرتضی مکرمی و علی مهریار دستیاران صحنه، استودیو آبی ساخت تیزر عوامل نمایش «سه تفنگدار و یکی» هستند.

  • مشتاق اجرای آثارم درشهرهای مختلف ایران هستم/لزوم برنامه‌ریزی درست

    مشتاق اجرای آثارم درشهرهای مختلف ایران هستم/لزوم برنامه‌ریزی درست

    زهرا صبری کارگردان تئاتر و سرپرست گروه تئاتر «یاس تمام» که به تازگی نمایش «خاک و تاج» را در سالن قشقایی به صحنه برد، درباره احتمال تداوم اجراهای عمومی این اثر نمایشی و اجرا در شهرهای مختلف ایران، به خبرنگار مهر گفت: من بسیاری از آثار گروه «یاس تمام» را در کشورهای اروپایی به صحنه برده‌ام و حتی در قالب تور در شهرهای مختلف فرانسه آثارم را اجرا کرده‌ام ولی همیشه اشتیاق این را داشته‌ام که این آثار را در شهرهای مختلف ایران اجرا کنم.

    وی تأکید کرد: من همیشه مایل هستم که نمایش‌های گروه «یاس تمام» از جمله «زمین و چرخ»، «تا یک بشمار» و «خاک و تاج» را در شهرهای مختلف ایران به صحنه ببرم به شرط اینکه برنامه ریزی این اجراها به درستی انجام شود.

    صبری در پایان سخنان خود یادآور شد: سال‌ها پیش نمایش «زمین و چرخ» را در خارج از تهران به صحنه بردم و حالا در حال بازتولید این نمایش هستم. گروه «یاس تمام» آمادگی این را دارد در صورت برنامه‌ریزی درست از سوی شهرهای مختلف، آثار خود را در شهرهای مختلف کشور روی صحنه ببرد.

  • آغاز اجرای نمایش «مانداب» در عمارت نوفل لوشاتو

    آغاز اجرای نمایش «مانداب» در عمارت نوفل لوشاتو

    به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی نمایش، نمایش «مانداب» به نویسندگی اشکان بخشنده و فردین افشارفر و کارگردانی مشترک مهدی کیهان نژاد و فردین افشارفر از هشتم دی در عمارت نوفل لوشاتو روی صحنه رفت.

    این نمایش داستان پسر بچه ای را روایت می‌کند که طی اتفاقاتی مادر خود را کشته و از زادگاهش فراری می‌شود. او بعد از سالها برای تهیه گزارشی مجبور می شود به همراه همسرش به محل تولدش برگردد … .

    بازیگران «مانداب» عبارتند از: ایمان اصفهانی، بنیامین میرزاپور، مینا حسنلو، بیتا اسکندرنژاد، علیرضا فتاحی، نگین سرتیپی.

    برنامه ریز و دستیار کارگردان: نرگس علیایی، مدیرصحنه: امیر اکبری برومند، دستیار صحنه: مهتاب شهریاری، طراح نور: سیاوش مرادیانی، طراح صدا و موسیقی: میلاد حیدری، تصویر: آرمین یوسف زاده، تدوین و تیزر: هومن فاخته، عکاس: مرضیه کاظمی، گریم: حانیه هوشمند، گلناز زاهدی، طراح پوستر و بروشور: پگاه حقدوست، مدیر روابط عمومی و تبلیغات فضای مجازی: مرضیه کاظمی و مجری طرح: امیرحسین کیهان نژاد دیگر عوامل این اثر نمایشی هستند.

    نمایش «مانداب» دی و بهمن هر شب ساعت ۲۱:۱۵ در سالن شماره ۲ عمارت نوفل لوشاتو به صحنه می رود.

