به گزارش خبرنگار مهر، کارگاه آموزشی آشنایی با مفاهیم ژئوپارک، اشتغال جامعه محلی و همیاری ژئوپارک با حضور برخی از روسای انجمن ها و جامعه محلی در محدوده ژئوپارک ارس و منطقه جلفا در سالن اجلاس منطقه آزاد ارس برگزار شد.
در این برنامه مدیران ژئوپارک های ارس و قشم و کارشناسان این حوزه به جوامع محلی آموزش دادند که ژئوپارک چیست و مزایای داشتن یک ژئوپارک جهانی در منطقه آزاد ارس چه خواهد بود همچنین چطور می توان با هر سابقه و فعالیتی عضو شبکه همیاران ژئوپارک شد.
در این برنامه همچنین به ظرفیت های منطقه جلفا اشاره و گفته شد که در این منطقه ورنی بافی در گذشته متداول بوده است اما به دلیل گران شدن ابریشم از بین رفته است. همچنین با نمایش نمونه ای از تولیدات مرتبط با ژئوپارک قشم ، جوامع محلی را به تولید محصولات مشابه دعوت کردند. از جمله اینکه گفته شد در جزیره قشم به مردم محلی آموزش تولید شمع هایی با تم غار نمکدان داده شد تا هر کسی که به دیدن این پدیده می رود، به جای کندن قندیل های نمک در این غار ، یک سوغات با کاربری شمع داشته باشد و یا در منطقه ای دیگر صابون هایی با تم فسیل تهیه شده است.
پس از آن مسئولان مرتبط هر کدام سخنرانی کردند از جمله فاطمه منیری مدیر جدید گردشگری صنایع دستی و میراث فرهنگی منطقه آزاد ارس که در این برنامه گفت: از سه سال پیش تا کنون موضوع پرونده ژئوپارک جهانی ارس مطرح شده و این ماه در حال جمع بندی هستیم تا اوایل خرداد که ارزیابان یونسکو به ایران می آیند و از اینجا بازدید می کنند.
وی افزود: ثبت جهانی ارس از ابعاد مختلف مهم است یکی از آنها جمع شدن جوامع محلی در کنار همدیگر است. چون شبکه اقتصاد و توانمندسازی جوامع محلی مطرح می شود. ما می خواهیم این موضوع در اولویت قرار گیرد.
در ادامه علیرضا امری کاظمی مدیر ژئوپارک جهانی قشم و ارزیاب بینالمللی یونسکو در امور ژئوپارک ها گفت: تمامی رشته ها به ژئوپارک مربوط می شود مانند منابع طبیعی، هنر، گردشگری، میراث فرهنگی و … . ولی بهانه تشکیل ژئوپارک وجود پدیده های زمین شناسی خاص است. ژئوپارک ها مانند مناطق حفاظت شده محیط زیست نیستند که هیچ تغییری نتوان در آنها انجام داد. در ژئوسایت ها اگر سایتی را حفاظت کنید می توانید آن را گسترش هم دهید. زمانی که ژئوسایتی شکل می گیرد مرتب این سایت ها مورد ارزیابی قرار می گیرند و اگر اتفاقات رخ داده در آن مورد تایید یونسکو نباشد، از فهرست ژئوپاک های جهانی خارج می شود. ژئو سایت ها باید با هم مانند یک شبکه در ارتباط باشند نمی توانند جزیره ای عمل کنند.
وی خطاب به حاضران در جلسه گفت: اگر همیار ژئوپارک شوید می توانید در حفاظت از این سایت ها کمک کنید. در ژئوپارک ها منابع طبیعی و بهره برداری های پایدار اهمیت دارد. اگر معدن دارید باید طوری باشد که به چشم انداز آن آسیب نزند همچنین روش های بهره برداری نیز باید با برنامه مشخص پیش برود.
وی درباره ده موضوع مورد توجه ژئوپارک های جهانی یونسکو بیان کرد: منابع طبیعی، مخاطرات زمین شناسی، تغییرات آب و هوا، آموزش، علم، فرهنگ، زنان ، توسعه پایدار، دانش بومی و محلی، حفاظت زمین شناختی از جمله این موارد هستند.
امری کاظمی بیان کرد: اکنون ۱۴۷ ژئوپارک در ۴۲ کشور جهان داریم. در ایران تنها جزیره قشم هست که در حال حاضر جهانی شده است. تمرکز ژئوپارک ها یا در اروپای غربی است و یا در شرق آسیا ولی قشم تنها ژئوپارک خاورمیانه است.
در ادامه برخی از اعضای شرکت کننده به بیان مسائل و دغدغه های خود پرداختند از جمله راعی از انجمن میراث فرهنگی ارس که گفت: تعدادی سنگ نگاره و یا فسیل در این منطقه وجود دارد که معرفی نمی شود. مردم اگر آنها را پیدا کنند می شکنند و یا برمی دارند. یا غارهایی وجود دارد که برای نگهداری از آنها دچار مشکل هستیم. ما باید چه کار کنیم؟
امری کاظمی در پاسخ به این موضوع گفت: اول باید این سنگ نگاره ها ثبت ملی شوند چون ثبت ملی حفاظت از آنها را در پی دارد و از حمایت های قانونی برخوردار می شوند. سطح دوم حفاظت فیزیکی است که ژئوپارک در این زمینه کمک می کند. سطح سوم حفاظت که از همه مهمتر هست، آموزش جامعه محلی است یعنی باید مردم به این باور برسند که خودشان از میراث شان حفاظت کنند.
