برچسب: اخبار فرهنگی

پنج اقدام امام عسکری(ع)؛ از تشویق نویسندگان تا گسترش تألیفات

امام حسن عسکری(علیه السلام) در هشتم ربیع الثانی (یا ۲۴ ربیع الاول) سال ۲۳۲ ه . ق دیده به جهان گشود. پدر آن بزرگوار امام هادی( ع) و مادر با عظمتش «حُدَیْثه» بود که از او به عنوان «سوسن» و «سلیل» نیز یاد کرده اند. وی از بانوان نیکوکار و دارای بینش اسلامی بود و در فضیلت او همین بس که پس از شهادت آن حضرت، پناهگاه و نقطه اتکای شیعیان در آن دوران بحرانی و پر اضطراب بود.

خلفای عباسی از هر گونه اعمال فشار و محدودیت نسبت به امامان دریغ نمی کردند، و این فشارها و سخت گیریها در عصر امام جواد، امام هادی و امام عسکری در سامراء به اوج خود رسید.  حضرت عسکری علیه السلام با وجود همه آن فشارها و کنترلها و مراقبتهای بی وقفه حکومت عباسی، یک سری فعالیتهای سیاسی، اجتماعی و علمی در جهت حفظ اسلام و تشیع و مبارزه با افکار ضد اسلامی و ضد شیعی انجام داد که اهم کوشش ها و تلاش های علمی ـ فرهنگی آن حضرت عبارت است از:

تربیت شاگردان
گرچه حضرت عسکری علیه السلام بر اثر نامساعد بودن زمان و محدودیت بسیار شدید که حکومت عباسی اعمال می کرد، موفق به گسترش دانش دامنه دار خود در سطح کل جامعه نشد، ولی در تربیت شاگردانی که هر کدام به سهم خود در نشر و گسترش معارف ناب تشیع و رفع شبهات دشمنان شیعه نقش مهم و به سزایی داشتند، موفق گشت.

شیخ طوسی تعداد شاگردان آن حضرت را بیش از صد نفر ثبت کرده است که در میان آنان چهره های برجسته و مردان وارسته ای، مانند: احمد بن اسحاق اشعری قمی، ابو هاشم داود بن قاسم جعفری، عبدالله بن جعفر حمیری، ابو عمرو عثمان بن سعید عَمْری (نائب خاص حضرت حجت)، علی بن جعفر، محمد بن حسن صفار و… به چشم می خورند.

تشویق نویسندگان
هر قلم به دست متعهد، نهایت تلاش خود را برای اطلاع رسانی، هدایت و… جامعه به کار می بندد؛ ولی تشویق از نویسنده و آثار او خستگی ها را از تن او دور می کند، و بر فعالیت او می افزاید، و این خود عامل توسعه علم و دانش و آگاهی در جامعه می شود.

حضرت عسکری در کنار تربیت شاگردان از تشویق نویسندگان غافل نبود؛ از جمله داود بن قاسم جعفری می گوید: کتاب «یوم و لیله» از یونس آل یقطین را به حضرت عسکری علیه السلام عرضه داشتم. امام فرمود: «تَصْنیفُ مَنْ هذا؛ نوشته چه کسی است؟» گفتم: نوشته یونس است. آن گاه فرمود: «اَعْطاهُ اللّهُ بِکُلِّ حَرْفٍ نُورا یَوْمَ الْقِیامَهِ؛ خداوند در مقابل هر حرف، نوری به او در روز قیامت عطا فرماید.»
البته سیره تمام امامان شیعه بر این بوده که بر نویسندگی و کتابت ترغیب و نویسندگان و قلمزنان را تشویق کنند. حضرت صادق (ع) به مفضل بن عمر فرمود: «اُکْتُبْ وَ بُثَّ عِلْمَکَ فی اِخْوانِکَ، فَاِنْ مِتَّ فَوَرِّثْ کُتُبَکَ بَنیکَ، فَاِنَّهُ یَأْتی عَلَی النّاسِ زَمانُ هَرْجٍ ما یَأْنَسُونَ فیهِ اِلاّ بِکُتُبِهِم  دانشت را بین برادرانت بنویس و نشر بده! اگر از دنیا رفتی، فرزندانت وارث کتابهایت می شوند. به حقیقت زمان هرج ومرجی فرا می رسد که مردم جز بر نوشته شان انس نمی گیرند[و توجه نمی کنند].»

