برچسب: ایمپلنت

محققان سرعت شنای طبیعی عروس دریایی را حدود سه برابر افزایش دادند

به گزارش پایگاه اینترنتی ساینس الرت، به علاوه محققان تنها با اعمال اندکی نیروی خارجی و دو برابر کردن تلاش متابولیک این جاندار توانستند به این هدف دست یابند.

آن‌ها خاطر نشان کردند که این ربات بیوهیبریدی از ۱۰ تا ۱۰۰۰ برابر نیروی خارجی کمتر در جرم نسبت به سایر ربات‌های آبی که گزارش شده‌اند، استفاده می‌کند.

البته این حقیقت وجود دارد که برخی وسایل نقلیه زیردریایی می‌توانند بسیار سریعتر از یک ستاره دریایی تردد کنند اما تا کنون ربات‌هایی که تلاش می‌کنند رفتار ستاره دریایی را تقلید کنند، به مقدار زیادی انرژی نیاز دارند و معمولا به یک منبع انرژی خارجی متصلند.

اما محققان اکنون نشان داده‌اند که می‌توانند توان شنا کردن ستاره دریایی را بدون صرف هزینه غیرضروری برای متابولیسم و یا سلامتی این موجودات افزایش دهند.

نکته اصلی این مرحله کوچک اما مهم، یک کنترل کننده شنا قابل حمل میکروالکترونیکی است که در صورت اتصال به یک عروس دریایی می‌تواند امواج پالس ایجاد کرده و انقباضات عضلات را تحریک کند.

محققان با استفاده از این فناوری موفق شدند سرعت حرکت عروس دریایی را تا رسیدن به نقطه مطلوب افزایش دهند و آن دستیابی به حداکثر سرعت با حداقل بازده انرژی است. آن‌ها موفق شدند سرعت حرکت این موجود دریایی را ۲.۸ برابر از سرعت شنای طبیعی آن سریعتر کنند.

محققان امیدوارند که فعالیت آن‌ها به ابداع وسایل نقلیه زیردریایی با سرعت حرکت سریعتری منجر شود که بتواند روزی برای مدت زمان طولانی تری به اکتشاف بپردازد.

آن‌ها خاطر نشان کردند که با تنظیمات بیشتر این امکان وجود دارد که بتوانند از ستاره دریایی واقعی برای مطالعه گوشه‌های دور اقیانوس استفاده کنند؛ مشابه روشی که در حال حاضر از پستانداران برچسب دار استفاده می‌کنند.

به‌علاوه از آن‌جایی که، ستاره‌های دریایی کیسه شنا ندارند، آن‌ها می‌توانند در اعماق ۳ هزار و ۷۰۰ متری اقیانوس شنا کنند. تنها لازم است که دستگاه‌های میکروالکترونیک را برای تحمل این فشار زیاد سخت تر کرد.

محققان می گویند، از آن‌جایی که ستاره دریایی بطور طبیعی در آب‌های دریا با درجه شوری، درجه حرارت، غلظت اکسیژن و عمق های متفاوت از جمله عمق ۳ هزار و ۷۰۰ متری یا عمیق‌تر یافت می شوند، این احتمال وجود دارد که این ربات‌های بیوهیبریدی را بتوان در اقیانوس‌های سراسر جهان مستقر کرد.

این مطالعه در نشریه Science Advances منتشر شده است.

تولید یک ماده جدید با قابلیت جایگزینی با بافت‌های بدن انسان

به گزارش پایگاه خبری ساینس دیلی، با توجه به پیشرفت علم پزشکی در زمینه پیوند بافت و اعضا، همواره نیاز به بافت‌های سازگار با قابلیت جایگزینی با بافت‌های طبیعی وجود دارد.

موادی که در حال حاضر استفاده می‌شوند معمولا سازگار زیادی با بدن ندارند و ممکن است توسط بدن پس زده شوند. از طرفی برخی محصولات مانند بوتاکس سمی هستند و می‌توانند مضراتی به همراه داشته باشند.
به این منظور محققان دانشگاه چالمرز سوئد موفق به توسعه نانوساختاری شده‌اند که قابلیت ایمپلنت در بدن انسان را دارد. ماده اولیه این ساختار نوعی پلمیر به نام پلکسی گلس است که با بدن سازگاری بالایی دارد. محققان در مرحله اول احتمال می‌دادند بتوانند این ماده را جایگزین بافت‌های استخوانی معیوب کنند. پس از تغییر ساختار و آرایش این پلیمر توسط فناوری نانو، محققان در کمال تعجب دریافتند که این ماده بسیار انعطاف‌پذیر بوده و خاصیت ارتجاعی دارد و می‌تواند مصارف دیگر غیر از استخوان داشته باشد. از طرفی این ماده می‌تواند به گونه‌ای مهندسی شود که خاصیت ضدباکتریایی داشته باشد.
محققان، جراحی پلاستیک، ترمیم غضروف و سایر بافت‌ها را با این نانوساختار جدید امکان‌پذیر می‌دانند. از طرفی با ترکیب با داروهای مختلف می‌توان در این ساختار خاصیت ضد التهابی ایجاد کرد.
این ماده می‌تواند هم به صورت تزریق میان بافتی وارد بدن شود و هم ماده اولیه برای ساخت بافت‌های مختلف با استفاده از چاپگر سه‌بعدی باشد.
نتایج این مطالعه در نشریه ACS Nano منتشر شده است.