در این برنامه یکی از اعضای انجمن عکاسان ارس درباره قطع درختان ارسباران هم گفت: هر شب موقعی که به خانه می روم مشاهده می کنم کامیون های زیادی در حال بردن تنه های درخت از جنگل ارسباران هستند.
امری کاظمی هم گفت: باید دید چه کسی مسئول این اتفاق هست و چرا. برخی از اوقات می بینید که قطع درختان اتفاقا به دلیل حفاظت انجام می شود و درختان آفت زده را قطع می کنند. باید از ارسباران حفاظت درستی شود. یک بار پرونده ارسباران به دلیل نبود طرح قوی رد شده بود ولی بلاخره پذیرفتند که این جنگل ثبت شود.
به گزارش ایسنا، ارائه دستگاههای کارتخوان به مشاغل مختلف در سالهای گذشته با رونق بسیاری همراه بود و همین سبب شد هر فرد در فروشگاه خود چندین دستگاه پوز داشته باشد، این در حالی است که پس از مدتی این دستگاهها بعضا به خارج از کشور انتقال یافت و در آن کشورها نیز مورد استفاده قرار گرفت.
استفاده از کارتخوانهای ایرانی خارج از کشور مشکلات زیادی را به ویژه در شرایط حساس ارزی برای نظام مالی و پرداخت کشور ایجاد کرد و در همین راستا بانک مرکزی بر آن شد تا جلوی فعالیت این کارتخوانها گرفته شود.
این تصمیم بانک مرکزی در راستای محدودسازی فعالیت دلالان بازار ارز بود؛ به گونهای که این دلالان از هر امکانی برای خرید و فروش ارز بهره بردند و یکی از این ابزارها که نقل و انتقال پول را برای آنها ساده میکند، دستگاههای پوز یا کارتخوان است که مبلغ خرید یا فروش ارز را با آن انتقال میدهند.
اما سفتهبازان ارزی به این اکتفا نکردند و با انتقال تعدادی از دستگاههای کارتخوان به خارج از کشور، معاملات ارزی خود را در همان محل انجام میدهند.
بر اساس قانون بانک مرکزی، استفاده از کارتخوانهای ایرانی به هر شکلی در خارج از کشور ممنوع است و در همین راستا دسترسی این کارتخوانها به نظام بانکی ایران از طریق مخابرات نیز مسدود شده است.
در این میان دو راه دیگر برای ارتباط این دستگاهها با ایران وجود دارد که یکی سیمکارتها و دیگری استفاده از اینترنت با ویپیان است.
بانک مرکزی در نخستین اقدام خود برای محدودسازی حجم استفاده از این کارتخوانها، سقف تراکنشهای مالی از طریق دستگاههای پوز را محدود ساخت که این کار تا حد زیادی جلوی این نقل و انتقالات را گرفت.
در ادامه، با دستور بانک مرکزی شرکتهای ارائهدهندگان خدمات کارتی (پیاسپی) موظف به شناسایی و مسدودسازی دستگاههای کارتخوان فعال در خارج از کشور شدند.
محمد مهدی طوبایی، معاون توسعه و نظارت شرکت شبکه الکترونیکی پرداختهای کارتی (شاپرک) در پاسخ به این پرسش که دستگاههای کارتخوان بیشتر به کدام کشورها منتقل شده است؟ گفت: بهصورت دقیق نمیتوان نام کشورها را اعلام کرد اما به طور عمده دستگاههای کارتخوان برای معاملات ارز به کشورهای همسایه مانند عراق و ترکیه منتقل شده و مورد استفاده قرار میگیرد.
وی ادامه داد: البته امکان بهکارگیری دستگاههای کارتخوان ایرانی در تمام کشورهای دنیا وجود دارد، چرا که در هر نقطه دنیا که بتوان از طریق اینترنت به شبکه شاپرک متصل شد، این امکان وجود دارد.
طوبایی همچنین با بیان اینکه برخی از دلالان برای اینکه کار شناسایی دستگاههای کارتخوان در خارج از کشور را مشکل کنند از ویپیان یا فیلترشکن استفاده میکنند، اظهار کرد: استفاده از ویپیان در خارج از کشور دقیقاً عکس آن چیزی است که در داخل اتفاق میافتد؛ به این معنا که وقتی از خارج از فیلترشکن استفاده میکنند ایپی سرورهای داخلی نمایش داده میشود و کار شناسایی را دشوار میکند.
بر اساس آخرین آماری که شاپرک از مسدودسازی کارتخوانهای ایرانی خارج از کشور اعلام کرده، در اولین سری از این اقدامات ۹۳۰ پایانه طی دی تا نیمه بهمن سال ۹۷ در کشورهای خارجی شناسایی و مسدود شد و با ادامه این اقدامات حدود ۳۷۰ پایانه دیگر شناسایی و مسدود شدند تا به این ترتیب طی سال گذشته در مجموع ۱۳۰۴ پایانه فعال در خارج از کشور غیرفعال شود که از این تعداد پایانه ۱۲۰۷ مورد توسط شرکتهای پیاسپی و ۹۷ پایانه نیز توسط شرکت شاپرک شناسایی و مسدود شدهاند.
پیگیریهای ایسنا حاکی از آن است که شناسایی کارتخوانهایی که از ویپیان استفاده میکنند، نیاز به هماهنگی بانک مرکزی، شرکتهای پیاسپی و وزارت ارتباطات دارد که این هماهنگی صورت گرفته و اقدامات آن در حال انجام است.
از سوی دیگر مسئولان در این پیگیریها مدعی شدهاند که میزان استفاده از کارتخوانهای ایرانی در خارج از کشور کاهش چشمگیری یافته و به صورت معدود انجام میشود.