  • معرفی داوران مسابقه «رادیو رادی» جشنواره تئاتر اکبر رادی

    معرفی داوران مسابقه «رادیو رادی» جشنواره تئاتر اکبر رادی

    به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از امور ارتباطات رسانه ای و روابط عمومی جشنواره، به پیشنهاد ایوب آقاخانی دبیر بخش مسابقه «رادیو رادی» و با حکم بهزاد صدیقی دبیر دومین جشنواره تئاتر اکبر رادی، اعضای گروه داوری بخش مسابقه «رادیو رادی» متشکل از بهزاد فراهانی، بهروز محمودی بختیاری و رویا فلاحی انتخاب و معرفی شدند.

    بهزاد فراهانی نمایشنامه نویس، بازیگر و کارگردان تئاتر ، سینما و تلویزیون، بهروز محمودی بختیاری زبان شناس، پژوهشگر و محقق و دانشیار پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران و رویا فلاحی بازیگر سینما، تئاتر، تلویزیون و از فعالان بازیگری در عرصه نمایش های رادیویی است.

    بخش «رادیو رادی» (نمایش رادیویی آثار اکبر رادی) این جشنواره به صورت رقابتی و برای نخستین بار در ۲ دسته نمایش های رادیویی و رادیو تئاتر برگزارمی شود. در این بخش در هر ۲ دسته، حداکثر شش اثر توسط هیات انتخاب این بخش به دبیرخانه جشنواره معرفی می شوند.

    هر ۲ دسته از بخش رقابتی رادیو رادی صرفاً اختصاص به آثار استاد اکبر رادی دارد و در ۲ قالب فایل های صوتی و رادیو تئاتر برگزار می شود. همچنین آثار بخش رادیو تئاتر همزمان با اجرا در زمان برگزاری جشنواره به صورت زنده از شبکه رادیویی نمایش پخش شده و آثاری که در قالب فایل صوتیِ آماده، پذیرفته می شوند مطابق زمان بندی و ضوابط رادیو نمایش، در روزهای جشنواره یا پس از آن پخش می شوند.

    دومین جشنواره تئاتر اکبر رادی از ۲۵ دی ماه سال جاری به مدت چهار روز به دبیری بهزاد صدیقی با همکاری اداره کل هنرهای نمایشی و مشارکت شورای اسلامی شهر تهران، معاونت فرهنگی اجتماعی شهرداری تهران و با حمایت فرهنگسرای سرو، اداره کل هنرهای نمایشی رادیو (رادیو نمایش) و شرکت تبلیغاتی جارچی در تهران برگزار می شود.

  • مدیر بخش «به علاوه فجر» جشنواره تئاتر فجر تغییر کرد

    مدیر بخش «به علاوه فجر» جشنواره تئاتر فجر تغییر کرد

    به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی جشنواره، نادر برهانی مرند دبیر سی و هشتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر ضمن تقدیر از تلاش‌های ندا هنگامی تا به این مرحله، خیام وقار کاشانی را به عنوان مدیر بخش «به علاوه فجر» این رویداد معرفی کرد.

    خیام وقار کاشانی متولد ۱۳۶۰ در کاشان، بازیگر و کارگردان تئاتر، سینما و تلویزیون است. وی در رشته بازیگری تحصیل کرده و به تازگی مسئولیت دبیری پانزدهمین دوره جشنواره سراسری تئاتر مهر کاشان را برعهده داشته است.

    گفتنی است ندا هنگامی به دلیل تداخل کاری نتوانست جشنواره را همراهی کند.

    سی و هشتمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر به دبیری نادر برهانی مرند ۱۰ تا ۲۰ بهمن ماه امسال برگزار خواهد شد.

    آدرس سایت جشنواره fitf.theater.ir است.

  • تئاتر و معضل دوری از مردم/ژنرال‌های پوچی که جای تانک«فالوور»دارند

    تئاتر و معضل دوری از مردم/ژنرال‌های پوچی که جای تانک«فالوور»دارند

    خبرگزاری مهر -گروه هنر-فریبرز دارایی، آروین مؤذن زاده: نمایش «پنجره‌ای رو به آسمان» که به تازگی اجرای آن به پایان رسیده است نمایشی به کارگردانی امیر دژاکام بود که ماجرای یک برنامه تلویزیونی را روایت می‌کرد که مجری و کارشناس آن در لحظه آخر در برنامه حاضر نشده‌اند و همین مساله موقعیت‌های طنزی را ایجاد می‌کرد که با چاشنی انتقادات اجتماعی همراه بود.

