برچسب: تیم ملی

به گزارش خبرنگار مهر، هیات رئیسه سازمان لیگ فوتبال عربستان روز گذشته به صورت تصویری جلسه ای را برگزار کرد تا درباره سرنوشت قرارداد باشگاه ها با بازیکنان و مربیان به خاطر تعطیلی مسابقات فوتبال تصمیم گیری کند.

طبق اعلام روزنامه «الشرق الاوسط» عربستان، سازمان لیگ فوتبال این کروش به باشگاه ها توصیه کرده است که برای کاهش ۵۰ درصدی قراردادها، با بازیکنان و مربیان وارد مذاکره شوند.

خسارت های مالی سنگین به باشگاه ها و تلاش برای جلوگیری از ورشکستگی آنها در دوران کرونا، از جمله دلایل توصیه سازمان لیگ فوتبال عربستان عنوان شده است.

مهر نوشت: در حالی که گفته می شود استقلال در آستانه واگذاری به بخش خصوصی قرار دارد، کمپ تمرینی این تیم به دارایی های آن اضافه شد.

مهر نوشت: در حالی که گفته می شود استقلال در آستانه واگذاری به بخش خصوصی قرار دارد، کمپ تمرینی این تیم به دارایی های آن اضافه شد.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، سایت «milligazete» ترکیه اعلام کرد: علی کوچ، رئیس باشگاه فنرباغچه در ادامه تلاش این باشگاه برای انتخاب سرمربی جدید تماسی تصویری با مارک ویلموتس، سرمربی سابق تیم ملی فوتبال ایران داشته است.

ویلموتس سابقه هدایت تیم‌های ملی فوتبال بلژیک، ساحل عاج و ایران را دارد و بعد از جدایی از تیم ملی ایران، هدایت تیمی را قبول نکرده است. تیم فنرباغچه، اللهیار صیادمنش مهاجم ۱۸ ساله ایرانی را در اختیار دارد.

۲۵۶ ۴۳

کارلوس کی‌روش بیانیه‌ خود را به زبان فارسی منتشر کرد و یک کاربر ایرانی با این موضوع شوخی کرد.

این کاربر کی‌روش با مرحوم مرتضی پاشایی مقایسه کرد و نوشت: «وقتی بعد از این همه مدت بیانیه‌ فارسی می‌دی یاد مرتضی پاشایی میفتم که هنوز دارد آهنگ می‌ده بیرون.»

کی‌روش سال گذشته و پس پایان جام ملت‌های ۲۰۱۹، ایران را ترک کرد و سرمربی تیم ملی کلمبیا شد.

۲۵۵ ۴۱

به گزارش ایسنا، روزنامه اعتماد نوشت: «اسفند ماه سال گذشته، وقتی که بحران کرونا در حال جهانی شدن بود و زمزمه تعطیلی لیگ‌های فوتبال و لیگ قهرمانان اروپا و حتی تعویق جام ملت‌های اروپا به گوش می‌رسید، بسیاری از فوتبالدوستان جهان عزا گرفته بودند که اگر چنین شود، چه شود! ولی واقعیت این است که همه لیگ‌های معتبر فوتبال اروپا تعطیل شدند و یورو ۲۰۲۰ هم یک سال به تعویق افتاد و آب از آب تکان نخورد. در واقع به نظر می‌‍رسد ما آدم‌ها بنده عادات‌مان هستیم. به چیزی عادت می‌کنیم و در این گمان درمی‌غلتیم که اگر آن چیز نباشد، واویلا خواهد شد. اگر چه از قدیم هم گفته‌اند ترک عادت موجب مرض است، ولی جهان اکنون بر مداری می‌گردد که بود و نبود فوتبال اهمیت چندانی برای بسیاری از مردم دنیا ندارد. در چنین شرایطی، باشگاه‌های بزرگ دنیای فوتبال هم از اکثر منابع درآمدی خودشان محروم شده‌اند. بلیت‌فروشی و حق پخش تلویزیونی و تبلیغات و آگهی را لولو برده است! اگر تا مدت مدیدی اوضاع چنین باشد، طبیعی است که کفگیر ته دیگ می‌خورد و دیگر پرداخت دستمزدهای نجومی به ستارگان فوتبال توجیهی نخواهد داشت.

