برچسب: گردشگری

تنها مکانی در جهان که میدانیم انسان می‌تواند در آن زندگی کند، زمین است، طبیعتا این‌طور به نظر می‌رسد که در تمام کره زمین امکان زندگی وجود دارد. ولی بهتر است بدانید در موقعیت‌ها و شرایطی از کره زمین امکان زندگی موجودات عادی وجود ندارد. ازجمله این مناطق می‌توان به محیط‌های بسیار داغ، بسیار سرد، محیط استریل شده با تابش پرتو، محیط بدون اکسیژن و خلأ اشاره کرد؛ اما ظاهرا در این محیط‌های سخت نیز جاندارانی هستند که به زندگی خود ادامه می‌دهند! پس اگر علاقه دارید بیشتر در مورد این جاها با شرایط سخت و جاندارانی که توان زندگی در این شرایط را دارند اطلاعات کسب کنید، با ما در لست سکند همراه باشید.

فوران قیر

به نظر می‌رسد در این دریاچه‌های حبابدار و گرم موجوداتی زنده زندگی می‌کنند. البته احتمالاً این موجودات زنده فقط میکروب‌ها هستند. در بزرگ‌ترین دریاچه طبیعی قیر جهان (Pitch Lake) در جزایر کارائیب ترینیداد (Caribbean island of Trinidad) هر گرم قیر می‌تواند تا ۱۰ میلیون میکروب داشته باشد.

زباله‌های رادیواکتیو

با وجود اینکه میزان دوز تشعشع ۱۰ می‌تواند حتی انسان را از بین ببرد، باکتری‌های داینوکوکوس رادیودورانس (Deinococcus radiodurans) می‌تواند تا دوز تشعشع ۵۰۰۰ هم به‌ راحتی زندگی کنند و حتی تا دوز ۱۵۰۰۰ را نیز تحمل کنند. این باکتری به‌عنوان یکی از سرسخت‌ترین باکتری‌های جهان در گینس ثبت‌ شده است.

آب جوشان

شاید اگر انسان در گرمای شدید و فشار بالایی که در دریچه‌های گرمایی کف اقیانوس‌ها وجود دارد قرار بگیرد در لحظه جان دهد، ولی جالب است بدانید همین مکان‌ها محل زندگی‌ جانوری عجیب‌ و غریب هستند: میگوهای بدون چشم! این میگوها معمولاً در این مکان‌ها زندگی می‌کنند. این جانداران آب‌های عمیق در قسمتی از آب که مواد معدنی غنی دارد رشد می‌کنند و از طریق فرآیندی به نام شیموسنتز، انرژی کسب می‌کنند.

اتاق‌های تمیز

زمانی که کاوشگرهای ناسا قرار است زمین را ترک کنند باید به‌طور کامل استریل شوند. این کار برای این است که مطمئن شوند مکان‌های فرازمینی حتی به‌طور تصادفی آلوده نمی‌شوند. دانشمندان ناسا برای این کار کاوشگر را با پلاسما و تابش پرتو بمباران می‌کنند. حتی آن را در اتاق‌های تمیز هوا و آب قرار می‌دهند. باوجود تمام این اقدامات محیطی طیف متنوعی از میکروب‌ها می‌توانند زنده بمانند و بنابراین سوار بر کاوشگر به فضا می‌روند.

دریای مرده

دریای مرده نام خود را از محیط بسیار نمکی‌اش می‌گیرد، زیرا در این محیط نمکی، رشد یک جاندار بسیار سخت و تقریباً غیرممکن است. بااین‌حال نوعی میکروب نمک‌دوست یا «هالوفیل» (halophile) می‌تواند رشد و زندگی کند.

دره‌های خشک

دره‌های خشکِ قطب جنوب به‌ اندازه‌ای خشک و سرد هستند که معمولاً بیشترین شباهت با مریخ را بر روی زمین دارند. با این‌ وجود در خاک آنجا میکروب‌های زیادی زندگی می‌کنند و این موضوع دانشمندان را امیدوار کرده است که بر روی مریخ هم بتوانند اثراتی از زندگی را پیدا کنند.

یخ‌های منجمد

علاوه بر این‌که میکروب‌ها می‌توانند در دریاچه‌های زیر یخ‌ها زندگی کنند، می‌توانند حتی در یخ‌ها منجمد شوند و سپس به زندگی بازگردند. دانشمندان در قدیمی‌ترین یخ شناخته‌ شده جهان در قطب جنوب، میکروب‌هایی را که میلیون‌ها سال پیش یخ‌زده بودند، زنده کردند.

بستر بدون اکسیژن در زیر آب

شاید تعجب‌آور نباشد اگر بگوییم میکروب‌ها حتی در محیط بدون اکسیژن و نمکی زیر دریای مدیترانه نیز می‌توانند زنده بمانند. حتی اگر این رسوب‌ها مقادیری سم از مواد شیمیایی به نام سولفیدها را نیز شامل شود، میکروب‌ها هنوز می‌توانند در این محیط زنده بمانند.

با این‌ حال موضوع غیرمنتظره، یافتن یک نوع موجود عجیب‌وغریب به نام لوریسیفرانس است که تا حدودی به عروس دریایی شباهت دارد و از پوسته‌ای مخروطی شکل به وجود می‌آید. وجود این موجودات در زیستگاه‌های سختِ بدون اکسیژن باعث شده دانشمندان نسبت به کشف زندگی در محیط‌های بدون اکسیژن خارج از کره زمین امیدوار شوند.

۱٫۵ کیلومتر زیر زمین یا بیشتر!

خیلی مهم نیست که سطح زمین یا کف دریا چقدر سخت باشد! با توجه به انرژی حیات‌بخشی که خورشید به اینجا می‌بخشد احتمال زندگی در هرجایی می‌تواند وجود داشته باشد. در نتیجه دانشمندان دریافته‌اند که بعضی از میکروب‌ها حتی در سنگ‌هایی با فاصله چند کیلومتر در زیر زمین زندگی می‌کنند.