    به بهانه اجرای این نمایش نشستی با امیر دژاکام کارگردان و امیر کربلایی‌زاده بازیگر این اثر نمایشی در خبرگزاری مهر داشتیم که در این نشست بیشتر مباحث کلان تئاتر و مناسباتی که این روزها در تئاتر کشور باب شده است، صحبت کردیم.

    در بخش اول این نشست درباره ورود چهره‌ها به تئاتر، تأثیری که رسانه‌ها می‌توانند در معرفی و مطرح کردن هنرمندان داشته باشند و سیاستگذاری‌های غلطی که در طول سال‌های گذشته باعث سوق دادن هنرمندان به تلاش برای جذب مخاطب به هر شکلی شده است، بحث شد.

    بخش دوم و پایانی این نشست در ادامه مباحث قبلی بود و به مسائلی چون دغدغه مند نبودن هنرمندان، به حاشیه رانده شدن نویسندگان تأثیرگذار تئاتر در سال‌های اخیر و لزوم چارچوب‌بندی شدن حضور ستاره‌ها در تئاتر پرداختیم.

    بخش پایانی این نشست را در ادامه می‌خوانید:

    *مسأله‌ای که سال‌هاست در تئاتر ما جریان دارد و سیستم دولتی هم آن را رقم زده است و در راستای همان استراتژی نداشتن هنرمندان است، گرفتن بلیت مهمان برای دیدن آثار نمایشی توسط هنرمندان است. این اتفاق از زمانی باب شد که گروه‌ها از مرکز هنرهای نمایشی کمک هزینه می‌گرفتند و زیاد برایشان مهم نبود که همه ظرفیت سالن نمایش پر شود. بعد که روند تئاتر خصوصی به این صورت شکل گرفت، این روند ادامه پیدا کرد. خود هنرمندان تئاتر که باید بیشتر از بقیه دغدغه‌مند باشند این احساس را ندارند و نمونه خیلی کوچکش همین بلیت‌های مهمان است که همه انتظار دارند برای دیدن نمایشی از همکارانشان حتماً دعوت شوند و حاضر نیستند برای کار هم صنف خودشان هزینه کنند.

    دژاکام: هنرمند تئاتر پولی ندارد که بخواهد بلیت کار هم صنفش را هم بخرد. منِ نوعی اگر بخواهم در طول ماه چند نمایش ببینم باید همه حقوقم را بلیت بخرم، اما اگر یکی دو تا تئاتر بخواهم ببینم مسأله‌ای نیست. البته من با اصل صحبت شما موافقم و درستش این است که انتظار بلیت مهمان داشتن انتظار غلطی است، اما مساله اینجاست که آیا هنرمندان تئاتر ما توانایی تأمین هزینه بلیت نمایش‌ها را دارند یا خیر. ما باید یاد بگیریم جزئی نگاه کنیم.

    عده‌ای از استادان تئاتر ما هستند که استحقاق این را دارند که حتی ماشین بفرستند و از خانه آن‌ها را به سالن تئاتر بیاورند و برشان گردانند چون وجود آن آدم انقدر ارزشمند است که از ایده و پیشنهاداتش در کارهای بعدی استفاده کنیم کما اینکه من برای استادان خودم از جمله دکتر فرهاد ناظرزاده این کار را کردم و باز هم این کار می‌کنم.

    * این افراد خیلی انگشت شمار هستند و در تئاتر اروپا و آمریکا اصلاً همچنین تعارفاتی وجود ندارد.

    دژاکام: بله این استثناها را بگذارید کنار چون قاعده این است که ما باید بلیت کار همکارانمان را بخریم و اصلاً مهم این است که مردم بلیت بخرند نه اینکه تئاتر برای تئاتری‌ها به صحنه برود و تنها خودمان تماشاگر کار خودمان باشیم. بزرگترین معضل ما تئاتری‌ها بلیت نخریدن هنرمندان نیست بلکه دور بودن از درد مردم است و اینکه اعتقاد داریم تئاتر مختص نخبگان است.