مطابق برآورد ترنسفر مارکت، ارزش کیلیان امباپه در سال جاری ۱۸۰ میلیون دلار است. رحیم استرلینگ و نیمار هم ۱۲۸ میلیون دلار می‌ارزند. سادیو مانه و محمد صلاح ۱۲۰ میلیون دلار، لیونل مسی نیز ۱۱۲ میلیون دلار. حقوق ماهیانه و دستمزد سالانه و کلا هزینه‌های برخورداری از چنین بازیکنانی قاعدتا ارقام چشمگیری است. اما این ارقام چشمگیر چرا پرداخت می‌شوند؟ لابد چون مردم به فوتبال علاقه دارند. ولی آیا در غیاب چنین ارقامی، علاقه مردم به فوتبال فروکش می‌کند؟ بدیهی است که نه. اینتر در سال ۱۹۵۹ می‌خواست پله را یک میلیون دلار بخرد. در آن دوران، ستاره‌های بزرگی مثل دی‌استفانو و پوشکاش و ریموند کوپا و ژوست فونتن و دی‌دی و واوا و زیتو و گارینشا و بابی چارلتون و بابی مور و بسی بازیکن باکیفیت دیگر در جهان فوتبال خوش می‌درخشیدند و مردم از تماشای بازی‌های‌شان لذت می‌بردند اما قیمت هیچ یک از این ستاره‌ها به گرد پای قیمت بازیکنی نه چندان تراز اول، مثل سادیو مانه، نمی‌رسید. یوهان کرایف در تاریخ فوتبال صد پله بالاتر از رحیم استرلینگ است ولی پولی که باشگاه‌های فعلی باید بابت برخورداری از رحیم استرلینگ بپردازند، قابل مقایسه نیست با پولی که بارسلونا موقع خرید کرایف به آژاکس پرداخت. در واقع باید گفت که سرمایه‌داری خر خوبی سوار شده است! یعنی سرمایه‌داری بر گرده فوتبال نشسته و در حال پیشروی است. سرمایه‌دار در پی آن است که سرمایه‌اش سود بدهد وگرنه محال است در دنیای فوتبال سرمایه‌گذاری کند.

همین نکته به ظاهر کوچک ولی اساسی، یعنی سود دادن سرمایه، موجب می‌شود دنیای فوتبال بر مدار خاصی بگردد. در این مدار خاص، مشتری‌یابی نقش ویژه‌ای پیدا می‌کند. نام دیگر مشتری‌یابی، توسعه فوتبال است. وقتی فیفا از توسعه فوتبال حرف می‌زند، منظورش این است باید مردمان بی‌علاقه به فوتبال را به این ورزش علاقه‌مند کنیم. اما واقعا چرا باید این طور شود؟ مردم هندوستان علاقه‌ای به فوتبال ندارند؛ مردم چین هم. چرا باید فیفا بکوشد بلکه در دو دهه آینده، آن همه هندی و چینی مشتاق و مشتری فوتبال شوند؟ طبیعتا چون فیفا دنبال پول بیشتر است. حامیان مالی فیفا هم. پس با هدف رسیدن به پول بیشتر و در واقع رسیدن به سود، سرمایه‌گذاری‌های کلانی صورت می‌دهند تا نیاز در جمع انبوهی از مردم کره زمین ایجاد شود که تعدادشان نزدیک به ۳ میلیارد نفر است. اما اگر منطق سرمایه را کنار بگذاریم، جا دارد بپرسیم چرا باید ۳ میلیارد نفر را نیازمند چیزی کنیم که تا دیروز فارغ از آن بودند؟ کار مردم چین و هند بدون فوتبال لنگ نبوده است. آنها بدون فوتبال هم می‌توانند خوش باشند. پس چرا باید خوشی آنها را گره بزنیم به فوتبال؟ چون نهایتا قرار است آدم‌هایی را که اکثر آنها نه دانایی و نه اخلاق در خوری دارند، به عنوان بازیکن فوتبال با قیمت‌های گزاف بخریم و بفروشیم؟ آیا وقتی که فوتبالیست‌ها این قدر نمی‌ارزیدند، فوتبالدوستان دنیا از فوتبال لذت نمی‌بردند؟

