برچسب: گردشگر

مصیب امیری بعدازظهر دوشنبه ۱۸ فروردین به خبرنگاران گفت: متأسفانه اداره امور منابع آب شهرستان مرودشت بدون هماهنگی با اداره میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی آن شهرستان اقدام به حفر چاه در حریم درجه‌یک مجموعه تاریخی نقش رستم کرده بود که این اداره کل به‌محض اطلاع از این موضوع با هماهنگی فرمانداری شهرستان، از ادامه این روند جلوگیری کرد.

امیری خاطرنشان کرد: دستگاه حفاری در این مکان جمع‌آوری و نسبت به پلمب چاه مذکور اقدام شده است.

پیش از این ایسنا، در یک گزارش خبر اقدام به حفر چاه عمیق در محدوده نقش رستم، خبر داده بود.

به گزارش ایسنا، مجموعه تاریخی نقش رستم در شهرستان مرودشت استان فارس قرار دارد که در فاصلهٔ شش کیلومتری از مجموعه میراث جهانی تخت جمشید قرار دارد. این مجموعه تاریخی، یادمان‌هایی از دوران ایلامیان، هخامنشیان و ساسانیان را در خود جای‌ داده است.

انتهای پیام

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از پایگاه اطلاع‌رسانی دولت، در جلسه هیئت دولت که روز یکشنبه ۱۷ فروردین ۹۹ به ریاست حسن روحانی برگزار شد، نحوه حمایت از اماکن و فضاهای گردشگری در دوره تعطیلی ناشی از کرونا، مشخص شد.

هیئت‌وزیران در این نشست، با توجه به تعطیلی اماکن و فضاهای گردشگری واگذارشده به بخش خصوصی به‌منظور جلوگیری از انتشار ویروس کرونا، وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی را مسئول کرد تا نسبت به استمهال یا بخشودگی کامل اجاره‌بهای این اماکن در طول دوره تعطیلی فوق یا افزایش دوره بهره‌برداری حسب شرایط چهارچوب واگذاری پس از تأیید کارگروه ذی‌ربط در آن وزارتخانه اقدام کند.

به گزارش خبرنگار مهر، سید امین قاسمی امروز دوشنبه در جمع خبرنگاران از کشف اولین نقش برجسته تاریخی در استان لرستان خبر داد و گفت: در جریان فصل چهارم بررسی و شناسایی آثار تاریخی شهرستان کوهدشت اولین مورد نقش برجسته تاریخی در استان لرستان کشف شد.

وی، افزود: این نقش برجسته احتمالاً مربوط به دوره اشکانی بوده و در بر گیرنده نقوش انسانی است.

مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان لرستان یکی دیگر از دستاوردهای مهم بررسی و شناسایی شهرستان کوهدشت را کشف آثاری از پارینه سنگی قدیم برای نخستین بار در این شهرستان دانست و تصریح کرد: دیگر آثار شناسایی شده این شهرستان، بازه زمانی دوران پارینه سنگی قدیم تا قاجار را شامل می‌شوند.

حمزه قبادی سرپرست فصل چهارم بررسی و شناسایی آثار تاریخی شهرستان کوهدشت نیز، بیان داشت: در فصل چهارم این بررسی و شناسایی که به مدت ۴۵ روز عملیات میدانی آن به طول انجامید، ۱۱۲ اثر تاریخی شناسایی شده است.

به گزارش ایسنا، سازمان جهانی گردشگری سازمان ملل (UNWTO) در جدیدترین گزارش خود با اشاره به محدودیت‌های اجتناب ناپذیر سفر در سراسر جهان به سبب شیوع ویروس کرونا، پیش بینی کرد که میزان سفرهای بین المللی در سال ۲۰۲۰ با مقایسه با آمار سال گذشته ۲۰ تا ۳۰ درصد نزول خواهد داشت که در این صورت با زیان ۲۹۰تا ۴۴۰ میلیارد دلاری برای این صنعت همراه خواهد بود.

سازمان جهانی گردشگری تاکید می کند این آمار و اقام بر اساس آخرین تحولات جهانی ارائه شده است و جامعه جهانی با بحران اجتماعی و اقتصادی بی سابق‌های مواجه شده است، از این رو این پیش بینی را باید با احتیاط و با در نظر گرفتن ماهیت بی نهایت بی ثبات بحران کنونی تفسیر کرد.