و همچنین نقل شده است که برخی آثار را خدمت حضرت عسکری عرضه داشتند که درباره آن نظر دهد. حضرت فرمود: «صَحیحٌ فَاعْمَلُوا به؛ صحیح است بدان عمل کنید!»

بر اثر همین تشویق ها بود که شانزده تن از شاگردان حضرت، دست به تألیف زدند و ۱۱۸ عنوان کتاب، ثمره آن شد. از میان آنها علی بن حسن فضّال ۳۶ کتاب، محمد بن حسن صفار ۳۵ کتاب، عبدالله بن جعفر حمیری ۱۹ کتاب، احمد بن ابراهیم ۷ کتاب و هارون بن مسلم ۶ کتاب دارد. و همین طور تعداد راویانی که از آن حضرت حدیث نقل نموده اند، به ۱۰۶ نفر می رسد.

گسترش تألیفات
حضرت عسکری علاوه بر تربیت شاگردان و تشویق نویسندگان، خود نیز دست به قلم برده و کتب و نامه های فراوانی را برای توسعه علم و دانش و هدایت و راهنمایی جامعه از خود به یادگار گذاشته است که به نمونه هایی اشاره می شود:

یک:. تفسیر القرآن که حسن بن خالد برادر محمد بن خالد آن را نقل کرده است. قابل یادآوری است که امروزه کتابی با عنوان «تفسیر الامام العسکری علیه السلام » موجود است که عالمان رجال و حدیث بر آن نقدها دارند و آن را غیر از نوشته اصلی می دانند.
دو: کتاب «المنقبه» که مشتمل بر بسیاری از احکام و مسائل حلال و حرام است. به جز اینها کتب دیگری نیز به آن حضرت منسوب است.

سه: نامه های فراوان. در زمان امام حسن عسکری تشیع در مناطق مختلف و شهرهای متعددی گسترش یافته بود و شیعیان در نقاط فراوانی متمرکز شده بودند؛ شهرها و مناطقی، مانند: کوفه، بغداد، نیشابور، قم، آبه (آوه)، مدائن، خراسان، یمن، ری، آذربایجان، سامراء، جرجان و بصره که از پایگاه های شیعیان به شمار می رفتند. در میان این مناطق، به دلائلی سامراء، کوفه، بغداد، قم و نیشابور از اهمیت ویژه ای برخوردار بودند.
حضرت برای گسترش فرهنگ تشیع، توسعه علم و دانش، و هدایت و سازندگی، نامه های فراوانی به آن شهرها نوشته است، مانند: نامه آن حضرت به شیعیان قم و آوه که متن آن در کتابها مضبوط است، و نامه های فراوان حضرت به مردم مدینه، و نامه ای که امام به «ابن بابویه» نوشته، و نامه مفصلی که حضرت خطاب به «اسحاق بن اسماعیل» و شیعیان نیشابور نوشته است. در این نامه آن حضرت پس از توضیح درباره نقش امامت در هدایت امت اسلامی و تشریح ضرورت و اهمیت پیروی از امامان و هشدار از سرپیچی از فرمان امام، نوشته اند: «.. ای اسحاق! تو فرستاده من نزد ابراهیم بن عبده هستی تا وی به آنچه من در نامه ای که توسط محمد موسی نیشابوری فرستاده ام، عمل کند. تو و همه کسانی که در شهر تو هستند، موظفید بر اساس نامه مزبور عمل کنید.»

پاسخ به شبهات
وجود پرسش و طرح شبهه می تواند باعث بالندگی و رشد جامعه شود، به شرطی که به آن پاسخ صحیح و هدایتگر داده شود. گاه ممکن است در جامعه شبهات ویرانگری به وجود آید که اگر درست جواب داده نشود، کل جامعه اسلامی را می تواند با خطر مواجه کند. یکی از مهم ترین فعالیتهای علمی حضرت عسکری  شبهه زدایی بود.