    دژاکام: مساله ما این است که در هنرهای نمایشی یک سری ژنرال‌های «هیچی» داریم که «هیچی» تولید می‌کنند و این «هیچی» خریدار دارد به دلیل اینکه رسانه‌های متعددی این پوچی و خالی بودن را به پشتوانه بیلبوردها و برنامه‌های مختلف و شبکه‌های مجازی تبلیغ و ترویج می‌کنند و روز به روز به قدرت این ژنرال‌ها می‌افزایند * من به عنوان خبرنگار دیگر به این مساله اعتقاد ندارم که کسانی که تئاتر کار می‌کنند از نظر شناخت درست مردم و مشکلاتشان از آن‌ها جلوتر هستند و حتماً کسی که نمایشی را روی صحنه می‌برد فکر و تحلیلش از مردم جلوتر نیست. به خصوص که خیلی از هنرمندان ما حرف‌هایی را می‌زنند که خودشان به آن اعتقادی ندارند.

    دژاکام: خب اگر از مردم جلوتر نیستند، حداقل کنارشان باشند. شما می‌گوئید هنرمندان تئاتر از مردم جلوتر نیستند اما من می‌گویم آنها درون مردم نیستند، اگر داخل مردم باشند مثل آن‌ها رفتار و زندگی می‌کنند و زیبایی شناسی را هم از همین طریق خلق می‌کنند.

    * به نظر می‌رسد دیگر خیلی وقت است که فرهیختگی در تئاتر ما رنگ باخته است به همین دلیل است که وقتی نمایشی روی صحنه می‌رود مخاطب درکی از آن ندارد. مساله درنظر گرفتن بلیت مهمان برای هنرمندان به معنی این طرز فکر است که آن‌ها خودشان را متمایز از مردم می‌دانند در حالی که هیچ کجای دنیا چنین تفکیکی وجود ندارد. هنرمندان ما مدام می‌گویند که ما کارهای همدیگر را می‌بینیم که این یعنی پرکردن الکی سالن در حالی که هیچ وقت نمی‌گویند ما از کارهای همدیگر حمایت می‌کنیم. اگر هنرمندان ما به جای گرفتن بلیت مهمان، بلیت آن نمایش را بخرند یعنی از همکارشان حمایت کرده‌اند و مخاطبان هم راغب تر هستند که به دیدن نمایش بیایند.

    دژاکام: به صورت عمومی با صحبت شما موافق هستم و نظرم روی استثناها است که امکان این را ندارند که در طول ماه برای ۲۰ نمایش هزینه کنند. خود من برای نمایشم بلیت مهمان ندارم و تنها هر شب ۵ بلیت برای افراد خانواده گروه یا برخی از هنرمندان کنار گذاشته‌ام.

    * شما به جز این نمایش که ارتباط خوبی با مخاطبان برقرار کرده است در تجربیات قبلی‌تان باز هم همین مساله توجه به مشکلات مردم را مدنظر قرار می‌دادید؟

    دژاکام: من «مکبث» را ابتدای امسال به‌عنوان یک کار تجربی و با مخاطب محدود کار کردم به شکلی که تلاش کردم هزینه‌هایم زیاد نشود. سالن شهرزاد تنها جایی بود که شرایط من را پذیرفت اما در نمایش‌های دیگرم مثل «صعود مقاومت‌پذیر آرتورو اویی»، «ننه دلاور و فرزندانش»، «نیلوفر و نفت» برای توده مردم کار کردم. قبل از این کارها نمایش «مرد نیک» را به صحنه بردم که زندگی یک لحاف‌دوز است، «زیباترین گل‌های قالی» درباره دختران قالی‌باف است بنابراین اجرای چنین نمایشی چیز تازه‌ای از من نیست. اساساً نگاه بلند مدت من این است که همراه مردم باشم و دردها، آرزوها، خواسته‌ها و گرفتاری‌هایشان را با زیبایی‌شناسی بیان کنم.