بر اساس این پیش بینی، پنج تا هفت سال رشد صنعت گردشگری بر اثر بحران کرونا از دست خواهد رفت و دوباره به آمارهای بین سالهای ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ بازخواهیم گشت.

در سال ۲۰۰۹ میلادی و در سایه بحران اقتصادی جهانی، میزان سفر گردشگران خارجی تنها ۴ درصد نزول داشت و این در حالی است که در سال ۲۰۰۳ و با شیوع ویروس سارس گردشگری بین المللی با نزول تنها ۰.۴ درصدی رو به رو شد.

«زوراب پولولیکاشویلی» رئیس سازمان جهانی گردشگری در این باره گفت: گردشگری یکی از بخشهای اقتصادی است که بیشترین آسیب را از این ویروس دیده است با این وجود اولین و مهمترین اولویت ما همکاری و تعامل برای کاهش دادن تاثیرات این بحران بویژه بر روی اشتغال و همچنین استفاده از اقدامات حمایتی چون اشتغال زایی و افزایش رفاه اقتصادی است.

او همچنین اضافه کرد: گرچه هنوز برای ارزیابی کامل تاثیران این بحران جهان بر روی صنعت توریسم خیلی زود است اما مشخص است که میلیون‌ها شغل وابسته به این صنعت در خطر نابودی هستند. حدود ۸۰ درصد از کسب و کارهای مرتبط با گردشگری، کوچک و متوسط هستند و این گردشگری همواره برای اشتغالزایی برای زنان، جوانان و جمعیت روستایی پیشتاز بوده است.

در ادامه این ارزیابی، رئیس سازمان جهانی گردشگری به مقاومت و ظرفیت تاریخی صنعت گردشگری برای اشتغال زایی پس از غلبه بر شرایط بحرانی کنونی اشاره کرد و در عین حال به اهمیت همکاری بین المللی و قراردادن گردشگری به عنوان بخشی اساسی از تلاشها در جهت بهبود شرایط تاکید کرد.

سازمان جهانی گردشگری از روزهای آغازین شیوع ویروس کرونا، همکاری نزدیکی با سازمان جهانی بهداشت در ارائه راهکارهای برای هدایت گردشگری برای مسئولان این حوزه و گردشگران داشته است و سازمان جهانی بهداشت نیز کمیته‌ای را تحت عنوان “بحران جهانی گردشگری” تشکیل داده است.

انتهای پیام

بنای خشت و گلی مقبره اعلا در روستای فیروزآباد شهرستان ابرکوه از میراث فرهنگی و جاذبه‌های گردشگری گمنام این شهرستان به شمار می‌آید که در گذر زمان بخش‌های قابل‌توجهی از آن تخریب شده است.

این بنای تاریخی به استناد  نقل‌قول‌ها، روایت‌ها و داستان‌های قدیمی، آرامگاه فردی به نام «علی» است و افسانه‌ای که نسل به نسل از اهالی منطقه در باره این بنا منتقل شده اما کمتر کسی از آن مطلع است، حکایت عشق پسری فقیر به دختر حاکم است.

«حامد اکرمی» پژوهشگر جوان ابرکوهی که پیرامون این موضوع تحقیقات و گفت‌وگوهایی با کهن‌سال‌ترین افراد روستاهای اطراف این مقبره داشته است، در گفت‌وگو با ایسنا در این باره نقل می‌کند: در قدیم‌الایام، علی که پسری از یک خانواده فقیر بود به دختر حاکم آبادی دل‌ بسته شده و هر چه اصرار می‌کند با جواب منفی حاکم مواجه می‌شود و نهایتاً در مقابل رفت‌ و آمدها و اصرارهای مکرر علی، حاکم با این ازدواج به شرط آن که علی چوپان گوسفندانش شود، موافقت می‌کند.

وی ادامه می‌دهد: علی که حاضر بود برای وصال به معشوق هر کاری را انجام دهد، شرط را پذیرفته و هرروز گوسفندان حاکم را برای چرا تا نزدیکی کوهی در همان منطقه می‌برد و هنگام استراحت به غاری که در بالای آن کوه بود، پناه می‌برد که به علت حضور همیشگی علی در کنار این کوه، اهالی نام «اعلا» را برای چوپان حاکم و آن کوه معروف برگزیدند.