خلأ فضا

حتی خلأ مدار زمین هم باوجود تابش کشنده‌ای که دارد برای موجودات هشت پای کوچکی که به خرس‌های آبی معروف هستند، کشنده نیست. پیش‌ از این فقط میکروب‌ها توانسته بودند در خلأ فضا زنده بمانند. ولی خرس‌های آبی می‌توانند در برابر گرمای سوزان تا حدود ۹۰ درجه سانتی‌گراد و در برابر سرمای سخت تا منهای ۱۹۶ درجه سانتی‌گراد زنده بمانند.

شما مکان‌های عجیب و غریب دیگری را می‌شناسید که زندگی در آن‌جا وجود داشته باشد؟

منبع: livescience.com

به گزارش ایسنا و به نقل از روابط عمومی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، سید عبدالمجید شریف زاده ـ رییس گروه پژوهشی هنرهای سنتی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری ـ روز شنبه (۱۶ آذر ماه) با اعلام این خبر، درباره تاریخچه سفال زرین‌فام نیز توضیح داد: در آثاری که از دوران پیش از اسلام به‌خصوص در دوره ساسانی به دست آمده، استفاده از طلا و نقره در ساخت ظروف مشاهده شده و این مواد یکی از مهمترین موادی است که هنرمندان از آن بهره می‌بردند. به همین علت در دوره‌های یادشده شاهد ساخت ظروف طلایی و نقره‌ای و گسترش هنرهای مرتبط با آن مانند قلم‌زنی و دواتگری هستیم.

او افزود: با ورود اسلام به ایران و تغییر مباحث تفکری و اعتقادی مبنی بر اینکه در فرهنگ اسلامی نباید از طلا و نقره برای ظروف استفاده شود و مکروه دانستن این امر میان مردم، استفاده از ظروف سفالی به جای استفاده از ظروف ساخته شده با چنین فلزات و مواد گرانبهایی گسترش یافت.

رییس گروه پژوهشی هنرهای سنتی با بیان اینکه «در اوایل دوره اسلامی مراکز سفالگری در ایران گسترش بسیاری پیدا کرده بود»، اظهار کرد: در این دوره شاهد آن هستیم که در شهرهایی مانند نیشابور، ری، اراک، کاشان و … سفالگری و ساخت ظروف اهمیت بسیاری پیدا می‌کند؛ با این حال همچنان هنرمندان و صنعتگران این دوره در تلاش بودند تا بتوانند لعاب‌هایی را تولید کنند که ویژگی‌های زیباشناسانه بهتری داشته و شفاف‌تر باشند.

او ادامه داد: در اوایل دوره اسلامی تحولات عمده‌تری در بحث لعاب به‌وجود می‌آید و شیوه‌های مختلف لعاب‌گذاری از تنوع لعاب‌ها گرفته تا شیوه ساخت لعاب‌های زیررنگی، رو رنگی و … گسترش پیدا می‌کند.

شریف‌زاده با بیان اینکه «منع به‌کارگیری طلا و نقره در دوره اسلامی باعث گشایش در بخش دیگری از هنر و به‌کارگیری مواد در ایران شده است»، گفت: صنعتگران دوره اسلامی با تولید لعاب‌های گوناگون با شیوه‌های مختلف توانستند ظرف‌های سفالی بسازند که با اینکه تلالو طلا را دارند در آنها از طلا استفاده نشده است.

این پژوهشگر حوزه هنرهای سنتی افزود: موارد مطرح‌شده دارای وجه مهمی است؛ چه به دلیل هنری که در کیمیاگری اتفاق افتاده و چه به لحاظ ساخت و اختراع انواع لعاب‌های زیبا و به‌کارگیری آنها در ساخت ظروف. اوج بهره گیری از این دستاورد و استفاده از لعاب زرین فام از اواخر دوره سامانی و اوایل دوره سلجوقی شروع شده و تا سال‌های متمادی یکی از مهمترین خصوصیات ظروف، ساخت ظرف‌های زرین فام بوده است.

شریف‌زاده با بیان اینکه «از دوره سلجوقی ظروفی در دسترس است که در موزه‌های دنیا و ایران نگهداری می‌شود»، یادآور شد: این ظروف تلالو طلایی دارند که باعث افزایش زیبایی خاص برای ظروف سفالی شده‌اند. ساخت لعاب زرین فام در دوره‌های ابتدایی بسیار سخت، خاص و با مواد منحصر به فردی صورت می‌گرفت و در دوره‌های مختلف با فراز و فرودهایی همیشه تکرار شده تا اینکه در دوره قاجار این هنر رو به افول رفته و با وجود آنکه کما بیش ظروف زرین‌فام تولید می‌شدند، ولی استفاده از آنها به دلیل کاهش منع استفاده از ظروف طلایی کمتر شده است.

شریف‌زاده در ادامه به هنر دوره معاصر غرب و اروپا در ساخت لعاب‌های جدید به وسیله فناوری‌های نو اشاره کرد و گفت: غربی‌ها توانستند با استفاده از فناوری‌های نو، لعاب‌های لاستری را تولید کنند که وجه تلالو رنگ طلایی را در لعاب‌ها ایجاد کرده و باعث درخشان شدن رنگ‌های متنوع در ظروف می‌شود.

او همچنین به بیان توضیحاتی درباره تفاوت لعاب لاستری و لعاب زرین فام پرداخت و تصریح کرد: در ساخت لعاب لاستری از خود طلا برای تلالو و به‌دست آوردن رنگ طلایی استفاده می‌شد، در حالی که اساس ساخت لعاب زرین فام بدون استفاده از طلا است و به همین دلیل قیمت لعاب لاستری بسیار گران است.

رییس گروه پژوهشی هنرهای سنتی ادامه داد: در عصر حاضر یک دوره فراموشی نسبت به ساخت لعاب زرین فام صورت گرفت و به همین خاطر تعداد اندکی از اساتید قدیم این حوزه گاهی از نمونه‌های لعاب‌های زرین فام و لعاب خاصی که اصطلاحا به آن لعاب غازمغازی یا لعاب پر طاووسی می‌گویند، برای تولید ظروف استفاده کرده‌اند.

شریف‌زاده تصریح کرد: در واقع تفاوت لعاب زرین فام با غازمغازی این است که در لعاب زرین فام ظرف رنگ طلایی به خودش می‌گیرد، اما لعاب غازمغازی یک حالت رنگین کمانی مانند پر طاووس به ظروف می‌دهد؛ با این حال برخی افراد ناآگاه به اشتباه این دو لعاب را با یکدیگر برابر می‌دانند، در حالی که لعاب‌های یاد شده با هم متفاوتند، ولی سرچشمه یکسانی دارند.

