برچسب: اماکن دیدنی

دیوار بزرگ باستانی گرگان که در استان گلستان واقع شده، به عنوان طولانی‌ترین اثر معماری ایران باستان و دومین دیوار تاریخی بلند در قاره آسیا پس از دیوار چین (به طول ۶ هزار کیلومتر) با ۲۰۰ کیلومتر طول از ساحل دریای خزر واقع در شمال گمیشان شروع و بعد از طی مسیر در امتداد گرگان‌رود تا حوالی پارک ملی گلستان در شهرستان کلاله امتداد دارد.

مار سرخ

 دیوار دفاعی گرگان در بین اهالی منطقه به “مار سرخ” هم مشهور است. علت نام‌گذاری آن استفاده از آجرهای سرخ در قسمت میانی دیوار است. به عقیده کارشناسان این دیوار نیز همانند دیوار چین به منظور دفاع از مرزهای کشور و برای مقابله در برابر نفوذ دشمنان ساخته شده است. جالب اینجاست که برای این دیوار انتهایی مشخص نشده به این دلیل که در زمان ساخت این دیوار، سطح آب دریای مازندران از الان پایین‌تر بوده و ممکن است بخش‌هایی از این دیوار زیر آب دریا قرار گرفته و تخریب شده باشد.

اهمیت تاریخی

قدمت این دیوار که از آجرهای گلی سرخ رنگ ساخته شده به دوره ساسانی باز می‌گردد. یک تیم باستان‌شناسی مرکب از محققان ایرانی و بریتانیایی موفق شده‌اند تاریخ احداث آن‌ را سده ۵ و یا ۶ میلادی تعیین کنند. پادشاهان ساسانی که با امپراتوری روم شرقی جنگ‌های مداومی داشتند از سوی شمال نیز با تهدید قوم هون (Hun) و دیگر اقوام شمالی روبه‌رو بودند. بنابراین احداث این دیوار می‌توانست محل رخنه این اقوام را به داخل ایران در فواصل کوهستان‌های قفقاز و خط ساحلی دریای مازندران ببندد .این دیوار از دیوار هادریان که توسط امپراتور هادریان در مرز انگلستان و اسکاتلند احداث شد، طولانی‌تر و از بسیاری از بخش‌های دیوار چین، بیش از هزار سال کهن‌تر است. تصور می‌شود که این دیوار سومین دیوار بزرگ تاریخی (بعد از دیوار چین و دیوار سمیز آلمان) جهان و بزرگترین دیوار آجری دنیا باشد. این دیوار همچنین طولانی‌ترین اثر تاریخی ایران است که طی ۹۰ سال ساخته شده‌ است. در این دیوار دفاعی اشیایی هم یافت شده که تخمین تاریخ ساخت را با چالش‌هایی مواجه می‌کند. سفال خاکستری و قرمز دوره اشکانی و سفال قرمز دوره ساسانی به همراه شیشه و فلز از جمله‌ این آثار هستند. شواهدی در یکی از سربازخانه‌ها و دژها، نشان از حضور سربازان و فعال بودن ویژگی دفاعی آن تا حداقل یک قرن پس از ساخت دارد اما پس از این مدت به دلیل نیاز به حضور سربازان بیشتر در نبرد با امپراطوری روم یا مقاومت در برابر دیگر حملات، به طور تدریجی دیوار متروک شد.

جالب است بدانید برای نخستین بار یک عکاس خلبان آمریکایی عکس این دیوار را ثبت کرد. آقای اشمیت خبرنگار آمریکایی که با هواپیمای خود در سال ۱۳۱۶ از نقاط باستانی ایران عکاسی می‌کرد، در منطقه گرگان دیوار قرمز رنگی را دید که از سمت دریای خزر به طرف کوه‌های گلیداغ امتداد دارد. او از این دیوار عکس گرفت و این عکس‌ها سندی برای تحقیقات باستان‌شناسان ایرانی و خارجی بر این دیوار شد.

قلعه‌های پشت دیوار

گویا حفاظت از مرزها صرفا اب ساخت این دیوار کامل نشده چراکه در پشت دیوار دفاعی گرگان حدود ۳۶ قلعه با مساحت‌های ۵ تا ۲۰ هکتار کشف شده‌اند که برای دفاع از این منطقه ساخته شده بودند و دلیل آن هم ویژگی‌های دفاعی بوده که این قلعه‌ها در معماری خودشان داشته‌اند. اما در نواحی شرقی که تپه ماهور و کوهستان بیشتری به‌ چشم می‌خورد، قلعه‌ها متراکم‌تر و فاصله‌های کمتری از یکدیگر دارند. این قلعه‌ها به غیر از ارگ، حصار و بارو دارای خندق‌هایی با هدف آجرپزی هم بوده و بزرگترین خندقی که در این منطقه کشف شده حدود ۳۳۰ هکتار وسعت داشته است. برج‌های نگهبانی دایره شکل متصل به دیوارهای قلعه نیز در فواصل منظم و در چهار گوشه آن قرار دارند و دارای جلوآمدگی به سمت بیرون قلعه هستند.

کوره‌های آجرپزی

باستان‌شناسان آثار وجود حدود ۱۵۰ کوره آجرپزی اطراف دیوار را شناسایی کرده‌اند که نشان از کارگاه صنعتی بزرگی برای احداث این دیوار دارد. همچنین برای گرم کردن کوره‌ها با توجه به دوری یا نزدیکی آن به جنگل از چوب‌های جنگلی یا خاک و خاشاک و نی استفاده می‌کردند. یعنی در نواحی شرقی دیوار از خاشاک و نی و در نواحی غربی آن از چوب‌های جنگل استفاده می‌شد. در ضلع جنوبی دیوار دفاعی گرگان، خندق هایی برای پذیرایی از کوره‌های آجرپزی با عمق ۲ متر در زمین‌های این منطقه ساخته شده است. در این خندق‌ها سکوهایی برای نگهداری خشت‌های تولید در ۱۱ ردیف با فاصله تقریبی ۱۰ تا ۱۵ سانتی متر از یکدیگر ساخته شده‌اند تا عبور جریان هوا و گرما و حرارت حاصل از مواد سوختی داخل کوره را ممکن سازند که در نتیجه آن آجرهایی که چیده شده روی هم در داخل چاله بهتر پخته ‌شوند.