این در حالی است که مشاهدات عینی خبرنگار ایسنا از شهر استانبول از این موضوع حکایت دارد که کارتخوانهای ایرانی به وفور در صرافیها، سیمکارتفروشیها و بعضا رستورانهای این شهر فعال است و مشکلی هم برای استفاده از آنها وجود ندارد.
به نظر میرسد یکی از دلایل راحت بودن این کار برای افراد متخلف این است که صاحبان کارتخوانهایی که دستگاهشان به خارج از کشور منتقل میشود، هیچ جریمه و برخوردی برایشان وجود ندارد.
پس از انتشار یادداشتهایی درباره چگونگی کم کردن هزینههای اصلی سفر (اینجا) و همچنین چگونگی کسب درآمد در سفر (اینجا) در این یادداشت قصد دارم به سه روش سفر ارزان بپردازم. سفر با دوچرخه، سفر با ون و سفر با کولهپشتی، مواردی هستند که در ادامه تشریح میشوند.
سفر با دوچرخه
سفر با دوچرخه راهی بسیار ارزان، پاک، لذتبخش و همراه با سلامتی است. سایکل توریستها (مسافران دوچرخه سوار) در شرایط آبوهوایی مناسب از این شیوهی مفرح برای سفر استفاده میکنند.
داشتن دوچرخه مناسب سفر جادهای (دوچرخه انواع مختلف دارد؛ جادهای، کوهستان، شهری، ورزشی و …)، آمادگی بدنی مناسب برای رکابزدنهای طولانی، پک و خورجینهای مخصوص دوچرخه به جای کوله پشتی، رعایت نکات ایمنی و رکاب زدن در شرایط مناسب آب و هوایی و محیطی، از جمله مواردی است که باید در سفر با دوچرخه به آنها اهمیت داد.
کمپ کردن برای سفر با دوچرخه همیشه از مسایل مهم به شمار میرود چرا که باید چادری بزرگ داشته باشید که دوچرخه را با خود به داخل چادر ببرید یا پیش از خوابیدن جای امنی برای دوچرخه خود فراهم کنید.
روبهرو شدن با حیوانات وحشی در جاده، خطر تصادفات جادهای و مواجه شدن با افراد طماع و دزد، میتواند از دیگر نکاتی باشد که دقت به آنها و البته رکاب زدن در روز، سفر خوشتری برایتان به همراه آورد.
انواع خورجین، قفسه بطری آب، آینه بغل، سبد، تایر یدک، قفل و زنجیر چرخ، چراغ (هم برای جلو و هم عقب)، گلگیر لوازم ضروری برای دوچرخه شماست.
کلاه ایمنی و گرمایشی، شلوارک یا شلوار راحت، دستکش دوچرخه سواری، سوئیشرت مناسب، یک دست لباس ضد آب، کفش مناسب برای دوچرخه سوار نیز مهمترین وسایل سایکل توریست هستند.
ابزار یدک مهم برای مواقع ضروری سفر با دوچرخه نیز شامل «تلمبه، روانساز (برای جلوگیری از زنگ زدگی و بهتر کار کردن چرخ دندهها و زنجیر)، اهرم تایر دوچرخه، کیت پنچرگیری و آچار دوچرخه» میشود.
سفر با دوچرخه هم سفر است، هم ورزش و هم لذت دیدن مسیر به کندیِ آرامش.
سفر با ون
سفر اگر با کار همراه شود و وسیله نقلیه سفر هم از خودتان باشد، که هزینه اقامت هم نداشته باشید، میتواند بشود ایدهی سفر با ون. یعنی ترکیب سفر و کار و محل زندگی!
سفری جذاب که البته نقاط ضعف و قوت خود را دارد. در ادامه بیشتر با سفر کردن با وسیله شخصی (ون) آشنا شوید.
تصور کنید کاری داشته باشید که در وسیله نقلیهای مانند ون (کاروان) بشود آن را راهاندازی کنید. یعنی در سفر کار کنید، درآمد داشته باشید و از سه هزینه اصلی، دوتای آنها یعنی اقامت و جابجایی را هم پوشش دهد.
اگرچه هزینه سوخت را خواهید داشت اما اگر کاری درآمدزا داشته باشید، میتوانید هزینههای اینچنینی را جبران کنید.
این کارهای در سفر با ون میتواند کافه سیار باشد، یا فروش محصولات هنری، یا اینکه یکی دو مسافر علاقهمند را همراه کنید و لذت تجربه سفر با ون را در ازای بخشی از هزینه سفرتان ارائه کنید. یا اینکه کتابفروشی سیاری احداث کنید. قطعا ایدههای بیشتری هم هست که ممکن است الان با خواندن این مطلب به ذهن شما خطور کند.
خرابی ماشین، خطرات جادهای، همانطور که اشاره شد، هزینه سوخت بالا، مضیقه در شرایط اضطراری مانند بیماری، از مسائلی است که در سفر با ون ممکن است با آنها مواجه شوید.
مشکل جای پارک در شهرهای بزرگ را هم اضافه کنید. البته میتوانید مثبت بنگرید و این موضوع را عاملی برای پیادهرویهای شهری حساب کنید.
البته با رعایت ایمنی لازم در سفرتان همه این موارد را میتوان تا حد ممکن کم اثر کرد و با پیشبینی نسبی شرایط و تجهیز مناسب وسیلهتان سفر لذتبخش و جذابی داشته باشید.
فکر کنید خانه سیاری دارید و از لذت سفر برخوردارید. یعنی سفر میکنید در حالی که خانه همراه شماست. واقعا لذت بخش است.
