برچسب: گردشگر

این بازارچه که با حضور استاندار مرکزی و سایر مسئولان استانی و شهرستانی افتتاح شد، دارای ۱۲ غرفه شامل معرق، قلاب بافی، طراحی روی شیشه، تابلوفرش، قلم زنی روی مس و … است که با سرمایه گذاری ۲۰۰ میلیون تومان به صورت ملی و استانی با اشتغال ۱۲ نفر به صورت مستقیم و ۳۶ نفر به صورت غیرمستقیم به بهره برداری رسید.

به گفته علیرضا ایزدی مدیرکل صنایع دستی استان مرکزی در این بازارچه بیش از ۱۲  هنرمند جوان صنایع دستی شهرستان فعالیت می کنند. این دهمین بازارچه دائمی صنایع دستی در سطح استان است که به افتتاح رسیده و دو بازارچه دیگر تا پایان سال در نیمور محلات و شهرستان کمیجان افتتاح خواهد شد.

وی گفت: استان مرکزی در مقوله احداث بازارچه های صنایع دستی در کشور از استان های مطرح است که این امر حاکی از عزم حمایت از هنرمندان این حوزه در توسعه و تولید صنایع دستی دارد.

ایزدی بیان کرد: این بازارچه مکان مناسبی برای فروش دست ساخته هایی در زمینه صنایع دستی است و در این بازارچه ها تولیدات هنرمندان در زمینه صنایع دستی بدون واسطه از سوی مردم و گردشگران خریداری می شود.

براساس این گزارش، امروز سالن مدیریت بحران شهرداری فرمهین با اعتبار یک میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان با حضور استاندار به بهره‌برداری رسید.

همچنین، ساختمان اداره راهداری و حمل و نقل جاده‌ای شهرستان فراهان با اعتبار۶۰۰ میلیون تومان از محل اعتبارات ملی در ۲۷۰ مترمربع افتتاح شد و کلنگ‌ مجتمع تجاری شهرداری فرمهین به وسعت سه هزار مترمربع با ۱۷ میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان اعتبار در سه طبقه با ۸۰ واحد تجاری بر زمین زده شد.

 اتاق عمل بیمارستان فرهنگ خسروانی فرمهین نیز با اعتبار یک‌میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان به صورت مشترک‌ بین دانشگاه علوم پزشکی و خیر به بهره برداری رسید و بهره برداری از کارگاه تولید کفش در روستای شیرین آباد از توابع خنجین شهرستان فراهان با اعتبار ۴۰۰ میلیون تومان  و حجم تولید ۸ هزار جفت کفش در سال آغاز شد.

بر اساس این گزارش، افتتاح واحد مسکونی محرومین، کلنگ زنی شهرک کفش روستای امیرآباد، افتتاح همزمان ۲۵ واحد مسکونی بازسازی شده، دیدار مردمی و مراسم بزرگداشت انقلاب اسلامی از دیگر برنامه های سفر نیم‌روزه استاندار به فراهان است.

انتهای پیام

 به گزارش ایسنا به نقل از گاردین،‌ این موزه که مجموعه بزرگی از متعلقات این رمان‌نویس مشهور انگلیسی  را نگهداری می‌کند، حالا  از پرتره‌ای نفیس از این نویسنده نیز نگهداری خواهد کرد. 

نسخه چاپ سنگی این پرتره مدت‌ها بود که به نمایش گذاشته می‌شد،‌ اما گمان می‌شد نسخه اصلی آن که به سال ۱۸۳۷ تعلق دارد، گم شده است. 

این پرتره به همراه مجموعه‌ای از نامه‌ها، گزیده‌ای دست‌نویس از رمان «‌دیوید کاپرفیلد»، نسخه‌های اصلی طراحی‌هایی از «‌جرج کروکشنک» ‌تصویرگر مشهور آثار «دیکنز»، مجموعه‌ای از لوازم‌تحریر و کتاب‌های این نویسنده چندی پیش در یک حراجی واقع در ایالات‌ متحده به قیمت ۲.۳ میلیون دلار خریداری شد.

در مجموع بیش از ۳۰۰ اثر در این موزه نگهداری می‌شود، ‌که ۱۴۴ عدد آن‌ را نامه‌های مربوط به این نویسنده که ابعاد مختلفی از زندگی او را دربر می‌گیرد، تشکیل می‌دهد.

یکی از این نامه‌ها که به سال ۱۸۵۷ بازمی‌گردد ماجرای پیاده‌روی «دیکنز» با دوست و همکارش «‌ویکی کالینز» را شرح می‌دهد.

تعداد دیگری از مجموعه‌ نامه‌های این موزه، پاسخ «‌دیکنز» به نامه‌های طرفدارانش هستند.

مدیر موزه «چارلز دیکنز»  این مجموعه جدید را به عنوان یک «گنجینه» توصیف و بیان می‌کند: «فوق‌العاده است که توانسته‌ایم پس از ۱۵۰ سال از درگذشت «‌دیکنز» چنین مجموعه غنی و ارزشمندی را به موزه‌ای که نخستین خانه خانوادگی اوست، منتقل کنیم.»‌

قرار است این مجموعه آثار پیش از آن‌که به نمایش گذاشته شوند، فهرست‌بندی و بررسی شوند.

آثار «چارلز دیکنز» که یکی از مهم‌ترین رمان‌نویسان انگلیسی شناخته می‌شود، دائماً در حال چاپ هستند. تاکنون بیش از ۲۰۰ فیلم سینمایی، سریال و فیلم تلویزیونی با اقتباس از رمان‌های او ساخته شده است. «دیکنز» را برجسته‌ترین رمان‌نویس انگلیسی عصر ویکتوریا و یک فعال اجتماعی توانمند می‌شناسند. از مهم‌ترین آثار او به «دیوید کاپرفیلد»، «آرزوهای بزرگ» و «داستان دو شهر» می‌توان اشاره کرد. 

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، در طول چند سال گذشته یکی از مهمترین خبرهایی که هر مدیر یا معاون میراثی در نشست‌های خبری‌اش تلاش می‌کرد تا ایده اولیه‌اش را به نام خود بزند، «ایجاد شعب قضایی میراث فرهنگی» بود. فکری که بیش از چهار سال است مسؤولان میراث فرهنگی نخست درخواست‌اش را مطرح کردند و هر از گاهی مدیر کل‌های مختلف میراث فرهنگی در دوره‌های مدیریت خود و حتی معاونان‌شان از پیگیری‌ها برای ایجاد شعب مستقل میراث فرهنگی در دادگاه‌ها خبر می‌دادند، شعبه‌هایی با حضور قضاتی آشنا با قوانین میراث فرهنگی و دلسوز این حوزه. هر چند هنوز هیچ خبری از ایجاد این شعبه‌های مخصوص با قضاتِ آشنا با میراث فرهنگی‌شان نیست …

هر چند در این میان گاهیت مجوزهای امضاءدار مسوولان سابق میراث فرهنگی یک پای همیشگی مجوزهایی است که بناهای تاریخی را بی‌ارزش می‌شمارند و در واقع موافق تخریب خانه‌های تاریخی می‌شوند! مجوزهایی که معمولا با سروصدای فعالان میراثی و رسانه‌ها سروکله‌شان پیدا می‌شود.