    * مساله مهم این است که در سال‌های اخیر سلیقه مخاطب را خود تئاتری‌ها و هنرمندان ما اینطور تعریف کرده‌اند. در راستای صحبت‌های قبلی‌مان درباره تعیین تکلیف چهره‌ها برای انتخاب دیگر بازیگران و عوامل یک نمایش اینجا مساله اختیار کارگردان نیز مطرح می‌شود. یک کارگردان چطور می‌تواند اجازه دهد که یک بازیگر برایش کست بچیند، تعیین کند که فلان سالن اجرا برویم و باید هرشب چند اجرا داشته باشیم یا…

    کربلایی‌زاده: اینجا مساله نیاز مطرح می‌شود. وقتی فردی می‌بینید که مثلاً ۱۵ سال است دارد تئاتر کار می‌کند و ۵ نمایش به صحنه برده اما هیچ‌کدام از کارهایش دیده نشده است با خودش می‌گوید اگر فلان چهره را بیاورم حداقل سبک و شیوه کارگردانی‌ام دیده می‌شود. البته برخی کارگردانان مولفی هستند که آرام آرام سبک و سیاق خودشان را پیدا کرده‌اند و تماشاگر خودشان را هم دارند.

    در نهایت معتقدم حضور سینمایی‌ها در فضای تئاتر خیلی هم خوب است اما به شرطی که مدعی نباشند و برای کسب تجربه به تئاتر بیایند. تئاتر همیشه مثل هیأتی است که درش به روی همه باز است برخی‌ها یکبار آمدند تجربه کردند و رفتند اما برخی دیگر چندبار آمدند. اما اینکه کسی بخواهد برنامه‌ها و شرایط آن هیأت را عوض کند برای کسانی که سال‌ها است که آن هیأت را می‌چرخانند، سخت است.

    الان نمایش «لانچر ۵» مگر چهره دارد اما چند ماه است که هر روز پر می‌رود و حتی ساعت ۳ بعد از ظهر هم اجرا دارد. چون نمایش آنقدر درست با مخاطب خود ارتباط برقرار کرده است که دیگر نیازی به حضور یک چهره احساس نمی‌شود. خوشبختانه من از این نمایش‌ها در کارنامه‌ام زیاد داشته‌ام و از این بابت خوشحالم.

    دژاکام: مساله ما این است که در هنرهای نمایشی یک سری ژنرال‌های «هیچی» داریم که «هیچی» تولید می‌کنند و این «هیچی» خریدار دارد! به دلیل اینکه رسانه‌های متعددی این پوچی و خالی بودن را به پشتوانه بیلبوردها و برنامه‌های مختلف و شبکه‌های مجازی تبلیغ و ترویج می‌کنند و روز به روز به قدرت این ژنرال‌ها می‌افزایند. این ژنرال‌های امروزی دیگر توپ و تانک ندارند بلکه فالور دارند!

    * خب چرا کارگردان تئاتر باید به این افراد باج بدهد؟

    دژاکام: چون آن کارگردان مقهور آن جبهه جنگ می‌شود و پیشاپیش شکست می‌خورد. این ژنرال‌ها، افرادی هستند که دستمزدشان یک میلیارد و پانصد میلیون تومان است چون سرگرمی را تحمیق می‌کند. به جای اینکه از طریق هنرهای نمایشی عمیق فکر کردن را به مردم یاد دهیم تمام تلاشمان را می‌کنیم که سرگرم کردن را گسترش دهیم. به سریال‌ها نگاه کنید که که یک قصه درجه سه هندی را به شکل دیگری به خورد مخاطب می‌دهند و هیچ چیزی دیگری راجع به زندگی و فهم از این دنیا ارائه نمی‌کنند.