اکرمی می‌گوید: یک روز وقتی علی مشغول چوپانی بود، مسافری از راه می‌رسد و میهمان ناخوانده چوپان می‌شود و از او غذایی طلب می‌کند. علی که همراه با خود هیچ قوتی نداشته می‌گوید: در حال حاضر دارایی من تنها یک گوسفند در میان این گله است که به خودم تعلق دارد. آن سوار ناشناس باز هم تقاضای غذا می‌کند و این بار علی گوسفند خود را برایش قربانی می‌کند.

وی ادامه می‌دهد: مسافر غریبه از علی می‌خواهد تا استخوان‌های گوسفند قربانی را در پوستش بریزد و سپس اندکی بر آن پوست می‌دمد و گوسفند دوباره زنده می‌شود. علی که این صحنه را می‌بیند متوجه می‌شود این مسافر یک انسان معمولی نیست و با خود می‌گوید بهتر است نیاز خود را با او مطرح کنم، شاید آن را برآورده کند.

این محقق ابرکوهی بیان می‌کند: درخواست چوپان این بود که به یک دونده توانا تبدیل شود بدین ترتیب که بتواند در هر گام، ۴۰ متر به جلو پرش کند یا به قول قدیمی‌ها، بتواند در هر قدم ۴۰ گز بردارد. مسافر نیز خواسته میزبانش را پذیرفته و با آب دهانی که بر زانوی علی می‌کشد، قدرت عجیبی به پاهای او می‌دهد و همان‌طور که خواسته بود در هر قدم ۴۰ متر به جلو می‌رود.

اکرمی می‌گوید: چوپانِ  پس از بازگشت به آبادی و انجام شرط حاکم، خواستار وفای به عهد و ازدواج با دختر او می‌شود اما حاکم غافل از این که علی دیگر یک چوپان ساده نیست و قدرتی افسانه‌ای دارد، از مطالبه او خشمگین شده و دستور زندانی شدنش را صادر می‌کند.

وی ادامه می‌دهد: این بار علی دست معشوقه خود را که رعنا نام داشت، گرفته و با توانی که هیچ‌ کسی از آن با خبر نبود، به سمت همان کوه و غار معروف فرار می‌کند و از آنجایی‌ که دختر حاکم نیز به او علاقه‌مند بوده، زندگی در صحرا و غار را می‌پذیرد.

وی در ادامه نقل می‌کند: روزی رعنا برای برداشتن آب بر سر جوی آبی که در آبادی بوده است، می‌رود و در این هنگام کنیز حاکم او را می‌بیند و هر چه به او اصرار می‌کند که به نزد پدرت برگرد، او قبول نمی‌کند. کنیز حاکم این بار کنار جوی آب در کمین نشسته و زمانی که رعنا را می‌بیند، او را وسوسه می‌کند که علی را به پدرت تحویل بده و دوباره از او تقاضای ازدواج کن، شاید پدرت پذیرفت و شما می‌توانید با خوشی در آبادی زندگی کنید لذا رعنا به سرعت با این حرف وسوسه شده و همسرش را که از کمین سربازان حاکم بی‌خبر است، به کنار جوی می‌آورد.

اکرمی می‌گوید: وقتی علی گیوه‌های خود را بیرون می‌آورد، کنیز از فرصت استفاده کرده و مقداری خار در گیوه‌هایش قرار می‌دهد تا اگر علی قصد فرار داشت، موفق نشود. چند دقیقه‌ای نمی‌گذرد که سربازان و سواران حاکم به علی حمله می‌کنند و او نیز قصد فرار می‌کند ولی وجود خارها در گیوه باعث می‌شود نتواند مانند قبل قدم بردارد.

وی ابراز می‌کند: علی با تمام دردی که از ناحیه پا می‌کشد، رعنا را با خود تا نزدیکی کوه می‌برد ولی هر چه تلاش می‌کند نمی‌تواند خود را به غار برساند و در این هنگام زانوهای او به سنگی برخورد کرده و در نتیجه دستگیر و راهی زندان می‌شود و پس از مدتی به شکل نامعلومی از بین می‌رود و رعنا نیز توسط برادرش کشته می‌شود.