بهترین زمان سفر

با توجه به موقعیت جغرافیایی منطقه، بهترین زمان سفر به اینجا اصولا اوایل بهار یا اوایل پاییز است. اما اگر خواستید در تابستان و زمستان هم می‌توانید به این منطقه بروید، ولی باید با شرایط سرما و گرمای خطه شمالی این منطقه کنار بیایید. بازدید از دیوار دفاعی گرگان چند ساعتی طول می‌کشد، به همین دلیل لازم است مقداری خوراکی و آب آشامیدنی به همراه داشته باشید. برای اقامت هم باید روی خانه‌های محلی حساب کنید.

مسیر دسترسی

با تمام این اوصاف اگر مشتاق شدید این دیوار را از نزدیک ببینید اگر بخواهید با خودرو شخصیتان به این منطقه بروید، ابتدا حدود ۵۳۵ کیلومتر رانندگی از سمت تهران به سمت شهرهای فیروزکوه، ساری، گرگان، آزادشهر و مینودشت و سرانجام به کلاله را در پیش دارید. اما اگر با وسایل نقلیه عمومی می‌خواهید به سمت این منطقه بروید، هر روز و به ‌صورت مرتب اتوبوس‌هایی از پایانه‌های تهران به سمت کلاله، گنبدکاووس، آزادشهر و گرگان حرکت می‌کنند. همچنین شما می‌توانید با قطار یا هواپیما تا گرگان بروید و از آنجا به راحتی با ماشین‌های متعددی که در دسترس هستند، خودتان را به کلاله برسانید. نشانی هم این است: کلاله، منطقه‌ پیشکمر یا روستای تمرقره‌قوزی.

عجایب ایران بیشمار است و افسانه‌های خوفناکی درباره آن‌ها گفته می‌شود. مناطقی وهم آلود و پررمز و راز که به واسطه همین افسانه‌ها و داستان‌ها، بسیاری از این مناطق حالا به جاذبه‌ای توریستی تبدیل شده‌اند و بسیاری برای اینکه هیجان را تجربه کنند به این مناطق سفر می‌کنند.

خوفناکترین عجایب ایران

در ایران، منطقه های عجیبی برای گردشگری وجود دارد که علاقه مندان میتوانند به آنها سفر و درستی مطالبی را که در مورد شان مطرح می شود، بررسی کنند.

هدف تمامی گردشگران از سفر، صرفا تماشای منظره های جذاب و خوش گذرانی نیست، بلکه بعضی هم هستند که برای برطرف کردن حس کنجکاوی، کسب دانش و … سفر و مقصد خویش را انتخاب می کنند. مناطقی در ایران موجود است که اشخاص کنجکاو میتوانند برای کشف آنها سفر کنند.

باغی که از درختانش سنگ آویزان است!

در ۴۰ کیلومتری جنوب شرقی سیرجان، باغی قرار دارد که به آن « باغ سنگی درویش خان» می گویند. این باغ از ۴۰ سال قبل که زمین زراعی فردی به اسم« درویش خان» دستخوش اصلاحات ارضی گردید، وضعیت طبیعی خویش را از دست داد، زیرا درویش خان به علامت  اعتراض و در واقع بخاطر رنجی که از این پیشامد کشیده بود، درخت های باغش را که دیگر خشکیده بودند، در جای دیگری کاشت و سنگ هایی را از کوه های اطراف جمع کرد و بعنوان میوه ی درختانش از آنها آویزان کرد.

درویش خان به سنگ اکتفاء نکرد و چند وقتی هم سر گوسفندان که به وسیله گرگ دریده شده بودند را به درختان آویخت که با اعتراض مردم، دست از این کار برداشت. لوله اگزوز خودرو، چرخدنده های فرسوده، لاستیک های نخ نمای پنچر شده، پیت نفت، قوطی حلبی، آیینه شکسته، شناور کولر، نی قلیان شکسته و بسیاری ضایعات دیگر هم بر این درختان ظاهر شدند. این کار سبب شد که مردم، پیرمرد را مجنون بدانند و کر و لال بودن پیرمرد هم بر این شایعه ها ادامه داد و سبب شد که کنجکاوی و شوق گردشگران برای کشف این ماجرا برانگیخته شود.

گفته می شود بعد از مرگ درویش خان یکی از درختان فرو می ریزد و چند مرد از روستای اطراف برای مجددا آویختن سنگ ها و استوار گردانیدن درخت به زحمت سعی می کنند. سؤال اینجاست که این پیرمرد در آخرین سال های زندگی خویش چه طور قادر به جابجایی درختان و سنگ ها بوده است؟ امروزه این باغ سنگی یکی از جاهای دیدنی سیرجان به شمار می رود.

شبیه این باغ در کشور مکزیک هم وجود دارد ، باغی به اسم« جزیره ی عروسک ها»، که به وسیله مردی به اسم« دون ژولیان سانتانا» ساخته شده است. سانتانا مرد گوشه نشینی است که جهان و خانوده اش را ترک کرد و ۵۰ سال از عمرش را صرف ساختن یک باغ ترسناک کرد.

وی برخی از عروسک های کهنه را از آشغال دانی های شهر جمع میکرد و برخی دیگر را از طریق مبادله ی میوه های باغ با عروسک به دست می آورد و بعد آنها را از درخت ها آویزان می کرد. بازدیدکنندگان هم از دیدن عروسک های آویزان از درخت ها وحشت می کردند.

جنگلی که از آن صدای جیغ به گوش میرسد

در جنوب شهر مشهد، یک جنگل کنار روستایی قرار دارد.در زمان شب در این منطقه، صدایی عجیب و هراس آور از بین درختان آن به گوش میرسد که سابقه نداشته است. مردم محلی می گویند که به محض تاریک شدن هوا، صدایی مثل صوت یا جیغ از بین درختان این منطقه به گوش می رسد.

این منطقه در جاده ای که از جنوب مشهد به طرف کوه های بینالود و مشخصا روستای دیدنی مغان و غار آن منتهی می شود، واقع شده است و به اسم کوه های خلج مشهور است.

بعضی اهالی منطقه، این صداهای هراس آور را از ملخ هایی می دانند که به این منطقه هجوم آورده اند و شب ها به درختان پناه می برند، بعضی دیگر هم عواملی ناشناخته را از جمله آب وهوا، علت بوجود آمدن این صداها می دانند. این منطقه در دره ای واقع شده که رودخانه ای از آن می گذرد.