سفر با کولهپشتی
این نوع سفر سبُک و کم هزینه است. دارای معایب و مزیتهایی است که در ادامه نقل میشود. بیشترین تجربه سفرهای شخصیام در این مدل از سفر بوده که در اصطلاح بکپکینک گفته میشود. (backpacking یعنی سفر با کوله پشتی).
بکپکر (backpacker) به کسی گفته میشود که با کوله پشتی نسبتا بزرگی حاوی لوازمی چون چادر، کیسه خواب و وسایل پخت و پز، سفر میکند. موارد ضروری زندگی در کمترین حجم ممکن در کوله پشتی جای میگیرند و کولهگرد حتیالمقدور با کمترین و مهم ترین وسایل مورد نیاز ترجیحا با کولهای سبک پا در جاده میگذارد.
چادر، کیسه خواب، زیر انداز، لباس فصل، کفش مناسب، گاز پیکنیک، کتری و قابلمه، لیوان، قاشق و بشقاب، کبریت، چاقو، مسواک، حوله، ملحفه، دستمال کاغذی، سایر لوازم بهداشتی و نخ سوزن، شارژر و ناخنگیر، چراغ قوه، هدلایت، عینک آفتابی و کلاه، داروهای ضروری، پاسپورت یا کارت شناسایی و بیمه، مهمترین وسایل یک کولهپشتی هستند که در کم حجم ترین و سبک ترین حالت ممکن باید پک شوند؛ چراکه نوع سفر با کولهپشتی معمولا با پیادهرویهای گاه، طولانی همراه است.
توجه به ساعات شبانهروز در طی مسیرها، چک کردن آب و هوا و رعایت امنیت برای اسکان در سبک سفر با کوله پشتی از اهمیت بالایی برخوردار است. این نوع سفر معمولا با ریسکهای بالایی مانند خطر برخورد با حیوانات در طبیعت و آدمهای عنود در جاده و شهرها همراه است که رعایت نکات ایمنی ضروری است؛ اما در عوض هم لذتهای بهخصوصی در تجربه دارد و هم با کمترین هزینه ممکن حتا نسبت به دو نوع سفری که پیشتر ذکر شد، میتوان زندگی در سفر را ادامه داد.
توجه به مسیر رودخانهها، جزر و مد در سواحل، شیب و مکان مناسب در کویر و لوکیشنهای مناسب در جنگلها از مهمترین نکات کمپ کردن در بعضی شبهای سفر با کوله پشتی است که باید به آن دقت کرد. برای مثال در جنگل دقت به مسیر سیل، قلمرو حیوانات دسترسی به چوب و آب از نکات حائز اهمیت است.
در سفر با کوله پشتی صبوری فاکتور مهمی است؛ چراکه گاه ریتم سفر کند است و باید اهلش باشی و از مسیر لذت ببری و مسیر رو همان هدف در نظر بگیری که آرامش حاصل شود.
خوش سفر باشیم. سفر کنیم تا زمین بهتر بچرخد. و سفر سلامت!
به گزارش ایسنا، نمایشِ ۱۱۰ لوح هخامنشی از ۱۸۷۳ گلنوشتهای که از دانشگاه شیکاگو به کشور برگردانده شد، قرار بود تا ۳۰ مهر ادامه داشته باشد، اما این آثار همچنان و به صورت ادامهدار در تالار ایران باستانِ موزه ملی ایران در معرض نمایش است.
جبرییل نوکنده – مدیر کل موزه ملی ایران – دربارهی مدت زمان نمایشِ این آثار به ایسنا گفت: در حال حاضر برنامهی مشخصی برای پایان نمایشِ الواح نداریم.
گلنوشتههای باروی تخت جمشید، اطلاعات جدیدی از نامهها، اسناد اداری، دستنوشتههای یک کاتب، شاه و دربار، شخصیتهای تاریخی، کارگران، کاتبان، تولید، مسافران، ایزدان پارس به محققان و پژوهشگران و باستانشناسان میدهند.
او میگوید که برای ساخت این تابلوها دو نفر کار میکنند، اول خداوند که بوم را آفریده و دوم نقاشی که روی آن کار میکند. در واقع این هنر کار مشترکی میان خالق و مخلوق است. تعداد برگها را هم به نیت هفتخوان رستم، هفت آسمان و هفت دور طواف، عدد هفت انتخاب کردیم.
حسین شاهی در گفتوگویی با ایسنا درباره شکلگیری این ایده توضیح میدهد: سال ۵۸ در سفری به هند، در یکی از ایالتهای کشمیر برگهایی را دیدم که روی آنها نقاشیهای بومی کشیده شده بود. آن زمان هنوز نقاشی را جدی شروع نکرده بودم، اما به دلیل اینکه در اصفهان غرفهای داشتم حدود ۱۰۰ اثر برای فروش خریدم. این موضوع در ذهن من باقی بود تا سال ۹۴ که در اثر اتفاق جالبی، بار دیگر آن را به یاد آوردم.
او ادامه میدهد: یک روز که با دوچرخه میرفتم، برگی روی کلاهم افتاد و به زحمت توانستم آن را بردارم. همان زمان این تفکر در ذهنم جرقه زد که خوب است روی برگ درختان هم نقاشی کنم. اولین برگی که روی آن نقاشی کردم، برگ درخت چنار بود که روی سرم افتاده بود. بعد از پشت سر گذاشتن دورهای آزمون و خطا، توانستم به ترکیب مشخصی برسم و مدتی بعد نیز از آثاری که خلق کرده بودم در میدان نقش جهان اصفهان رونمایی کردم. از آن زمان تاکنون حدود ۳ هزار و ۵۰۰ تابلو ساختم که به غیر از ۱۰۰ تابلو، سایر آنها به فروش رفتهاند.