اهالی منطقه که امروز این داستان را نقل می‌کنند، بخشی از کوه اعلا را «زانوی اعلا» می‌نامند و می‌گویند: این همان‌جایی است که زانوی علی به سنگ برخورد می‌کند و موجب دستگیری‌اش می‌شود.

این محقق جوان و راوی داستان اعلا که در حوزه صنایع‌دستی نیز فعالیت داشته و توانسته است چندین مورد از این صنایع را که سال‌های بسیار زیادی به دست فراموشی سپرده شده بود مانند سفره پنبه‌ای، عروسک جلی و چنته بافی، دوباره احیا کند، برای زنده نگه داشتن داستان اعلا و بازگو شدن این داستان برای نسل جدید، عروسک‌هایی را با عنوان «اعلا و رعنا» به سبک و شیوه سنتی و قدیمی طراحی و تولید کرده است.

البته این اقدام شاید به تنهایی برای زنده نگه داشتن این بنا و داستان جذاب آن کافی نباشد لذا نیاز است که بنای مقبره اعلا که در تاریخ ۲۶ اسفندماه سال ۱۳۸۶ با شماره ۲۲۱۳۷ به‌ عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده ‌است، بیشتر مورد رسیدگی میراث فرهنگی استان و شهرستان قرار گیرد تا با داستانی که در پس آن نهفته شده بتواند به یکی از جاذبه‌های گردشگری و مقصد بازدید علاقه‌مندان به تاریخ، تمدن و فرهنگ ایرانی تبدیل شود.

انتهای پیام

به گزارش خبرنگار مهر، در قسمت شمالی پاکستان و میان کوه‌های مرتفع و سر به فلک کشیده، کنار رودخانه و جاده‌ای صعب العبور دره‌ای قرار دارد به نام کالاش! این دره از سه دره کوچک‌تر به نام «رامبِر»، «بُمبارِت» و «بیریر» تشکیل شده است. منطقه‌ای که مشهور است مردمش، از نوادگان سربازان اسکندر و ریشه یونانی دارند و حتی به زبان یونان باستان هم صحبت می‌کنند. گویا اسکندر در قرن چهارم قبل از میلاد هنگام لشگرکشی به هند، به این منطقه آمده است. مردم این دره با جمعیت ۴۰۰۰ نفر برخلاف سایر نقاط کشور پاکستان، دارای آئین بت پرستی و چند خدایی هستند و شاید بتوان گفت که تنها منطقه‌ای در پاکستان است که آئین بت پرستی دارند.

از معروف‌ترین رسوم این منطقه می‌توان به «جشنواره بهار» که آن را «جوشی» می‌نامند، اشاره کرد که هرساله گردشگرهای بسیاری را از نقاط مختلف پاکستان و حتی سایر کشورها به این دره زیبا می‌کشاند. این جشنواره در اواسط ماه می و به مدت چهار روز برگزار می‌شود. پیش از آغاز مراسم زنان و دختران سراسر دره، خانه‌های خود را تزئین می‌کنند و سپس به خدای جِستاک (خدای حافظ فرزندان و خانه‌ها) ادای احترام می‌کنند.

پس از آغاز رسمی مراسم و قبل از حرکت به سمت مراتع سرسبز، مردم با لباس‌های رنگارنگ خود از چوپان‌ها قدردانی می‌کنند و سپس به یکدیگر گل هدیه می‌دهند. نوشیدنی رایج این جشنواره بهاری، شیر است. حرکت مردم و رؤسای قبایل از دره «رامبِر» به سمت محراب «مالُش» آغاز می‌شود. هنگام رسیدن به این محراب مقدس، چندین بز را قربانی می‌کنند و سپس به سمت بزرگترین دره یعنی «بُمبارِت» حرکت می‌کنند. در نهایت مراسم در کوچک‌ترین دره «بیریر» به پایان می‌رسد. در طول این مسیر طبل، سرود و پایکوبی هرگز متوقف نمی‌شود و زنان به شکلی و مردان نیز به شکل دیگری شادی خود را برای رسیدن بهار طبیعت نشان می‌دهند. گاهی حین جشنواره صعود به قله‌های «خیبر پختونخوا» نیز انجام می‌پذیرد.