این رودخانه هر سال در یک فصل بی آب می گردید، ولی از سال ۱۳۹۰، یعنی درست از سالی که این صداها از جنگل شنیده می شود، هم چنان آب در آن جریان دارد و همین امر سبب جلب توجه مردم و به تبع آن، خوف آنها از این پدیده ی شگفت آور شده است. وحشتی که میتواند گردشگران کنجکاو را بسوی خویش جلب کند.

دریاچه گنج

دریاچه زیبا، مرموز و پرخطر به اسم« تخت سلیمان» در تکاب جای گرفته که یکی از پررمز و رازترین جاهای دیدنی استان آذربایجان غربی به شمار می رود. به عقیده مردم محلی این دریاچه با کوبیده شدن عصای« حضرت سلیمان» در زمین پدید آمده و گنجی ارزشمند و باستانی در عمق این دریاچه مخفی شده است.گنجی که در زمانهای مختلف، اشخاص شجاع و ماجراجوی زیادی را برای جست و جویش به دریاچه کشانده و دریاچه همه آن ها را بلعیده و حتی جنازه آن ها هم به خشکی بازنگشته است. افسانه ها و باورهای محلی قابل شنیدن و جذاب زیاد دیگری هم در مورد این دریاچه وجود دارد. تعدادی دیگر از مردم هم بر این عقیده هستند که این دریاچه محل تولد« زرتشت پیامبر» است.

آیا ایران« مثلث برمودا» دارد؟

« ریگ جن» شگفت انگیزترین، اسرارآمیزترین و وحشتناک ترین منطقه در ایران است. این منطقه ی کویری که پر از تپه های ماسه ای است، در جنوب سمنان قرار دارد. این منطقه در شرق دریاچه ی نمک، شمال چوپانان و انارک و غرب جندق، یعنی در کویر مرکزی ایران واقع است و به علت وسعت زیاد و نداشتن چشمه یا چاه ، در گذشته های دور، کاروان ها از آن جا عبو نمی کردند و فقط در سال های گذشته، دسته هایی از پژوهشگران و سیاحان به این منطقه رفته اند.

« ریگ جن» با وسعتی حدود ۳۸۰۰ کیلومترمربع در حاشیه ی شمالی اش به کوه گوگردی و در حاشیه ی شرقی اش به جاده ی دامغان می رسد. بهترین مسیر دستیابی به آن، بخش شمال شرقی« پارک ملی کویر» است، جاده ی سنگ فرش ملک آباد که البته داخل مرز پارک است و زیر نظر سازمان حفاظت محیط زیست اداره می شود.

مسیر دیگر برای وارد شدن به «ریگ جن» جندق است که در بخش شرقی پارک قرار دارد. چند سال قبل ، علی پارسا – کویرشناس مقیم آمریکا – همراه میران زاده – رئیس وقت پارک ملی کویر – با هواپیما بر فراز« ریگ جن» عروج کردند تا ثابت کنند این منطقه شباهتی با« مثلث برمودا» ندارد.

محلی ها، چوپان ها و ساربان ها معتقد هستند که درصورتی که کسی پایش به« ریگ جن» برسد، پنهان و به وسیله روح های و موجودهای ماورایی به قلب« ریگ جن» فرستاده می شود! یکی از کاوشگران می گوید که حتی شترهای ساکنان کویر هم هنگامی که به این منطقه می رسند، می ایستند و حرکت نمی کنند.

« آلفونز گابریل» اتریشی و یک کاوشگر سوئدی تصمیم داشتند این منطقه را کشف کنند، ولی هیچکدام نتوانستند از این بخش کویر عبور کنند و« گابریل» فقط با گذشتن از عرض منطقه، به اجبار به طرف یزد بازگشت و این وظیفه به کاوشگران کنجکاو ایرانی محول شد. در پایان ، علی پارسا همراه با گروهش توانست از طول این کویر عبور کند.

این منطقه، پوشش گیاهی و جانوری ندارد و تا کنون گزارشی در مورد ی حیواناتی که ممکن است در این جا زندگی کنند، داده نشده است. شن زارهای گسترده ی این منطقه و باتلاق های آن، هر انسانی را به وحشت می اندازد. درصورتی که کسی بدون تجهیزات لازم به این منطقه سفر کند، دچار گل و لجن های بیابان می شود و به قولی، به کسانی می پیوندد که در این بیابان ناپدید شده اند!

تماشا و کاوش در این منطقه میتواند مورد علاقه ی گردشگرانی باشد که هدف شان از سفر، چیزی به غیر تفریح و سرگرمی است.

دیوارهایی که اجساد کودکان در آنها دفن بود

هر سال، گردشگران زیادی به تماشای بقایای ارگ بم میروند ، ولی میتوان صرفا بخاطر ابهت و اهمیت ارگ بم، از این قدیمی ترین سازه ی خشتی جهان دیدن نکرد؛ چندی پیش، خبر کشف جسد چند کودک در دیوارهای مرتفع ارگ بم توجه کارشناسان خارجی را جلب کرد و جمعی از باستان شناسان ژاپنی تصمیم گرفتند همراه با تیم گزارشگران، راهی خرابه های ارگ بم شوند وبه کاوش در مورد ی مسئله مطرح شده بپردازند.

ماجرا از این قرار بود که بطور رسمی، اولین بار یک باستان شناس( نرگس احمدی) در گزارشی اجمالی، به کشف اسکلت نوزادهایی در ارگ بم اشاره نمود ( گزارشات و مقاله ها سالانه ی پروژه ی نجات بخشی میراث فرهنگی بم، س ۱، ش ۱، ۱۳۸۴). او از ماه های شروع پس از زمین لرزه، برای بررسی میزان تخریب به ارگ رفته بود.

در آن ایام، رسانه ها با عناوینی مثل« گره معما در دست مومیایی ها»،« ابهام درباره‌ی کشف جسد در ارگ بم»،« کشف مومیایی کودکان در لابه لای حصارهای ارگ بم» و … از این حادثه صحبت کردند و خبرهایی، از سکوت مسوولان تا تکذیب خبر کشف اجساد تازه ی نوزادان، انتشار یافت.

برای پرس وجو در موردی این حادثه، علاقه مندان میتوانندبه دیدن ارگ بم بروند. این مناطق، ترس را در بازدیدکنندگان برمی انگیزند. وجود چنین جاذبه هایی در کشورهای دیگر، امکان دارد برای گردشگران علاقمند به« گردشگری سیاه» جذاب باشد و برای دیدن آنها هزینه صرف کنند. در ایران هم علاقه مندان به حوزه ی« گردشگری سیاه» میتوانند به این مناطق بروند.