در برزیل دهه ۱۹۲۰ مردم عاشق فوتبال بودند. در زمین‌های خاکی جمع می‌شدند و از بازی یا تماشای بازی فوتبال لذت می‌بردند. سال‌هاست که مردم سوئد و اسکاتلند از فوتبال لذت می‌برند ولی لیگ فوتبال این دو کشور، به دستمزدهای نجومی و بی‌منطق آلوده نشده است. در شهرهای کوچک سوئد و ایسلند و نروژ، مردم فوتبالدوست هر یکشنبه در ورزشگاه حضور پیدا می‌کنند و از تماشای بازی تیم محبوب‌شان لذت می‌برند و آخر هفته دلنشینی را تجربه می‌کنند آمیخته به هیجان و شادی و یا اندوهی که سرشتی فانتزی دارد و جانگذار و ویرانگر نیست. حداکثر افسوسی است بابت گل نشدن ضربه فلان بازیکن. بنابراین سیستمی که در پی ارتقای قیمت بازیکنان بزرگ فوتبال به ارقامی بالای ۱۰۰ میلیون و ۲۰۰ میلیون دلار است، دغدغه‌اش نه لذت بردن مردم از فوتبال که کسب سود بیشتر از این بازی زیباست. اما این سود بیشتر لزوما به بازی‌های زیباتر ختم نمی‌شود. هیچ دلیلی ندارد که بگوییم بازی‌های بارسلونا و رئال مادرید و اتلتیکو مادرید و بایرن مونیخ در فاصله ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰، زیباتر از بازی‌های آژاکس و بایرن مونیخ در فاصله ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵ است. مردم شرق اروپا در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ از تماشای بازی تیم‌هایی مثل دینامو کی‌یف و استوا بخارست لذت می‌بردند. با پول کمتر هم می‌توان لذت فوتبال را تجربه کرد. چه لذت بازی و چه لذت تماشا.

در دهه ۱۳۶۰، مردم ایران آشکارا بیش از امروز دوستدار فوتبال بودند و از تماشای بازی‌های استقلال و پرسپولیس در جام باشگاه‌های تهران و نیز بازی تیم‌هایی مثل ملوان و شاهین اهواز در جام حذفی لذت می‌بردند. در حالی که رفاه ستاره‌های بزرگ فوتبال ایران در آن دوران، به هیچ ‌وجه حتی قابل مقایسه با بازیکنان درجه دوم فوتبال ایران در این ایام نبود. سطح زندگی عبدالعلی چنگیز و ناصر محمدخانی و شاهرخ بیانی در آن زمان، چندان بالاتر از سطح زندگی مردم عادی نبود. ولی الان سطح رفاه شهروندان عادی هزار درجه پایین‌تر از رفاه فرهاد مجیدی و مهدی رحمتی و علیرضا بیرانوند و جلال حسینی و امیر قلعه‌نویی است.

آن روزها حتی خواندن گزارش بازی‌های مهم فوتبال در مجلات ورزشی نیز لذتبخش بود. خوشایندی مطالعه گزارش یک بازی مهم فوتبال در مجلات دنیای ورزش و کیهان ورزشی، گاه حتی از تماشای ال‌کلاسیکو در روزگار کنونی هم بیشتر بود. اما وقتی که در پی آن باشیم که تسمه از گرده فوتبال بکشیم و زمین سرمایه‌داری لجام‌گسیخته را با آن به ‌تمامی شخم بزنیم، کارمان به اسراف در لذت‌جویی کشیده می‌شود و نهایتا به اینجا می‌رسیم که تماشای ال‌کلاسیکو هم چنگی به دل‌مان نمی‌زند.