جشنواره بهاری تنها جشنواره‌ای نیست که در این منطقه برگزار می‌شود بلکه اوتال (جشنواره تابستانی)، چاوُس (جشنواره زمستانی) و چندین جشنواره دیگر با رسوم خاص خود نیز برگزار می‌شود اما بیشترین گردشگران برای ثبت و ضبط «جوشی» از راه‌های صعب العبور خود را به این منطقه می‌رسانند. تعداد توریست‌ها گاهی به بیش از ۱۰۰۰ نفر هم می‌رسد.

با توجه به سابقه باستانی و مشترک با یونان باستان، برخی داوطلبان از کشور یونان طی سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ در این منطقه موزه ساخته‌اند. خانه‌ای سنتی که طبق قواعد جامعه کالاش، فقط از چوب، سنگ و گل ساخته شده و به عنوان موزه تمدنی چند هزار ساله با آثار باستانی قابل توجه پیش‌روی گردشگران و علاقه‌مندان قرار دارد.

در این بین، حضور یک زوج در این منطقه جریان ساز می‌شود. همان‌طور که پیش‌تر ذکر شد این منطقه فارغ از رسوم اسلامی و دارای ریشه‌های تاریخی بت‌پرستی است. این مساله سبب آن شده است که برخی تورها و رسانه‌های غربی، برای جذب گردشگر سرمایه‌گذاری‌هایی مشکوک انجام بدهند. یکی از آن موارد می‌توان به حضور زوج سلطنتی انگلیس در این منطقه اشاره کرد: پرنس ویلیام و کیت میدلتون این زوج که از اسلام آباد با بالگرد ارتش خود را به این منطقه زیبا رسانده بودند، در بدو ورود با یک کتاب آشنا شدند: کتابی با عکس‌هایی از گرامیداشت سفر «دایانا»، مادر ویلیام، در سال ۱۹۹۱ به این دره!

آنان پس از حضور در دره «بُمبارِت» شاهد مراسم، رقص و پایکوبی زنان و مردان بودند و هدایای را از جمله لباس و کلاه محلی از مردمان دریافت کردند. این سفر زمانی بحث برانگیزتر می‌شود که ملاحظه می‌شود در طول سفر ۵ روزه این زوج به پاکستان، آنان یک روز خود را در این دره کوچک گذرانده‌اند! این سفر بازتاب زیادی داشت و موجب رونق گردشگری در این منطقه شد، البته رونقی که مورد رضایت ساکنان نبود.

گردشگران و بازدیدکنندگانی که برای مشاهده و شرکت در جشنواره به این منطقه سفر می‌کنند اغلب آشنایی با آداب و سنت‌ها ندارند و این جشن را که یک جشن مذهبیِ محلی است، به عنوان یک سرگرمی نگاه می‌کنند. «عمران کبیر» نماینده جامعه کلاش در شورای منطقه‌ای می‌گوید: آنان معمولاً با لحن‌هایی تمسخر آمیز از دین و رسوم مردم سوال می‌پرسند و هیچ تلاشی در جهت افزایش همدلی با ساکنان نمی‌کنند!

هم‌چنین برخی گردشگران با دوربین و تلفن تلاش می‌کنند تا به زنان کلاش که از لحاظ ظاهر و دین با سایر نقاط پاکستان متفاوت هستند، نزدیک شوند. «اقبال شاه» که یک راهنمای محلی برای گردشگران است، در مصاحبه‌ای گفته‌است: برخی از افراد از دوربین‌های خود طوری استفاده می‌کنند که گویی در یک باغ وحش هستند.

پیش‌زمینه این کارها را می‌توان یک ویدئو در یوتیوب با حدود یک و نیم میلیون بازدید، دانست؛ شخصی که مدعی است توانسته با یکی از زنان آن منطقه ارتباط برقرار کند. پس از انتشار این ویدئو، شایعات گسترش پیدا کرده است و برخی همزمان با نامیدن زنان به «کافر زیبا»، به عبارت تهمت‌آمیز «هرکسی می‌تواند برود و با هر دختر آنجا ازدواج کند» دامن زده‌اند.

آقای رحمت که یک روزنامه نگار، با اصالت کالاشی است می‌گوید: برخی بطور منظم در تلاش‌اند این جامعه را بدنام کنند. آنها در حال ساخت داستان‌هایی با این مضامین هستند؛ وقتی یک گردشگر با چنین طرز فکری همراه باشد، سعی می‌کند که آن را تجربه کند. کما اینکه یک مدیر هتل محلی گفته است که ۷۰ درصد از جوانان گردشگر راجع به دختران سوال می‌پرسند.