از حدود ۱۰ روز قبل تا امروز نیز دست‌کم مجوز چهار خانه‌ی تاریخی رو شده است. خانه‌هایی که می‌گویند در فهرست آثار ملی به ثبت نرسیده‌اند یا فقط در فهرست آثار واجد ارزش شهر قرار گرفته‌اند، فهرستی که به نظر می‌رسد در عمل هیچ فایده‌ای ندارد.

مجوزها آن‌قدر پر قدرت صادر شده‌اند که حالا یک مالک مجوزش را با افتخار بالا می‌گیرد و امضای میراث‌ فرهنگی را نشان می‌دهد، دیگری شبانه آجرهایش را با کامیون از خانه منتقل می‌کند و دیگری از فضای داخلی خانه شروع کرده و صدای کلنگش همسایه‌ها را از خواب بیدار می‌کند تا آخرین آجرش، آجرهای دیوار بیرونی خیابان باشد. دیگری هم نگهبان‌هایی را در خانه و سرکوچه گذاشته تا خبرنگاری، شاید هم شهروند دلسوزی، از خانه در حال تخریب‌اش عکس نگیرد!

خلاصه آن‌که آن‌قدر راهکار جدید پیش پایشان گذاشته‌اند، که دیگر عین خیال‌شان نیست، روزی این‌جا خانه‌ای بوده با تاریخی از یک ایل و تبارِ ایرانی بزرگ.
از زمان انتشار خبرِ صدور مجوزهای خروج از ثبت چند خانه‌ی تاریخی در تهران آن‌قدر تصویر و خبر از نخستین خانه منتشر شد که حالا همه نامش را خانه «ایتالیا» گذاشته‌اند، خانه‌ای که هر چند هنوز ثبت نشده بود اما واجد ارزش بود، امروز کارگران کلنگ به دستش در تقاطع خیابان ایتالیا و فلسطین شمالی، تقریبا چیز دیگری از در و دیوار داخلی‌اش باقی نگذاشته‌اند و کم مانده تا دیوارهای بیرونی هم پا به پای خیابان صاف شوند.

نگهبان خانه اجازه‌ی ورود به هیچ کس را نمی‌دهد، حتی دخترِ همسایه که با بغض از او می‌خواهد برای آخرین بار با خانه خداحافظی کند.

چند متر آن‌طرف‌تر از خانه ایتالیا، سر کوچه نادری، دیواره‌های  مهدکودکی که سال‌هاست طبقه دومش، برخی از عابران را وادار می‌کند تا عکسی به یادگاری با او بگیرند، می‌لرزد. صدای پتک حتی قوی‌تر از خانه ایتالیا در گوشمان می‌پیچد. اما پیمانکارش می‌گوید مالک خانه قصد بازسازی و نشستن در این بنا را دارد و ما ماموریت داریم آن را بازسازی کنیم، ولی تا امروز حرفی از حضور میراث فرهنگی در این بنا نبوده است، با این وجود می‌گوید اگر میراثی‌ها پای‌شان به خانه باز شود با کمال میل از آن‌ها استقبال می‌کنند.

در فاصله‌ی کمتری از این دو بنای قدیمی، خانه‌ی «زند نوابی» در تقاطع میدان فلسطین و خیابان طالقانی که ۱۰ سال از آخرین تیزی کلنگ‌ها به تنش می‌گذرد، قرار دارد. بنای تاریخی که گویا وضعیت را مناسب دیده و براساس دیده‌های خبرنگار ایسنا، کامیون‌های حمل بار آجرش، شبانه از خانه خارج می‌شود تا احتمالا آن هم کار را یکسره کند.

از خانه تاریخی «پلویی» در خیابان قلمستان که گویی لودرهایش آماده به تخریب بودند تا با خوردن مهر روی مجوز کار سژتخریب و آواربرداری‌اش را شروع کند که بگذریم مجوز روی مجوز است که این روزها دست خبرنگاران می‌رسد از حکمی که دیوان عدالت اداری برای یرانجام خانه‌های تاریخی تهران امضا کرده است؛ تهران، خیابان فلسطین. تهران باغ سپه‌سالار (باغ صف). تهران خیابان دانشگاه نبش آذربایجان. تهران خیابان ولی‌عصر پایین‌تر از میدان منیریه، چاپخانه تابان و ….

همان سال‌هایی که تازه حرف از خروج آثار تاریخی از فهرست میراث ملی مطرح می‌شد و میراثی‌ها از رسانه‌ها می‌خواستند تا اخبار خروج از ثبت رسانه‌ای نشود «تا مالکان بناهای تاریخی دیگر از آن چیزی یاد نگیرند، شاید نیاز بود بیش از پیش روی بحث‌های حقوقی‌اش حرف زده شود نه این‌که تصمیم بگیرند مُهر سکوت به دهان بزنند.»

۱۶ آذر ۱۰ سال قبل بود وقتی امید غنمی – مدیر کل وقت حقوقی سازمان وقت میراث فرهنگی – در نشستی خبری اعلام کرد که «منتظر واکنش مقامات عالی قضایی هستیم روند خروج آثار در یکی دو سال گذشته افزایش یافته است» در آن زمان حکم خروج ۳۵ اثر تاریخی از فهرست آثار ملی صادر شده بود و به دنبال آن، حقوقدانان میراث فرهنگی نسبت به این اتفاق هشدار می‌دادند.

یا عباس شایسته‌مهر  که می‌گفت «گر آثار تاریخی با رأی دیوان عدالت اداری تخریب شوند چیزی برای افتخار نمی‌ماند چنین احکامی ارزش حقوقی ندارند. اگر سازمان میراث فرهنگی به‌طور دقیق می‌توانست استدلال کند که مرجع صالح قانونی در این موضوع است، دیوان عدالت اداری نمی‌توانست تصمیم‌هایی را که به موجب قانون گرفته شده‌اند، نقض کند.»

یا نوروز رجبی – کارشناس حقوقی – که هشدار می‌داد « تکه‌تکه کردن سازمان میراث فرهنگی اشتباه بود سازمان باید جلوی خروج آثار از فهرست ملی را به‌شکل قانونی بگیرد»

حتی برخی از نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی نیز با میراث فرهنگی همراه بودند؛ غلامرضا دهقان – نماینده‌ کازرون در مجلس – با سنجش شرایط این طور اعلام کرده بود؛ «میراث فرهنگی را با شعار نمی‌توان حفظ کرد سازمان میراث فرهنگی باید برای کسب رضایت مالکان هزینه کند»

هر کدام از این هشدارها خود بابی بود برای برداشتن قدم صحیح‌تر میراث فرهنگی به سمت حفاظت بهتر از تاریخ تهران و چه بسا کشور، اما به نظر می‌رسد آن‌ها تصمیم گرفتند کمبود اعتبار را بهانه کنند تا نه تنها راهی برای حفاظت پیش‌رو نداشته باشند، بلکه فقط دست روی دست بگذارند که اعتبار نیست. حالا بعد از آن ۳۵ اثر تاریخی که از سرنوشت‌شان خبر دیگری در دست نیست، به نظر می‌رسد دور بعدی تخریب خانه‌ها راهگشا شده است.

انتهای پیام

به گفته یک استاد حوزه گردشگری و صنایع دستی، متاسفانە تولیدکنندگان صنایع دستی در زمینه بازاریابی، فروش محصولات و طراحی محصولات دستی با مشکلات جدی مواجه هستند و در زمینه‌های نامبرده هیچ گونه مهارتی ندارند.

