برچسب: پاپ

 اصل ماجرای حملات مجازی به جبار کاکایی به بهانه دفاع از شهریار قنبری!

 

 

 

بااصل ماجرای حملات مجازی به جبار کاکایی به بهانه دفاع از شهریار قنبری!

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، ماجرای ترانه‌های سخیف و بدون وزن و قافیه در موسیقی کشور موضوع تازه‌ای نیست. همیشه بوده‌اند خواننده‌هایی که تنها با ردیف کردن یک سری کلمات  و جملات بدون معنای خاص پشت سر هم و ریتمیک کردن آنها ترانه‌هایی ارائه داده‌اند که اهالی ادبیات و متخصصان شعر با شنیدن آنها افسوس خورده‌اند. این موضوع اما در روزها و ماههای اخیر بیش از پیش مطرح شده است. خواننده‌هایی که مهمان برنامه شب عید تلویزیون بودند و مشخص بود به ترانه کارهایشان هیچ اهمیتی نداده‌اند تا خواننده باسابقه‌ای که در چند آهنگ اخیرش به خاطر ترانه بدون وزن و بی‌محتوایش مورد انتقاد فراوان قرار گرفته است.

مساله وضعیت شعر و ترانه در موسیقی امروز دغدغه‌ای بود که سیدعبدالجواد موسوی در گفت‌وگوی لایو با عبدالجبار کاکایی ترانه‌سرای مطرح درباره آن به گفت‌وگو نشست. متن این گفت‌وگو را در ادامه بخوانید.

فکر می‌کنم در هیچ دوره‌ای اینقدر ترانه‌خوانان ما به شعر و ادبیات بی‌توجه نبودند. زمانی اگر یک اشتباه لفظی در یک ترانه یک خواننده پیش می‌آمد اتفاق هولناکی بود که حتی بین اهالی شعر ضرب‌المثل می‌شد ولی الان می‌بینیم که هر چیزی به عنوان شعر و ترانه خوانده می‌شود.

می‌دانید که هنر عامه‌پسند دوره‌های متفاوتی در تاریخ ما داشته. زمانی که بعد از درویش خان و رهی معیری و… موج تصنیف‌سراهای درجه یک ما موسیقی ما را به اوج خلق شاهکارهای هنری رسانده بودند. به یکباره با شروع فیلمفارسی‌ها موسیقی کافه‌ای آمد اگرچه از لحاظ کلام از ترانه‌های الان خیلی بهتر بود. بخشی از این اتفاقی که این روزها رخ داده هم فقط به مساله فرهنگی ما مربوط نمی‌شود و یک موج جهانی تقلیل آلبوم‌گرایی و رواج ملوبات‌ها و استیج‌گرایی است. به خاطر فضای مولتی‌مدیا و امکان نشر سریع کارها به ویژه در کشورهایی که کپی‌رایت ندارند آلبوم که یک پک فرهنگی بود، کنار گذاشته شده و گردش مالی شرکت‌ها روی استیج‌ها و ملوبات‌ها  آمده است. از سوی دیگر در کشور ما به خاطر فقدان آزادی‌های اجتماعی، شادی‌های دسته‌جمعی وجود ندارد و می‌شود گفت فقط ورزشگاهها و کنسرت‌ها محیط شادی‌های جمعی است. طبیعی است که شم مدیران موسیقی به سراغ صید شکارهایی می رود که جذب این موسیقی شوند. من با برخی از این مدیران صحبت کردم، می‌گویند مخاطب ما شنونده حرفه‌ای موسیقی نیست و همین بچه‌های نوجوان چهارده، پانزده‌ساله‌ هستند و ما هم قصد فعالیت فرهنگی نداریم. از طرف دیگر به خاطر گسترش وسایل شنیداری سن شنونده‌های موسیقی به یک‌باره روی پنج و شش و هفت سال آمده. بچه‌هایی که تنها ۴کلمه از یک ترانه را می‌فهمند بقیه‌اش را با ریتم موسیقی پردازش می‌کنند. درحقیقت تنها با ریتم حال می‌کنند و همان چند کلمه که به گوششان آشنا باشد برایشان کافی است. امروز دیگر ادبیات کوچه مثل قفلی نزن و رد دادم و اینها هم وارد یک موسیقی شبه رپ یا شبه پاپ بیاید کافی است. نکته مهمتر موسیقی که مبتنی بر ریتم باشد هر نوع تامل کردن در کلامش با خلق آن هنر تضاد دارد. ریتم باید فقط با ذهن بازی کند. در شنیدن موسیقی درست همه را وادار به سکوت می‌کنی تا ببینی چه می‌گوید اما این موسیقی موسیقی گوش کن چی میگه نیست. از طرف دیگر هم می‌توان به دلایل اقتصادی اشاره کرد. ما این همه خواننده در طول تاریخ نداشتیم. هر کسی یک دنگ صدا دارد این استعداد را در خود می‌بیند یا اعتماد بنفس را پیدا می‌کند که به عنوان خواننده وارد کار شود. شرکت‌ها هم به هیچ‌کس رحم نمی‌کنند. هر کسی که مختصر صدایی دارد به امید اینکه روی صحنه می‌روی تخلیه مالی‌اش می‌کنند و درنهایت بعد از پنجاه شصت ترک رهایش می‌کنند و می‌گویند به صحنه نرسیدی!