یکی از فواید شیوع کرونا، اتفاقا همین جمع شدن بساط فوتبال فوق حرفه‌ای و سوپرسرمایه‌دارانه در کشورهای پیشرفته دنیاست. در واقع کرونا توی سر مال می‌زند ولی این کار نه به معنای دور شدن از انصاف، بلکه به معنای منصفانه‌تر شدن شرایط است. یعنی کاهش قیمت‌ کالاهایی که قیمت‌شان بدون دلیل موجه متورم شده بود و بیش از حد بالا رفته بود. کاهش ارزش بازیکنان در بازار نقل و انتقالات، می‌تواند یکی از پیامدهای مثبت ظهور کرونا در دنیای فوتبال باشد. این امر برای مالکان و مدیران باشگاه‌های بزرگ مصیبت‌بار است ولی نهایتا به سود روح فوتبال در دنیای امروز است؛ به ویژه اگر این وضع دوام آورد و پس از رخت بر بستن کرونا از دنیای فوتبال، یک‌شبه همه ‌چیز به وضع سابق بازنگردد. دست‌ کم کرونا می‌تواند تلنگری باشد برای بسیاری از اهالی فوتبال؛ تلنگری برای اندیشیدن به این دو سوال اساسی: توسعه سرمایه‌دارانه فوتبال در دنیا مهم‌تر است یا لذت فوتبال؟ آیا ستاره‌های فوتبال واقعا این قدر می‌ارزند؟»

به گزارش خبرنگار مهر، مهدی طارمی مهاجم ایرانی تیم فوتبال ریوآوه پرتغال بعد از درخشش در این تیم در سال اول حضورش در فوتبال اروپا مورد توجه دیگر تیم های پرتغالی و اروپایی قرار گرفته است.

طارمی که از تیم الغرافه قطر راهی ریوآوه شد، موفق شده در این تیم پرتغالی ۱۱ بار گلزنی کند و حالا تیم هایی مثل اسپورتینگ لیسبون و بنفیکا در صف اول خرید مهاجم ایران قرار دارند.

«دیگو آمادو» بازیکن پیشین تیم اسپورتینگ لیسبون که با طارمی در تیم الغرافه همبازی بوده است، از حضور این مهاجم در تیم اسپورتینگ استقبال کرد و کیفیت طارمی را بهتر از مهاجمان فعلی اسپورتینگ دانست.

آمادو گفت: طارمی یکی از بهترین گلزنان لیگ پرتغال است و نسبت به سایر مهاجمان فعلی اسپورتینگ برتری دارد. اگر یک بازیکن بتواند در ریوآوه این تعداد گل بزند، در اسپورتینگ چه کار می کند؟

بازیکن پیشین اسپورتینگ با بیان اینکه به کیفیت بالای طارمی شک ندارد، افزود: طارمی پتانسیل بالایی دارد. او در حرکاتش باهوش و از نظر جسمی هم قدرتمند است. یکی از مزیت انسان ها سئوال پرسیدن آنها است. طارمی متواضع است و دوست دارد که چیزهای جدیدی یاد بگیرد.

آمادو در ادامه تمجید خود از مهاجم ایران تصریح کرد: طارمی قبل از حضور در ریوآوه پیشنهادات مالی بیشتری داشت اما ابتدا می خواست در پرتغال پیشرفت کند. این مسئله کیفیت انسانی را هم نشان می دهد.

به گزارش خبرنگار مهر و به نقل از سایت «milligazete» ترکیه، «علی کوچ» رئیس باشگاه فنرباغچه در ادامه تلاش این باشگاه برای انتخاب سرمربی جدید تماسی تصویری با مارک ویلموتس سرمربی سابق تیم ملی ایران داشته است.