او افزود: برخی در دوره معاصر با مراجعه به منابع قدیمی تلاش کردند تا هنر لعاب‌سازی زرین فام را احیا کنند؛ به همین علت به یکی از منابع قدیم مربوط به اواخر دوره سلجوقی و اوایل دوره ایلخانی به نام عرایس الجواهر که شیوه ساخت لعاب زرین فام را به صورت مختصر توضیح داده، مراجعه کردند با این حال چون متن با استفاده از اصطلاحات و کلمات متدوال آن روزگار به نگارش درآمده نتوانستند به صورت دقیق از شیوه ساخت این لعاب پی ببرند.

رییس گروه پژوهشی هنرهای سنتی با بیان اینکه «پژوهش‌های بسیاری در سال های اخیر به منظور ساخت و به دست آمدن فرمول لعاب زرین فام توسط پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری صورت گرفته است»، اظهار کرد: لعاب غازمغازی به صورت محدود توسط هنرمند اصفهانی مرحوم کوشش مورد استفاده قرار می گرفته است. محمد مهدی انوشفر، پژوهشگر و از سفالگران باسابقه و منحصربه‌فرد در ایران طی سال‌های اخیر به موضوع لعاب زرین فام ورود کرده و با بهره‌گیری از دانش تجربی اساتید گذشته و مطالعات بسیار گسترده شیوه‌های کاری لعاب‌کاران را مورد مطالعه قرار داده و با آزمایش‌های فراوان توانسته نمونه‌هایی از لعاب زرین فام را ساخته و به کار گیرد.

او خاطرنشان کرد: همچنین عباس اکبری، عضو هیات علمی دانشگاه کاشان نیز توانسته به وسیله مطالعه و استفاده از تجربیات گردآوری شده، نمونه‌های دیگری از لعاب زرین فام را به دست آورند. جالب است که در حوزه لعاب زرین فام پژوهشگران فرانسوی کارهای مطالعاتی خوبی انجام داده‌اند. همچنین کاتو، پژوهشگر ژاپنی و پسرش تلاش کردند تا با جمع‌آوری ظروف زرین فام قبل و پس از انقلاب به چگونگی ساخت این لعاب دست یابند و با وجود اینکه توانستند نمونه‌های مشابهی از این لعاب را به صورت محدود تولید کنند، اما نمونه‌های ایرانی ساخته شده در کشور بسیار قوی‌تر و شبیه‌تر به لعاب اصلی هستند.

او در ادامه به اهمیت پژوهش‌ها در حوزه لعاب زرین فام پرداخت و تصریح کرد: باید تلاش شود تا با شناخت و تولید لعاب زرین فام این لعاب به عنوان یک لعاب ایرانی در یونسکو به ثبت جهانی برسد و این هنر مغفول مانده احیا و آموزش مجدد آن در کشور آغاز شود.

شریف‌زاده همچنین در رابطه با مدعیان تولید انبوه لعاب زرین فام در ایران گفت: در کشور تنها دو الی سه نفر هستند که توانسته‌اند نمونه‌های مشابهی از لعاب زرین فام را تولید کنند و دیگر افراد مدعی در حقیقت از همان رنگهای لعاب‌های لاستری استفاده می کنند و همان گونه که توضیح داده شد این لعاب با لعاب زرین فام که بدون استفاده از خود طلاست بسیار متفاوت است.

رییس گروه پژوهشی هنرهای سنتی در ادامه از مسوولان وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی خواست تا با تعریف پروژه و تامین اعتبار، این هنر رو به فراموشی را دوباره احیا و شرایط را برای ثبت، انتقال و آموزش آن را فراهم کنند. 

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، در طول یکی دو روز گذشته صحبت‌هایی مبنی بر احتمال تخریب «خانه‌ مشروطه اردبیل»، بنایی تاریخی که در زمان قحطی اردبیل پشتیبان مردم بود و مردم در زمان محاصره توسط روس‌ها اطرافش خندق حفر کردند تا مقابل‌شان وسیله‌ دفاعی ایجاد کنند، مطرح شده بود. بخشی از این خانه حدود ۱۵ سال قبل با هدف تعریض خیابان اسماعیل بیگ تخریب شده بود.

نادر فلاحی در گفت‌وگو با ایسنا توضیح داد: خوشبختانه در جلسه‌ی شورای ثبت معاونت میراث فرهنگی، این خانه‌ی تاریخی در همایش ملی ثبت میراث صنعتی کشور که در ماهشهر در حال برگزاری است، با موافقت کارشناسان دفتر ثبت آثار تاریخی و با همکاری شهرداری اردبیل در فهرست آثار ملی به ثبت رسید.

او با تاکید بر این‌که با ثبت ملی این خانه‌ی تاریخی، هرگونه دخل و تصرفی بدون اجازه‌ی میراث فرهنگی در این بنای قاجاری غیرقانونی است و هر اقدامی با برخورد قانونی مواجه می‌شود، گفت: در تعامل با مالک خانه‌ی تاریخی «اسماعیل بیگ» – مشروطه -، این بنای تاریخی نیز در برنامه های مرمتی اداره کل میراث فرهنگی استان قرار می‌گیرد.

خانه‌ قاجاری “اسماعیل بیگ”، متعلق به «مرحوم اسماعیل بیگ شیروانی» -‌ کاردار فرهنگی سفیر روس در اردبیل و تاجر اردبیلی بوده که در جریان قحطی ۱۳۲۷ قمری نقشی اساسی در تامین معیشت اردبیل داشت.

این خانه مدتی به عنوان بانک استفاده می‌شده، بعد از مدتی دفتر سرکنسول‌گری روسیه می‌شود. در دوره‌ قحطی آذربایجان، روس‌ها اردبیل را محاصره می‌کنند و خسارت زیادی به این منطقه وارد می‌شود. به مرور با محاصره‌ این خانه که مأمن مردم بوده، آن‌ها دور خانه خندق حفر می‌کنند و در نهایت «سردار باباخان اردبیلی» – سیاستمدار ایرانی در دوره‌ جنبش مشروطه – خانه را آزاد می‌کند، به همین دلیل این خانه به عنوان نماد مقاومت و مشروطیت در اردبیل شناخته می‌شود.