کال جنی

حتماً نام کال جنی را شنیده اید، دره ای شگفت آور در دل بیابان داغ طبس. کال جنی منطقهای است وسیع که از دوره ساسانیان و به دنبال عبور آب و سیلاب ها ایجاد شده است. کال جنی که به معنی دره جن هاست به علت داشتن دیواره ها و تونل های متفاوت در بین مردم قدیم، منطقه ای جن زده و وحشتناک به حساب می آمده و قصه های مختلفی در توصیف آن گفته می شود. حتی برخی می گفتند که نباید تنها به این دره سفر کرد چراکه بازگشتی درکار نیست، ولی این روزها کی گوشش به این حرف ها بدهکار است؟

مسیر دسترسی به این دره پر رمز و راز: کل جنی در شمال غربی طبس در نزدیکی ازمیغان واقع شده و از طریق جاده بشروبه به طبس میتوان با دنبال کردن تابلوها خود را به این جارساند.

منبع:بیتوته

هنر مجسمه سازی از دیرباز تاکنون در تمدن‌های گوناگون از نقش و جایگاه خاصی برخوردار بوده و به عنوان سندی از چگونگی تفکر، شیوه زندگی، آداب، رسوم و فرهنگ یک جامعه همواره مورد مطالعه مردم شناسان و جامعه شناسان قرار گرفته است. هنر در دوران معاصر نقش پررنگ تری در زندگی انسان پیدا کرده است، زیرا در این دوران مساله هنر عمومی و زیباشناسی شهری مطرح می‌شود. حضور مجسمه با فرم و ساختار بدیع در فضا‌های مختلف شهری می‌تواند در بالابردن سواد بصری شهروندان و به لحاظ محتوا و ایجاد ارتباط عمومی موثر واقع شود. روند مجسمه سازی شهری را می‌توان یکی از شکل‌های مدرنیته و تجردگرایی در کشور‌ها دانست.

مجسمه آزادی واقع در آمریکا یک مجسمه قابل قبول در این راستا است. مجسمه آزادی یا تندیس آزادی که نام رسمی آن Enlightening The World (آزادی روشنگر جهان) است در ۱۸۸۶ میلادی به وسیله فرانسه به آمریکا هدیه داده شد. استیفن گراور کلیولند ریاست جمهوری وقت آمریکا، مجسمه آزادی را در محل فعلی آن، قرار داد. این مجسمه با دست راست خود مشعلی فروزان را بالای سر خود نگه داشته و در دست چپ یک لوح سنگی را که بر روی آن با شماره‌های رومی نوشته شده که نشانگر تاریخ استقلال آمریکا است. زنجیر شکسته در پای او نماد آزادی و نشانه خوشامدگویی آمریکا به مهاجران و گردشگران است. باستان شناسان معتقدند این مجسمه نماد اسرار آمیزی از یک جریان مخفی دارد که بعد‌ها نبض حیات سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و نظامی جهان را به دست گرفت.

از این رو در این نوشتار سعی داریم به مناسبت سالروز پرده برداری از مجسمه آزادی درآمریکا برخی از مهمترین مجسمه‌های دنیا را معرفی کنیم.

بزرگترین مجسمه بودا در جهان

در شمال غربی شهر کابل، پایتخت افغانستان منطقه‌ای وجود دارد که منزلگاه مبلغان بودایی بود. میان سده‌های اول و سوم پیش از میلاد، راهبان بودایی در ولایت بامیان معابد و دیر‌های بی شماری را در دل کوه‌های سنگی حفر کردند. با تهاجم مغول‌ها مناطق اطراف ویران شد و مجسمه‌ها و معابد بوداییان به تاراج رفت. دو پیکره بسیار چشمگیری که هنوز باقی مانده اند، مجسمه‌های غول پیکر بودا هستند که یکی ۱۷۳ متر و دیگری ۱۲۰ متر ارتفاع دارد. هر ۲ مجسمه در درون صخره‌ای عظیم تراشیده شده اند. یک انسان به راحتی می‌تواند در میان ۲ انگشت شصت پای این مجسمه قدم بزند. مجسمه دوم در درون صخره تراشیده شده و اطراف آن را در‌های ورود به معابد سابق فرا گرفته است.

غول پیکرترین و بلندترین مجسمه جهان

مجسمه‌ای از سردار والابی پاتل، سیاستمدار شهیر هندی به ارتفاع ۱۸۲ متر در هند قرار دارد. والابی پاتل با تلاش هایش برای یکپارچه ساختن کشور هند در دهه ۱۹۴۰ به نام مرد آهنی هند لقب گرفت. این تندیس که به نام مجسمه وحدت نام گرفته است در جزیره سادو واقع در ایالت غربی گجرات است. فضای داخلی بزرگ‌ترین مجسمه دنیا که شامل ۱۸۰ هزار متر مکعب است با بتن پر شده است. وب سایت این مجسمه که از آن با نام مجسمه‌ای با عظمت و با اعتبار یاد کرده و می‌نویسد: این مجسمه که کمتر از پنج سال ساخت آن به طول انجامیده است، بزرگ ترین، مرتفع‌ترین و غول پیکرترین مجسمه در جهان است. سازنده این مجسمه که رام ساتور نام دارد، برای ساخت چهره‌ای کامل از سردار پاتل، تقریبا ۲ هزار عکس از این او را جمع آوری کرد و با افرادی که از نزدیک او را دیده بودند و همچنین مورخان صحبت کرد. این اثر بزرگ، فقط یک یادبود خاموش شبیه به دیگر بنا‌های یادبود نیست، بلکه یک ادای احترام هدفمند است که تمام بخش‌های اجتماعی و اقتصادی را در جهت برقراری بهتر ارتباطات، زیرساخت‌های بهداشتی و آموزشی، تحقیقات توسعه در حوزه کشاورزی و سایر برنامه‌ها برای پیشرفت جامعه شامل می‌شود.