برخورد با انحرافات و تحریفات
از دیگر فعالیتهای علمی و فرهنگی امام عسکری برخورد با بدعتها، تحریفات و انحرافاتی بود که در جامعه پیش می آمد؛ مخصوصا اگر این انحرافات از ناحیه اهل قلم و دانشمندان و علما سر می زد، حضرت نسبت به آن خیلی حساس بود، و این خود درس بزرگی است برای علما که در مقابل انحرافات و تحریفات و بدعتهایی که در جامعه ایجاد می شود، سکوت اختیار نکنند.

/۶۲۶۲

دستور رهبر انقلاب برای رأفت با متهمان حوادث اخیر،سخنان روحانی در باره مذاکره با امریکا، دادخواهی نفتی ایران در اوپک از جمله عناوین صفحه اول روزنامه‌های امروز کشورند.

خبرگزاری خبرآنلاین در نظر دارد با هدف توسعه فعالیت ها، نسبت به گسترش سازمان استان ها اقدام کند.

 لذا از افراد واجد شرایط  و دارای رزومه رسانه ای در تمام استان های کشور دعوت می شود.

جهت کسب اطلاعات بیشتر با شماره های ذیل تماس حاصل کنند:

۰۲۱۲۲۹۱۹۳۹۶
۰۹۱۲۰۳۷۲۹۲۳
۰۹۳۳۷۳۴۵۰۷۲

۲۳۲۳

سپاس و ارادت
یادداشت های بزرگوارانه و مهرآمیز بیست و یک تن* از استادان، دوستان و همراهان من که با لطف و موافقت مدیران خبرآنلاین در این مدت منتشر شد، سپاسگزاری مرا از خداوند مهربان و شرمندگی و ارادتم را نسبت به برنامه‌ریزان و نویسندگان آن یادکردها برانگیخت.
پروردگار بزرگ را به زبان بنده ی راستین و شایسته اش ، علی(ع) سپاس می‌گویم:
« خداوندا ! چه ستایش ها و سخنان زیبایی درباره من – که سزاوارشان نبودم در بین مردم پراکندی، و مرا نیک نام و سربلند ساختی.
کریما! من خود را بهتر از ستایش گرانم می‌شناسم. و تو مرا بسی بهتر از خودم می شناسی. خداوندا! مرا برتر از آن چه می پندارند، قرار ده و آن چه را درباره ام نمی دانند بر من ببخشای!»

شرمنده و ارادتمند فرهیختگانی هستم که با اندیشه پاک و صفای باطن خود، خوبی های اندک یاران‌شان را ارج می نهند و از بدی ها و خطاهای بزرگ آنها می گذرند. امیدوارم در این زمانه فروبسته از جود و معنا که نام‌خواهی رنگ باخته و کام جویی دغدغه ظاهربینان شده است؛
استادان، دوستان و همراهان معناگرای من، در چکاد روشن شادکامی و عزت قرار گیرند و گرمای محبت و روشنگری خود را همچنان، از یاران و نزدیکان شان دریغ نورزند.

دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن
در کوی او گدایی؛ بر خسروی گزیدن

از جان طمع بریدن ، آسان بود ولیکن
از دوستان جانی ،مشکل توان بریدن

خواهم شدن به بستان، چون غنچه با دل تنگ
وانجا به نیک نامی ،پیراهنی دریدن

گه چون نسیم با گل راز نهفته گفتن
گه سر عشقبازی از بلبلان شنیدن

فرصت شمار صحبت، کز این دو راهه منزل
چون بگذریم دیگر نتوان به هم رسیدن

* آذر ماه ۱۳۹۸
* این چهره های علمی و فرهنگی عبارتند از: دکتر احمد محیط، دکتر شیوا دولت‌آبادی، دکتر بهروز بیرشک،  دکتر جعفر بوالهری، دکتر فرید براتی‌سده، جناب محمد هاشمی‌رفسنجانی، جناب علی اکبر اشعری، جناب محسن چینی فروشان، جناب مهدی شجاعی، دکتر عماد افروغ، دکتر ابوالفضل فاتح، دکتر سیدحسن موسوی‌چلک، دکتر عباس پسندیده، دکتر مهدی مهریزی، دکتر محمدرضا زائری، جناب سیدمحمدعلی ابطحی، دکتر محمود اسماعیل نیا، دکتر محمدرضا اسلامی، دکتر آناهیتا خدابخشی‌کولایی، جناب مهدی ملک‌محمد و جناب محمود کاویانی.