    پول ساخت این سریال‌ها از کجا می‌آید. اگر اینها ژنرال نیستند پس چه هستند. این روزها بازیگرانی که از طریق تلویزیون و سینما معروف شده اند راجع به همه چیز اظهار نظر می‌کنند. تاحالا شده زنی که ۱۰ بچه به دنیا آورده بشود دکتر زنان و زایمان پس چطور بازیگری که ۱۰ فیلم سینمایی بازی کرده می‌تواند بشود معلم بازیگری و همه هم استقبال می‌کنند.

    * کارگردانی که حاضر است کارش را دست یک بازیگر بسپارد دیگر کارگردان نیست. این روزها شاهد هستیم برخی از نمایش‌ها فروششان از یک فیلم سینمایی هم بیشتر می‌شود و اینجا است که کم‌کم بقیه کارگردان‌ها هم به خودشان می‌گویند ما هم می‌توانیم به این شکل پول دربیاوریم و چرا این کار را نکنیم و اصلاً هم به این فکر نمی‌کنند که سبک و شیوه کارشان دیده شود.

    کربلایی‌زاده: حالا اگر یک کارگردان جوان تئاتر دانشگاهی بخواهد بدون چهره نمایشش را به صحنه ببرد باید آنقدر در سالن‌های مختلف کارش گل بکند تا بتواند نمایشش را در تماشاخانه خصوصی به صحنه ببرد و تئاتر خصوصی هم می‌آید تهیه کننده آن کار می‌شود چون حالا دیگر مناسبات را یاد گرفته است.

    من بعد از ۲۰ سال تئاتر کار کردن الان به جایی که هستم رسیدم در حالی که در نمایشی ۶۰ اجرا رفتم و آخر سر یک دست گرمکن دستمزد گرفتم.

    *صداوسیما جزو رسانه‌هایی است که می‌تواند به رونق تئاتر و معرفی هنرمندان و نمایش‌های روی صحنه کمک زیادی بکند اما به هیچ عنوان میانه خوشی با تئاتر ندارد و ترجیح می‌دهد بیشتر به تخریب آن بپردازد تا تبلیغ. تنها برنامه تئاتری صداوسیما هم بدون کوچک‌ترین تبلیغاتی روی آنتن می‌رود و شاید فقط خود تئاتری‌ها از پخش آن خبر داشته باشند. دهه ۷۰ و اوایل دهه ۸۰ اوج تولید تله‌تئاترهای مختلف بود که پای کارگردانان و هنرمندان شناخته شده تئاتر را به تلویزیون باز کرد و اصلاً بسیاری از مردم عادی با دیدن همین تله‌تئاترها به تئاتر علاقه‌مند شدند اما این سال‌ها دیگر هیچ رغبتی به تولید چنین آثاری وجود ندارد.

    کربلایی‌زاده: الان ما برای هر چیزی یک شبکه در تلویزیون داریم و حتی بچه‌ها هم برای خودشان شبکه پویا دارند اما هیچ شبکه‌ای برای تئاتر وجود ندارد. اصلاً نه اینکه فقط به تئاتر بپردازند بلکه شبکه‌ای مختص هنرهای نمایشی راه اندازی شود. وقتی اسم شبکه‌ای را نمایش می‌گذارند حداقل در آن شبکه یک نمایش، نمایش دهند یا حداقل گوشه‌ای از یک نمایش را برای تبلیغ به نمایش بگذارند.

    کربلایی‌زاده: ما تئاتری‌ها باید نویسنده‌های خوبمان را از کنج عزلت شأن دربیاوریم و پولی را که می‌خواهیم به فلان بازیگر سینما بدهیم تا در کارمان بازی کند در اختیار آن نویسنده بگذاریم و بگوییم بدون دغدغه یک متن خوب برای ما بنویس برای من خیلی جالب است که اگر به شهرهای کوچک اروپا هم سر بزنید می‌بینید که ظرفیت تئاترهایشان از قبل پر است. آنجا هر گروه تئاتر مثلاً سالی ۲ اجرا را آماده می‌کند و به ترتیب درشهرهای مختلف به نمایش می‌گذارد و درفاصله‌ای که آن‌ها دارند با نمایششان در شهرهای مختلف اجرا می‌روند نمایش‌های دیگری در سالن تئاتر آن‌ها به صحنه می‌رود و اصلاً برایشان خنده‌دار است وقتی ما می‌گوئیم در ایران هر نمایش ۳۰ اجرا دارد.