این هنرمند همچنین درباره ساختار تولید این «تابلو برگها»، میگوید: با همسرم کار میکنم و او که با آناتومی موسیقی رنگ آشنا است، حدود ۲۰ سال است رنگآمیزی کارهایم را انجام میدهد. برگها در سه مرحله قبل و چهار مرحله بعد از نقاشی فرآوری میشوند. در واقع وقتی که کار برگ تمام میشود، انگار یک مومیایی مدرن در آن صورت گرفته است. همچنین تمام موادی که برای فرآوری از آنها استفاده میکنیم، گیاهی است و تنها ماده شیمیایی مورد استفاده، گواش است. البته هماکنون حدود یک سال است که رئال کار میکنم و عکس پرندگان را به همراه پرهای واقعی آنها در برگ کار میکنم.
شاهی درباره میزان ماندگاری این آثار نیز توضیح میدهد: ماندگاری این آثار بسیار بالا است و حتی اگر در قاب هم نروند، هیچ اتفاقی برای آنها نمیافتد. هنوز در کشور هند به این فرآوری نرسیدهاند که رنگ را روی برگ تثبیت کنند. اما ما به این فرآوری رسیدهایم که هم رنگ تثبیت میشود و هم بافتها به صورت ماندگاری حفظ میشوند.
او همچنین میگوید: سال ۹۶ در نمایشگاه یاسوج وقتی در ارتفاعات پارک جنگی و در حال جمع کردن برگ بلوط بودم، درختی را حدود ۲ متر پیدا کردم که گویا اوایل بهار خشک شده بود، اما برگهای بسیاری ریزی داشت که رنگینکمانی از رنگ روی آنها بود. این برگها را جمعآوری کردم و مدتی بعد به این نتیجه رسیدم هر کدام از آنها را میتوانم پای یک اثر بگذارم. بنا بر تفکرات عرفانی منِ نقاش، این برگ میتواند نمادی از امضای خداوند باشد.
شاهی یادآور میشود: در اصفهان این گونه است که اگر کسی ابداعی کند میگویند تا قبل از اذان صبح فردا روی دست او آمدهاند. ولی چهار سال است که هنوز کسی به فرآوری برگ دست نیافته است. به همین خاطر هم برای آقای جوانی که از شاگردان من بوده، در برگهای همه توضیحات فرآوری برگ را نوشتهام تا زمانی که دیگر نیستم، او را منتشر کند و همه نقاشان بتوانند از آن استفاده کنند.
این هنرمند در بخش پایانی صحبتهای خود میگوید: من خوشحالم که یک رشته را به صنایع دستی ایران اضافه کردم. در تاریخ ۳۱ مرداد سال ۹۵، «تابلو برگ» به ثبت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی رسید.
عبدالهاشم حسننیا – معاون وزیر راه و شهرسازی – در این باره به ایسنا گفت: در حوزه خودروهای حمل و نقل عمومی مانند سواریهای کرایه بین شهری دو ماه به صورت آزمایشی پیمایش آنها رصد میشود و پس از دو ماه براساس پیمایشی که انجام دادهاند به آنها بنزین با قیمت لیتری ۱۵۰۰ تومان داده میشود و در این شرایط ممکن است سهمیه سوخت یک خودرو تا بیش از ۱۵۰۰ لیتر هم برسد.
وی در پاسخ به سوالی مبنی بر اینکه با توجه به شارژ شدن کارت سوخت سواریهای کرایه عمومی از آذرماه، این رانندگان برای تأمین سوختشان در شش روز پایانی آبانماه چه کاری باید انجام دهند، افزود: رانندگان تحمل کنند چرا که برای شارژ کارت سوخت آنها شش روز پایانی آبانماه را نیز در نظر گرفتهایم و هیچ مشکلی در این زمینه بوجود نخواهد آمد. همچنین در ماههای بعدی به غیر از ارائه سوخت مناسب براساس پیمایش انجام شده آنها خدماتی که تاکنون به رانندگان کامیون با ماشینهای باری دیگر دادهایم نیز به سواریهای کرایه عمومی نیز تعلق میگیرد.
رئیس سازمان راهداری و حمل و نقل جادهای ادامه داد: به عنوان مثال رانندگان کامیون طی یک سال گذشته براساس پیمایشی که انجام میدادند دو حلقه لاستیک دریافت میکردند که البته با نرخ دولتی بود. همچنین در سال گذشته حدود ۷۰۰ هزار نفر رانندگان و همسران آنها را خط پوشش بیمه قرار دادیم و امسال نیز دو فرزند آنها بیمه شدند. این نوع خدمات نیز برای رانندگان دیگر وسایل حمل و نقل عمومی در نظر گرفته شده است.
حسننیا همچنین در خصوص آخرین وضعیت راههای کشور با توجه به بارش باران و برف اعلام کرد: همکاران ما در ادارات کل راهداری و حمل و نقل جادهای در اکثر استانها در حالت آماده باش قرار دارند و هیچ مشکلی در زمینه راههای اصلی و فرعی کشور وجود ندارد.
به گزارش خبرنگار مهر، بحث و بررسی پیرامون موضوعاتی چون بازنگری سرفصل دروس تخصصی رشته باستان شناسی، پیشنهاد تشکیل کارگروه مستقل باستان شناسی در شورای برنامه ریزی وزارت علوم، تبادل نظر در خصوص نحوه پذیرش دانشجویان مقطع کارشناسی ارشد و دکترا دستور کار این نشست است.