سوران احمدی‌زاد در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به اینکه مهارت در طراحی محصولات موجب گسترش حوزه صنایع دستی خواهد شد اظهار کرد: بیشتر صنایع دستی که در استان کردستان تولید می‌شود شامل محصولات دکوری و تزئینی و غیرکاربردی هستند.

وی انواع صنایع دستی را تزئینی، تزئینی- کاربردی و صرفا کاربردی دانست و افزود: باید سعی کنیم که محصولات صنایع دستی خود را از جنبه تزئینی و دکوری بودن خارج و صنایع دستی را به سمت کاربردی بودن سوق دهیم.

به گفته این استاد دانشگاه حوزه صنایع دستی، می‌توان مشکلات موجود بر سر راه صنایع دستی را ناشی از نبود آموزش در بازاریابی، طراحی محصولات و خرید و فروش آن دانست.

سوران احمدی‌زاد یکی دیگر از مشکلات موجود را ناشی از نبود وجود تعاونی واحد بین فعالان صنایع دستی دانست و ادامه داد: هنگام گذر از رودخانه‌ای خروشان اگر به صورت جمعی از آب رودخانه گذر کنیم جریان آب نمی‌تواند بر انسجام جمع غالب شود، این در حالی است که فعالان حوزه صنایع دستی و کسانی که کار و فعالیت دستی انجام می‌دهند دارای هیچ انسجام و اتحادی نیستند و همین امر زمینه ساز نابودی و فراموشی صنایع دستی به مرور زمان است.

این استاد دانشگاه با اشاره به اینکه ۷۰ درصد اقتصاد کشور دولتی است تصریح کرد: در کشوری کە هفتاد یا هشتاد درصد اقتصاد آن دولتی است، دولت موظف به حمایت از فعالان حوزه صنایع دستی است و اگر قصد حمایت از حوزه فعالان صنایع دستی را ندارد می‌تواند عقب کشیده و به اقتصاد خصوصی اجازه ورود به این امر را بدهد.

وی با اشاره به قوانین دست‌وپا گیر بخش دولتی عنوان کرد: متاسفانە بخش‌های دولتی به جای حمایت از بخش صنایع دستی و فعالان در این حوزه قوانین دست‌وپاگیری را نیز وضع کرده که از ادامه فعالیت بخش خصوصی نیز جلوگیری می‌کند.

احمدی‌زاد از دیگر مشکلات حائز اهمیت در حوزه صنایع دستی را نبود برنامەریزی یک پارچە برشمرد و گفت: متاسفانه ما در بحث برندسازی محصولات نیز با مشکلاتی مواجه هستیم به طور مثال استان کردستان در حوزه گیاهان دارویی به یک برند تبدیل شده و امروزه استان کردستان را به عنوان استان گیاهان دارویی می‌شناسند.

 وی همچنین یادآور شد: ما باید سعی در برند سازی محصولات صنایع دستی بر اساس اولویت‌بندی و کاربردی بودن محصولات داشته باشیم.

سرپرست معاونت صنایع‌دستی استان کردستان گفت: یکی از مشکلات اساسی در حوزه صنایع دستی در استان کردستان مربوط به تولید و فروش محصولات صنایع‌دستی و عرضه مناسب آن‌ها به بازار است.

خسرو قاضی‌زاده اظهار کرد: یکی از ظرفیت‌های اساسی حوزه صنایع دستی بحث اشتغال پایدار است که می‌توان با کمترین هزینه و اندکی حمایت مالی سبب ایجاد اشتغال و کسب درآمد شد.

وی ایجاد و برپایی بازار و نمایشگاه‌های دائمی صنایع‌دستی در کردستان را از ضروریات دانست و عنوان کرد: به دلیل نبود بازار مناسب برای محصولات صنایع‌دستی در استان متأسفانه تولیدکنندگان صنایع دستی با مشکل فروش محصولات خود روبه‌رو هستند و همین امر سبب اختلال در تولید محصولات صنایع دستی شده‌است.

قاضی‌زاده ادامه داد: عدم ایجاد زیرساخت‌های لازم عامل اصلی به واقعیت نرسیدن صنایع‌دستی در استان کردستان است لذا تعریف فضای استاندارد و کارگاهی و بازار استاندارد برای صنایع دستی جزو ضروریات است و می‌بایست برای عرضه محصولات صنایع‌دستی استاندارد مشخصی تعریف شود.

سرپرست معاونت صنایع‌دستی استان کردستان، با اشاره به فعالیت صنعت‌گران استان، افزود: حدود ۲۵۰ تا ۳۰۰ هزار نفر صنعت‌گر در حوزه صنایع‌دستی در استان کردستان حضوری بالقوه‌دارند.

قاضی‌زاده تصریح کرد: تاکنون صنایع‌دستی استان به ۱۷۵ هزار نفر در حوزه صنایع دستی آموزش مقدماتی و آشنایی با رشته های صنایع دستی داده شده که در این راستا در تلاش هستیم با همکاری و همفکری سازمان جهاددانشگاهی، پارک علم و فناوری و بسیاری از نخبگان این حوزه پیوندی ایجاد کنیم که نتایج مثبت‌تری حاصل شود.

وی با اشاره به اینکه صنایع‌دستی استان از تنوع بسیار گسترده‌ای برخوردار است بیان کرد: تمام صنعت صنایع‌دستی کردستان کاربردی بوده و به‌ندرت صنایع تزئینی و دکوری در استان استفاده می‌شود.

سرپرست معاونت صنایع‌دستی استان کردستان، افزود: سالانه به صورت مستمر یک هزار و ۸۰۰ تا ۲ هزار نفر آموزش مقدماتی دیده و همچنین به ۳۰۰ تا ۵۰۰ نفر از شاغلین حوزه صنایع دستی نیز آموزش داده می‌شود.

قاضی‌زاده با اشاره به تدوین اطلس صنایع‌دستی استان، ذکر کرد: با توجه به گسترده بودن تنوع صنایع‌دستی، تدوین این اطلس ضرورت دارد و می‌تواند به‌عنوان یک مجموعه جامع و کامل از اطلاعات صنایع‌دستی استان مورد استفاده قرار گیرد.

به گفته وی، هر یک از صنعت‌گران صنایع دستی دارای سبک خاص مربوط به خود هستند که به همین منظور در اطلس صنایع‌دستی، پراکندگی صنایع‌دستی، اطلاعات هنرمندان و رشته‌هایی که در حال فراوری است، به همراه تصاویر درج خواهد شد.

سرپرست معاونت صنایع‌دستی استان کردستان، تاکید کرد: اطلس صنایع‌دستی نیازمند وجود آماری دقیق است چراکه اکثر صنایع‌دستی‌ها در روستاها شکل‌گرفته و همچنین صنایع‌دستی نیازمند به برنامه‌ریزی خاص بوده که در این راستا اطلس صنایع دستی، رشته‌ها و ظرفیت صنایع را در تمام مناطق استان مورد رصد قرار می‌دهد.

قاضی‌زاده اظهار کرد: برای رصد و شناسایی رشته‌های صنایع دستی در مناطق مختلف استان نیازمند نیروهای متخصص و کارآمد به منظور شناسایی صنایع دستی استان است.

