برچسب: دانش

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از بنیاد ملی نخبگان، یکی از موضوعات مهم در حوزۀ انتشار اخبار مرتبط با مهاجرت نخبگان، استفاده از نام برخی چهره‌های علمی یا سیاسی و استنادهای بی پایه و بی‌اساس به موضع‌گیری‌های آنان است.

به عنوان نمونه در یکی از ادعاهای مطرح‌شده، عنوان می‌شود حمید گورابی؛ رئیس پژوهشکده رویان جهاد دانشگاهی نیز هشدار داد که دانشمندان رشته سلول‌های بنیادین ایران هر روز بیشتر از گذشته جذب دیگر نقاط جهان می‌شوند.

این نقل‌قول در شرایطی مطرح می‌شود که به‌طور مشخص در جستجوها یافت نشده است.

علاوه بر آن باید یادآوری کرد که دکتر حمید گورابی؛ رئیس پیشین پژوهشکده/ پژوهشگاه رویان با توجه به پیشرفت‌های صورت گرفته در این حوزه در کشور و عدم تأمین منابع کافی برای گسترش فعالیت پژوهشگران حوزه سلول‌های بنیادین، اعلام کرد که هم‌زمان با گسترش سرمایه‌گذاری‌های صورت گرفته در کشورهای دیگر از جمله کشورهای حوزه خلیج‌فارس، دانشجویان تحصیلات‌تکمیلی برای تکمیل تحقیقات و پژوهش‌های خود به کشورهای دیگر مهاجرت می‌کنند.

در یکی دیگر از این ادعاها، مطرح شد: پروفسور عباس میلانی؛ مشاور اقتصادی اتحادیه اروپا می‌گوید: فرار مغزها در چند سال اخیر ۳۰۰ برابر جنگ ایران و عراق به اقتصاد ایران صدمه زده است.

حال باید دانست حتی با پیش‌فرض غلط، اگر مهاجرت را به‎‌طور کامل خسارت محسوب کنیم؛ خسارت ناشی از خروج نخبگان با فرض همه داده‌های نادرست متن اعم از داده غلط خروج سالانه مهاجران نخبه (۱۸۰ هزار در هر سال!) و تخمین غلط هزینه کرد دولت برای هر کدام از نخبگان خارج شده (۱ میلیون دلار برای هر نفر!) و محاسبه آن  طی ۴۰ سال، بازهم عدد محاسبه شده، حتی ۱۰  برابر خسارت ناشی از جنگ ایران و عراق نخواهد شد.

پر واضح است که مهاجرت نخبگان و تحصیل‌کردگان همواره خسارت محسوب نمی‌شود، و در بسیاری موارد نیروی انسانی مهاجر یک کشور فواید و خدمات زیادی برای آن کشور ایجاد می‌کنند.

این فواید در بازگشت دائم یا موقت آن‌ها به کشور، ایجاد شبکه‌های انسانی، انتقال دانش و فناوری، سرمایه‌گذاری و ارسال وجوه و غیره برای کشور مبدأ کسب می‌شود. از سوی دیگر، دکتر عباس میلانی مشاور اقتصادی اتحادیه اروپا نیست.

عباس میلانی در مصاحبه صورت گرفته در سال ۲۰۱۰ به نقل از اعضای کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس شورای اسلامی ایران، گفته است: «طبق اعلام این کمیسیون هزینه خروج نخبگان از هزینه ۸ سال جنگ تحمیلی بسیار بیشتر است»؛ بنابراین منبع اصلی این مطلب اظهارات اعضای کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس شورای اسلامی است که به طور دقیق چنین ادعایی منتسب به آنان یافت نشده اگرچه در مصاحبه‌های دیگر مسئولان به ارقام مختلفی به عنوان خسارت سالانه مهاجرت نخبگان از کشور مطرح شده است.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از انگجت، برای اجرای ماموریت هرا بودجه ای ۳۲۰ میلیون دلاری اختصاص یافته و قرار است ناسا هم برای اجرای آن مشارکت کند.  

در همین راستا دو فضاپیما به سمت یک منظومه دو سیارکی پرتاب می شوند. این منظومه Didymos نام دارد و قرار است ابتدا ناسا با ارسال فضاپیمایی در مورد سیارک کوچک تر این منظومه موسوم به Didymoon به تحقیق بپردازد. آژانس فضایی اروپا نیز فضاپیمای هرا را در ادامه به سمت این منظومه و سیارک بزرگتر DART می فرستد تا در مورد احتمال برخورد شهاب سنگ ها و سیارک های آن با زمین تحقیق کند.

