برچسب: جهانگردی

خانه های بی حصاری که رویای زندگی در دل طبیعت را محقق می کنند! ‌ + تصاویر

 

شما هم علاقه مندید که در محیطی بدور از استرس و در دل طبیعت اتاقی رزرو کنید و تعطیلات خود را در اقامتگاهی خاص بگذرانید؟! اگر اینطور است، این منطقه حفاظت‌شده که بین پارک ملی کروگر و ذخیره طبیعی تیمبواتی آفریقای جنوبی قرار گرفته است و یک منطقه حفاظت‌شده خصوصی محسوب می‌شود، یکی از بهترین گزینه‌ها است. ما را در لست سکند همراهی کنید تا ببینیم این اقامتگاه خاص چگونه جایی است و چقدر هزینه رزرو دارد و آیا می‌توان برای روزهای پس از کرونا رویش حساب کرد یا نه!

این منطقه حفاظت‌شده بدون دیوار و حصاری خاص است، و حدود ۱۵۰۰۰ هکتار وسعت دارد. در این منطقه زیبا می‌توانید حیات وحش تماشایی آفریقا را مشاهده کنید و تجربه حضور در منطقه‌ای دست نخورده را برای خود و همراهانتان رقم بزنید. برگزارکننده‌های تورهای این منطقه امکان رزرو بازدید از آن را برای گردشگران فراهم کرده‌اند.

خانه درختی‌های چهار سطحی انگالا دو خوابه هستند که یکی از آن‌ها زیر یک سایبان فضای باز است. همچنین رستوران و ایستگاه مخصوص قهوه برای گردشگران و مهمانان تدارک دیده شده است. در کنار این امکاناتی مانند، تختی به اندازه تخت پادشاه، حمام آب داغ و یک سرویس بهداشتی جداگانه برای راحتی بیشتر گردشگران در طول مدت اقامت در نظر گرفته شده است.

خب در چنین محیطی که خود را به طبیعت سپرده اید، بهتر است فضای مجازی و اینترنت را کنار بگذارید و از محیط دلنشین وهم صحبتی با خانواده، دوستان و همراهانتان لذت ببرید. بنابراین در این اقامتگاه، امکانات وای‌فای در نظر گرفته نشده است تا تمرکز و حواستان بیشتر زیبایی‌های محیطی باشد.

به محض رسیدن به اقامتگاه انگالا، وسایلتان را در قسمت مخصوص بگذارید و در همان ابتدا مشغول به شنا شوید تا خستگی از تنتان بیرون برود و آماده اقامتی رویایی شوید. از طرفی با حضور در چنین محیطی حتما حس عکاسی شما بیشتر شکوفا می‌شود و به همین دلیل پانل‌هایی خورشیدی برای شارژ کردن تلفن همراه و دوربین‌های عکاسی شما قرار داده شده است. بنابراین هیچ فرصتی را برای عکاسی طی این تجربه خاص و منحصر به فرد زندگیتان از دست ندهید. همچنین بهتر است با توجه به کمبود نور وسایلی برای تقویت نور مصنوعی هنگام عکاسی به همراه داشته باشید.

اگر به گشت وگذار بصورت سافاری در طبیعت علاقه دارید، امکان این بازدید و گشت و گذار و حضور در دل طبیعت آفریقا از طریق همراهی راهنمایان محلی کاربلد و محیط بان‌ها فراهم شده است. اما اگر به دنبال شکمگردی یا یک مهمانی در رستوران هستید، رستوران با امکانات رفت و برگشت به محل خانه‌درختی برای مهمانان فراهم شده است و هیچ محدودیتی در این زمینه وجود ندارد.

خب احتمالا شما هم با دیدن این تصاویر اول سوالی که در ذهنتان ایجاد شده است، در رابطه با هزینه استفاده از چنین اقامتگاه خاصی است، که به دلیل منحصر به فرد بودن کمی نیز می‌تواند گران باشد. هزینه یک شب اقامت در خانه‌درختی‌های انگالا حدود ۵۶۰ دلار آمریکا (معادل ۸٫۵۰۰٫۰۰۰ تومان – ۲۰ اسفند ۹۸) است.