انتهای پیام

در نزدیکی و در فاصله‌ی حدود ۴۰ متری از شهرستان شهرکرد، شهری قرار دارد که کوه‌های استان، آن را احاطه کرده‎‌اند. نام این شهر جونقاه است. در این شهر جاذبه تاریخی وجود دارد که بسیار حائز اهمیت است. قلعه جونقان یکی از بناهای تاریخی استان چهارمحال و بختیاری است که در شهر کوچک جونقان قرار دارد و در بخش ایرانگردی امروز قصد داریم این قلعه را که نقش مهمی در تاریخ سرزمینمان داشته، به شما معرفی کنیم، پس همراهمان باشید.

این بنا در اواخر دوره قاجار توسط سردار اسعد دوم بختیاری با الهام از کاخ‌های اروپایی قرن نوزدهم میلادی، ساخته شد و به کاخ سردار اسعد بختیاری هم شهرت دارد. این بنا دو طبقه است. طبقه فوقانی در سه جهت شرقی، جنوبی و شمالی، دارای ایوان با ستون‌های سنگی است و آجرکاری‌های متنوعی دارد. این بخش از بنا اعیانی و شاه‌نشین بوده و سقف اتاق‌ها به صورت هندسی توفال‌کوبی شده است.

طبقه زیرین در عمق یک متری از کف محوطه کاخ قرار دارد که ورود به آن از زیرپله‌های طبقه فوقانی امکان‌پذیر است. در این طبقه سقف تمامی راهروها و اتاق‌های منشعب، به شیوه قمی‌پوش، طاق زده شده است. و اما چیزی که در مورد این کاخ مهم است و در تاریخ بسیار با ارزش بوده است این است که این کاخ در دوره مشروطیت به عنوان پایگاهی برای جنبش مشروطه‌خواهی مردم مطرح بوده و به همین دلیل توسط سازمان میراث فرهنگی و گردشگری، به عنوان موزه مشروطیت ایران مورد بهره‌برداری قرار گرفته است.

 

کلیسای ارامنه گاراپت از آثار ملی و جاذبه‌های دیدنی آبادان است و میزبان زیادی از گردشگر داخلی است. این کلیسا در سال ۱۳۳۶ در دوران پهلوی احداث شد و بزرگ‌ترین مکان اجتماعت ارمنی‌های آبادان به حساب می‌آید. در بخش ایرانگردی امروز قصد داریم شما را به دیدن این کلیسا ببریم، پس همراهمان باشید۱

کلیسای گاراپت تحت نظر شورای خلیفه‌گری ارامنه جنوب و اصفهان فعالیت می‌کند. جالب است بدانید که کلیسای گاراپت در کنار مسجد امام موسی بن جعفر (ع) قرار دارد  و این خود می‌تواند به نوعی نشان دهنده‌ی احترام بین پیروان ادیان الهی باشد و نمونه زیبایی از نمادهای گفت و گوی تمدن‌ها را به تصویر بکشد.

در زمان جنگ تحمیلی کلیسای گاراپت همانند مساجد شهر، سنگر رزمندگان به شمار می‌آمد. در زمان جنگ این کلیسا آسیب دید اما بعد از پایان جنگ تحمیلی در سال ۷۵ بازسازی شد. به شما توصیه می‌کنیم که حتما در سفر به آبادان، از این کلیسای زیبا و مهم دیدن کنید و تجربیاتتان را با ما به اشتراک بگذارید.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، سید عبدالمجید شریف زاده امروز «شنبه » با اعلام این خبر در خصوص تاریخچه سفال زرین فام گفت: در آثاری که از دوران پیش از اسلام به خصوص در دوره ساسانی به دست آمده ، استفاده از طلا ونقره در ساخت ظروف مشاهده شده و این مواد یکی از مهمترین موادی است که هنرمندان از آن بهره می بردند به همین علت در دوره های یاد شده شاهد ساخت ظروف طلایی و نقره ایی و گسترش هنرهای مرتبط با آن مانند قلم زنی و دواتگری هستیم.

وی افزود: با ورود اسلام به ایران و تغییر مباحث تفکری و اعتقادی مبنی بر اینکه در فرهنگ اسلامی نباید از طلا و نقره برای ظروف استفاده شود و مکروه دانستن این امر میان مردم ، استفاده از ظروف سفالی به جای استفاده از ظروف ساخته شده با چنین فلزات و مواد گرانبهایی گسترش یافت.

رییس گروه پژوهشی هنر های سنتی با بیان اینکه در اوایل دوره اسلامی مراکز سفالگری در ایران گسترش بسیاری پیدا کرده بود اظهار کرد: در این دوره شاهد آن هستیم که در شهرهایی مانند نیشابور ، ری ، اراک ،کاشان و… سفالگری و ساخت ظروف اهمیت بسیاری پیدا می کند ؛با این حال همچنان هنرمندان و صنعتگران این دوره در تلاش بودند تا بتوانند لعاب هایی را تولید کنند که ویژگی های زیبا شناسانه بهتری داشته و شفاف تر باشند.

وی ادامه داد: در اوایل دوره اسلامی تحولات عمده تری در بحث لعاب بوجود می آید و شیوه های مختلف لعاب گذاری از تنوع لعابها گرفته تا شیوه ساخت لعاب های زیر رنگی ، رو رنگی و… گسترش پیدا می کند.

شریف زاده با بیان اینکه منع بکارگیری طلا و نقره در دوره اسلامی باعث گشایش در بخش دیگری از هنر و بکارگیری مواد در ایران شده است گفت: صنعتگران دوره اسلامی با تولید لعاب های گوناگون با  شیوه های مختلف توانستند ظرف های سفالی بسازند که با اینکه تلالو طلا را دارند  در آن ها از طلا استفاده نشده است.

این پژوهشگر حوزه هنرهای سنتی افزود: موارد مطرح شده دارای وجه مهمی است چه به دلیل هنری که در کیمیا گری اتفاق افتاده و چه به لحاظ ساخت و اختراع انواع لعاب های زیبا و بکار گیری آن ها در ساخت ظروف.