وی با اشاره به ثبت جهانی کلاش، گفت: کلاش یکی از البسه محلی و فرهنگی مختص منطقه کردستان است و  باید این نکته را در نظر گرفت که نباید این انتظار را داشته باشیم که نفوذ دامنه صادرات کلاش در تمام دنیا اتفاق بیفتد.

سرپرست معاونت صنایع‌دستی استان کردستان، خاطرنشان کرد: با توجه به اینکه کلاش از پنبه ساخته می‌شود و در مقابل آب استحکام چندانی ندارد، در این راستا پیوند مناسب با پارک علم و فناوری ایجاد شده که فکری اساسی در طراحی آن شکل بگیرد که مقاومت بیشتری داشته باشد.

قاضی‌زاده در پایان یادآور شد: صادرات کلاش به بازار جهانی نیازمند بسته‌بندی منحصربه‌فردی است که  به حداقل استاندارد نزدیک باشد.

مژگان عبدی یکی از بانوان فعال در حوزه صنایع دستی است که به مدت هشت سال در زمینه گلیم‌بافی، صنایع گلیمی همچون کیف گلیمی، سازه‌های چوبی مرکب با گلیم، تابلوها و آینه‌های تزئین شده با گلیم فعالیت دارد.

به گفته وی محصولات گلیمی تولید شده هم در داخل کشور و هم در خارج از کشور خریداران خاص خود را دارد و این محصولات گاه توسط مشتریان خارجی خریداری شده یا برای آنها صادر می‌شود.

عبدی در خصوص مشکلات موجود در حوزه صنایع دستی اظهار کرد: از آنجا که محصولات صنایع دستی جزو محصولات لوکس، تزئینی و غیرضروری محسوب می‌شود، چندی است بازار صنایع دستی به دلیل شرایط بد اقتصادی و پایین آمدن قدرت خرید مردم از شرایط مطلوبی برخوردار نیست.

وی عنوان کرد: شرایط بد اقتصادی و تغییرات ارزی و پایین آمدن ارزش پول، سبب شده که خریدارهای خارجی از اینگونه محصولات استقبال کرده و آنها را خریداری کنند.

مژگان عبدی چالش‌های موجود در بازار صنایع دستی را بازاریابی و فروش محصولات صنایع دستی دانست و افزود: یکی از چالش‌های اساسی در بحث صنایع دستی، عدم بازاریابی و فروش محصولات صنایع دستی است.

وی از مزیت‌های کار صنایع دستی را پایین بودن هزینه تولید نسبت به سایر تولیدات برشمرد و اضافه کرد: هرچند تولید صنایع دستی نسبت به سایر تولیدات دیگر سرمایه کمتری می‌طلبد اما باز با این وجود همواره صنعت‌گران با مشکلات جدی همچون نبود جا و مکان مناسب، عدم کارگاه‌های آموزشی، عدم شهرک‌های متناسب با کارگاه‌های صنایع دستی مواجه هستند.

این فعال حوزه صنایع دستی از دیگر مشکلات حوزه صنایع دستی را بازار فروش محصولات صنایع دستی و عدم تبلیغات صحیح برای صنایع دستی استان دانست و تاکید کرد: در کردستان هیچ گونه نمایشگاه و بازاری دائمی برای صنایع دستی در نظر گرفته نشده تا مسافران خارجی بتوانند مستقیم از محصولات دیدن کنند و آن‌ها را خریداری یا با محصولات صنایع دستی استان آشنا شود.

وی به طور کلی مزایای کار صنایع دستی را کم هزینه بودن آن و شروع کار سریع در این حوزه و یکی از مشکلات آن را نبود بازار مناسب، عدم بازاریابی در داخل استان، عدم تبلیغات مفید به منظور معرفی صنایع دستی استان دانست.

مژگان عبدی گفت: صنعتگران همچنین در بحث ارائه محصولات به خارج از کشور با مشکلات جدی روبه‌رو هستند زیرا صنعتگران کردستانی به دلیل نداشتن پشتوانه مالی و حمایت سازمان‌های مرتبط قادر به شرکت در نمایشگاه‌های خارجی نیستند.

وی یکی دیگر از مشکلات حوزه صنایع دستی را نداشتن تعاون و همکاری صنعت‌گران دانست و خاطرنشان کرد: این امر به مشکلات موجود در این حوزه دامن خواهد داد زیرا این مشکلی نیست که به صورت فردی بتوان با آن دست‌و پنجه نرم کرد و آن را حل و فصل کرد و اگر صنعتگران با یکدیگر تفاهم و همکاری داشته باشند این مشکلات تا حدودی برطرف می‌شود.

عبدی، در پایان به استقبال مردم ایران از صنایع دستی اشاره کرد و یادآور شد: همه مردم ایران به ویژه استان کردستان به محصولات صنایع دستی علاقه و توجه خاصی دارند اما این روزها متاسفانه به دلیل شرایط نامناسب اقتصادی و کاهش قدرت خرید عموم مردم، خرید در حوزه صنایع دستی که جزء محصولات لوکس و تجملی است به طبع کاهش چشمگیری داشته است.

انتهای پیام

به گزارش خبرنگار مهر، هند در طول قرن‌های متمادی، یک کشور منحصر با فرهنگ‌های بی شمار به حساب می‌آید. وجود گروه‌های قومی و قبیله‌ای پراکنده در سراسر هند، این کشور را به جامعه ناهمگون با بسیاری از گروه‌های متضاد قرار داده است. اکثر این آئین‌ها متعلق به مذهب هندوست. البته ذهن همه انسان‌ها نمی‌تواند این تصور را داشته باشد که چگونه یک انسان می‌تواند به این اندازه خرافاتی باشد.

اما این افراد برای پرستش خدای خود دست به هر کاری می‌زنند که به تسکین خدا ختم شود. یکی از آئین‌های عجیب و جالب رایج در جنوب هند، به ویژه در مناطق روستایی، شکستن نارگیل بر روی سر انسان‌هاست.

این مراسم قدمت طولانی دارد و داوطلبان در جلوی معبد به صف نشسته و منتظر حضور کشیش و راهب هندو می‌شوند که این افراد هم عمدتاً غیر برهمن هستند. بعد از حضور گروه راهب‌ها، آنها با ذکر دعاهایی نارگیل‌ها را بر جمجمه داوطلبان می‌شکنند که شکسته شدن نارگیل به منزله یک نوع شکر گزاری به خدای خود و همچنین برآورده شدن آرزوی خود است که توسط خدای خود اعطا می‌شود.

معبد Mahalakshmi واقع در ۲۳ کیلومتری Mahadanapuram، از شهر Karur در ایالت تامیل نادو یکی از این مکان‌هایی است که در آن این مراسم برگزار می‌شود. برگزاری این مراسم همزمان با جشنواره سالانه دیگری و به مدت دو روز به طول می‌انجامد.

این مراسم که با شرکت بیش از هزار نفر در هر معبد انجام می‌گیرد همراه با سر شکستگی تعدادی از شرکت کنندگان به پایان می‌رسد. در طی انجام این مراسم شرکت کنندگان صبح قبل از مراسم از خوردن مواد غذایی غیر گیاهی خود داری کنند. ماجرای این مراسم به دوران حکومت بریتانیا در هندوستان باز می‌گردد.

