برچسب: کهکشان

ثبت انفجار یک ستاره در فاصله ۷۰ میلیون سال نوری از زمین

به گزارش پایگاه اینترنتی تک اکسپلوریست، تلسکوپ فضایی «هابل» نقش حیاتی در افشای زیبایی و راز و رمز فضا ایفا می کند. عکس‌های پایان ناپذیر و خیره کننده هابل از آسمان‌، چکیده ای بصری از برترین دستاوردهای علمی این تلسکوپ فضایی است.

این بار هابل از یک ابرنواختر در حال ناپدید شدن در کهکشان NGC ۲۵۲۵  که ۷۰ میلیون سال نوری از سیاره زمین فاصله دارد، تصویر گرفته است. پر جرم‌ترین ستاره‌های عالم، زندگی خود را با انفجاری عظیم به نام اَبَرنواختر به پایان می‌برند. یک اَبَر نو اختر زمانی رخ می‌دهد که یک ستاره در حال مرگ، شروع به خاموش شدن می‌کند. آن گاه به‌طور ناگهانی منفجر شده و نور بسیار زیادی تولید می‌کند و در پسِ خود، یک هسته کوچک نوترونی بر جای می‌گذارد.

سازمان فضایی آمریکا (ناسا) در این باره توضیح داد، نوع ابرنواختر مشاهده شده در این تصاویر از یک ستاره کوتوله سفید در یک سیستم دوتایی (دو ستاره که به صورت بصری در نزدیکی یکدیگر در آسمان شب مشاهده می شوند) سرچشمه گرفته است. زمانی که این کوتوله سفید به جرم خاصی می رسد، هسته آن به حدی داغ می شود که باعث بروز هم جوشی هسته ای شده و آن را به یک بمب بزرگ اتمی تبدیل می کند. این فرایند هسته ای، کوتوله را از هم متلاشی می کند.

کهکشان NGC ۲۵۲۵ نزدیک به ۷۰ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد و بخشی از صورت فلکی Puppis محسوب می شود که در نیم کره جنوبی زمین قرار دارد.

هابل این سری از تصاویر NGC۲۵۲۵ را در سال ۲۰۱۸ در بخشی از تحقیقات توجه خود در زمینه «زمینه اندازه گیری سرعت انبساط جهان» ثبت کرده است. این سری از تصاویر می تواند به پاسخگویی به سوالات اساسی ما در مورد ماهیت جهان کمک کند.

کشف یک سیاه چاله بزرگ با ۶ کهکشان

به گزارش روزنامه دیلی میل،  رصد کهکشان های اطراف این سیاه چاله های بزرگ توسط تلسکوپ بسیار بزرگ VLT در رصدخانه جنوب اروپا انجام شد.

محققان موسسه ملی اخترفیزیک ایتالیا (INAF) که این مطالعه را انجام دادند، می گویند، این اولین بار است که مشاهده می شود چنین گروه بندی نزدیکی مدت زمان اندکی پس از شروع جهان تشکیل شده است.

تصور می شود سیاهچاله هایی که در نخستین سال های پیدایش جهان در حال ظهور هستند از فروپاشی اولین ستاره ها شکل گرفته اند اما تاکنون ستاره شناسان نمی دانستند که چگونه این سیاه چاله ها می توانند به سرعت به این بزرگی شوند.

سیاه چاله های بزرگ پدیده های عجیب و غریب و نسبتاً رایج کیهانی هستند – آنها در مرکز بیشتر کهکشان ها از جمله کهکشان راه شیری ظاهر می شوند.

مارکو مینیولی ستاره شناس از موسسه ملی اخترفیزیک ایتالیا  و نویسنده اصلی این تحقیق گفت: این پژوهش در نتیجه مطالعه سیاه چاله های بزرگ در جهان اولیه انجام شد.

این محقق ایتالیایی توضیح داد: سیاه چاله های بزرگ سیستم هایی هستند که تا به امروز هیچ توضیحی در مورد وجود آنها نداشته ایم. همه کهکشان های اطراف این سیاه چاله در یک «شبکه عنکبوت»  کیهانی قرار گرفته بودند که بیش از ۳۰۰ برابر اندازه کهکشان راه شیری گسترش یافته است.

مینیولی گفت: این تارهای شبکه کیهانی همانند تارهای عنکبوت هستند و کهکشان ها در جایی که رشته ها عبور می کنند ایستاده و رشد می کنند.

«جریان های گاز» – که برای سوخت رسانی به این کهکشان ها و این سیاهچاله بزرگ مرکزی موجود است- می توانند در امتداد رشته ها جریان داشته باشند. کشف این شبکه درهم پیچیده کهکشان ها که «یک سیاهچاله ابرجرم اولیه» را تغذیه می کند، نشان می دهد که آنها در ساختارهایی وب مانند رشد می کنند که حاوی مقدار زیادی گاز برای سوخت رسانی به آنها است.