    وقتی به هر گروه بی‌تجربه‌ای در تماشاخانه‌های ما اجرا می‌دهند هرچند هم که این اجراها محدود باشد باز هم به تئاتر ضربه می‌زنند. ایرادی ندارد جوان‌های بی‌تجربه یا کم تجربه اجرای عمومی داشته باشند اما باید بدانند اجرای هر نوع تئاتر باید در سالن‌های مشخصی باشد و گروه‌ها بدانند مثلاً تئاترهای تجربی فقط در فلان سالن قابلیت اجرا دارد اما در حال حاضر هر گروهی پول داشته باشد می‌تواند با دوستانش دورهم جمع شوند و در سالن‌های خصوصی و یا حتی دولتی تئاتر اجرا کنند.

    مخلص کلام اینکه ورود چهره‌ها به تئاتر اگر دارای ساز و کار مناسبی باشد این معضلات حل می‌شود. همانطور که ما تئاتری با با ضوابطی وارد سینما می‌شویم ورود سینمایی‌ها هم به تئاتر باید برطبق یک اصول استاندارد باشد و اینکه ما هم دوست داریم از اینکه آنها در کنار ما باشند، لذت ببریم.

    معتقدم اگر تئاتر درست و اصولی تولید شده باشد خودش مخاطبش را به سالن می‌کشاند و نیاز به تبلیغات عجیب و غریب هم ندارد. بازگشت ما به دوران طلایی تئاتر فقط در گرو بیرون کشیدن نویسنده‌های خوبمان از غارهای تنهایی شأن است. ما تئاتری‌ها باید نویسنده‌های خوبمان را از کنج عزلت‌شان دربیاوریم و پولی را که می‌خواهیم به فلان بازیگر سینما بدهیم تا در کارمان بازی کند در اختیار آن نویسنده بگذاریم و بگوییم بدون دغدغه یک متن خوب برای ما بنویس. اگر متن‌های خوب نوشته شود یک گروه تئاتری با بازیگران برگزیده جشنواره‌ها و هنرمندان حرفه‌ای این عرصه می‌تواند اثری به صحنه ببرد که نیازی به یک چهره برای جذب مخاطب نداشته باشد.

    ما باید نویسنده‌هایمان را نجات دهیم، خیلی از آن‌ها زنده‌های متحرک هستند. من خواهشم از تئاتری‌ها این است که خودمان را پیدا کنیم و برای سفارش دادن به نویسنده‌هایمان هزینه کنیم. آن وقت است که زیر ۳۰-۴۰ میلیون به بازیگران تئاترمان نمی‌دهیم و نوش جانشان این دستمزد. چون با داشتن یک اثر جذاب و با کیفیت هزینه پرداخت دستمزد به بازیگرانمان را در می‌آوریم و دیگر دغدغه مخاطب نداریم. در حال حاضر نویسنده کمترین دستمزد را در میان عوامل می‌گیرد و مجبور می‌شود برود خرجش را از سینما و تلویزیون و برگزاری کلاس‌های آموزشی دربیاورد.

    دژاکام: من با حرف امیر کاملاً موافقم. اگر متن بتواند به آمال‌ها و آرزوهای یک مملکت نگاه کند، همراه مردمش باشد و تئاتر مردمی را به سامان برساند، تئاتر موفق خواهد شد اما متأسفانه سیاستمداران ما مایل نیستند این اتفاق بیفتد و حداقل وقتی که آئین نامه‌هایشان را می‌بینیم این استنباط را می‌کنیم و معمولاً متن‌های ترجمه‌ای خیلی راحت تر از متن‌های روز مجوز می‌گیرد و کسانی که می‌خواهند کاسبی کنند و پول در بیاورند مسیر راحت تری پیش رو دارند.