وی تصریح کرد: اوج بهره گیری از این دستاورد و استفاده از لعاب زرین فام از اواخر دوره سامانی و اوایل دوره سلجوقی شروع شده و تا سالهای متمادی یکی از مهمترین خصوصیات ظروف ،ساخت ظرف های زرین فام بوده است.

شریف زاده با اشاره به اینکه از دوره سلجوقی ظروفی در دسترس است که در موزه های دنیا و ایران نگهداری می شود ادامه داد:این ظرو ف  تلالو طلایی دارند که باعث افزایش زیبایی خاص برای ظروف سفالی شده اند.

رییس گروه پژوهشی هنر های سنتی در رابطه با چگونگی ساخت لعاب زرین فام نیز گفت: ساخت لعاب زرین فام در دوره های ابتدایی بسیار سخت، خاص و با مواد منحصر به فردی صورت می گرفت و در دوره های مختلف با فراز و فرودهایی همیشه تکرار شده تا اینکه در دوره قاجار این هنر رو به افول رفته و با وجود آنکه کما بیش ظروف زرین فام تولید می شدند ولی استفاده از آن ها به دلیل کاهش منع استفاده از ظروف طلایی کمتر شده است.

شریف زاده در ادامه به هنر دوره معاصر غرب و اروپا در ساخت لعاب های جدید به وسیله فناوری های نو اشاره کرد و گفت: غربی ها توانستند با استفاده از فناوری های نو لعاب های لاستری را تولید کنند  که وجه تلالو رنگ طلایی را در لعاب ها ایجاد کرده و باعث درخشان شدن رنگ های متنوع در ظروف می شود.

وی به بیان تفاوت لعاب لاستری و لعاب زرین فام پرداخت و تصریح کرد: در ساخت لعاب لاستری از خود طلا برای تلالو و بدست آوردن رنگ طلایی استفاده می شد در حالی که اساس ساخت لعاب زرین فام بدون استفاده از طلاست و به همین دلیل قیمت لعاب لاستری بسیار گران است.

رییس گروه پژوهشی هنر های سنتی ادامه داد: در عصر حاضر یک دوره فراموشی نسبت به ساخت لعاب زرین فام صورت گرفت و  به همین خاطر تعداد اندکی از اساتید قدیم این حوزه گاهی از نمونه های لعاب های زرین فام و لعاب خاصی که اصطلاحا به آن لعاب غازمغازی یا لعاب پر طاووسی می گویند برای تولید ظروف استفاده کرده اند.

شریف زاده تصریح کرد: در واقع تفاوت لعاب زرین فام با غازمغازی این است که در لعاب زرین فام ظرف رنگ طلایی به خودش می گیرد اما لعاب غازمغازی یک حالت رنگین کمانی مانند پر طاووس به ظروف می دهد، با این حال برخی افراد نا آگاه به اشتباه این دو لعاب را با یکدیگر برابر می دانند در حالی که لعاب های یاد شده با هم متفاوتند ولی سرچشمه یکسانی دارند.

وی در ادامه افزود: برخی در دوره معاصر با مراجعه به منابع قدیمی تلاش کردند تا هنر لعاب سازی زرین فام را احیا کنند به همین علت به یکی از منابع قدیم مربوط به اواخر دوره سلجوقی و اوایل دوره ایلخانی بنام عرایس الجواهر که شیوه ساخت لعاب زرین فام را بصورت مختصر توضیح داده مراجعه کردند با این حال چون متن با استفاده از اصطلاحات و کلمات متدوال آن روزگار به نگارش درآمده نتوانستند به صورت دقیق از شیوه ساخت این لعاب پی ببرند.

رییس گروه پژوهشی هنر های سنتی با تاکید بر اینکه پژوهش های بسیاری در سال های اخیر به منظور ساخت و به دست آمدن فرمول لعاب زرین فام توسط پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری صورت گرفته است اظهار داشت: لعاب غازمغازی به صورت محدود توسط هنرمند اصفهانی مرحوم کوشش مورد استفاده قرار می گرفته است .

وی ادامه داد: محمد مهدی انوشفر پژوهشگر و از سفالگران باسابقه و منحصربفرد درایران طی سال های اخیر به موضوع لعاب زرین فام ورود کرده و با بهره گیری از دانش تجربی اساتید گذشته و مطالعات بسیار گسترده شیوه های کاری لعاب کاران را مورد مطالعه قرارداده و با آزمایش های فراوان توانسته نمونه هایی از لعاب زرین فام را ساخته و به کار گیرد. همچنین  عباس اکبری عضو هیات علمی دانشگاه کاشان نیز توانسته به وسیله مطالعه و استفاده از تجربیات گردآوری شده نمونه های دیگری از لعاب زرین فام را به دست آورند.

شریف زاده با اشاره به پژوهش های بین المللی در حوزه لعاب زرین فام اشاره کرد و گفت: در حوزه لعاب زرین فام پژوهشگران فرانسوی کارهای مطالعاتی خوبی انجام داده اند.

وی خاطرنشان کرد: همچنین کاتو پژوهشگر ژاپنی و پسرش تلاش کردند تا با جمع آوری ظروف زرین فام قبل و پس از انقلاب به چگونگی ساخت این لعاب دست یابند و با وجود اینکه توانستند نمونه های مشابهی از این لعاب را به صورت محدود تولید کنند اما نمونه های ایرانی ساخته شده در کشور بسیار قوی تر و شبیه تر به لعاب اصلی هستند.

او در ادامه  به اهمیت پژوهش ها در حوزه لعاب زرین فام پرداخت و تصریح کرد: باید  تلاش شود تا با شناخت و تولید لعاب زرین فام این لعاب به عنوان یک لعاب ایرانی در یونسکو به ثبت جهانی برسد و این هنر مغفول مانده احیا و آموزش مجدد آن در کشور آغاز شود.

شریف زاده همچنین در رابطه با مدعیان تولید انبوه لعاب زرین فام در ایران  گفت: در کشور تنها دو الی ۳ نفر هستند که  توانسته اند نمونه های مشابهی از لعاب زرین فام را تولید کنند و دیگر افراد مدعی در حقیقت از همان رنگهای لعاب های لاستری استفاده می کنند و همان گونه که توضیح داده شد این لعاب با لعاب زرین فام که بدون استفاده از خود طلاست بسیار متفاوت است.