با چنین هزینه‌ای شما علاقه دارید چنین تجربه را برای خود رقم بزنید؟

منبع: mymodernmet.com

دوره باروک در اروپا را به انحطاط تئاترش می‌شناسند. به همین دلیل هنرمندان اروپایی در این دوره روندهای هنری دوره رنسانس را از سر گرفتند و آن‌ها را به شکل نقاشی‌ها و مجسمه‌های نمایشی درآوردند. از هنرمندانی که تاریخ‌دانان هنر احترام خاصی برای آثارشان قائل‌اند می‌توان به مجسمه‌ساز ایتالیایی جان لورنسو بِرنینی اشاره داشت. البته او شاگرد زبردستی به نام جولیانو فینِلی را نیز پرورش داده بود که کمتر او را می‌شناسند. فینلی در سال ۱۶۰۱ در شهر تورانو دی کارارای کشور ایتالیا چشم به جهان گشود و مجسمه‌سازی را به‌طور رسمی در شهر ناپل آموزش دید. این هنرمند جوان در سال ۱۶۲۲ به رم نقل‌مکان نمود و دل‌بستگی بالای او به ساخت مجسمه‌های زنده‌نما برنینی مشهور را متقاعد کرد تا او را به‌عنوان دستیار خویش برگزیند.

فینلی تحت آموزش و سرپرستی برنینی توانایی هنری و ارتباطات سیاسی خود را نیرو بخشید. ازآنجایی‌که برنینی معمولاً از طرف پاپ اوربان هشتم، قدرتمندترین سیاستمدار آن دوره به مأموریت هنری گماشته می‌شد، فینلی فرصت یافت تا بر روی آثار هنری بسیار مهمی کار کند. یکی از این آثار مجسمه نیم‌تنه برادرزاده پاپ اوربان هشتم، ماریا دوگلیولی باربرینی بود که در سال ۱۶۲۱ به دلیل شرایط خاص زایمان از دنیا رفته بود.

توجه فینلی به جزئیات در احیای رخسار ماریا دوگلیولی باربرینی و ساخت مجسمه نیم‌تنه او که دستورش در سال ۱۶۲۶ صادر شد، به‌خوبی نمایان است. این مجسمه‌ساز در تراشیدن جزئیات لباس مجسمه آن‌قدر دقیق عمل کرده است که توری حاشیه چین آن با واقعیت مو نمی‌زند؛ اگر ببینید در نگاه نخست فکر می‌کنید واقعاً از پارچه است ولی در اصل همه‌اش مرمر است. حتی می‌توان نخ گردن‌بند او را به‌وضوح دید.

شوربختانه، برنینی نمی‌خواست دستیارش فینلی را در شهرت با خود شریک کند و به همین دلیل این فرصت را به او نداد که اثرش را به محضر پاپ تقدیم کند. دیگر مشارکت‌های فینلی در آثار برنینی نیز زیر سایه شهرت فراوان استاد دیده نشدند و او در سال ۱۶۲۹ تصمیم گرفت کارگاه هنری برنینی را ترک کند. مهارت بسیار ویژه او در به تصویر کشیدن تک‌تک جزئیات چیزی است که آثار او را از کارهای برنینی متمایز می‌سازد و زیبایی‌ خاص هنری‌اش را به رخ می‌کشد.

مجسمه‌ساز دوره باروک جولیانو فینلی این مجسمه ظریف و واقع‌نما از بردارزاده پاپ اوربان هشتم، ماریا دوگلیولی باربرینی را آفریده است.

مجسمه نیم‌تنه ماریا دوگلیولی باربرینی در موزه لوور.

توجه او به جزئیات واقعاً ستایش‌برانگیز است. اگر کارش را ببینید فکر می‌کنید از توری واقعی برای حاشیه لباس مجسمه استفاده کرده است، درحالی‌که همه‌اش مرمر است.

جزئیات حاشیه لباس مجسمه ماریا دوگلیولی باربرینی در موزه لوور.

جزئیات حاشیه لباس مجسمه ماریا دوگلیولی باربرینی در موزه لوور.