ویلموتس سابقه هدایت تیم های ملی فوتبال بلژیک، ساحل عاج و ایران را در کارنامه اش دارد و بعد از جدایی از نیمکت ایران، تاکنون هدایت تیمی را قبول نکرده است.

تیم فنرباغچه اللهیار صیادمنش بازیکن ایران را در اختیار دارد.

فدراسیون فوتبال ایران تا ساعاتی دیگر به طور کامل درباره پاداش جنجالی کی‌روش شفاف‌سازی خواهد کرد.

عملکرد مربیان خارجی‌ ۱۰سال اخیر تیم ملی/«تجربه»لقمه آماده والیبال

به گزارش خبرنگار مهر، تعویق المپیک توکیو و نداشتن برنامه مشخص برای تیم ملی، بهترین فرصت را برای فدراسیون والیبال فراهم کرد تا قرارداد با ایگور کولاکوویچ را فسخ کند. پس از انتشار خبر فسخ قرارداد کولاکوویچ در خبرگزاری مهر، این پرسش مطرح شد که گزینه جانشینی وی باید چه ویژگی هایی داشته باشد و فدراسیون والیبال باید دنبال کدام مربی برود؟

حضور ایگور کولاکوویچ، سرمربی مونته نگرویی در نیمکت تیم ملی انتقادات بسیاری به همراه داشت و بسیاری از کارشناسان بار فنی کولاکوویچ را در حد و اندازه‌های ملی پوشان نمی‌دانستند. شخصیت و اخلاق یکی از ویژگی‌های بارز مرد آرام مونته نگرویی بود که در ذهن مردم و رسانه نقش بسته بود اما این خصوصیت نیز پس از کسب سهمیه المپیک با نشان دادن «هیس» از سوی کولاکوویچ به منتقدانش از بین رفت تا والیبال ایران با خیالی آسوده از سرمربی خود خداحافظی کند.

جبار قوچان نژاد در گفتگو با خبرنگار مهر درباره فسخ قرارداد با کولاکوویچ گفت: فسخ قرارداد با ایگورکولاکوویچ به نفع والیبال ایران است. امیدوارم بتوانیم بدون دادن خسارت این قرارداد را فسخ کنیم. کولاکوویچ نیز به اندازه کافی از والیبال ایران گرفته است. امیدوارم که برای فسخ قرارداد محبت کند.

انتخاب جایگزین برای کولاکوویچ یکی از چالش‌های جدی فدراسیون والیبال است. ولاسکو، کواچ، لوزانو و کولاکوویچ مربیان یک دهه آخر بودند که هدایت ملی پوشان را بر عهده داشتند و حضور این مربیان تجربه خوبی را برای فدراسیون رقم زد و باید دید تا چه اندازه از این تجربیات برای بهترین انتخاب استفاده خواهد شد. در ادامه به برخی از ویژگی‌های مثبت و منفی مربیان یک دهه والیبال ایران از حضور ولاسکو که یکی از پرافتخارترین مردان والیبال جهان به شمار می‌رود تا کولاکوویچ مرد ناتوان در مدیریت تیم ملی پرداخته‌ایم.

ولاسکو؛ مرد اسطوره‌ای
خولیو ولاسکو چهره نام آشنا والیبال ایران بود که سال ۲۰۱۱ هدایت تیم ملی را برعهده گرفت. ولاسکو برای نخستین بار تیم ملی والیبال ایران را بر بام قاره آسیا قرار داد تا ترس بر اندام حریفان آسیایی بیاندازد و پایان سیطره حریفان آسیایی را رقم بزند. ولاسکو همچنین برای نخستین بار تیم ملی ایران را، راهی مسابقات لیگ جهانی کرد. راه یابی به رقابت‌های مهم و معتبر قهرمانی جهان نیز یکی دیگر از دستاوردهای مرد آرژانتینی برای والیبال ایران بود.

به اذعان کارشناسان والیبال، ولاسکو علی رغم دانش به روز والیبال، روانشناس خوبی بود و به خوبی بازیکنان را آنالیز مدیریت می‌کرد.