نقل است که در آن زمان، کمپانی هند شرقی می‌خواست راه آهنی تأسیس کند که می‌بایست از میان معبد ماها لاکشمی عبور می‌کرد در نتیجه مردم محلی با تخریب این معبد مخالفت کردند و مقامات کمپانی هند شرقی با آنها وارد معامله شدند. ۱۸۷ سنگ نارگیل شکل در حیاط معبد وجود داشتند که قرار شد اگر مردم محلی بتوانند آنها را بر روی سر خود بشکنند، کمپانی هند شرقی در عوض مسیر راه آهن را عوض می‌کند. مردم نیز قبول می‌کنند و موفق به انجام این کار می‌شوند. از آن سال به بعد مراسمی در همین معبد که در ایالت تامیل نالدو واقع شده است برپا می‌شود که در آن، موبد معبد نارگیل‌هایی را بر سر عبادت کنندگان این معبد می شکند تا یاد آن واقعه زنده نگه داشته شود.

این گزارش توسط رایزنی فرهنگی ایران در بمبئی تهیه و در اختیار خبرگزاری مهر قرار داده شد.

مسعود حیدروند مدیر طرح ملی آبادانی شهرستان قلعه‌گنج در گفتگو با خبرنگار مهر گفت: بنیاد مستضعفان انقلاب اسلامی ۱۲۶ برنامه برای پیشرفت شهرستان قلعه‌گنج در نظر گرفته که از این‌تعداد، برخی‌طرح‌ها توسط بنیاد علوی و برخی دیگر بر عهده جوامع محلی است که باید برای آنها بسترسازی می‌کردیم. دستگاه‌های اجرایی نیز به کمک می‌آمدند که کار هر کدام از آنها نیز مشخص شده است. این پروژه‌ها باید به سرانجام می‌رسید تا این منطقه از محرومیت فاصله بگیرد.

وی افزود: در این‌زمینه معتقد بودیم هیچ‌کاری را جز با کمک مردم نمی‌توانیم انجام دهیم. چون یا دستگاه‌های دیگر می‌خواهند کار کنند و می‌بینند آن‌قدر مشکلات وجود دارد که ناامید می‌شوند؛ یا برنامه درستی برای پیشرفت نداشتند. ما برنامه‌هایمان را برای توسعه و آبادانی شهرستان قلعه گنج از سال ۹۴ آغاز کردیم تا جایی‌که بتوانیم بنا به فرمایشات رهبر انقلاب، اینجا را به‌عنوان پایلوت اقتصاد مقاومتی معرفی کنیم و سپس، سراغ ۱۲ منطقه دیگری برویم که قرار است محرومیت‌زدایی شوند؛ مانند لنده، چالدران، سروآباد، لارک، زهک، قصرقند، مراوه تپه، گرمی، ملک شاهی، سرپل ذهاب، حاجی آباد هرمزگان، مانه و سملقان. چند منطقه نیز تا پایان سال به این‌فهرست اضافه می‌شوند. دلیل انتخابمان هم عمق محرومیت در این‌مناطق بود.

مدیر طرح ملی آبادانی شهرستان قلعه‌گنج در ادامه گفت: اینجا منطقه‌ای پهناور بود که هرکسی می‌خواست وارد آن شود، امکانات اولیه‌ای مثل محل اقامت نداشت. درحالی‌که مراجعه‌کنندگان متفاوتی داشته اما همیشه از قلعه‌گنج عبور می‌کردند و در این منطقه نمی‌ماندند. یکی از شاخص‌های محرومیت، همین نبود مراکز اقامتی است. اما وقتی هتل کپری ساخته شد، در واقع اولین هتل منحصر به فردی بود که با مصالح بومی اینجا ساخته شد؛ نه با درب‌های شیشه‌ای، ساختمان بلند و ظاهری که هیچ تناسبی با این منطقه ندارد. این‌هتل را با همان استانداردهای یک هتل ولی با استفاده از متریال ساخته شده در همین منطقه افتتاح کردیم. حتی با الگو و نقشه همین هتل در روستاهای دیگر نیز کپر ساختیم. ۲۵ کپر در بنگرون و ۴۰ کپر هم در جهلدر که هر دو زیر دامنه‌های مارز هستند.

حیدروند گفت:‌ کپر همیشه برای این‌مردم، نماد دل‌زدگی و فقر بوده است. اما الان دید مردم نسبت به کپر عوض شده و حالا به داشتن چنین کپری افتخار می‌کنند. مردم قلعه‌گنج دیدند که در همان‌کپرهایی که آنها سال‌ها می‌ساخته‌اند و توجهی به آن نداشتند، مردم شهرهای مختلف می آیند و اقامت می‌کنند. حتی رفت و آمد مدیران و مسئولان به آن زیاد شده است. اکنون با وجود این‌مرکز اقامتی، هر کسی که برای هر مأموریتی یا هر موضوعی به قلعه‌گنج می‌آید مدت بیشتری را اینجا می‌گذراند.

وی در پاسخ به این‌سوال که اکنون مردم، قلعه گنج را بیشتر با کدام پروژه می‌شناسند، گفت: با توانمندی مردم اینجا می‌شناسند ولی شاید بشود گفت که اکنون نماد قلعه‌گنج هتل کپری شده است.

این مدیر فرهنگی درباره وجود هتلی با ۴ ستاره و مهمانانی از فرهنگ‌های متفاوت در یک منطقه محروم که مردمش حتی قدرت برطرف کردن نیازهای اولیه را ندارند، گفت: هراندازه از شهر فاصله می‌گیریم میزان محرومیت‌ها هم بیشتر می‌شود. اینجا همیشه محل عبور بوده ولی با ایجاد اقامتگاه، می‌توان افراد بیشتری را نگه داشت تا تعاملی بین جامعه و آنها ایجاد شود. مهمانان این هتل تنها با هدف تفریح به این‌جا نمی‌آیند. بلکه پروژه‌های علمی و مطالعاتی نیز بخشی از اهداف مسافران است. برخی از افراد هم هستند که تنها برای تجربه یک‌شب اقامت در چنین مکان‌هایی به اینجا می آیند. هتل بخشی از زیرساخت‌های گردشگری است. باید بتوانیم خانه‌های بومی و گردشگری ارگانیک را هم به آن اضافه کنیم تا گردشگر در یک مسیر هدایت شود.

حیدروند درباره استفاده مردم قلعه‌گنج از این هتل کپری گفت: مردم اینجا را دوست دارند و هر کسی بخواهد می‌تواند از اینجا استفاده کند. معمولاً جشن‌های مردم اینجا برگزار می‌شود و یا اگر بخواهند می‌توانند از فضای محیط جلوی هتل تا پیش از اتاق‌ها به‌طور رایگان استفاده کنند؛ رستوران نیز همین‌ طور است. البته که در شهرهایی مثل تهران هم رستوران‌هایی هست که همه مردم نمی‌توانند از آن استفاده کنند. اما اینجا حتی یک‌رستوران هم نداشت که اهالی شهر از آن استفاده کنند. این باعث شد تا ارائه خدمات در شهر بیشتر شود.