فضاپیمای هرا مجهز به دو ماهواره کوچک از نوع تاسواره یا CubeSat هم خواهد بود که اطلاعات جمع آوری شده را برای زمین ارسال خواهد کرد.

از جمله اطلاعات یادشده می توان به جرم سیارک های یادشده، مسیر و سرعت حرکت و غیره اشاره کرد. برخی ستاره شناسان از مدت ها قبل در مورد احتمال برخورد این دو سیارک با کره زمین هشدار داده بودند. با این حال در این زمینه هیچ اتفاق نظری میان ستاره شناسان وجود ندارد.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از اینترنشنال بیزینس تایم، ناسا هشدار داد سیارکی از کنار زمین گذشته است. اگر سیارک با زمین برخورد می کرد احتمالا انفجار عظیمی در اتمسفر به وجود می آمد.

مرکز CNEOS در ناسا این سیارک را ۲۰۱۹WH۴نامیده است. سیارک مذکور با سرعت ۱۸ هزار مایل بر ساعت از کنار زمین می گذرد. مرکز CNEOS اشاره کرده عرض صخره فضایی ۷۵فوت بوده است.

۲۰۱۹WH۴ رسما یک سیارک «آپولو» طبقه بندی شده است. مشهور است که عرض مدار سیارک های آپولو در منظومه شمسی بسیار زیاد است. گاهی اوقات مدار یک سیارک آپولو با مدار زمین تداخل پیدا می کند.

 به دلیل این تداخل ها ۲۰۱۹WH۴ یک جسم نزدیک زمین طبقه بندی شده است.  اگر این سیارک با زمین برخورد می کرد حجم انفجار آن در اتمسفر زمین با انفجار سیارکی در بالای روسیه در سال ۱۹۰۸ قابل مقایسه بود.

البته CNEOS اعلام کرد که ۲۰۱۹WH۴ خطرساز نیست.  تخمین زده می شود این سیارک حدود ساعت۹:۱۴ دقیقه صبح به وقت ایران از کنار زمین رد شده است. این سیارک از فاصله ۱.۴ میلیون مایلی مرکز زمین گذر کرده است.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از نیواطلس، تحقیقاتی که در دانشگاه آدلفی در این زمینه صورت گرفته نشان می دهد این دایناسورهای گوشت خوار در جزیره ماداگاسکار فعلی زندگی می کردند و سرعت جایگزینی و تعویض دندان های آنها ۱۳ برابر سریع تر از دیگر دایناسورهای گوشتخوار بوده است.

علت این تغییر سریع طبیعی دندان های دایناسورهای گوشت خوار تغذیه آنها از انواع استخوان به عنوان یک منبع غذایی ارزشمند بوده است. استحکام استخوان ها به دندان های دایناسورها آسیب می زده و از همین رو دندان های مذکور به صورت طبیعی هر دو ماه یک بار عوض می شدند و دندان های تازه ای به جای دندان های قدیمی آسیب دیده می روییده است.

پیش از این تصور می شد این استراتژی تنها مختص کوسه هاست. اما حالا مشخص شده طیف گسترده ای از دایناسورهای گوشت خوار هم به طور مرتب شاهد تغییر دندان های خود بوده اند. دایناسوری که با بررسی فسیل آن این کشف علمی ممکن شده، ماجونگاسور نام دارد.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از نیواطلس، این تلسکوپ که به تلسکوپ بزرگ ملبورن شهرت دارد ۱۵۰ سال قبل در این شهر مورد بهره برداری قرار گرفت. تلسکوپ بزرگ ملبورن که زمانی دومین تلسکوپ بزرگ جهان محسوب می شد، یک تلسکوپ انعکاسی ۱.۲ متری است که در سال ۲۰۰۳ به دنبال وقوع آتش سوزی در جنگل های اطراف محل نصب به شدت آسیب دید.

کار تعمیر این تلسکوپ به طور جدی از سال ۲۰۰۸ آغاز شد و سرانجام روز گذشته آماده استفاده مجدد شد. تلسکوپ بزرگ ملبورن ابتدا در سال ۱۸۶۸ در دوبلین پایتخت ایرلند ساخته شد، ولی بهره برداری از آن یک سال بعد آغاز شد. حمل و نقل این تلسکوپ به استرالیا و نصب مجدد آن نزدیک به یک سال به طول انجامید.

تلسکوپ یادشده در سال ۱۹۴۴ به روز شده و یک آینه پیرکس بزرگ ۱.۳ متری بر روی آن نصب شد.