این شایعات تا حدی گسترش یافته است که در پوستر رسمی جشنواره در دره «بُمبارِت» از گردشگران خواسته شده است که برای عکس گرفتن از روستاییان اجازه بگیرند و زنان را آزار ندهند. در همین راستا «مسرت علی»، دانش آموز دبیرستانی می‌گفت: «ما معمولاً حجاب نداریم زیرا این امر برای ما متعارف نیست، اما برخی تصمیم گرفتند که حجاب بپوشند زیرا گردشگران با بی‌احتیاطی از آنان عکس می‌گیرند و موجب شرمندگی آنان می‌شوند.» عده‌ای دیگر برای پنهان کردن صورت خود از چشمان کنجکاو افراد بیگانه، پوشیدن حجاب را آغاز کرده‌اند. یاسر کلاش، معاون هتل محلی با لحن اعتراض آمیز بیان کرده‌است: «اگر آن‌ها به ما احترام نگذارند، ما به گردشگر احتیاج نداریم. اگر آن‌ها به فرهنگ و سنت‌های ما احترام بگذارند، ما از آنها استقبال می‌کنیم.»

همواره پس از پایان جشنواره، روستاییان گرد هم می آیند تا زباله‌های بجا مانده از گردشگران را جمع کنند. این مسائل را باید کنار آن گذاشت که این روستا از حضور گردشگران نفع چندانی نمی‌برد.

این گردشگران علاوه بر اینکه به راهنماهای محلی نیاز دارند، هزینه‌های زیادی را برای اقامت شبانه‌روزی، غذا و حمل و نقل می‌پردازند. با این حال، به نظر می‌رسد بیشتر پول بدست آمده به جامعه کالاش نمی‌رسد و بخش اعظم آن به جیب شرکت‌های تور مستقر در شهرهای بزرگ و همچنین دارندگان هتل و مسافرخانه می‌رود که بیشتر آنها غیرکالاشی هستند. در نهایت آن چه باید به آن توجه جدی شود، سیر نابودی این خرده فرهنگ است. لازم به ذکر است که تنها طی ۳۰ سال گذشته مشکلات آموزشی، درمانی، حمل و نقل و سیلاب‌های فصلی موجب شده است که جمعیت این منطقه از ۵۰ هزار نفر به ۴ هزار نفر کاهش پیدا کند.

در حال حاضر نیز، هجوم گردشگران، سبک زندگی روستاییان کالاش و سنت‌های بی نظیر آنها را تهدید می‌کند. «سید گل»، باستان شناس مطرح اهل «بُمبارِت» در مصاحبه‌ای با ذکر این نکته که سیر فرسایش و نابودی این فرهنگ به دست نیروهای خارجی غم انگیز است، بیان کرده‌است که مردم کالاش فقط به دلیل این دوربین‌ها و این حساسیت دیگر نمی‌خواهند در جشنواره‌ها شرکت کنند. اگر این کارها به طور مداوم اتفاق می‌افتد. شاید در چند سال، فقط گردشگر وجود داشته باشند، دیگر کالاشی‌ها برای اجرای رسم، جشن و پایکوبی در جشنواره‌ها حضور نداشته باشند.

به گزارش ایسنا و به نقل از انشنت اوریجینز،این تابوت برای نخستین بار  به دلیل بمب‌های غارتگران آثار باستانی در وضعیتی شکننده و آسیب‌دیده کشف شد و در سال ۱۹۳۶ به موزه و گالری هنری «پرت» اهدا شد. در سال ۲۰۱۳  این تابوت برای انجام سی تی اسکن و آزمایشات اشعه ایکس به بیمارستان سلطنتی کودکان منچستر منتقل شد.

باستان‌شناسان اسکاتلندی برای نخستین‌بار در ۱۰۰ سال گذشته این مومیایی را از تابوت خارج کردند و در جریان مرمت این اثر به نقاشی‌هایی از الهه‌ی مصر باستان «امنتت» یا «ایمنتت» ملقب به «بانوی غرب»  در بخش داخلی و خارجی تابوت برخوردند.