مجسمه فرشته شمال

مجسمه فرشته شمال نیوکاسل، مشهور‌ترین اثر هنری در انگلیس است. فرشته شمال اثر آنتونی گورملی در ۱۹۹۸ تکمیل شد. این مجسمه استیل از یک فرشته، به طول ۲۰ متر با بال‌هایی به طول ۵۴ متر در سراسر مسیر قابل مشاهده است. طبق گفته‌های گورملی، بال‌ها با زاویه ۳.۵ درجه به جلو ساخته شده و حس آغوش گرفتن را ایجاد می‌کنند. فرشته، مانند بسیاری از کار‌های دیگر گورملی، الهام گرفته از بدن انسان است. گفته می‌شود اگر چهار اتوبوس ۲ طبقه را در کنار این مجسمه روی هم بگذارید، همچنان این مجسمه بلندتر خواهد بود. این مجسمه باشکوه به طرف جاده نگاه می‌کند که در نهایت این جاده به شهر نیوکاسل ختم می‌شود. این مجسمه با استفاده از فولاد مقاوم در برابر هوا ساخته شده است. پروژه ساخت این مجسمه در ۱۹۹۴ میلادی آغاز شد و برای تأمین هزینه آن شورای گیتسهد، شورای هنر انگلیس، صندوق توسعه منطقه‌ای اروپا و هنر‌های شمالی حمایت کردند.

بهار معبد بودا

بزرگترین مجسمه جهان در کشور چین ساخته شده است و بهار معبد بودا نام دارد. این مجسمه تندیسی غول پیکر از بودای وایروکانا یا بودای آسمانی چینی‌هاست. بودا با ارتفاعی حدود ۱۵۰متر در میان باغی در استان هنان چین ساخته شد. عظمت و ساختار زیبایش باعث هجوم گردشگران برای تماشایش می‌شود و اکنون این مجسمه به یکی از جاذبه‌های گردشگری در این کشور تبدیل شده است. در ۲۰۰۱ میلادی طالبان ۲ مجسمه بزرگ قدیمی بودا در بامیان افغانستان را تخریب کرد. این ۲ مجسمه که در آن زمان در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده بودند، در واقع جزو قدیمی‌ترین و بلندارتفاع‌ترین مجسمه‌های بودا در دنیا به حساب می‌آمدند. کمی پس از تخریب آنها، دولت چین اعلام کرد، قصد دارد تا بلندترین مجسمهدنیا را به یادبودِ مجسمه‌های بودای بامیان و به شکل بودای وایروکانا بسازد. در نهایت ساخت مجسمه بودای معبد بهار در ۲۰۰۸ میلادی به پایان رسید.

مجسمه ابوالهول

مجسمه ابوالهول که به وسیله مصریان باستان ساخته شده در حدود ۲۰ متر ارتفاع داشته و هنوز هم جزو بزرگ‌ترین مجسمه‌های جهان محسوب می‌شود. این مجسمه بخش زیادی از عمر خود را در زیر شن‌های بیابان‌های مصر گذرانده و همواره با رمز و راز‌هایی حول خود دست به گریبان بوده و گمانه زنی‌های زیادی درباره قدمت و هدف از ساخت و روش ساخت وجود دارد. مجسمه ابوالهول که رو به شرق و محل طلوع آفتاب قرار دارد در فلات جیزه، در حدود ۱۰ کیلومتری غرب قاهره و سواحل غربی رود نیل واقع شده است. در گذشته پادشاهان و فرعون‌های مصر به عنوان نمادی از خدای آفتاب، این مجسمه را پرستش می‌کردند و آن را هورِم آخت به معنای هوروس افق می‌نامیدند. این بنا بزرگ‌ترین بنای باقی مانده از دنیای باستان است که طول آن ۷۳.۵ متر و ارتفاع آن در برخی جا‌ها به ۲۰ متر می‌رسد. به باور باستان شناسان صورت ابوالهول در ابتدا به رنگ سرخ تیره بوده است. مقبره کوچکی که میان دست‌های مجسمه قرار دارد، حاوی چندین لوحه سنگی حکاکی شده است که به وسیله فراعنه و برای ادای احترام به خدای خورشید در این مکان قرار داده شده‌اند. امروزه این بنای غول پیکر و باارزش به دلیل وزش باد، رطوبت و دودی که از شهر قاهره متساعد می‌شود در حال ویرانی است.

بودای بزرگ لشان

در کشور چین مجسمه غول پیکر بودا لِشان قرار گرفته است. از این مجسمه با قدمتی بیش از یک هزار و ۳۰۰ سال به عنوان بزرگترین مجسمه سنگی بودا در جهان و به مراتب بلندترین مجسمه تاریخ ما قبل مدرن یاد می‌شود. جذب سالیانه میلیون‌ها بازدیدکننده از جمله زائران بودایی این مجسمه را به یک مقصد مقدس و شگفت انگیز باستانی تبدیل کرده است. این مجسمه در حالیکه جریان رودخانه از زیر پا‌های آن عبور می‌کند، شخصیتی ستبر همراه با لبخندی راهبانه که دست خود را بر روی زانوهایش گذاشته، در حال استراحت است و با آرامش به سراسر مسیر رودخانه خیره شده، را به تصویر می‌کشد. برپایه اعتقادات، این مجسمه برای بزرگداشت یاد مِیتوریا که یک بودا بوده، ساخته شده است. جاذبه این مجسمه نه تنها در اندازه، بلکه در هنر معماری و نوع ساخت آن نیز نهفته است. تمام این مجسمه را به جز گوشش از سنگ ساخته اند. گوش این مجسمه را از چوب ساخته اند و سپس بر روی آن خاک رس قرار داده اند. مو‌های بودا هم به صورت بسیار ماهرانه‌ای همراه با یک هزار و ۲۱ تاب و موج در سر آن طراحی و ساخته شد. طراحی مبتکرانه چند معابر تخلیه آب پنهان در داخل مو، یقه، قفسه سینه و پشت گوش بودا از فرسایش جدی این مجسمه در برابر تغییرات هوا در طی بیش از هزار سال جلوگیری کرده است. گفته می‌شود که مجسمه لِشان برای آرام کردن آب‌های متلاطم که مانع عبور قایق‌ها و کشته شدن تعداد زیادی از مردم در طول سال می‌شده، ساخته شده است. افراد چینی باستان ساخت این مجسمه با چنین اندازه و ساختاری را راهی برای تشکر از خدا دانسته اند … در این مکان و صخره هزاران مجسمه بودایی حکاکی شده اند به طوری که این کوه را به یک موزه کنده کاری بودایی تبدیل کرده است. در ۱۹۶۶ میلادی سازمان میراث جهانی، یونسکو منطقه خوش منظره کوه‌های اِمِی و محل قرار گرفتن مجسمه غول پیکر بودا لِشان را به عنوان یک میراث فرهنگی و طبیعی دنیا در فهرست میراث جهانی خود قرار دارد.