همچنین برخی تجهیزات پیشرفته دیگر در دهه ۹۰ میلادی به تلسکوپ ملبورن افزوده شد که از جمله آنها می توان به یک سیستم تصویربرداری دیجیتال رایانه ای اشاره کرد.

تعمیر تلسکوپ یادشده با دریافت بودجه ای ۴۰۵ هزار دلاری توسط دولت استرالیا امکان پذیر شده است. در جریان این کار ۴۰۰ قطعه معیوب یا مفقود شده این تلسکوپ بازتولید و نصب شده است.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از نیواطلس، تصویری که از این کهکشان ها توسط تلسکوپ فضایی هابل ثبت شده، دو کهکشان غول پیکر را نمایش می دهد که در فضای لایتناهی در کنار هم آرام گرفته اند.

به نظر می رسد تصویر یادشده مراحل اولیه مواجهه دو کهکشان مذکور را نمایش می دهد. در این شرایط قدرت جاذبه شدید هر دو کهکشان در حال تاثیرگذاری بر روی یکدیگر است. اما مشخص نیست در نهایت این رودررویی چه وضعیتی بر شرایط قرارگیری دو کهکشان یادشده می گذارد و آیا موجب بلعیده شدن یکی از آنها توسط دیگری می شود یا خیر.

این دو کهکشان که NGC ۶۲۸۵ و NGC ۶۲۸۶ نام گرفته اند، در فاصله تقریبا ۲۵۰ میلیون سال نوری از زمین قرار دارند. NGC ۶۲۸۵ که به گفته محققان به تدریج در حال تغییر شکل است در سمت چپ تصویر قرار دارد و به نظر می رسد قدرت جاذبه NGC ۶۲۸۶ در سمت راست باعث اعوجاج ظاهری آن شده است. انواع گازها و مواد دیگر،تحت تاثیر جاذبه کهکشان مجاور در حال خروج از کهکشان NGC ۶۲۸۵ است و همین امر بر ظاهر آن تاثیر گذاشته است.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از دیجیتال ترندز، حدود ۴۰۰ هزار سال پس از وقوع انفجار بزرگ، جهان دورانی به نام «عصر تاریک» را سپری کرد که در آن هیچ ستاره یا کهکشانی وجود نداشت. همزمان با کاهش دمای جهان، اتم های هیدروژن به وجود آمدند و طی چند میلیون سال  آنها درهم آمیختند و نخستین ستارگان را به وجود آوردند. اکنون ستاره شناسان سعی دارند زمان تشکیل نخستین ستارگان در جهان را به وسیله تلسکوپ های رادیویی WMA کشف کنند.

 محققان مشغول بررسی تغییرات از عصر تاریک به زمانی هستند که عصر Reionization منجر می شود. زیرا نخستین ستارگان کهکشان های کوتوله های به وجود آوردند که نورشان در سراسر جهان منتشر شود و هیدروژن خنثی را دوباره یونیزه کرد. عصر Reionization فاز دوم از مرحله انتقال گاز به جهان است.

محققان درجستجوی برای کشف نخستین ستارگان به  دنبال سیگنال هایی از هیدروژن خنثی می گردند. این سیگنال ها بسیار ضعیف هستند. بنابراین دانشمندان برای یافتن آنها باید تنظیمات تلسکوپ های رادیوییMWA را تغییر می دادند تا قدرتمندتر شود و همچنین آنها سطح ردیابی سیگنال را پایین تر از میزان قبلی تنظیم کردند.

جانانت پوبر یکی از استادیاران فیزیک در دانشگاه براون و یکی از مولفان تحقیق می گوید: ما با اطمینان می گوئیم اگر سیگنال های هیدروژن خنثی قدرتمندتر از سطحی باشد که تلکسوپ برای ردیابی آن تنظیم شده، اثری از آن کشف می شود. یافته های این تحقیق به ما کمک می کند به طور دقیق تر زمان پایان عصر تاریک و ظهور نخستین ستارگان را تعیین کنیم.

 هیدروژن خنثی با طول موج ۲۱ سانتیمتر  منتشر می شود. اما این اشعه ها در سراسر جهان گسترده می شوند. این سیگنال نیز کشیده می شود. امروزه سیگنال مذکور طول موجی حدود ۲ متر دارد. مشکل اینجاست که منابع مختلف امواجی با این طول موج منتشر می کنند و بنابراین به سختی می توان  سیگنال ضعیف یک هیدروژن خنثی را ردیابی کرد.