دکتر «مارک هال» مدیر مجموعه موزه و گالری هنری «پرت» در گفت و گویی بیان کرد :« کشف این نقاشی‌ها بسیار غافلگیرکننده بود. ما در گذشته هیچ دلیلی برای بلند کردن این مومیایی از تابوت تاحدی که کف آن مشخص باشد نداشتیم و بنابراین هیچ گاه آن را خارج نکردیم و انتظار این را نداشتیم که اثر خاصی را در آن مشاهده کنیم.»

با توجه به مقاله‌ای که در سال ۲۰۱۶ توسط «بی بی سی» منتشر شد، این تابوت در شهر «اخمیم» واقع در مصر ساخته شده و مومیایی حدودا ۲۷۰۰ ساله زنی که در سال‌های ۷۶۰ تا ۵۲۰ پیش از میلاد زندگی می‌کرده در آن قرار داده شده است.

نقاشی که در بخش داخلی این تابوت قرار دارد نسبت به نقاشی دیگر سالم‌تر باقی مانده و الهه مصر باستان را درحالی که رو به سمت راست ایستاده و لباسی قرمز رنگ به تن دارد، به تصویر کشیده است. با توجه به مطلب منتشرشده در «انشنت اجیپت آنلاین» نام «امنتت» به «غرب»، جایی که خورشید غروب می‌کند و جایی که بر اساس افسانه‌های مصر باستان دریچه دنیای مردگان قرار دارد، اشاره دارد.

انتظار می‌رود پس از مورد بررسی قرار گرفتن نقاشی‌های کشف‌شده اخیر، این مومیایی اشراف‌زاده نیز در سال ۲۰۲۲ در سال موزه «پرت» به نمایش عمومی گذاشته شود.

انتهای پیام

کاظمی اظهار کرد: با استناد به مکاتبه معاونت صنایع دستی وزارت میراث فرهنگی مبنی بر اعلام لیست صنعتگرانی که توان مالی آنها در سطح پایینی قرار دارد، لیست مورد نظر تهیه و به وزارتخانه ارسال شد.
وی از اختصاص ۳۱۰  میلیون ریال، در قالب کمک های بلاعوض روستایی و شهری خبر داد و  اظهار کرد: پیگیری کامل این موضوع از طریق معاونت صنایع دستی صورت گرفت تا جایی که منجر به تایید نهایی و ارسال لیست مذکور شد.

به گزارش ایسنا، به نقل از ‌روابط عمومی میراث فرهنگی استان مرکزی، معاون صنایع دستی استان مرکزی در ادامه‌ گفت: صنعتگران آسیب دیده در رشته های آثار چوبی، سفال، تذهیب، نگارگری و فلز از این کمک‌های بلاعوض برخوردار شدند.

وی با بیان اینکه تعداد ۳۱ صنعتگر از این کمک ها برخوردار شدند، افزود: به هر هنرمند ۱۰ میلیون ریال، به عنوان کمک بلاعوض، ناشی از خسارت‌های این بیماری اعطا شده است.

کاظمی گفت: در صورت ادامه دار بودن این کمک ها لیست نفرات جدید که در این روزها دچار ضرر و زیان شده اند تهیه و به وزارت میراث فرهنگی ارسال خواهد شد.

معاون صنایع دستی استان مرکزی افزود: اجرای این طرح را با شناسایی دیگر هنرمندان بی بضاعت استان در سال جاری ادامه خواهیم داد.

کاظمی گفت: تعداد زیادی از کارگاه‌های صنایع دستی استان از یکی دو ماه قبل از پایان سال گذشته، مواد اولیه بسیاری خریداری کردند تا برای نمایشگاه‌های نوروزی تولید داشته باشند و آن را عرضه کنند که با شیوع بیماری کرونا مواد اولیه و محصولات‌شان در کارگاه‌ها مانده است.

وی افزود: در حال برآورد میزان خسارت وارده شده به این کارگاه‌ها هستیم تا با ارسال آن به وزارتخانه اعتباری برای اعطای تسهیلات ارزان قیمت به این کارگاه‌ها بگیریم.