رییس گروه پژوهشی هنر های سنتی در ادامه از مسئولین وزارت میراث فرهنگی ، گردشگری و صنایع دستی خواست تا با تعریف پروژه و تامین اعتبار،  این هنر رو به فراموشی را دوباره احیا و شرایط را برای ثبت، انتقال و آموزش آن را فراهم کنند.

به‌گزارش ایسنا به نقل از  مرکز روابط‌عمومی و اطلاع‌رسانی وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی، ولی تیموری ـ معاون گردشگری در دیدار با مارچلو نوتاریانی ـ مشاور سازمان جهانی گردشگری ـ مباحث اولیه تهیه و تنظیم برنامه جامع گردشگری کشور را به بحث و بررسی گذاشتند.

تیموری، معاون گردشگری در این دیدار به مشاور سازمان جهانی گردشگری گفت: امیدواریم کار خوب و مهمی را با سازمان جهانی گردشگری پیش ببریم، صنعت گردشگری برای ایران اهمیت زیادی دارد و در اسناد بالادستی ما در سه دهه اخیر تاکید ویژه‌ای به حوزه گردشگری شده، این اهمیت تا جایی است که این صنعت جایگزینی برای اقتصاد بدون نفت در نظر گرفته شده است.

او ادامه داد: با توجه به ظرفیت‌های موجود در کشور ما این امکان وجود دارد که گردشگری جای نفت را بگیرد. ایران با سابقه تمدنی مکتوب بیش از هفت‌هزارساله و تنوع آب و هوایی جزء مقاصد گردشگری در دنیا است. در کنار جاذبه‌های تاریخی و طبیعی، کشور ما دارای سنت‌ها و آیین‌های تاریخی بسیار زیادی است که هر کدام از این فرهنگ‌های بومی، غذا، پوشاک و موسیقی خاص خود را دارد و برای گردشگران جذاب است.

تیموری در تشریح وضعیت برنامه جامع گردشگری و روند آغاز تهیه آن، اظهار کرد: با توجه به این ظرفیت‌ها، کشور ما امروز بیش از هر زمان دیگری مصمم است که صنعت گردشگری را توسعه دهد. بعد از انقلاب اسلامی، در سال ۲۰۰۱ یک مستر پلان گردشگری با همکاری سازمان جهانی گردشگری تهیه شد. آن برنامه برای یک بازه زمانی ۱۵ ساله ترسیم شده بود.

معاون گردشگری یادآور شد: با توجه به پایان زمان این برنامه، ما به سازمان جهانی گردشگری اعلام کردیم که می‌خواهیم این برنامه را به‌روزرسانی کنیم و برای یک بازه زمانی ۱۰ ساله یک برنامه داشته باشیم، مذاکرات و ملاقات‌های خوبی را با مشاوران سازمان جهانی گردشگری داشتیم تا به یک نتیجه خوب دست پیدا کردیم.

او افزود: مشاور برنامه قبلی از سوی سازمان جهانی گردشگری برای انجام ارزیابی اولیه به ایران اعزام شد و پس از ارزیابی اولیه، در زمستان سال گذشته ما به یک توافق کتبی با سازمان جهانی گردشگری رسیدیم. این توافق کتبی بین دکتر مونسان وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی ایران و زوراب پولولیکاشویلی ـ رییس سازمان جهانی گردشگری ـ در حاشیه نمایشگاه فیتور اسپانیا به امضا رسید.

تیموری اضافه کرد: در بُعد بین‌المللی همکاری‌های خوبی با سازمان جهانی گردشگری داشته‌ایم. بخش گردشگری فرهنگی ایران دارای اهمیت زیادی است و به همین دلیل، حضور یونسکو در این بخش این دغدغه را هم برای ما برطرف می‌کند.

معاون گردشگری ادامه داد: در کنار پیش‌بینی‌های اولیه و اضافه کردن مشاوران دیگر امیدواریم این برنامه با سرعت پیش برود. به موازات این برنامه بین‌المللی، اقدامات داخلی را هم برای پیشبرد این صنعت در کشور انجام دادیم. همچنین ذی‌نفعان حوزه گردشگری، بخش خصوصی فعال در این بخش و دستگاه‌های مرتبط در تهیه این برنامه نقش خواهند داشت.

او ادامه داد: ملاقات با تمام این گروه‌های مرتبط با گردشگری و مشاور سازمان جهانی گردشگری در طول هفته آینده برنامه‌ریزی شده است. امروز شرایط در ایران متفاوت است. در بخش خصوصی و در بخش دانشگاهی همگام با تحولات گردشگری در دنیا شاهد تحولات زیادی بوده‌ایم.

تیموری با بیان این‌که جلسات تخصصی با مشاور سازمان جهانی گردشگری برگزار خواهد شد، گفت: برای برنامه‌ریزی و آشنایی بیشتر باید برنامه‌های در دست اقدام این وزارتخانه در سه حوزه مشخص شود. نیاز داریم که همکاری و نشست‌هایی هم با بخش‌های میراث‌فرهنگی و صنایع‌دستی داشته باشیم.

معاون گردشگری افزود: برای پیشبرد سریع این برنامه، آماده برنامه‌ریزی و هماهنگی با تمام بخش‌های مرتبط با گردشگری برای نشست با مشاور سازمان جهانی گردشگری و ارائه نظرات هستیم.

او اظهار کرد: ما با پیچیدگی‌های گردشگری آشنایی داریم، مدیریت ریسک اهمیت زیادی دارد چراکه ایران در منطقه پرچالشی قرار گرفته است، مثلا استراتژی ما قبل از خروج آمریکا از برجام و بعد از آن متفاوت بود پس باید برنامه‌ای که تهیه شود  ریسک‌پذیر باشد و انعطاف‌پذیری برنامه‌ها باید مورد توجه قرار گیرد.

مدیریت ریسک ضمیمه برنامه جامع گردشگری ایران می‌شود

مارچلو نوتاریانی ـ مشاور سازمان جهانی گردشگری ـ نیز گفت: از طرف سازمان جهانی گردشگری از این همکاری تشکر می‌کنم، ما آماده همکاری با وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی ایران برای تهیه یک برنامه جامع و کامل هستیم. خوشحالم که یکی از اولویت‌های ایران، گردشگری است.