در این نشست علاوه بر مدیران گروههای باستان شناسی کشور، ریس انجمن علمی باستان شناسی کشور و نماینده دفتر برنامه ریزی وزارت علوم نیز حضور خواهند داشت.
به نظر میرسد نخستین صحبتها از طرحِ سازمان کشتیرانی به میراث فرهنگی هرمزگان آغاز شد، وقتی که درخواستِ انتقال دو سنگ نگاره با طرح کشتی از محوطهی تاریخی دهتل به مدیر کل میراث فرهنگی استان داده شد تا به مدت سه ماه در موزهی ملی ایران همراه با دیگر آثار و اسناد سازمان کشتیرانی به نمایش درآید و بعد دوباره به دهتل در بستکِ هرمزگان منتقل شود.
هر چند در همهی مدت زمانی که مسوولانِ میراثی قصد اجرائی کردن این ایده را داشتند مردم بومی منطقه و اعضای شورا و دهیاری روستا با آن مخالفت کردند، تا بالاخره با پادرمیانی مسوولان کشوری یعنی محمد حسن طالبیان – معاون میراث فرهنگی وزارتخانهی میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی و مرتضی حصاری – مدیر پایگاه میراث فرهنگی خلیجفارس – اجرایی کردن این ایده «کان لم یکن» شد.
یکی از سنگنگارههایی که قصد انتقالاش به تهران را داشتند
تاکید به میراث فرهنگی هرمزگان برای جلوگیری از انتقال دو سنگ نگاره به تهران
گفتوگوی خبرنگار ایسنا با محمد حسن طالبیان – معاون میراث فرهنگی وزارتخانه میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی – دربارهی این تصمیم مدیریتی هرمزگان که آیا اصلا وی از این اتفاق آگاه است و دستوری از معاونت میراث برای این کار به هرمزگان ارسال شده یا خیر؟ بیشتر در قالبِ خبر دادن به وی بود.
او بعد از شنیدن توضیحات خبرنگار ما در حاشیهی افتتاح نمایشگاه «ایران و ایتالیا ۶۰ سال همکاری در میراث فرهنگی» در موزهی ملی ایران، با تعجب این اقدام را غیر قابل قبول دانست و خطاب به مدیر پایگاه میراث فرهنگی خلیج فارس از او خواست تا این اتفاق را پیگیری کند و دستور مستقیم برای جلوگیری از انتقال دو سنگنگارهی ارزشمند محوطهی دهتل را صادر کند.
مرتضی حصاری – مدیر پایگاه میراث فرهنگی خلیج فارس – نیز بعد از پیگیریهای مورد نیاز در این زمینه خبر میدهد: مشکل حل شد و هر نوع اقدامی برای انتقال این دو سنگنگاره متوقف شده است.
او توضیح میدهد: پایگاه میراث فرهنگی خلیجفارس طرحی را در دستور کار دارد تا سنگنگارههای محوطهی تاریخی دهتل، به صورت یک طرح دیجیتالی آنها را بررسی کند که لازمهی انجام این کار باقی مانده همهی سنگنگارهها در محوطهی اصلی خود است.
وی با تاکید بر اینکه این طرح با همکاری پایگاه میراث فرهنگی خلیج فارس و اداره کل میراث فرهنگی استان هرمزگان در دستور کار قرار گرفته است، ادامه میدهد: کارهای مقدماتی این پروژه آغاز شده و به احتمال زیاد تصویربرداری سنگنگارههای دهتل که حدود ۵۰۰ سنگنگاره هستند، ازا ین هفته آغاز میشود.
او انجام این کار را با هدف مستندنگاری و سه بُعدی سازی این محوطهی تاریخی توسط پایگاه میراثفرهنگی خلیجفارس میداند و میگوید: برای ثبتِ این محوطهی تاریخی و باستانی در فهرست میراث ملی، نخست باید مقدمات کار انجام شود. تا کنون نیز توپوگرافی (نقشهبرداری محوطه) انجام شده است و مستندسازی یافتههای سطحی نیز انجام شدهاند. قدمت دهتل بسیار بیشتر از آن چیزی است که همه شنیدهایم.
اگر قرار بر بُرش و انتقال دو سنگنگاره به تهران بود…
محمد ناصری فرد – پژوهشگر سنگنگارههای باستانی دهتل – که در طول عمر بررسیهای مطالعاتیاش روی محوطههای تاریخی دارای سنگنگارههای باستانی سه کتاب «سنگنگارههای ایران زبان مشترک جهانی»، «سنگنگارههای ایران نمادهای اندیشه نگار»، «سنگنگارههای ایران، موزههای سنگ» تالیف کرده، قبل از دستورِ طالبیان برای جلوگیری از انتقال سنگ نگارهها به تهران، در گفتوگو با ایسنا هر نوع رفتار با این سنگنگارهی باستانی را مغایر با قوانین یونسکو میداند.
او توضیح میدهد: یونسکو تاکیدهایی برای برخورد با این نوع از سنگنگارهها دارد، مبنی بر این که «نباید روی آنها دست خیس کشید»، «نباید روی آنها راه رفت»، «نباید به آنها چیزی اضافه کرد»، «اگر امکان داشت فقط عکس بگیرید و از دیدن آن لذت ببرید» و «به هیچ نباید آنها را جابجا کرد» چون وقتی این نوع از آثار از محیط طبیعی خود کنده شده و به جای دیگری برده میشوند، عرصهی مطالعاتی آنها کور میشود.