حیدروند درباره این‌که چه‌طور به این هتل ۴ ستاره داده می‌شود، گفت: اگر استخر نیمه‌کاره‌ای را هم که وجود دارد به این‌مجموعه اضافه کنیم، ویژگی‌های هتل ۴ ستاره را دارد. حالا این هتل می‌تواند به شبکه مراکز اقامتی دیگر که بوم‌گردی در روستاها هستند، متصل شود و مسافران علاوه بر خدمات گردشگری خدمات صنایع دستی نیز بگیرند.

وی درباره اینکه قرار است این‌طرح‌ها تا چه‌زمانی در قلعه گنج با پشتیبانی بنیاد مستضعفان ادامه پیدا کنند، گفت: پروژه‌های قلعه‌گنج مانند کارگاه‌های آموزشی و کارگاه‌های تولیدی و هرآنچه در طرح توسعه قلعه گنج بوده، قرار بود تا ۱۴۰۳ ادامه داشته باشد. برخی طرح‌های دیگر مثل هتل خودگردان شده‌اند. هر پروژه‌ای زمانی دارد تا خودگردان شود. تدابیری هم در نظر گرفته شده که به چه نحوی نتیجه پروژه‌ها را به مردم تحویل دهیم.

رویداد فرهنگی “بافت خارج از بافت” برای نجات آخرین بازماندگان خانه‌های تاریخی خارج از محدوده بافت تاریخی بوشهر و با نگاهی نو به گذشته غنی و پربار معماری جنوب در بهمن ۱۳۹۸ برنامه ریزی شده است تا شاید بتواند اندکی بافت قدیم غربت زده و کمتر دیده شده بوشهر را از انزوا خارج کند.

هنر معماری با علم مهندسی ادغام شده است

هژبر دباغ، دانش آموخته کارشناسی ارشد معماری از دانشگاه تهران بر این باور است که معماری بسیار جامع و کامل است و برای آن تعریف واحدی وجود ندارد. هر شخص و معمار یک تعریفی دارد و بدیهی  است که هنر معماری با علم مهندسی ادغام شده و معمولا بُعد روحی و روانی یک ساختمان را بیان می‌کند؛ و ما اگر ساختمانی را ببینیم که روح داشته باشد می گوییم معماری با شکوهی دارد.

وی با اشاره به معماری بسیار غنی و ارزشمند بوشهر خاطرنشان کرد: با توجه به شرایطی که در هر منطقه وجود دارد معماری شکل خاصی به خودش گرفته است و بر حسب شرایط جغرافیایی، اقلیمی، فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و تاریخی هر منطقه، معماری منطقه ای شکل می گیرد. بوشهر نیز از این قضیه مستثنی نیست و دارای معماری بسیار غنی و ارزشمندی است، اما متاسفانه محلات کوتی، شنبدی، دهدشتی، بهبهانی به عنوان چهار محل اصلی در نظر گرفته شده در صورتی که در محلات و مناطق دیگر شاهد گونه ای متفاوتی از معماری هستیم که با وجود تفاوت ها، هر دو منطقه دارای ارزش تاریخی هستند.

دبیر اجرایی سلسله رویدادهای “بافت خارج از بافت” در خصوص هدف از برگزاری این رویداد به ایسنا گفت: هدف ما از برگزاری این سلسله رویدادها معرفی معماری خارج از بافت شهر تاریخی بوشهر و آشنایی بیشتر و جلب توجه مسئولین، متخصصین و مردم است.

او ادامه می‌دهد: از دیگر اهداف ما حفظ اهمیت و ارزش معماری بوشهر؛ تغییر نگاه مردم به مکان های تاریخی و اطلاع رسانی به افرادی است که در این مناطق ساکن هستند. 

این استاد دانشگاه از ایده سلسله رویداد بافت می گوید: طی پژوهشی که در راستای یک مقاله مربوط به معماری بوشهر انجام می دادیم با اسماعیل جاشویی آشنا شدیم که در سازمان میراث فرهنگی بوشهر مشغول به کار است و از عکاسان بسیار دغدغه مند و علاقه مند در زمینه معماری بوشهر است، او همچنین چندین کتاب در حوزه های عکاسی و معماری تالیف کرده و همین سبب شد که ما نگاه ویژه ای به این موضوع داشته باشیم.

هژبر دباغ با اشاره به اهمیت و لزوم آشنایی و انس گرفتن مردم با بافت قدیم و تاریخی بوشهر عنوان کرد: شاخص کردن و اهمیت دادن به حوزه معماری سبب حفظ بافت و بقای آثار تاریخی است؛ و این آشنایی، آغازی برای جلوگیری از تخریب بافت ها محسوب می شود.

تاکید بر تعیین ضوابط حفظ بافت قدیم

دبیر رویداد بافت خارج از بافت در گفت‌وگو با ایسنا ضمن برشمردن دیگر دلایل برگزاری این برنامه ادامه داد: محلاتی در بوشهر هست که سازمان میراث فرهنگی نتوانسته ورود پیدا کند، اطلاع و آشنایی ندارند و حتی شهرداری هم ضوابطی در این زمینه تعیین نکرده است و ما در این  برنامه سعی بر این داریم که با آگاهی بخشی به  مسئولین و مردم  بناها حفظ شوند؛ و با ارائه طرح مرمتی پیشنهادی  در خصوص مرمت، بازسازی شاهد حفظ بافت و بخشی از تاریخ ما برای خود و آیندگان باشیم.

وی از آغاز رویداد بافت خارج بافت می گوید. اینکه این رویداد به صورت سلسله ای برگزار می شود و در اولین مرحله با بازدید میدانی، مسابقه عکاسی از بناهای خارج از بافت با حضور اساتید معماری و عکاسان آغاز خواهد شد که پس از آن شرکت کنندگان با ارسال تصاویر خود؛ توسط داوران گزینش و نمایشگاهی از آثار برتر در دانشکده هنر و معماری بوشهر برگزار شده و مورد تقدیر قرار خواهند گرفت.

بنا به گفته دباغ اولین بازدید گروه از محلات جبری و تنگک خواهد بود و اکثر برنامه ها نیز بر اساس حمایت شرکت کنندگان برنامه ریزی و اجرا می شود.

در کشور ما هیچ نگاه منفی به دانشجو وجود ندارد

استاد دانشگاه خلیج فارس بوشهر خاطرنشان کرد: اعضا رویداد بافت خارج از بافت را غالبا دانشجوها تشکیل می دهند و به این دلیل که یک گروه متخصص تشکیل شده و در کشور ما هیچ نگاه منفی به دانشجو وجود ندارد این دید خوب و مثبت سبب می شود ما هم رویکرد خوبی برای برگزاری این رویداد داشته باشیم و در کنار دانشجویان به همراه دیگر اساتید معماری و عکاسی از آنان حمایت می کنیم.

وی ادامه داد: تیم به صورت ثابت است ولی با اطلاع رسانی قوی می توانیم افراد توانمندی را جذب کنیم که از این افراد بسیار استقبال خواهیم کرد. قطعا در آینده شاهد تیمی علاقه مند و توانمند در حوزه های مختلف خواهیم بود و تمام سعی ما این است که این تیم را گسترش دهیم و کل بوشهر را به عنوان حامیان این رویداد در کنار خود داشته باشیم. 