او با بیان این‌که در ۳۰ کشور دنیا به عنوان مشاور حوزه گردشگری فعالیت داشته است، یادآور شد: این‌که همه دست اندرکاران صنعت گردشگری در این حوزه مشارکت داشته باشند موضوعی بسیار بااهمیت است. من اینجا هستم تا اطلاعات و داده‌ها را برای تهیه یک برنامه جامع جمع‌آوری کنیم.

مشاور سازمان جهانی گردشگری اضافه کرد: هر دپارتمان نقش و جایگاه خودش را در این برنامه جامع دارد. اولویت‌ها به ترتیب در حوزه آموزش، قوانین و مقررات (استاندارد و پایداری)، بحث‌های مالی و جذب سرمایه برای توسعه صنعت گردشگری، بازاریابی و تبلیغات، موضوعات مربوط به ویزا و تسهیلات ورود گردشگران، مدیریت مقاصد، مدیریت تجربه و ایجاد تجربه منحصربه‌فرد، گردشگری روستایی و مباحث مربوط به جوامع محلی است.

نوتاریانی گفت: در حوزه توسعه گردشگری ممکن است با برخی بخش‌ها یا دستگاه‌ها چالش داشته باشیم، یکی از نکات دیگر که باید مورد توجه قرار گیرد، مدیریت ریسک است؛ چراکه بحران‌ها و حوادث طبیعی ممکن است به وجود بیاید و باید برنامه‌ای برای مدیریت ریسک داشته باشیم.

مشاور سازمان جهانی گردشگری افزود: بحث برنامه‌ریزی، پروسه‌ای زمان‌بر و شکل‌پذیر است و باید از تجربیات تخصصی برای این برنامه‌ریزی استفاده شود. هر پیشنهادی را که وجود دارد به ما منعکس کنید تا در برنامه لحاظ شود.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، با وجود ثبت ساختمان روزنامه در ۲۵ مرداد ۱۳۹۴ به شماره ۱۳۳۸۸ در فهرست آثار ملی، مرداد سال ۹۵، مغازه‌دارهای اطراف میدان توپخانه چشم‌شان روی تاورکرینی (جرثیل برجی‌ای) خیره مانده بود که بر سر ساختمانِ ۹۳ ساله روزنامه اطلاعات جا خوش کرده بود تا نه تنها حریم، که عرصه‌ بنای ثبتی «ساختمان روزنامه اطلاعات» را با ساخت مجتمع تجاری جدید در خیابان خیام بشکند، آن هم بدون هیچ دلهره و دل‌نگرانی!

حجت‌الاسلام والمسلمین سیدمحمود دعایی – مدیرمسئول این روزنامه – قبل‌ترها درباره‌ این ساختمان گفته بود: «به خاطر دارم که در زمان جنگ تحمیلی، این ساختمان در محدوده‌ای بود که به‌خاطر نزدیکی به تشکیلات حکومتی و اداری کشور، در گرای موشک‌باران صدام قرار داشت. بنابراین این احتمال بود که موشکی به ساختمان اصابت کند. با مهندس سازنده آن وارد صحبت شدیم و او گفت که مطمئن است اسکلت بنا هیچ آسیبی نخواهد دید و فقط کافی است طبقه بالای ساختمان تخلیه شود و افراد فعال در محل کار از پنجره‌ها به شعاع دو متر فاصله بگیرند. اتفاقاً در ۵۰ متری ساختمان یک موشک اصابت کرد که ساختمان آن نقطه کاملا ویران شد و ترکشی به بزرگی سپر یک اتومبیل از آن موشک به ساختمان ما هم برخورد کرد اما هیچ آسیبی به ساختمان وارد نشد.»

تا مدت‌ها ایده‌ دعایی برای این ساختمانِ تاریخی تبدیل آن به «موزه مطبوعات» بود. او بعد از ثبت ملی این ساختمانِ قدیمی در گفت‌وگویی گفته بود: «در زمانی‌که آقای مسجدجامعی وزیر ارشاد بود، آرزو داشتیم که این ساختمان را وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بخرد و در آن موزه صنعت چاپ و مطبوعات و نمایشگاه دائمی مطبوعات برپا کند، اما به علت کمبود اعتبارات این وزارتخانه، چنین آرزویی محقق نشد.»؛ آرزویی که حتی اهالی مطبوعات هم سال‌هاست خواستار آن هستند، به‌خصوص بعد از تعطیلی نابهنگام موزه مطبوعات در بقعه «سرقبر آقا».

این‌بار و بعد از سه سال، نام ساختمان قاجاری «روزنامه اطلاعات» به واسطه‌ بنری که بر سردر بنا چسبانده شده، باز هم پررنگ می‌شود؛ «این ملک واگذار می‌شود». مضمون بنر شاید اتفاق بدی را به همراه نداشته باشد و نشان‌دهنده این باشد که مالکِ این بنای تاریخی قصد فروش آن را دارد؛ اما در این بین دل‌نگرانی‌ها و دلهره‌ها به خاطر قول‌هایی است که در طول چند سال گذشته برای تبدیل این فضا به موزه‌ مطبوعات مطرح شده‌ است.

تلاش می‌کنیم پیگیری‌های‌مان به تبدیل بنا به موزه مطبوعات منجر شود

محسن شیخ‌الاسلام – معاون میراث فرهنگی اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان تهران – اما از پیگیری‌های این اداره کل برای رسیدن به برنامه‌ریزی درست‌تری برای ایجاد یک کاربری مناسب برای این بنای تاریخی خبر می‌دهد.

او با تاکید بر ثبت ملی بودن ساختمان قاجاری «روزنامه اطلاعات» می‌گوید: فروش هر اثر تاریخی به منزله‌ تخریب آن بنا نیست و قطعا کار غیرقانونی از سوی مالک بنا انجام نمی‌شود. با این وجود در پیگیری‌هایی که با مدیریت شهری بافت تاریخی و شهرداری منطقه ۱۲ داریم، به این سمت می‌رویم تا مرمتِ این بنای تاریخی با رویکردِ تبدیل آن به موزه مطبوعات انجام شود.