ظرافت‌های دقیق و زیبای حاشیه لباس مجسمه ماریا دوگلیولی باربرینی.

زبردستی خاص فینلی را می‌توان در شمار فراوانی از آثار برنینی مشهور مانند «مجسمه آپولو و دافنه» نیز شاهد بود.

منبع: mymodernmet.com

حالا که خیلی وقت است امکان سفر کردن از ما گرفته شده، می‌توانیم از طریق تصاویر به ژاپن سفر کنیم. ژاپن به زیبایی فصل‌های رنگارنگ و شکوفه‌های گیلاس پرآوازه‌اش در بهار و ریزش دل‌انگیز شاخ و برگ درختانش در پاییز شناخته شده است. ولی در زمستان، بیشتر نواحی این کشور را پوشیده از برف خواهید دید و مقاصد گردشگری مهم آن به چشم‌اندازهای ساکتی تبدیل می‌شوند که گویا از دل افسانه‌ها بیرون آمده‌اند. اما یک عکاس ژاپنی به نام واسابیتول جادوی زمستانی شهر کیوتو را با مجموعه‌ای از عکس‌های چشم‌نواز به تصویر کشیده است.

آقای واسابیتول از شماری از معبدها و زیارتگاه‌های مقدس شهر کیوتو بازدید کرده و توانست زیبایی رازآلود آن‌ها را به دام لنز دوربینش بیندازد. او ابتدا به‌سوی معبد مشهور هوسن‌این حرکت کرد؛ معبدی که آن را با عنوان «معبد خونی کیوتو» نیز می‌شناسند. این معبد برخلاف بی‌جنبشی و آرامی محیط پیرامونش، نماد گذشته‌ی خشونت‌بار شهر است و حتی بخشی از سقف آن از کف‌تخته‌های خون‌آلود قلعه فوشیمی ساخته شده است. این کف‌تخته‌ها به دلیل خودکشی مدافعان قلعه در قرن شانزدهم این‌گونه به خون آغشته شدند. عکس‌های ویسابیتول تضاد زننده بین باغ پوشیده از برف بیرون و ترکیب رنگ تیره چوب‌های خون‌آلود درون معبد را به‌خوبی به نمایش می‌گذارند.

این عکاس زبردست به معبد کیفونه واقع در کوهستان شمالی شهر کیوتو نیز سری زده است. منظره این معبد که به دلیل راه‌پله‌های پر از فانوس قرمزش شهرت یافته است، در عصرهای برفی زمستان به‌طور ویژه‌تری تماشایی می‌شود. عکس‌های زنده و پرروح واسابیتول سرزمین عجایب زمستانی معبد را به بهترین نحو ممکن می‌نمایانند؛ معبدی که فانوس‌های آن تنها در دوره بارش برف زمستانی ژاپن بین روزهای ۱۸ ژانویه و ۲۹ فوریه (۲۸ دی تا ۱۰ اسفند) روشن می‌شوند.

البته کیوتو تنها شهری نیست که آقای واسابیتول با دوربینش درنوردیده است؛ او سرتاسر کشور ژاپن را همه فصله می‌پیماید تا چشم‌اندازهای شگفت‌آور فصل‌های گوناگون آن را شکار کند. در ادامه می‌توانید عکس‌هایی را از مجموعه کیوتوی او ببینید. با کلیک بر حساب او در اینستاگرام و توئیتر عکس‌های بیشتری خواهید یافت.

منبع: mymodernmet.com

روزی که برایان اِنگ سعی داشت استخوان‌های دایناسوری را در صخره‌ای در سازند موریسون که جزء معروفترین مناطق فسیلی غرب آمریکا است بررسی کند، موضوع عجیبی را در پاهایش متوجه شد. این طرح مبهم چیزی بود که به نظر می‌رسید یک استخوان باشد و نزدیک ۲ متر طول داشت. به نظر انگ، این استخوان از هر استخوانی که قبلا دیده بود، بزرگ‌تر به نظر می‌رسید. این استخوان آنقدر بزرگ بود که در نهایت انگ در کنار همکارانش به این نتیجه رسیدند، فقط یک دایناسور می‌تواند چنین استخوان بزرگی داشته باشد و آن برکیوسور است که دایناسوری نادر در عصر ژوراسیک پسین بوده است. همراه ما در لست سکند باشید تا ببینیم انگ و گروهش چطور این استخوان را کشف و سپس از دره خارج می‌کنند.