مشروح این کشف در مجله Astronomy and Astrophysics منتشر شده است.

کشف کهکشانی با کمترین میزان اکسیژن

به گزارش پایگاه اینترنتی تک اکسپلوریست، ستاره شناسان دانشگاه توکیو در ژاپن، در جریان یک مطالعه جدید برای کشف کهکشان هایی که در مراحل اولیه پیدایش خود بسر می برند، با تلفیق داده های ضبط شده توسط تلسکوپ «سوبارو» و استفاده از روش جدیدی مبتنی برفراگیری ماشینی، موفق به کشف کهکشانی شدند که فراوانی اکسیژن در آن ۱.۶ درصد فراوانی اکسیژن در خورشید است. این کهکشان رکورد قبلی کمترین میزان فراوانی اکسیژن را شکسته است.

این کهکشان که HSC J۱۶۳۱+۴۴۲۶ نام دارد در فاصله ۴۳۰ میلیون سال نوری از صورت فلکی «هرکول» قرار دارد. فراوانی اکسیژن در این کهکشان تنها ۱.۶ درصد فروانی اکسیژن در خورشید است. این کمترین میزان اکسیژنی است که تا کنون برای یک کهکشان ثبت شده است.

این وفور اکسیژن نشان می دهد که بیشتر ستاره ها  در این کهکشان به تازگی تشکیل شده اند. به بیان دیگر این کهکشان مراحل اولیه تکامل کهکشانی را سپری می کند.

به گزارش پایگاه اینترنتی دیلی ژورنال، رصد خوب دنباله دارها با چشم غیر مسلح پدیده بسیار نادری است که شاید تنها چند بار در طول عمر هر کسی اتفاق افتاده باشد. آخرین باری که یک دنباله دار با چشم غیر مسلح در آمریکا قابل رویت بود به سال ۱۹۷۷ میلادی باز می گردد.

اما در روزهای اخیر دنباله دار (C/۲۰۲۰ F۳ (NEOWISE از سفر خود در مقابل خورشید بازگشته است و روشن تر از قبل در آسمان قابل رویت است.

انتظار می رود که این دنباله دار در سراسر ماه ژوئیه با چشم غیر مسلح برای ساکنان نیم کره شمالی زمین قابل رویت باشد؛  این اولین ستاره دنباله داری است که در سال میلادی ۲۰۲۰ با چشم غیر مسلح قابل رویت می شود.

این ستاره دنباله دار برای اولین بار در روز ۲۷ مارس از فاصله حدود ۳۲۶ مایلی بالای سطح زمین زمانی که در حال گذر در مقابل خورشید بود،  توسط  NEOWISE کشف شد. این تلسکوپ فضایی در سال ۲۰۰۹ توسط ناسا به فضا پرتاب شد.

در آن زمان ستاره شناسان تصور می کردند که این دنباله دار نیز سرنوشتی مشابه ستاره های دنباله دار دیگر مانند ATLAS و SWAN پیدا خواهد و در سفر گذر خود از مقابل خورشید گرم شده و از هم پاشیده می شود.

اما طبق اعلام سازمان فضایی آمریکا (ناسا)  به نظر می رسد که NEOWISE از گذر نزدیک خود از مقابل خورشید در اواخر هفته گذشته جان سالم بدر برده است و انتظار می رود که هفته جاری به نقطه ای در مدار خود برسد که کم ترین فاصله را با زمین خواهد داشت.

ناسا اعلام کرد : این ستاره دنباله یکی از معدود ستاره های دنباله دار قرن بیست و یکم بوده که با چشم غیر مسلح رصد شده است.

به گفته ادی ایرایزری کارشناس منظومه شمسی ناسا، دنباله دار NEOWISE اکنون در آسمان سحرگاهی قابل رویت است اما این دنباله دار در حوالی یازدهم ژوئیه در بالاترین حد خود در آسمان سحرگاهی قرار می گیرد. پیدا کردن این دنباله دار ممکن است کمی دشوار باشد زیرا این دنباله دار در آسمان روشن در افق شمال شرق طلوع خواهد کرد.

یک عکاس نجوم که از این دنباله دار در انتاریو واقع در کانادا عکس گرفته است، گفت: این دنباله دار حدود ساعت ۳:۱۵ دقیقه بامداد به وقت محلی کانادا در آسمان سحرگاهی طلوع می کند و حوالی ساعت ۴ و ۴:۳۰ بامداد به وقت محلی بیشترین وضوح را خواهد داشت.