هژبر دباغ عنوان کرد: چشم انداز ما برای برگزاری مرحله دوم رویداد هر ۳ ماه یک بار است و امید داریم که با برگزاری مسابقات متنوع و بازدید از محلات مختلف این رویداد بهتر و همچنین ادامه دار شود و شاهد تاثیرات مثبتی در این زمینه باشیم. برنامه های ما بسیار بزرگ و گسترده است و با توجه به حضور شرکت کننده، حمایت، زمان و بودجه آن را برنامه ریزی و مدیریت می کنیم.

این معمار اظهار کرد: سعی ما بر این است بناهایی را بازدید کنیم که دیده نشده اند. بناهای شاخص خارج از بافت بسیار است مثل ساختمان بانک شاهی، عمارت سبزآباد، عمارت هفت بنگله، عمارت ملک، و… که ما همه این موارد را برای آشنایی بیشتر و تمرکز در نظر گرفته ایم.

دبیر رویداد فرهنگی بافت خارج از بافت گفت: از اهداف دیگر ما تلاش در راستای ثبت ملّی بناها با رضایت مالک است که در واقع از تخریب بناها جلوگیری شود و از طریق افزایش آمار بناهای ثبت ملّی با در نظر گرفتن بودجه از سوی استانداری و سازمان میراث فرهنگی، مرمّت صحیح بناهای تاریخی صورت گیرد.

دباغ تاکید کرد: حضور افراد متخصص حوزه معماری در کنار اعضای این رویداد یک ارتباط و اتفاق خوبی را رقم می زند و باعث تغییر دیدگاه سایرین و حفظ بافت در بوشهر است، امیدواریم که در این رویداد بتوانیم بناهای تاریخی و هویت شهر خود را حفظ کرده و در صنعت گردشگری شهر بوشهر هم تغییری هر چند کوچک صورت گرفته و یک گام رو به جلو باشد.

انتهای پیام

سرانجام موزه «دفینه» و اموال کاخ‌های «مرمر» و «شمس»

 

پرویز فتاح در گفت‌وگو با ایسنا، درباره بازگشایی موزه «دفینه» که از سال ۱۳۹۶ درحال بازسازی است، اظهار کرد: استحکام‌بخشی «موزه دفینه» با مجوز شهرداری، تمام شده است. تقریبا یک سال و نیم زمان برد، کار بسیار سختی بود. ساختمان دفینه متعلق به قبل از انقلاب است و آسیب دیده بود. الان درحال نوسازی و بازسازی داخلی است. با شهرداری و میراث فرهنگی، تمام توافق‌ها انجام شده است و هیچ مشکل خاصی وجود ندارد. آخرین بازدید را یک ماه قبل داشتم، همه‌چیز به خوبی پیش می‌رود. نمای بنای دفینه که تاکید شده بود ارزش تاریخی دارد هم حفظ کرده‌ایم.

وی اداکه داد: امیدواریم موزه دفینه را دهه فجر سال آینده (۱۳۹۹) طبق قولی که دادیم، افتتاح کنیم تا مردم عزیز، این موزه و آثار ارزشمند آن را که از تاریخ به جا مانده، ببینند.

ساختمان معروف به «دفینه» قرار بود، یک سوپر مارکت بزرگ باشد که پیش از انقلاب به سفارش یک مالک خصوصی طراحی شد اما به افتتاح نرسید و بعد از انقلاب هم در اختیار بنیاد مستضعفان قرار گرفت. این بنا که معماری آن برگرفته از مکتب «فرانک لوید رایت» است، توسط «کمال کمونه» طراحی شده و واجد ارزش شناخته شده است.

معماران و کارشناسان درباره این ساختمان گفته‌اند که این بنا به دلیل طرح خاص و اجرای بتن یک تکه (و پیش‌ساخته) آن، اثری ارزشمند بوده که باید در فهرست آثار ملی ایران جای بگیرد.

این بنا حدودا ۱۱ سال بعد از انقلاب، موزه «دفینه‌های تاریخی» شد که حدود هشت سال با این کاربری به حیات خود ادامه داد. از سال ۷۶ تا ۱۳۸۵ به «تماشاگه پول» تبدیل شد که ۱۴۰۰ سکه و ۷۵۰ قطعه اسکناس و تعداد تقریبی ۲۰۰ قطعه اشیای موزه‌ای مالی به غیر از سکه و اسکناس را در محوطه‌ای به وسعت ۲۰۰۰ مترمربع از آن، به نمایش گذاشت. آثار این موزه سال ۱۳۸۵ به پارک ارم انتقال داده شد و ساختمان را هم به بانک زیرمجموعه بنیاد مستضعفان اجاره دادند.

در سال ۱۳۹۵ اخباری درباره تخریب فضای داخلی این بنای ارزشمند منتشر شد. شش ماه بعد، معاون وقت میراث فرهنگی تهران درباره این تخریب، گفت: به نظر می‌رسد در داخل ساختمان کار می‌کنند و قصد استحکام‌بخشی دارند، تا جایی که می‌دانیم یک سری دیوارها و سقف‌ها را حذف کرده‌اند.

سپیده سیروس‌نیا از نامه‌نگاری اداره کل میراث فرهنگی و گردشگری استان تهران در اوایل شهریور ماه سال ۱۳۹۵  به مدیر امور موزه‌های بنیاد مستضعفان و شهرداری منطقه ۳ برای توقف کار، آن‌هم در زمانی‌که این اتفاق در مراحل اولیه بود سخن گفته و اظهار کرده بود: در نامه‌ای به بنیاد مستضعفان درخواست کردیم با توجه به این‌که این مکان جزو بناهای واجد ارزش است، طرح‌های استحکام‌بخشی خود را به تائید میراث فرهنگی برسانند، اما متاسفانه از آن زمان تا امروز (اردیبهشت سال ۱۳۹۶) هیچ اتفاقی نیفتاده و کماکان به کارشان ادامه می‌دهند.

مدیر وقت روابط عمومی موسسه موزه‌های بنیاد مستضعفان هم در واکنش به اداره کل میراث فرهنگی تهران این پاسخ را داده بود: چه چیزی را باید اطلاع می‌دادیم؟ اگر قصدمان تخریب بود، باید به آن‌ها خبر می‌دادیم.

آن موقع علت بازسازی، اینطور اعلام شد: ستون‌های اصلی ساختمان «دفینه» کمانه کرده و در حال ریزش است، بنابراین طرح مقاوم‌سازی ساختمان و بازسازی برای ایجاد چند واحد موزه‌ای و استاندارد کردن خزانه‌ی موزه‌های بنیاد مستضعفان تهیه شد. هیچ تخریبی در این فضا انجام نمی‌شود و فقط عملیات مقاوم سازی و بازسازی موزه در دست انجام است.

سرانجام خردادماه سال ۱۳۹۶ زهرا احمدی‌پور ـ رییس وقت سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور ـ در واکنش به این اقدام یک‌سویه بنیاد مستضعفان، وارد عمل شد و با ثبت این بنای تاریخی در فهرست آثار ملی و ابلاغ آن در نامه‌ای به استاندار وقت تهران، اعلام کرد: «موزه دفینه (تماشاگه پول) ــ واقع در استان تهران، میدان ونک، بلوار میرداماد، نبش کوچه دفینه که پس از طی تشریفات قانونی لازم به‌شماره ۳۱۷۱۶ مورخ ۱۳۹۶/۳/۱ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

اثر مذکور تحت حفاظت و نظارت این سازمان است و هر گونه دخل و تصرف یا اقدام عملیاتی که منجر به تخریب یا تغییر هویت آن شود برابر مواد ۵۵۸ لغایت ۵۶۹ از کتاب پنجم قانون مجازات‌های اسلامی، “تعزیرات و مجازات‌های بازدارنده”، جرم محسوب می‌شود و مرتکب مشمول مجازات‌های قانونی خواهد شد و مرمت و بازسازی اثر صرفاً با تأیید و نظارت این سازمان ممکن خواهد بود.