خب ظاهرا دیرینه شناسان پای راست این دایناسور کم یاب را کشف کرده بودند، بله این کشفی هیجان انگیز است. دیرینه شناسان با استفاده از دو اسب محلی کلایدسدال به نام‌های دارلا و مالی، فسیل استخوان‌های ۴۷۲ کیلوگرمی را از دره دور افتاده خارج کردند. آن‌ها با وجود سابقه حفاری ده ساله در سازند مورسیون، هیچ وقت پیش بینی کشف چنین استخوانی را نمی‌کرده‌اند.

سازند موریسون جایی است که بین ۱۴۷ تا ۱۵۶ میلیون سال قدمت دارد. بیشتر دایناسورهایی که در آنجا حفاری شده‌اند، از لایه‌های بالایی خاکستری (‏موریسون)‏ به نام حوضه برشِ بوده‌اند. اولین سنگواره برکیوسور که یک تکه اسکلت است در سال ۱۹۰۰ در حوضه برشِ در نزدیکی فروتا کشف شده است. ولی پیدا کردن استخوان پا با سایر استخوان‌ها متفاوت است.

تنها ۱۰ فسیل تایید شده از خانواده برکیوسور در دنیا وجود دارد که هیچ یک کامل نیستند، اما سازند موریسون بیش از ۲۰۰ فسیل از کاماراسور و بیش از ۱۰۰ فسیل از دیپلودوکوس، آپاتوسور و برانتوسور را در خود جای داده است که همه آن‌ها گیاه خواران بزرگ و دراز گردن بوده‌اند. دیرینه شناسان حدس می‌زنند که این دایناسور نادر در این منطقه زندگی نمی‌کرده است و استخوان‌هایش از راهی دورتر شسته شده است و به این منطقه رسیده است.

گروه اِنگ بر روی بخش قدیمی‌تر و کم‌تر مطالعه شده موریسون به نام قسمت نمک شویی متمرکز شده بودند. در این قسمت، تشخیص استخوان‌های دایناسور آسان‌تر است. طی میلیون‌ها سال، استخوان‌های متخلخل، فلزات سنگین مانند؛ آهن و اورانیوم را از ماسه‌سنگ‌های اطراف جذب کرده‌اند و آن‌ها را به بنفش تیره یا قهوه‌ای مایل به قهوه‌ای تبدیل کرده‌اند. باستان شناسان همیشه می‌دانند که نمک شویی فسیل‌های زیادی دارد ولی خب دسترسی به آن سخت است.

از طرفی به دلیل موقعیت و زمین سختی که دارد، پس از کشف، انتقال فسیل نیز بسیار مشکل است و بعضی از دسترسی‌ها غیر ممکن است. این استخوان پا در بخشی در زیر خاک و بوته پنهان بوده است و انگ و گروهش برای اینکه سرما و رطوب فسیل استخوان را تکه‌تکه نکند، سریعا اقدام به انتقال آن کرده‌اند.

یکی از این دیرینه شناسان به همراه خانواده به محل اکتشاف آمده است و فرزند ۹ ساله وی پیشنهاد استفاده از اسب را مطرح می‌کند. این کودک که سعی دارد در هر کاری اسب‌ها را مشارکت دهد، پیشنهاد می‌کند به جای انتظار برای تامین هزینه استفاده از هلیکوپتر، از اسب‌های کلایدسدال استفاده شود؛ بنابراین گروه پیشنهاد عضو کوچک خود را قبول می‌کند و از اسب‌های کلایدسدال که برای حمل بارهای سنگین مناسب هستند، استفاده می‌کند.