انتهای پیام

مهرداد سمیعی در گفت و گو با ایسنا با اشاره به اینکه کرونا در روزهایی که در واقع باید اوج فعالیت هتل ها و صنعت گردشگری در کشور رقم می خورد، ضریب اشغال هتل های استان را به صفر رساند، بیان کرد: با تعطیلی صورت گرفته بواسطه شیوع بیماری کرونا و جلوگیری از هر گونه تجمع، هتل ها و مهمانپذیرهای استان خسارت ۴ میلیارد تومانی را متحمل شدند.

وی با بیان اینکه تا این لحظه تصمیمی از جانب مدیران استان برای جبران این خسارت اتخاذ نشده است، گفت: اخیرا در جلسه معاون اول رییس جمهوری با وزیر میراث فرهنگی و جامعه هتلداران کشور تمامی موارد و مشکلات ایجاد شده مطرح شد و وزیر میراث فرهنگی خواستار در نظرگرفتن چند روز تعطیلی بعد از مهار کرونا و اختصاص ۳۸ هزار میلیارد ریال برای جبران زیان های وارد شده به این بخش شد.

سمیعی تصریح کرد: یکی از مهمترین اقدامات باید در حوزه بیمه تامین اجتماعی و مالیات و مالیات بر ارزش افزوده و هزینه انشعابات آب و برق و گاز باشد از طرفی بعد از کرونا تعطیلاتی در نظر گرفته شود تا خسارت وارد شده به جامعه هتلداران کشور قدری جبران شود.

وی با اشاره به اینکه هتل ها قبل از تعطیلات نوروز و در اواخر سال گذشته اقلام و اجناسی را خریداری کرده اند که امروز امکان مصرف آن وجود ندارد و این خسارات باید جبران شود، افزود: هتل ها نیازمند سرمایه در گردش هستند، موضوع تسهیلات ارزان قیمت با نرخ سود ۱۲ درصد مطرح است درحالی که نظر ما بر تسهیلات چهار تا شش درصد است و حتی در برخی از هتل ها با توجه به تعداد نیرو و اشتغال ایجاد شده باید تسهیلات بلاعوض داده شود تا این بحران خارج شوند.

رییس جامعه هتلداران استان مرکزی تصریح کرد: برخی از هتلداران برای هتل و مهمانپذیر خود اجاره پرداخت می کنند و این شرایط عملا آنها را به ورطه ورشکستگی کشانده و باید تدبیری برای گذر از این بحران اتخاذ شود.

سمیعی با بیان اینکه هتل های استان مرکزی برای بیش از دو هزار نفر به صورت مستقیم اشتغال ایجاد کرده اند، گفت: شرایط فعلی و خسارت وارد شده به این جامعه قطعا تعدیل نیرو را به دنبال خواهند داشت، کما اینکه تاکنون تعدیل نیروی ۳۰ درصدی در این حوزه رقم خورده است و افراد برای دریافت بیمه بیکاری مراجعه کرده اند و قطعا ادامه این شرایط بحران را تشدید می کند.

انتهای پیام

به گزارش خبرنگار مهر، احمد محیط طباطبایی رئیس کمیته ملی موزه‌های ایران (ایکوم) در نامه‌ای به علی اصغر مونسان وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی نوشت: در ارتباط با شیوع اپیدمی کرونا و تعطیلی موزه‌ها به صورت فیزیکی و بر اساس مصوبات ستاد ذیربط و همچنین درگیری جامعه جهانی حداقل برای سال پیش رو، پیش بینی و طراحی راهکارهای حمایتی از شاغلین در قسمت‌های مختلف موزه‌ها به ویژه موزه‌های خصوصی (بخش غیردولتی) از طریق برنامه‌های کوتاه مدت و درازمدت توسط واحدهای ذیربط آن وزارتخانه مورد انتظار جامعه فرهنگی است.

بدیهی است نخستین راهکارهای حمایتی برای این فعالان می‌تواند از طریق طراحی و ایجاد صندوق حمایتی، بخشودگی و تأخیر در پرداخت هزینه اجاره مکان و همچنین معافیت مالیات و عوارض مترتب بر این گونه مشاغل از اولویت برخوردار است و در ایجاد صندوق حمایت از این قشر می‌توان از همیاری مراکزی استفاده کرد که از منابع و امکانات بیشتر و مناسب‌تر برخوردار هستند و در حقیقت به نوعی از مساعی ملی در تقسیم شایسته منابع در اختیار بخش‌های مختلف برای پشتیبانی از موزه داران استفاده کرد.