محمد محمد کاظم، ملی پوش اسبق تیم ملی والیبال درباره دلیل موفقیت ولاسکو به مهر گفت: نخستین ویژگی که مربی خارجی برای کمک به تیم ملی والیبال ایران باید داشته باشد مدیریت است. ولاسکو اگر در والیبال ایران موفق بود به دلیل مدیریت قوی اش بود. او تیم ملی را از نظر انضباطی و تمرینی سر و سامان داد. ولاسکو در تورنمنت‌های مختلف تغییر و تحول بسیاری در تیم ایجاد می‌کرد. تمام بازیکنان را مدیریت و استفاده می‌کرد و در هر تورنمنت ۳ یا ۴ بازیکن را تغییر می‌داد. اینها به خاطر مدیریت خوب ولاسکو بود. او تمام بازیکنان را به صورت چرخشی در بدنه تیم ملی استفاده می‌کرد و هیچ بازیکنی نمی‌دانست که در تورنمنت بعدی صد درصد در تیم فیکس خواهد بود یا نه. او در واقع همه را در «آب نمک» نگه می‌داشت. ولاسکو از نظر مدیریتی طوری بود که بازیکنان حرفش را می‌خواندند و از او اطاعت می‌کردند اما این نقطه ضعف بزرگی برای کولاکوویچ بود.

کواچ؛ مرد مرموز
اسلوبودان کواچ پس از جدایی ولاسکو، مرد اسطوره‌ای در سال ۲۰۱۴ هدایت تیم ملی والیبال ایران را بر عهده گرفت. کواچ نیز موفقیت‌های چشم گیری برای والیبال ایران به دست آورد. رقابت‌های لیگ جهانی ۲۰۱۴ نخستین آزمون کواچ با تیم ملی بود. تیم ملی در این رویداد برای نخستین بار موفق به شکست تیم قدرتمند برزیل شد تا آوازه والیبالیست‌های ایرانی کم کم در جهان طنین انداز شود.

پس از کسب عنوان چهارمی در لیگ جهانی تیم ملی راهی مسابقات مهم قهرمانی جهان شد. کواچ در این مسابقات نیز موفق شد تیم ملی را با صعود سیزده پله‌ای در جایگاه ششم رقابت‌های قهرمانی جهان قرار داد تا یکی از بهترین نتایج برای والیبال ایران رقم بخورد و بازتاب زیادی در جهان داشته باشد.

بازی‌های آسیایی اینچئون سومین آزمون بزرگ کواچ و شاگردانش بود که در نهایت طلای بازی‌های آسیایی برای تیم ملی والیبال ایران ثبت شد و این طلا نیز یکی از نخستین‌ها بود که کواچ برای والیبال ایران به ارمغان آورد. سال پرفروغ ۲۰۱۴ برای والیبال ایران و کواچ در سال ۲۰۱۵ ادامه دار نبود و کواچ در مسابقات لیگ جهانی ۲۰۱۵ چندان موفق نبود و در جام جهانی ۲۰۱۵ نیز با چهار پله سقوط در رده هشتم مسابقات قرار گرفت تا موج انتقادات به عملکرد او بالا گیرد. البته شائبه‌هایی درباره اختلاف کواچ و بازیکنان در جام جهانی شکل گرفت و شاید یکی از دلایل ناکامی کواچ همین اختلافات بود. در نهایت کواچ که قرارداد سه سالِ با تیم ملی داشت از هدایت تیم ملی در سال ۲۰۱۵ برکنار شد. شاید برکناری کواچ عجولانه م مرموز بود!

کواچ از جمله مربیانی به شمار می‌رفت که دانش فنی و اطلاعات به روزی از والیبال داشت اما روانشناس خوبی نبود و در شرایط حساس نمی‌توانست تیم را هدایت کند. کواچ اقتدار و مدیریت لازم را نداشت و شاید همین دلیلی بر ایجاد شائبه اختلاف او با بازیکنان شد. اگر کواچ در مدیریت قوی عمل می‌کرد قطعاً ادامه دار راه ولاسکو در والیبال ایران می‌شد.