گزارش پایانی این پاسداشت مکتوب خبرآنلاین را با عنوان دکترمحمود گلزاری: تلاشگر دانایی و رشد شخصیت ایرانی ملاحظه فرمایید.

نمایش «هیچ‌چیز جدی نیست» اگرچه بافتی کمدی دارد اما در ذات و جان‌مایه اثری تلخ و دردناک است. این اثر به‌واقع تصویری از انسان امروز است که در موقعیتی میانه کمدی تراژیک و یا تراژدی کمیک (گروتسک) گیرکرده است.

نمایش در فضای پشت‌صحنه و هفته­‌ها تمرین یک گروه تئاتری اتفاق می‌افتد. گروه متشکل از کارگردان، دراماتورژ- نویسنده، منشی صحنه و بازیگران است. این گروه برای تمرین یک کار جدید از آقای دراماتورژ کنار هم جمع شده‌اند؛ متن نمایش جدید تلفیقی است از آثار چند نویسنده ازجمله شکسپیر، بکت و… از چند نمایشنامه چون هملت، اتللو، مکبث، رومئو و ژولیت، در انتظار گودو و… . به گفته آقای دراماتورژ این آثار کلاسیک با رویدادهای امروز تلفیق شده و او توانسته است اثری پست‌مدرن را خلق کند؛ اما اگر حقیقتش را بخواهید این آقای دراماتورژ با تمام ادعاها، مدارک دانشگاهی، آثار نوشته و ننوشته‌اش هیچ‌چیزی نیست جز یک ابتذال فرهنگی؛ یک آدم بی‌سروته، یک چرخ‌گوشت یک مخلوط‌کن که از هرجایی نکته­‌ای را برداشته، سرهم کرده و به چیزی شبیه به نمایشنامه‌ درآورده است. اگر منتقدی پیدا شود و یقه و خرخره کارش را بگیرد برای فرار سریعا جواب می‌دهد این کار ‌یک اثر پست‌مدرن است، به عبارتی با این توجیه هر حرف مزخرف و مهملی را امروز می‌شود به صحنه تئاتر آورد، هر خط بی‌خود و بی‌ربطی را روی بوم نقاشی کشید و هر ونگی را جای آهنگ به خورد مخاطب داد؛ و در جواب منتقدان‌ هم گفت «این اثر یک اثر پست‌مدرن است». کافی است وقاحت این را داشته باشد تا سینه ستبر کند و به اراجیف و جفنگ و هرزه‌نگاری خود عنوان «پست‌مدرنسیم» یا ایسم‌­های دیگر بدهد. خب از آنجایی‌که عده‌ای از منتقدان‌ هم از همین قماش هستند زیر علم و بیرق آن‌ها کف و هورا می‌زنند و می‌کشند و هلهله سر می‌دهند و هنر پست‌مدرن را بسط می‌دهند، بدون توجه به چگونگی شکل‌گیری این هنر، البته همه لقلقه‌ها را از برند و تا حرفی بزنید به‌سرعت برای خفه کردن منتقدان پای نیچه و تعدادی از فلاسفه را وسط می‌کشند که باید ویرانگر بود و… آن‌هم چه جور ویرانگری، از قماش ویرانگری این آدم­ها که همه‌­چیز به بستر ختم می‌­شود. بیچاره مخاطب بخت‌برگشته‌ای که باید چرندیات این جماعت را هرروز از بوق‌های ابتذال بشنود و به خود بقبولاند که هنر ناب و یگانه را یافته است…

شخصیت دیگر نمایش، کارگردان کار است، آدمی درگیر افتخارات پوشالی، مردی پر از ندانسته‌ها و ندانم‌­ها که البته از سر تبختر و تفاخر برای هر چیزی که نمی‌داند جوابی کذب و ناراست پیداکرده، سر هم می‌کند و به خورد دیگران می‌دهد و البته آن گستاخی را دارد که بالا و سردر این جواب‌های کذب را با عنوان‌های دهان‌پرکن پر کند.