وی پاسخ به سوالاتی مانند «علت انتخاب نقشِ نقاشی شده روی هر سنگنگاره و بررسی چرایی آن»، «چه مردمانی در این منطقه زندگی میکردهاند» و «چرا این بوم را برای زیست در نظر گرفتهاند» را در صورت باقی ماندن این نوع سنگنگارهها در جای اصلی خود میداند و تاکید میکند: قطعا آنها از منظرهای مختلف قابل تعمق و بررسی هستند، حال اگر جایشان تغییر کند، دیگر نگاه مطالعاتی و پژوهشی بر چرایی آن نیز منحرف شده و از بین میرود و دیگر نمیتوان فهمید که از منظر انسانشناسی و باستانشناسی چرا هنرمندان در هزارهای قبل این بوم را در این نقطه انتخاب کردهاند و حتی جهتی که برای کشیدن طرح خود انتخاب کردهاند فوقالعاده اهمیت دارد، مثلا در جنوب شرقی و با زاویهی شیب ۹۰ درجه.
این پژوهشگر که ۱۷ سال از عمر خود را برای بررسی سنگنگارههای ۲۴ محوطهی باستانی گذرانده است، اظهار میکند: اگر آنها جابجا شوند عرصهی مطالعاتیشان کور میشود، این بُعدی است که از منظر حقوق بینالملل بر آن تاکید شده است. از سوی دیگر وقتی قرار به جابجایی این محوطه است و آن را از دل زمین بیرون بکشیم، دیگر قرار دادن آن در جای اصلی خود محال است، یعنی هم زاویه شیب را به هم زدهایم و هم جهت آن را از بین بردهایم و دیگر نمیتوانیم سطحی که در دل زمین بوده را عینا تطبیق دهیم، حتی حالت مصنوعی پیدا میکند.
یکی از سنگنگارههای محوطه که پیشتر آسیب دیده بود
او با تاکید بر احتمالِ زیاد آسیبپذیر بودن این سنگنگاره در صورت جابجایی، بیان میکند: در همه جای دنیا اگر قرار است یک نقش – بوم را جابجا کنند، از آن کپیبرداری شده و مولاژ آن را ساخته و در نقاط دیگر نمایش میدهند، نه خود کتیبه را به هر قیمتی جابجا کنند، این اتفاق اصلا در چهارچوب جهانی نمیگنجد.
ناصری با اشاره به کپیبرداری و ساختِ مولاژ از اکثر کتیبههای تاریخی ایران در سال ۱۳۸۷ و توسط مرکز کتیبهشناسی و پژوهشکده خطِ پژوهشگاه میراث فرهنگی، اظهار میکند: هر چند ان کتیبهها را در باغ کتیبهها در کاخ نیاوران قرار دادهاند، اما متاسفانه سالهاست که مورد بیمهری قرار گرفته و در حال از بین رفتن هستند.
او جابهجا کردن کتیبههای تاریخی که در همه جای دنیا یک عرصهی علمی محسوب میشود را از بین بردن هویت و شناسنامه ملی کشور میداند و بیان میکند: کسی که به چنین عملی تاکید دارد قطعا دانشی در ان زمینه ندارد که به راحتی میتواند ضربهای جبرانناپذیر به تاریخ کشورش وارد کند.
وی یکی از مهمترین اقدامات برای معرفی سنگنگارهها با هدف ثبت ملی آنها را مستندسازی این کتیبههای باستانی، برگزاری گالریهای عکس و انجام مطالعات میدانی میداند و اظهار میکند: در شرایطی تصمیم به انتقال گرفتهاند که «سنگنگارههای دهتل علاوه بر وجوه مطالعاتی متفاوتاش، بر عکس دیگر نقاط ایران دارای جایگاهی منحصر بفرد و زیبا برای برای جذب گردشگر در ان منطقه است»
این پژوهشگر آزادِ نقاشی روی غارهای دنیا و کشور؛ نقاشیهای کشیده شده روی دیوارهی غارها و سنگنگارهها در محوطههای تاریخی ایران را از نظر پژوهشگران و باستانشناسان غیر ایرانی، «دایرهالمعارف هنری بشری» مینامند و ادامه میدهد: در این منطقه سنگهای گرد خاص طی هزاران سال در دشت پراکنده شدهاند که اطراف آن مانند تخم مرغی که روی ان دعا نوشته باشند، پر از نقش و نگار شده و هر هنرمند اثر و نگاه و باور خود را به این سنگ انتقال داده است. از سوی دیگر قسمتهایی از این سنگهای گرد در درون زمین قرار دارند و قسمتهای بزرگ و بیشتر آن در بیرون از زمین قرار گرفتهاند.
ارثیهای که بستکیها با جان و دل از آن محافظت کردند
محمود عبدالهی – فعال میراث فرهنگی بستک – نیز یکی از کسانی است که چند روز قبل و پیش از دستور معاون میراث فرهنگی کشور برای جلوگیری از انتقال سنگنگارهها به تهران در گفتوگو با ایسنا از رفتار مسوولان میراثی استان هرمزگان و شهرستان بستک برای انتقال سنگنگارهها انتقاد کرده بود.
او با تاکید بر مخالفت دهیاری و شورای اسلامی بستک برای انتقال سنگنگارهها به تهران، اظهار میکند: آنها از همان ابتدا به میراثفرهنگی اعلام کردند به هیچ عنوان اجازهی جابجایی سنگنگارهها را نمیدهند، در حالی که میراث فرهنگی استان با هماهنگی با اداره میراث بستک، یک کارشناس مرمت و یکسری ابزارآلات به بستک انتقال دادند تا سنگنگاره را جدا کرده و منتقل کنند، اما در همان زمان نیز مردم اجازه نداده و به میراث فرهنگی گفتند این سنگهای تاریخی ارزش سایت ما هستند.