مجسمه بزرگ چنگیز خان

مجسمه چنگیز خان، یک مجسمه بلند ۴۰ متری است که چنگیز خان را سوار بر اسب نمایش می‌دهد که در پایتخت مغولستان واقع است؛ مکانی که طبق افسانه ای، او شلاق طلایی اش را می‌یابد. این سازه در ۲۰۰۸ میلادی ساخته شد. این مجسمه ۲۵۰ تنی از فولاد ضد زنگ یه صورتی نمادین به سمت جنوب چین اشاره می‌کند. بازدید کنندگان از طریق راه‌های موجود در قفسه سینه و گردن اسب به سر آن می‌رسند؛ جایی که می‌توانند یک نمایش پانوراما از طبیعت بکر منطقه داشته باشند. طراحی فضای اطراف مجسمه چنان است که گویی مجسمه اصلی به وسیله ۲۰۰ اردوگاه خیمه‌های کروی قرقیز‌های ساکن سیبری احاطه شده است که همانند الگوی علامت‌های تجاری اسب که درسده ۱۳ قبایل مغول از آن استفاده می‌کرده اند، چیده شده اند.

کریستو ری مجسمه مسیح

کریستو رِی، یکی از جاذبه‌های مذهبی مهم در پرتغال محسوب می‌شود. این مجسمه یادبود در حاشیه رودخانه تاگوس بر فراز سکویی مرتفع ساخته شده و محل ایده‌آلی برای تماشای مناظر اطراف لیسبون است. کریستو ری یا مسیح پادشاه یکی از شاخص‌ترین بنا‌های موجود در شهر لیسبون است. مجسمه مسیح بر فراز کرانه‌های جنوبی رود تاگوس ایستاده و تصویری از مسیح با آغوش باز را نمایش می‌دهد که روایت‌گر نعمت و برکت برای شهر است. ساخت آن به احترام عدم شرکت پرتغال در جنگ دهشتناک جهانی دوم انجام شده است. کریستو ری از زمان تقدیس خود در ۱۹۵۹ میلادی، مقصد زیارتی مهمی بوده و در حال حاضر یک مرکز مذهبی پراهمیت برای شهر اسقف نشین ستوبال است. کریستو ری در لیسبون شباهت‌های فراوانی به تندیس مسیح در ریودوژانیرو دارد، زیرا آن مجسمه برزیلی منبع الهامی برای ساخت نمونه پرتغالی‌اش بوده است. در پایین این مجسمه، کلیسای بی‌آلایشِ نوسا سنهورا دا پاز قرار دارد و ورود به آن رایگان است. یکی از شگفتی‌های باغ موجود در این محوطه این است که همیشه یک صدای همهمه ضعیف به گوش می‌رسد و دلیل این صدا هم عبور جمعیت از روی پل معلق عنوان می‌شود. گردشگران برای دیدار از مجسمه مسیح باید در ابتدا مسیری کوتاه را با قایق پیموده و سپس سوار بر اتوبوس شوند؛ با این‌حال، تمام این سفر کمتر از یک ساعت طول می‌کشد. مجسمه کریستو ری در دورانی مذهبی از تاریخ پرتغال به دست مردمی بنا شد که شکرگزار عدم حضور این کشور در جنگ ویرانگر جهانی دوم بودند. این پیشکش مذهبی از طرف دیکتاتوری ملی‌گرای کشور به رهبری سالازار پذیرفته شد و مورد استقبال کلیسای حاکم قرار گرفت. این اثر مذهبی شگرف از مسیح تا به امروز پابرجا بوده و محوطه آن مقصد زیارتی مهمی محسوب می‌شود.

مجسمه مام میهن فرا می‌خواند

مجسمه مام میهن فرا می‌خواند به عنوان مشهورترین بنای روسیه و به یاد بود قربانیان نبرد استالینگراد ساخته شده است. این مجسمه در واقع اثر مشترکی از یوگنی وچتیچ، مجسمه‌ساز مشهور دوره شوروی و همچنین نیکولای نیکیتن، مهندس سازه بود. یوگنی این مجسمه را به شکل زنی که در حال قدم برداشتن به سمت جلو و شمشیری از غلاف در آمده در دست دارد، طراحی و اجرا کرد. این مجسمه در واقع تمثیلی از مادر میهن است که در حال فرا خواندن پسر‌ها و دخترهایش و دعوت آن‌ها به عقب راندن دشمن است. ساخت مجسمه مام میهن فرا می‌خواند در ۱۹۵۹ میلادی آغاز شد و در ۱۹۶۷ میلادی به پایان رسید. در زمان پایان ساخت، مجسمه مام میهن فرا می‌خواند، بلندترین مجسمه بدون پایه دنیا بود. ساخت این مجسمه بتونی عظیم و با این طرح و ظرافت در واقع مهارت سازندگانش را به ذهن متبادر می‌کند.

یوشیکو دایبوتسو و مجسمه ۱۰۰ متری سندای دیکان

یوشیکو دایبوتسو به معنای بودای بزرگ در ژاپن است. این مجسمه ۱۰۰ متری از برنز ساخته شده و ساخت آن در ۱۹۹۳ میلادی به اتمام رسید. این مجسمه تا ۹ سال قبل از اینکه تاج خود را از دست بدهد، بلندترین مجسمه دنیا بود. این اثر به مناسبت سالگرد بازگشایی مدرسه جودو شینشو که به وسیله شینران تأسیس شده، ساخته شد. درون مجسمه چهار طبقه متفاوت وجود دارد که بازدیدکنندگان می‌توانند از هر طبقه با آسانسور دیدن کنند. طبقه چهارم یک منظره زیبا از باغ‌های اطراف را به نمایش می‌گذارد و در طبقه سوم بیش از ۳۰ هزار مجسمه بودا قرار دارد. همچنین مجسمه ۱۰۰ متری سندای دیکان در ژاپن قرار دارد که می‌توان با استفاده از آسانسوری که درون مجسمه تعبیه شده به یک نمای زیبا از شهر دست یافت. این الهه یک کوزه را در دست چپ برای جاری کردن آب حکمت و همچنین یک گوهر را در دست دیگر برای تحقق بخشیدن به آرزو‌ها نگه داشته است.