منشی صحنه شخصیت دیگری در این نمایش است، او انباشت نگرانی و اضطراب امروزی است، نگران شغل و آنچه دارد؛ نه دارایی‌ها که هرلحظه از دست می‌دهد؛ همان خود واقعی‌اش است. او در کاغذهایی که به‌حسب شغلش باید در آن نمایشنامه، دستور صحنه و مشق کارگردان برای بازیگران را در آنها یادداشت کرده و همراه داشته باشد؛ همیشه با دستنوشته‌های شخصی خودش قاطی می­‌کند. دست‌نوشته‌هایش چیزی جز نفرت از شغل، همکاران و… نیست، اتفاقی که مشخص می‌کند بین آنچه او به زبان می‌آورد و آنچه در درون خود زندگی می‌کند، دو دنیای کاملاً متفاوت جریان دارد.

خانم بازیگر حرفه‌ای که از بازی در سریال‌های به قول خودش در پیت و حضور در آگهی روغن و چه و چه خسته شده و به تئاتر پناه آورده، شخصیت دیگری است پر از تناقض و مغشوش و درهم‌وبرهم. او حتی نمی‌تواند یک تعریف درست ازآنچه درست است بدهد، متظاهر و فیک و نمایشی و قلابی، بازیگری که در صحنه تئاتر به هالیوود و ساختار آن و بازیگرانش تف می‌اندازد اما برای بازی در یک نقش کوچک در یک فیلم در پیت و کوچک هالیوودی سرو دست می‌شکند و خودش را برای رسیدن به این نقش به آب‌وآتش می‌زند.

سایر شخصیت‌ها و بازیگران حال‌وروز خوش‌تری از این جماعت که برایتان تعریف کردم ندارند، جوانی در میان آن‌هاست که اگرچه دغدغه دارد اما آن‌قدر نخوانده تا یک پرسش درست در ذهنش شکل بگیرد و بتواند به آن انسجام داده و طرح کند. اگرچه جواب‌ها در فضا پر از غلط و واژگون و اشتباه است اما در این فضا کسی حتی پرسش درستی هم مطرح نمی‌کند. بازیگر دیگر که همه‌چیز را یادداشت می‌کند اما میان نوشتن و یادداشت‌برداری او و ننوشتنش هیچ فرقی نیست یعنی اصلاً بین آنچه می‌نویسند و نمی‌نویسد هیچ اختلافی نیست؛ فقط قلمی و کاغذی به دست دارد که هیچ‌چیزی از آن به دست نمی‌آید و زاییده نمی‌شود. دختر و پسر جوانی هم با همین کلیشه‌ها زندگی می‌کنند و یا بهتر است بگوییم روز را شب می‌کند و شب را در آغوش هم روز؛ تا زمانی که وقت خیانت سر برسد. دیالوگی کلیدی در این نمایش هست که همه آن را تکرار می‌کنند: «به بستر می‌رویم»  درجای جای نمایش آدم‌ها فقط همین یک کار را بلد هستند و می‌کنند؛ به بستر می‌رویم.