وی با بیان اینکه وقتی شورا و دهیاری به میراث فرهنگی اعلام کرد که «مردم اجازه این کار را نمیدهند»، مسوول میراث فرهنگی بستک گفت: «در هر صورت ما این سنگها را میبریم. این اتفاق میافتد. همه مجوزها گرفته شده و دولت اگر شده به زور این ها را میبرد و حتی به زور یگان ویژه.»!
وی ادامه میدهد: به رییس میراث فرهنگی بستک گفتم که «اگر اهالی بستک اجازه ندهند، شما چکار میکنید؟ اهالی ما چندین سال است از این محوطه حفاظت میکنند و همه نظارهگر هستند و نمیگذارند یک تکه سنگ نیز از این اثر جدا شود» اما او گفت؛ «دولت از تمام ابزارهای خود استفاده میکندو این را میبرد، باید ببرد»
عبدالهی با اشاره به صحبتهای رییس میراث بستک با وی و دیگر مخالفانِ جابجایی سنگنگارهها، که گفته بود؛ «این در روند ثبت ملی کمک میکند» میگوید: به وی گفتم «چرا این روند برای گنبدهای نمکی بستک رخ نداد، کدام کنبد نمکی بستک را به تهران بردند تا ان محوطه را ثبت ملی کنند.»
او ادامه میدهد: این سوال برای مردم بستک مطرح است که اگر قصد این کار را چه برای نمایش در نمایشگاه دریانوردی وچه معرفی برای ثبت ملی دارند، «چرا مولاژی از ان تهیه نمیکنند و به موزه ملی منتقل نمیکنند تا گردشگر ببیند و برای دیدن اصل آنها به دهتل بیاید»
عبدالهی همچنین به گفتوگوی رییس شورا و مرمتگری که برای انتقال سنگنگاره به بستک رفته بود اشاره میکند و میگوید: رییس شورای اسلامی بستک به وی تاکید داشت که «ما اجازهی چنین کاری نمیدهیم»، اما او گفت « مگر متعلق به پدر شماست که اجازه نمیدهید» رییس شورا نیز پاسخ داد که «این آثار متعلق به مردم دهتل است»
به گزارش خبرنگار مهر، از یک سال پیش تا کنون شهرداری کاشان با مشارکت بخش خصوصی در خیابان باب الحوائج رو به روی بازار تاریخی و بین دو خانه تاریخی و ثبت ملی شده مقدم و وثقی پارکینگی را احداث کرده است ولی این گودبرداری برای ساخت پارکینگ که به زعم فعالان میراث فرهنگیغیر اصولی انجام گرفته موجب ترک های عمیق به خانه تاریخی مقدم شده است. همچنین این گودبرداری موجب تخریب یکی از اتاق های این خانه نیز شده که با پیگیری های مختلف فعالان میراث فرهنگی ، کارشناسان حفظ و احیای بناهای تاریخی و یگان حفاظت از میراث فرهنگی این عملیات چندین بار متوقف شده ولی دوباره به کار خود ادامه داده است.
حفر چاهک برای مقاوم سازی بنا در روز ۲۲ آبان ماه نیز به دلیل جانمایی نامناسب موجب شده تا سقف زیرزمین خانه شکاف بردارد. علی کاشانی مرمت گر خانه های تاریخیمی گوید: پیگیری های ما از میراث فرهنگی نشان داده که اصلا این طرح تاییدیه میراث فرهنگی را هم نداشته است. ضمن اینکه فعالیت های انجام گرفته موجب شده تا ترک های فعالی نیز در این خانه ایجاد شود و بنیان آن خانه را متزلزل تر کند.
این خانه که با شماره ۲۴۴۵۳ در سال ۱۳۸۷ به فهرست میراث ملی اضافه شده است، متعلق به دوره قاجار بوده و دارای معماری خشتی است. یکی از کارشناسان دادگستری نیز در جریان بازدید از این خانه به شورای حل اختلاف کاشان این طور گزارش داده است که:
شهرداری کاشان با گودبرداری برای ایجاد پارکینگ در مجاورت خانه و تراشیدن دیوار آن باعث فروریختن دیوار اتاق ضلع جنوب شرقی شده است و هم اکنون دیوار اتاق با بلوک سیمانی را مسدود کرده و همچنین اقدامات شهرداری با گودبردای و تراشیدن دیوار شرقی باعث تزلزل بنیان در ارکان این بنای تاریخی و ایجاد ترک های فعال دیوار و بادگیر منحصر به فرد آن شده که فرریختن بخش هایی از این خانه با ادامه روند گودبرداری اجتناب ناپذیر و این خانه تاریخی ویران خواهد شد.
بنابراین با توجه به این موضوع و تخریب هایی که در اتاق های ضلع جنوب شرقی و دیوار خشتی به طول ۱۵/۳۰ ارتفاع ۶/۲۰ متر که در مجاورت گودبرداری بوده و بخش هایی از خانه دچار آسیب زیادی شده است؛ زیرا متزلزل شدن دیوار مذکور باعث نشست پی و تزلزل در دیوارهای باربر آن شده است که حاصل آن ترک های فعال در جرزها و سقف در ضلع جنوبی بناست. از این رو امکان مرمت آن وجود ندارد و باید به طور کامل بازسازی شود. ضمن اینکه عمل انجام شده به ارزش های تاریخی خانه مقدم نیز آسیب وارد کرده است.
این کارشناس دادگستری همجنین مبلغ ۳۰۰ میلیون تومان را نیز برای آسیب به بنا به عنوان خسارت برآورد کرده است که شامل مواردی از جمله بازسازی دیوار شرقی، بازسازی کامل جرزها و … است.