مجسمه مولانا

مجسمه مولانا شاعر، محقق و عارف مسلمان سده ۱۳ به وسیله ارای اوکان ساخته شده و در کشور ترکیه با ارتفاع ۲۰ قرار دارد. برخی از منتقدان می‌گویند هیچ پرتره و تصویر قابل استنادی برای ساخت مجسمه مولانا وجود ندارد و از این جهت ساخت مجسمه مومی از این شخصیت بزرگ جهانی را قریب به واقع نمی‌دانند.

لای کیون ست کیار، پوکانگ در میانمار، سای باباپوتاپارتی در هند، گو آن یوپوکت در چین، احیای افریقا اووکام داکار و امپراطور یان و امپراطور هوآنگ در چین و … از جمله مجسمه‌های بلند و مشهور در جهان به شمار می‌روند که نمادی از تمدن و فرهنگ کشور‌ها را نشان می‌دهد و سالیانه میزبان گردشگران زیادی از سراسر دنیا هستند.

یک تیم متشکل از متخصصان مرمت توانست با کمک روش‌های پیشرفته آثار هنری و بخش‌هایی از ساختمان مجلل سه‌طبقه‌ای را  که تقریبا در اثر فوران آتشفشان «وزوو» در سال ۷۰ میلادی نابود شده بود، نجات دهد.

این خانه باستانی که با نام «خانه دویست‌ساله» شناخته می‌شود، در  شهر رومی «هرکولانیوم» واقع شده است و برای اولین‌بار در سال  ۱۹۳۸ کشف ‌شد. عنوان «خانه دویست‌ساله» از آن جهت برای این بنا در نظر گرفته شده که سال ۱۹۳۸، دویستمین سالگرد کاوش‌هایی بود که به کشف ویرانه‌های شهر باستانی «هرکولانیوم» منجر شد.

 از موزاییک‌های تقریبا سالم، نقاشی‌های دیواری با موضوعات اسطوره‌ای و سبک معماری بخصوص این بنا می‌توان دریافت که «‌خانه دویست‌ساله» یکی از نفیس‌ترین بناهای خصوصی شهر «هرکولانیوم» بوده است.

«لزلی رینر» –  یکی از کارشناسان موسسه حفاظت «‌گتی» – بیان کرد: «این ساختمان تاریخی را می‌توان به عنوان جواهری برای این منطقه محسوب کرد.»‌

«خانه دویست‌ساله» هم همچون بسیاری ‌از خانه‌های باستانی «پمپئی» به دلیل غفلت در مدیریت، از سال ۱۹۸۳ تاکنون تعطیل بود و تا امروز امکان بازدید از بنا برای عموم فراهم نشده بود.

کارشناسان معتقدند پروژه‌های مرمت و بازسازی‌ سال‌های گذشته بیش از آن که در مرمت این بنا مفید باشند به آن آسیب زده‌اند؛ برای مثال موادی که برای محافظت از رنگ‌ نقاشی‌های دیواری این بنای تاریخی استفاده شده بود، روند ناپدید شدن رنگ‌ها را تسریع کرده بود.

با این‌که شهر «هرکولانیوم» بسیار کوچکتر از  «پمپئی» است، اما ویرانه‌های آن به مراتب سالم‌تر از ویرانه‌های «پمپئی» هستند چراکه ویرانه‌های «هرکولانیوم» زیر خاکسترهای بسیار زیادی مدفون شده بودند و این امر سبب شده بود تا دسترسی سارقان به این ویرانه‌ها کمتر شود.

با توجه به بقایای قابل توجه کشف‌شده در شهر باستانی «هرکولانیوم» می‌توان دریافت که این شهر در مقایسه با «پمپئی»، خانه‌ افراد ثروتمندتری بوده است.

مسجد سن‌پترزبورگ وقتی در سال ۱۹۱۳ گشایش یافت بزرگ‌ترین مسجد اروپایی خارج از ترکیه به‌شمار می‌رفت. در ابتدای قرن بیستم، جامعه مسلمانان سن‌پترزبورگ که در آن‌زمان هنوز پایتخت روسیه بود به ۸ هزار نفر می‌رسید. این بنای زیبا در سال ۱۹۲۱ یک‌سال قبل از فروپاشی سلطنت تزاری و روی کار آمدن اتحاد جماهیر شوروی به اتمام رسید.

طرفداران فیلم «جوکر» که اوایل ماه جاری میلادی وارد سینماها شد، در حال گرفتن عکس روی پله های معروف این فیلم و انتشار آن ها در شبکه های اجتماعی هستند. این روزها همه در ایالات متحده این پله ها را می شناسند. جوکر که در فیلم نقش او را خواکین فینیکس بازی می کند، در حالی که آهنگ «Rock and Roll Part 2» گری گلیتر در پس زمینه در حال پخش است، رقص کنان از این پله ها پایین می آید. این صحنه چنان عالی و تاثیرگذار بوده که اکنون به طور گسترده به عنوان یک گیف به کار گرفته می شود.

مقامات استرالیایی، کوه معروف «اولورو» را به روی کوهنوردان برای همیشه بستند تا کسی نتواند از آن بالا برود. یک روز قبل از این اقدام، صدها تن برای آخرین بار به قلّه کوه صعود کردند. کوه یاد شده قرمز رنگ با شیب های بسیار تند است.

مقامات این منطقه ی گردشگری که کوه در آن واقع شده، می گویند: بالا رفتن از کوه ممنوع شده و به کسی اجازه این کار را از الآن به بعد نمی دهیم. هنوز ده ها نفر در کوه وجود دارند که از آن فرود می آیند و وقت خود را به کُندی سپری می کنند، اما انتظار می رود همه قبل از تاریکی برگردند.

مقامات این گردشگاه، ممنوعیت بالا رفتن از کوه را روز ۲۶ اکتبر و در پاسخ به امید مردم بومی آنانگو، که این مکان را مقدس و دارای ارزش معنوی برمی شمرند، اعلام کرده اند.

مقامات در آخرین روز قبل از اعمال ممنوعیت، نگهبانان اضافی و همچنین پلیس را مستقر کردند و همچنان به گشت زنی در آخر هفته ادامه دادند و جریمه های سنگین را به هر کس که صعود می کند تحمیل می کنند.

گفتنی است، اولورو که به نام صخره آیرز نیز شناخته می‌شود، سازند صخره‌ای ماسه‌سنگی بزرگی در بخش جنوبی قلمرو شمالی در استرالیای مرکزی است. این صخره در ۳۳۵ کیلومتری جنوب غربی آلیس اسپرینگز قرار گرفته و از مسیر جاده با آن ۴۵۰ کیلومتر فاصله دارد. اولورو همراه با کاتا جوتا، دو منظره مهم در پارک ملی اولورو-کاتاجوتا هستند. اولورو ۳۴۸ متر ارتفاع دارد و به خاطر رنگ سرخش شهرت جهانی یافته ‌است.