او با تاکید بر این‌که این ساختمانِ تاریخی و روزنامه‌ اطلاعات، به خودیِ خود، تاریخ مطبوعات کشور هستند، ادامه می‌دهد: در حال برنامه‌ریزی پروژهای مشترکی با دفتر بافت و بناهای تاریخی شهرداری هستیم، که یکی از پیشنهادات‌مان ساختمان روزنامه اطلاعات بود، هر چند امکان خرید آن‌جا را نداریم، اما امیدواریم تفاهمی ایجاد شود تا بتوانیم با وارد شدن به آن، از خطر احتمالی تخریب آن جلوگیری کرده و کاربری مناسب و در شان آن را تعریف کنیم، حتی در حد تبدیل آن به موزه مطبوعات کشور.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا به نقل از روابط‌عمومی معاونت گردشگری وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، زاهد شفیعی ـ مدیرکل دفتر آموزش و مطالعات گردشگری ـ هدف از تدوین و ابلاغ این دوره‌ها را تربیت نیروی ارزیاب و مدیرفنی طرح تطبیق به عنوان یکی از شرایط دریافت کد ارزیاب و مدیرفنی، مطابق با دستورالعمل ارزیابی و تایید صلاحیت کارشناسان فرایند ارزیابی طرح تطبیق و شیوه‌نامه درجه‌بندی تاسیسات گردشگری ذکر کرد و افزود: تمام علاقه‌مندان به آشنایی با ضوابط ارزیابی و درجه‌بندی تاسیسات گردشگری و متقاضیان دریافت کد فعالیت ارزیاب تاسیسات گردشگری و کد فعالیت مدیرفنی طرح تطبیق ضوابط تاسیسات گردشگری مخاطبان این دوره‌های آموزشی هستند.

او افزود: در این دو دوره فراگیران سرفصل‌هایی نظیر آشنایی با مفاهیم و قوانین مرتبط با تاسیسات گردشگری، اصول فرایند ارزیابی و آشنایی با ضوابط و فرایندهای اجرای طرح، تشریح ضوابط ارزیابی ودرجه‌بندی، تکنیک‌های ارزیابی، اصول حرفه‌ای ارزیابی و غیره را خواهند گذراند.

شفیعی گفت: شرکت در دوره  آموزشی و دریافت گواهینامه الزاما به معنای دریافت کد فعالیت نیست، بلکه دارا بودن گواهینامه صرفا پیش‌نیاز صدور کد فعالیت بوده و صدور کد و مجوز فعالیت برای متقاضیان به احراز شرایط مندرج در ضوابط ابلاغی به استان‌ها و قبولی در مصاحبه‌های تخصصی مشروط است.

او با بیان این‌که مجریان این دو دوره موسسات آموزشی دارای مجوز از سوی وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی واقع در سراسر کشور خواهند بود، یادآور شد: فراگیران دوره ارزیاب مجموعاً  ۴۰ ساعت آموزش را خواهند گذراند. در واقع این دوره  شامل ۱۲ ساعت عمومی (نظری) و ۲۸ ساعت تخصصی – شامل ۱۸ ساعت نظری و ۱۰ ساعت عملی – خواهد بود.

مدیر کل دفتر آموزش و مطالعات گردشگری ادامه داد: فراگیران مدیر فنی علاوه بر ۴۰ ساعت آموزش‌های دوره ارزیاب، ۱۰ ساعت دروس تخصصی – شامل ۶ ساعت نظری و ۴ ساعت عملی – را پشت سر خواهند گذاشت.

شفیعی با تاکید بر ضرورت آموزش همه دست‌اندرکاران و فعالان صنعت گردشگری، مدت اعتبار گواهینامه فراگیران دوره‌های ارزیاب و مدیر فنی طرح تطبیق ضوابط تاسیسات گردشگری را پنج سال عنوان کرد و گفت: ضروری است فراگیران پس از پایان این مدت در دوره بازآموزی کارشناس ارزیاب و مدیرفنی طرح تطبیق ضوابط تاسیسات گردشگری شرکت خواهند کرد.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا به نقل از انشنت اوریجینز، سال گذشته، کارگران ساختمانی که مشغول ساخت یک بنا بودند با یک اثر غیرعادی در زمین مواجه شدند. آنان در حقیقت یک قبر باستانی متعلق به یک جنگجوی عصر آهن  را کشف کرده بودند و این موضوع را به یک موسسه باستان‌شناسی اطلاع دادند.

آن‌چه کشف‌ شده بود در حقیقت بقایای یک جنگجوی عصر آهن بود که در کنار یک ارابه قرار داده شده بود. استخوان‌های دو اسب نیز در کنار این آثار کشف شد. بقایای چند بچه خوک که به عنوان بخشی از مراسم تشریفاتی تدفین قربانی شده‌ بودند و تعدادی اثر باستانی مخصوص مقبره از جمله یک سنجاق‌سینه نیز در این محل از زیر خاک بیرون کشیده شد.

باستان‌شناسان معتقدند قدمت این مقبره به ۳۲۰ تا ۱۷۴ پیش از میلاد زمانی که قبیله «سلت‌ها» بر جزایر بریتانیا حکم‌فرمایی می‌کردند، بازمی‌گردد.

ویژگی‌های این قبر می‌تواند به اهمیت زندگی بعدی در بین مردمان آن زمان اشاره کند چرا که غذا و لوازمی برای تامین مایحتاج این جنگجوی باستانی برای زندگی بعدی آن‌ها قرار داده شده بود.

همچنین ارابه‌ای که همراه این جنگجو کشف شده، ‌نخستین ارابه در نوع خود محسوب می‌شود که تاکنون در این منطقه از بریتانیا کشف‌ شده است.

سپری که در کنار بقایای این جنگجو قرار داشت در زمان کشف از وضعیت خوبی برخوردار نبود، اما این سپر پس از گذراندن مراحل طولانی مرمت و بازسازی حالا یک اثر باستانی مهم محسوب می‌شود.

«یورک‌شایر پست» از این سپر باستانی به عنوان «‌مهم‌ترین اثر باستانی مربوط به «سلت‌ها» که در هزاره اخیر در بریتانیا کشف شده»‌، یاد کرده است.

انتهای پیام