خواهشمند است دستور فرمایید مراتب برای اطلاع و اجرا به مقامات و مسئولان ذی‌ربط در استان ابلاغ شود و از نتیجه این سازمان را مطلع نمایند. »

دو سال پس از این منازعات و اخباری که از ساختمان دفینه دیگر بیرون نیامد، پرویز فتاح ـ رییس بنیاد مستضعفان ـ سرانجام در یک نشست خبری درحالی که اعلام کرد بزودی چهار موزه را افتتاح می‌کنند، از موزه دفینه هم یادی کرد و گفت:  موزه دفینه در خیابان میرداماد که موزه‌ای متروکه بود را بازسازی خواهیم کرد و سال آینده درهای این موزه به روی مردم باز خواهد شد.

او در همان نشست، خبر باز شدن درهای کاخ مرمر به روی مردم را اعلام کرد و درباره آن گفت: مهمترین پروژه بازسازی ما، کاخ مرمر است که از ابتدای انقلاب در اختیار مجمع تشخیص مصلحت نظام بود اما با هماهنگی‌های صورت گرفته این کاخ را تحویل گرفتیم و در تلاشیم تا با کار شبانه‌روزی و هماهنگی‌های صورت گرفته با میراث فرهنگی و نخبگان ایرانی بتوانیم در دهه فجر این موزه را افتتاح کرده و به روی مردم باز کنیم.

درهای این کاخ ۶ بهمن‌ماه به روی خبرنگاران باز شد. بنیاد مستضعفان گفته این کاخ قرار است موزه «هنر ایران» شود.

به گفته مسؤولان این موزه جدید، از مجموعه کاخ مرمر حدود ۱۹ تالار برای نمایش گنجینه‌ هنر انتخاب‌شده که در آن‌ها ۳۸۰ اثر تاریخی و باستانی با قدمت سه هزار سال قبل تا تاریخ معاصر را به نمایش می‌گذارند.

درباره متعلقات کاخ مرمر

اما پرویز فتاح ـ رییس بیناد مستضعفان درباره متعلقات خود کاخ مرمر و به نمایش گذاشتن آن به ایسنا توضیخ داد: آنچه ما تحویل گرفتیم همه محفوظ است، البته خیلی‌هایشان در همین موزه به نمایش گذاشته شده است. بعضی‌ها هم در خزانه است و با همراهی میراث مرمت می‌شود. یک تعداد اثر به مجموعه کاخ مرمر نیز اضافه شده که قبلا در این کاخ نبوده و از خزانه موزه‌های بنیاد اضافه شده است. قانون موزه‌ها این است که معمولا یک سوم از مجموع آثار نگهداری شده در خزانه به نمایش گذاشته می‌شود و دو سوم در خزانه می‌ماند و هر بار چرخش بین آثار صورت می‌گیرد تا آثار برای بازدیدکنندگان تکراری نباشد.

اموال کاخ شمس چه شده؟

فتاح درباره بازگرداندن متعلقات کاخ مروارید یا شمس نیز به ایسنا گفت: کاخ شمس دست بنیاد مستضعفان نیست، من نمی‌تواتم درباره آن اظهارنظر کنم و میراث فرهنگی باید در این‌باره اظهارنظر داشته باشد.

کاخ مروارید در سال ۱۳۴۷ برای شمس پهلوی ساخته شد. این بنا پس از انقلاب در اختیار بنیاد مستضعفان قرار گرفت. این مجموعه سال ۱۳۸۱ به شماره ۷۰۶۷ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید. بنیاد مستضعفان سال ۱۳۹۲ آن را به بنیاد تعاون سپاه فروخت. یک سال بعد از آن به دستور مستقیم دادستان مرکز استان البرز و مصوبه شورای عالی معماری و شهرسازی، ۲۷ هکتار (حدود ۳۰ درصد) از کل مجموعه کاخ مروارید در اختیار اداره کل میراث فرهنگی البرز  قرار گرفت تا درهای آن را پس از مرمت و سامان‌دهی، به روی مردم باز کند.

همان سال (۱۳۹۳) مدیر کل میراث فرهنگی استان البرز گفت که پیگیر اشیای داخل این کاخ از طریق عکس ‌ها و اسناد موجود در بنیاد مستضعفان، بنیاد تعاون و مرکز اسناد است تا بتوانند از روی اسناد و عکس ‌ها، اشیای داخل کاخ را شناسایی و آن‌ها را بازگردانند.

حجت الاسلام فخرالدین صابری ـ مدیر میراث فرهنگی استان البرز ـ چهار سال پس از واگذاری بخشی از فضای «کاخ مروارید» به میراث فرهنگی، (بهمن‌ماه سال ۹۷) به ایسنا گفت: بسیاری از اموال کاخ مروارید قبل از اینکه به میراث فرهنگی تحویل داده شود، غارت شده. بعید است این اموال دیگر پیدا شود.

انتهای پیام

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی وزارت میراث فرهنگی، عباس شیردل، رئیس اتحادیه صنایع‌دستی اصفهان با حضور در چهارمین جشنواره صنایع‌دستی فجر درباره این آثار این جشنواره گفت: آثاری که در اینجا دیدم از شاخص‌ترین آثاری است که در صنایع‌دستی کشور تولید می‌شوند و شاید تا به حال نمایشگاهی به این خوبی از مجموعه صنایع‌دستی ایران جایی ندیده بودم.

این هنرمند قلم‌زنی اصفهان افزود: در این نمایشگاه اکثر رشته‌های صنایع‌دستی ایران وجود دارند، ولی باز هم می‌توانست جامع‌تر از این برگزار شود، چون این نمایشگاه نماینده‌ای برای صنایع‌دستی کشور محسوب می‌شود.

رئیس اتحادیه صنایع‌دستی اصفهان درباره وضعیت فروش آثار صنایع‌دستی در حال حاضر بیان کرد: ای کاش حراج‌هایی برای صنایع‌دستی بود و می‌توانستیم در همین جا آثار را چوب بزنیم و به‌فروش برسانیم تا تشویقی برای این هنرمندان باشد.

شیردل در ادامه تصریح کرد: در حال رایزنی برای این کار هستیم و سعی داریم با همکاری اتحادیه صنایع‌دستی تهران و معاونت صنایع‌دستی وزارت میراث‌فرهنگی در آینده‌ای نزدیک این حراج فروش صنایع‌دستی را برگزار کنیم. اتحادیه تهران همکاری خوبی در این زمینه دارد که امیدوارم بتوانیم این حراج را با وجود اساتید صنایع‌دستی، هنرمندان و مسئولان برای کمک به رشد این هنر در کشور به مرحله اجرا برسانیم.

تمامی حقوق این سایت برای خبرآنلاین محفوظ است.
نقل مطالب با ذکر منبع بلامانع است.
Copyright © ۲۰۱۸ khabaronline News Agancy, All rights reserved