آن‌ها فسیل را در نوارهایی از گچ سفید قرار داده و سپس آن را در یدک کش می‌گذارند و سپس از دره بیرون می‌کشند. این فسیل استخوان هنوز بصورت رسمی به نمایش درنیامده است اما به زودی در کاخ یوتا فیلد به نمایش رسمی گذاشته می‌شوند.

تا به حال در طبیعت به فسیلی برخورد کرده‌اید که باعث کنجکاوی شما شده باشد که این فسیل چقدر می‌تواند قدمت داشته باشد؟!

منبع: atlasobscura.com

اگر به توکیو و کشور زیبای ژاپن سفر کردید، در اولین فرصت به بازدید موزه ملی توکیو بروید تا بیشتر و عمیق‌تر با فرهنگ، تاریخ و تمدن این کشور کهن آسیایی آشنا شوید. در این موزه آثاری را مشاهده می‌کنید که احتمالا شگفت زده خواهید شد. یکی از زیباترین و چشم نواز ترین آثار موزه، شمشیر ۱۰۰۰ ساله سامورایی ژاپنی (به این نوع شمشیر کاتانا می‌گویند) است که با وجود قدمت طولانی هنوز هم مانند زمان ساخت، بی عیب و نقص و براق و تیز به نظر می‌رسد. اگر در مورد جزئیات این شمشیر کهن کنجکاو شدید، همراه ما در لست سکند باشید تا ببینیم این کاتانای ژاپنی را چه کسی ساخته است و تاریخچه‌اش چیست!

این شمشیر افسانه‌ایِ مخصوص و معروف توسط شخصی به نام میکازوکی ساخته‌شده است. او به عنوان یکی از ماهرترین چهره‌ها و اساتید هنر ساخت شمشیر در ژاپن در دوره هیان (‏۷۹۴ تا ۱۱۸۵ بعد از میلاد) ‏شناخته می‌شده است. مونچیکا نام اصلی این فرد که که به دلیل علاقه بسیار زیاد به اجزاء آفرینش و هستی، واژه میکازوکی را که در زبان ژاپنی به معنای هلال ماه است، به نامش افزوده است.

خب چرا این کاتانا هلال ماه نام گرفته است؟ دلیل این موضوع را باید از طریق نقش و نگار یافت‌شده بر روی تیغه بیابیم. فرآیند ایجاد کاتانا نیازمند این است که شمشیر بسیار داغ و سپس به سرعت سرد شود. این روش که به آن توقف و سرد شدن می‌گویند، فولاد را تقویت و سفت می‌کند. انجام این کار، باعث می‌شود که نشانه‌های منحصر به فردی بر روی مواد وجود داشته باشد و همچنین شکل تیغه نیز شبیه به هلال ماه شود و قوس ملایمی پیدا کند. (‏میکازوکی)‏ نمادهایی دارد که شبیه قمرهای نصف شده به نظر می‌رسند و این نماد‌ها را بر روی شمشیر حک کرده است.

در طول تاریخ طولانی این شمشیر، کاتانا در اختیار برخی افراد بسیار قدرتمند بوده‌ است. صاحبان سابق آن عبارتند از تویوتومی حیدشی، جنگ‌سالار سامورایی در قرن ۱۶ و شوگان‌ها توکوگاوا که در دوره عیدو حکومت می‌کرده‌اند(‏۱۶۰۰ تا ۱۸۶۸ بعد از میلاد)‏. از آنجا که موسسه ملی این کشور آن را به دست آورده‌است، شمشیر در نمایشگاه‌هایی ویژه نیز به نمایش در می‌آید.

این شمشیر یکی از معروف‌ترین شمشیرهای ژاپن است. بخشی از چیزی که آن را بسیار محبوب کرده ‌است این است که بعد از ۱۰۰۰ سال در شکل زیبا و قابل ‌توجهی باقی است. ​

شمشیر افسانه ای دارای تیغه ای شبیه به هلال ماه است

در نمایشگاه‌های موزه ملی توکیو، کاتانای میکازوکی در معرض دید قرار می‌گیرد. همچنین کاتاناهای دیگری نیز برای نمایش وجود دارد که می‌توانید از آن‌ها دیدن کنید.

منبع: mymodernmet.com