آنانگوها یا بومیان این منطقه، اولورو را مرتبط با روزگار رؤیا دانسته و مقدس می‌شمارند. منطقه اطراف این کوه سرشار از چشمه‌ها، گودال‌های آب، غارهای سنگی و نقاشی‌های مربوط به دوران کهن است.

یکی از بومیان آنانگو به بی‌بی‌سی گفته که اولورو مکانی بسیار مقدس همانند کلیسا برای ماست. مردم از سراسر جهان به این جا می‌آیند و از این صخره بالا می‌روند. آن‌ها هیچ احترامی قائل نیستند. تصمیم به توقف صعود به کوه اولورو پس از ده سال مبارزه گروهی از ساکنان بومی این بخش گرفته شده است.

امروزه ساخت سازه‌ها و ساختمان‌های بلند بسیار آسان است، زیرا کمک‌های بی شمار و مؤثّری از ابزار و آلات و جرثقیل‌های سنگین به دست می‌آوریم، اما اهرام و مقبره‌های باستانی منتشر شده در گوشه و کنار جهان به ما یادآوری می‌کنند که انسان‌ها بدون این ابزار‌ها هم توانسته اند در معماری و ساخت و ساز موفق باشند. این نشان می‌دهد که انسان امروز هنوز نتوانسته راز‌های عصر باستان را به ویژه در ساخت سازه‌ها کشف کند، اما این همه چیز نیست، درون این اهرام و سازه‌ها نیز پر از راز و رمز‌هایی است که هنوز برای ما مجهول مانده است.

۱. دو هرم برای یک فرعون

دانشمندان باستان شناس هرم فرعونی به نام «أمنی کیماو» را در سال ۱۹۵۷ میلادی کشف کردند. اما این تنها هرم او نبود، بلکه آنان هرم دیگری به نام او را روی بلوک مرمری در «دهشور» و در فاصله ۲۰۰۰ فوتی از هرم نخست یافتند. موضوع وقتی اهمیّت می‌یابد که بدانیم این فرعون چندان سرشناس و مهم نبوده و نزدیک به سال ۱۷۹۰ قبل از میلاد حکومت می‌کرده است. پس چرا او دو هرم دارد و چه چیزی او را متمایز می‌کند؟

پس از گذشت یک ماه از کشف هرم‌های دوگانه، دانشمندان اتاق دفن را یافتند البته خبری از جسد فرعون نبود، بلکه آن‌ها صندوقی چوبی را به جای آن پیدا کردند که نام زنی به نام «حتشبسیت» روی آن حفاری شده بود. فرضیه‌ای می‌گوید حتشبسیت تنها دختر فرعون أمنی کیماو بوده و وقتی از دنیا رفته پدرش هرم شخص دیگری را گرفته و اسم او را برداشته و اسم خودش را به جای او نوشته و برای دفن دخترش به کار برده است.

۲. تابوت کوچک یک جنین باستانی

در فرآیند کاوش سال ۱۹۰۷ میلادی، تابوت کوچکی در جیزه پیدا شد. دانشمندان در وهله نخست، این تابوت ۴۴ سانتی متری را احتمالاً بسته‌ای کوچک حاوی اندام‌های یک مومیایی می‌پنداشتند که پیش از دفن از مرده برداشته شده، اما با نگاهی به شکل باند پیچی جسم مومیایی دریافتند که یک انسان کوچک داخل این تابوت چند سانتیمتری قرار دارد. دانشمندان با استفاده از سی تی اسکنر توانستند دریابند که موجود درون این بسته یک جنین بوده که بین هفته‌های ۱۶ تا ۱۸ دچار سقط شده است.

۳. هرمی بدون اتاق دفن

اهرام‌ها ساخته شده اند تا محل دفن افراد مهم باشند. اما در سال ۲۰۱۴ میلادی عملیات کاوش در هرم ادفو که ۴۶۰۰ سال عمر دارد، نشان داد که این هرم هیچ اتاقی برای دفن ندارد. هرم ادفو در واقع یکی از مجموعه هفت هرم منتشر شده در سراسر جنوب مصر است. آن‌ها به طرز عجیبی یکسان هستند، باستان شناسان بر این باورند که این مقبره‌ها فقط شواهد و نشانه‌هایی برای نمایش برنامه‌های ساختمانی منسجم در مقیاس بزرگ است.

۴. بانو کائو و ابزار و وسایل نظامی

قطعاً انتظار دارید که داخل هرم ها، یک مومیایی با همه شرایط معمول مومیایی‌ها پیدا کنید. اما مومیایی که در پرو کشف شده و نام بانو کائو را روی آن گذاشته اند، یکی از خاصترین مومیایی‌های کشف شده در جهان است. مقبره بانو کائو در سال ۲۰۰۶ میلادی کشف شد، پژوهشگران دریافتند که این زن باستانی با مقدار قابل توجهی جنگ افزار و وسایل نظامی دفن شده است. پژوهشگران دریافتند که بدن او پوشیده از خالکوبی است. بنا به شواهد به دست آمده ممکن است او از کاهنان یا روحانیون آیین رایج در جامعه موچه بوده و بنا به رسم آن زمان منصب فرمانروایی را در اختیار داشته است.

۵. سیستم امنیّتی باستانی

وقتی ساخت هرم خوفوی بزرگ انجام شد، معماران دریافتند که این هرم می‌تواند مورد دستبرد غارتگران معابد قرار بگیرد، به همین دلیل سیستم امنیّتی اولیه را برای آن ساختند و جسد خوفو را در اتاق ویژه دفن او قرار دادند و امنیّت آن را با قرار دادن سه لوح صخره‌ای غول پیکر در شکاف‌های مقبره و مسدود کردن ورودی اتاق تأمین کردند. سپس سه بلوک سنگی بزرگ را هم در مدخل این تونل درست کردند تا مانع دسترسی به معبد درونی و مقبره خوفو شدند. وقتی اتاق پادشاه حفاری شد، آثار گرانیت سرخ را روی تابوت پیدا کردند، تابوت خالی بود، آیا سیستم امنیتی درست عمل نکرده بود یا این تابوت خالی جزئی از برنامه امنیتی بوده است؟