لوزانو؛ تاریخ سازی مرد کوتاه قامت برای بلند قامتان
پس از برکناری کواچ، رائول لوزانو بر نیمکت تیم ملی والیبال ایران نشست. لوزانو موفق شد والیبال ایران را پس از ۵۲ سال راهی المپیک کند و این بزرگ‌ترین دستاورد مرد کوتاه قامت برای بلندقامتان بود. لوزانو با کسب مقام پنجمی در المپیک ریو و با پایان قراردادش از تیم ملی والیبال ایران جدا شد. لوزانو در مقایسه با ولاسکو و کواچ مربی میانه بود. او نه بار فنی چندان خوبی داشت و نه اقتدار مدیریتی ولاسکو را داشت.

کولاکوویچ؛ روند صعود را ادامه نداد
پس از لوزانو، ایگور کولاکوویچ هدایت تیم ملی والیبال ایران در سال را ۲۰۱۷ بر عهده گرفت. پس از درخشش تیم ملی در آسیا، راه یابی به مسابقات قهرمانی جهان و کسب سهمیه المپیک به همراه مربیان خارجی گذشته خود انتظارات از کولاکوویچ بالا بود و هواداران، اصحاب رسانه، کارشناسان و اهالی والیبال در انتظار درخششی تازه برای والیبال ایران بودند اما کولاکوویچ تنها موفق به کسب مدال برنز مسابقات قاره‌ای جهان برای ایران شد و در مسابقات کسب سهمیه المپیک نیز در جدال با رقبای جهانی ناکام ماند تا جواز حضور در المپیک را در رقابت با حریفان آسیایی برای تیم ملی کسب کند.

کولاکوویج موفق نشد روند رو به صعود تیم ملی را ادامه دهد و انتقادات بسیاری را به همراه داشت. او حتی در استفاده از جوانان ناکام بود. شیوع ویروس کرونا و تعویق المپیک برگ برنده‌ای برای والیبال ایران شد تا پرونده کولاکوویچ را تمام شده بدانیم.

کارشناسان معتقد هستند کولاکوویچ نه بار فنی برای والیبال ایران داشت و نه مدیریت خوبی داشت تا باعث افول تیم ملی شود.

والیبال ایران برای موفقیت به یک مربی تمام عیار مانند ولاسکو نیاز دارد، مربی که علاوه بر دانش، آگاهی و اطلاعات به روز والیبالی دارای اقتدار مدیریتی بود و به خوبی تیم را هدایت می‌کرد. بنابراین فدراسیون والیبال برای درخشش دوباره بلندقامتان خود باید به دنبال جذب گزینه‌ای باشند که بتواند علی رغم بار فنی، آگاهی و دانش روز والیبال دنیا، مدیر توانمند و روانشناس خوبی باشد تا بتواند از پتانسیل والیبال ایران به خوبی استفاده کنند. ولاسکو گزینه‌ای بود که علاوه بر بار فنی، مدیریت خوبی نیز بر بازیکنان داشت و شاید اگر کواچ نیز مدیریت خوبی بر روی بازیکنان داشت او نیز می‌توانست به کارش با تیم ملی ادامه دهد.

تیم ملی با درخشش جوانانی مانند سعید معروف، محمد موسوی، امیر غفور، مهدی مهدوی و … روزهای طلایی والیبال ایران را رقم زدند و حال روزهای پایانی دوران بازیگری خود را طی می‌کنند و شاید المپیک توکیو آخرین حضور نسل طلایی باشد. چه بهتر فدراسیون با به خدمت گرفتن مربی بزرگ در حد نام والیبال ایران و بازیکنان زمینه را برای درخشش نسل طلایی در المپیک توکیو فراهم کند تا پایانی خوش برای والیبال ایران در المپیک رقم بخورد.