از تعریف شخصیت‌ها و حال روزشان‌ که بگذریم؛ داستان نمایش هفته‌های تمرین یک گروه نمایشی تا اجرا را روایت می­‌کند. هم‌زمان تمرین و جمع شدن آدم‌های نمایش اما واقعه اصلی که در تعاریف پست‌مدرن و توخالی این آدم‌ها نمی‌گنجد در بیرون سالن تمرین در حال رخ دادن و اتفاق است، صداهایی از یک انقلاب و انفجار در بیرون این تمرین به‌گوش می‌آید. نفیر نفرت‌انگیز گلوله، ضجه و فریاد آدمی مجروح و زخمی. از میان همه این آدم‌ها بازیگری هست که از روز اول تمرین سر تمرین نیامده است، کسی که قرار است نقش هاملت را بازی کند و در میانه این نزاع ابتذال آمیز سالن تمرین و جنگ واقعی در خیابان و خط خونی که از اجساد باقی‌مانده است؛ دیوانه‌وار همچون هاملت فریاد بزند، «بودن یا نبودن: مسئله این است. آیا خِرَد را بایسته‌تر آن‌که به تیرها و تازیانه‌های زمانهٔ ظالم تن سپاریم، یا بر روی دریایی از درد سلاح برکشیم، به آن بتازیم و عمرش را به سر آوریم؟ … زیرا کیست بتواند به تازیانه‌ها و توهین‌های زمانه، ستمِ ستمگران، خواری خودستایان، آلامِ عشقِ ناکام، دیرکردِ قانون، بی‌شرمی دیوانیان و پاسخ ردی که مردمان متین از دون‌مایگان می‌شنوند تن دهد حال آن‌که می‌توانست با دشنه‌ای برهنه خود را برهاند؟ کیست بتواند اندوه جهان را تاب آورد، زیرِ بارِ زندگیِ ملال‌آور بنالد و عرق ریزد…». این بازیگر که خودش نیز دیگر خودش را به درستی نمی‌شناسد در آخر نمایش آن دلقکان همچون آغاز یک نمایش واقعی به صحنه می‌آید خون‌آلود و زخمی درحالی‌که به‌درستی نمی‌داند کیست با پرسش‌هایی که لایق پرسیدن هستند، بدون هیچ جوابی حال آن‌که پیکر خون‌آلود خودش جواب این پرسش است. این مرد واقعیت‌های تلخ بیرون این بازی کودکانه سلیبریتی‌­ها و عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی را به صحنه تئاتر می‌کشاند، این واقعیت که جهان جدید با زخم و ترکش و خون در حال زایمان یک موقعیت جدید تاریخی است که یا این رخداد نوزادی تازه خواهد داشت یا نطفه‌ای در خون‌مرده، اما هرچه هست بیرون این تنش‌های مسخره و بی‌تفاوتی؛ چیزی در جریان است.

نگاه نویسنده «اورلاف» که «دلخواه» آن را به‌درستی و با دقت به صحنه می‌آورد، هجو آن چیزی است که امروز به‌زور رسانه‌ها به‌عنوان هنر به مردم می‌خورانند و پولش را هم می‌گیرند. هجوی که سازندگانش نیز به عمق جان آن را باور کرده‌اند و در آن غوطه‌ورند. چیزی که شاید معنی دقیقی باشد ازخودبیگانگی (بماند که همین واژه و بسیاری از واژه‌های برساخته فیلسوفان که موقعیت آدمی را توضیح می‌دهد هم در دستگاه سرمایه‌داری امروز به ابتذال کشیده شده است) آدم‌ها در آینه‌های قدی ابتذال خود را بزک و دوزک می‌کنند و با انگشت کشیدن به خط خون خیابان‌های تاریک این تاریخ هراسناک، رژ سرخ بر لب و گونه هایشان می‌کشند.

توضیح درباره متن نمایشنامه بسیار شد و در این مجال اندک باقی‌مانده باید گفت که کارگردانی مسعود دلخواه با دقت نظر و صبر بود و کاملاً مشخص است که او اثر را با حال و هوای هنر ایران رنگ و لعاب زده و بازسازی کرده است. میزانس بسیار زیبا و تاثیرگذار پایانی این نمایش زمانی که یک تا دو دقیقه تماشگران در تاریکی می مانند، ظرافت های کارگردانی دلخواه را نشان می دهد. بازیگران این نمایش برای نشان دادن ابتذال زحمت‌ بسیار کشیده‌اند.

۵۷۵۷

جلال غفاری قدیر، مدیر شبکه افق گفت: «وضعیت نارضایتی عمومی مردم از اعلام و نحوه اجرای سهمیه‌بندی بنزین دارای وجوهی است که نیاز به حضور گروه‌های سیاسی مختلف دارد. شبکه افق در رویکرد خود به دنبال گفت‌وگوی صریح با افکار و آرای مختلف کشور است و فرصت را برای حضور مدافعان فکری و رسانه‌ای فراهم کرده است. در این دو هفته حضور، محمد قوچانی، سعید لیلاز، محسن هاشمی و مهدی رحمانیان نشان‌گر سعه صدر و اراده جدی صداوسیما در این زمینه است.»

وی ادامه داد: «البته استقبال طیف سیاسی ـ فکری و رسانه‌ای حامی دولت، از گفت‌وگوهای این‌چنینی بسیار مغتنم است؛ چرا که ایشان هم به عنوان حامی دولت پاسخگوی وضع موجود باشند. سابقه شبکه افق هم در دعوت از دیدگاه‌های مختلف سیاسی فکری کشور در این زمینه موجود است که البته تاکنون از سوی برخی پاسخ داده نشده بود. حضور آقای کرباسچی از این قسم کار بوده است و امر جدیدی محسوب نمی‌شود. هرچند پوزش از ایشان یک ادب و انتظار طبیعی از میزبان است ولی لغو یک برنامه در این بازه زمانی اتفاق ویژه‌ای محسوب نمی‌شود و اینکه در این زمینه حاشیه پردازی بشود، عجیب نیست.»

غفاری در پاسخ به اینکه آیا ممانعت از حضور غلامحسین کرباسچی روی آنتن زنده در آخرین لحظه، توسط معاون سیما صورت گرفته است، گفت: «در حقیقت ممانعتی در کار نبوده است؛ باید هماهنگی سامانه‌ای اتفاق می‌افتاد که خللی به وجود آمد و بعضی اوقات هم به دلیل تراکم برنامه‌ها پیش می‌آید. ان‌شاءالله در یک فرصت مناسب دیگر از ایشان استفاده می‌کنیم.»

وی درباره اینکه آیا منظور وی از خلل در هماهنگی سامانه‌ای به عدم هماهنگی با مسوولان سیما مربوط می‌شود؟ توضیح داد: «ما همیشه با حمایت معاون سیما همه جریانات به‌خصوص طرفداران دولت مستقر را به روی آنتن برده‌ایم. بنده هم به ایشان این حرف را نزدم که آقای میرباقری ممانعت کردند. ایشان شاید برداشت‌شان این بوده است. به لحاظ سامانه‌ای ما باید مجوزی برای طرح موضوع توسط آقای کرباسچی می‌داشتیم که مراحلش طی نشده بود. حداقل می‌شود گفت که با تأخیر همراه بود. البته این مساله دلیل هم داشت؛ چرا که دیروز همایش منشور رسانه بود و درگیری‌ها هم زیاد. یک مقدار تعلل از اینجانب بود و ما اصرار داریم و تلاش می‌کنیم که ان‌شاءالله در یک فرصت مناسب در خدمت آقای کرباسچی باشیم.»

۵۷۵۷

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، پیکر زنده‌یاد نصرت کریمی، شنبه ۱۶ آذر، ساعت ۹:۳۰ صبح از محل ساختمان شماره ۲ خانه سینما واقع در خیابان وصال به سمت قطعه هنرمندان بهشت زهرا (س) تشییع می‌شود. 

این کارگردان، بازیگر و مجسمه‌ساز که متولد ۱۳۰۳ در تهران بود، دیروز (سه‌شنبه ۱۲ آذر) در سن ۹۵ سالگی درگذشت.

دو فیلم «درشکه چی» و «خانه خراب» و سریال «دایی‌جان ناپلئون» از مهم‌ترین آثار این هنرمند است. 

۵۷۵۷

غلامرضا فرجی، سخنگوی شورای صنفی نمایش گفت: «طبق تصمیم شورا، روز ۱۶ آذر تمام سینماهای کشور بلیت نیم‌بها به مخاطبان خود ارائه می‌دهند.»

در حال حاضر «مطرب»، انیمیشن‌های «آخرین داستان و «بنیامین»، «تورنادو»،‌ «معکوس»، «دختر شیرازی»، «سمفونی نهم»، «چشم و گوش بسته»، «لیلاج» و «منطقه پرواز ممنوع» از جمله فیلم‌های روی پرده سینماها هستند.

۵۷۵۷