پاسخ این سوال که چرا اینها تن به این مارکت دادند را هم از زبان ترانه‌سراها و هم خواننده‌ها شنیدم که می‌گویند مدیر شرکت می‌گوید اگر در این فضا قرار بگیری کارت پیش می‌رود. من خودم سال‌هاست زیر بار این مارکت نرفتم حتی به قیمت پایین آمدن دستمزد و سفارش‌های کمتر. اما خیلی از این بچه‌ها به من می‌گفتند نان زن و بچه‌مان را می‌خواهیم دربیاوریم این حرف‌ها را ول کن. خواننده‌ها هم همین را می‌گفتند. می‌گفتم شما شنونده‌های جدی دارید درست نیست وارد این مارکت شوید ولی متاسفانه مثل سنگرهایی که یکی پس از دیگری سقوط می‌کنند خواننده‌های خوب ما هم سقوط می‌کنند.

بحث اول من این بود که چرا آنهایی که از آنها انتظار دیگری داریم به این راحتی تن به این قواعد داده‌اند. خواننده‌ای که سال‌ها آلبوم خوب یا قابل قبول از او شنیدی یک‌باره شعری می خواند که نه وزن دارد نه معنا و محتوا. این موارد نگران کننده است.

پاسخ این سوال که چرا اینها تن به این مارکت دادند را هم از زبان ترانه‌سراها و هم خواننده‌ها شنیدم که می‌گویند مدیر شرکت می‌گوید اگر در این فضا قرار بگیری کارت پیش می‌رود. من خودم سال‌هاست زیر بار این مارکت نرفتم حتی به قیمت پایین آمدن دستمزد و سفارش‌های کمتر. اما خیلی از این بچه‌ها به من می‌گفتند نان زن و بچه‌مان را می‌خواهیم دربیاوریم این حرف‌ها را ول کن. خواننده‌ها هم همین را می‌گفتند. می‌گفتم شما شنونده‌های جدی دارید درست نیست وارد این مارکت شوید ولی متاسفانه مثل سنگرهایی که یکی پس از دیگری سقوط می‌کنند خواننده‌های خوب ما هم سقوط می‌کنند. این مارکت مغناطیسی دارد که نمی‌توانند کوتاه بیایند. شرکت از تو حمایت نمی‌کند مگر اینکه تسلیم شرایطش شوی. برای حل این معضل مدیران شرکت‌ها باید یک گفت‌وگوی سودمند و سازنده با نهادهای فرهنگی داشته باشند. یک شورایی باشد که سیاست‌گذاری کنند و بعد وارد گفت‌وگو با شرکت ها شوند. مثلا بگویند موظفید ده درصد از درآمدی که از استیج دارید را هزینه کنید برای اعتلای شعر و ترانه. خیلی از خواننده‌های ما دلشان خون است از این بازار. خیلی از ترانه‌سراها ناراحتند که چرا در این میدان به آنها بازی نمی‌دهند اما متاسفانه مدیران شرکت‌ها که در این عرصه رقابت هستند میدان را گرفتند. اوایل توجیه‌شان این بود که جامعه نیاز به نشاط دارد. اولین سدشکنی و ترانه‌های غیرمتعارف که وارد بازار شد می‌گفتند جامعه نیاز به شادی دارد.

من با این بخش مخالف نیستم ولی اینها چرا باید به قیمت از دست رفتن ادبیات باشد؟

این مساله‌ای بود که من در ۹ ماهی که با شورای شعر وزارت ارشاد کار می‌کردم دیدم و برای رفع آن پیشنهاد دادم شرکت‌ها موظف به گذاشتن مشاور ادبی باشند. وقتی این مساله را مطرح کردم مدیر وقت دفتر موسیقی گفت از نظر حقوقی نمی‌توانیم این کار را بکنیم.

این همه ترانه سر شورایی ریخته می‌شود که نمی‌داند کارش محتوایی است یا فنی و وقتی می‌بیند کار سنگین است به ممیزی‌های محتوایی رو می‌آورد و شروع می‌کند فقط به ترانه‌هایی که مشکل محتوایی دارند گیر می‌دهد. این موضوع باعث می‌شود به یک باره صدا از رسانه‌ها درمی‌آید و بعد سخت‌گیری سر مسائل فنی بیشتر می‌شود. بنابراین سیاست‌گذاری شورا هر دو سه ماه یک بار بنا به شرایط جابجا می‌شود.

مگر این ترانه‌ها مجوز نمی‌گیرد؟

شما اگر در جریان ورود ترانه‌ها به شورای شعر ارشاد باشی به این سیستم حق می‌دهی که به همین شکل سوتی بدهد. وقتی در روز چهارصد پانصد شعر می‌آید همین می‌شود. من می‌دانم که هفت تا ده دقیقه باید روی یک متن تامل کنی  تا ببینی صلاحیت اجرا دارد یا نه اما الان به خاطر تعداد زیاد ترانه‌ای که باید بررسی شود در شورای شعر بین ده تا پانزده ثانیه است و این ضریب خطا را خیلی بالا برده. به خصوص اینکه تصویب بعضی ترانه‌ها خارج از اختیار شورا است و شورا مرزبندی بین وظیفه‌اش که باید ممیزی محتوایی یا فنی بر روی شعرها داشته باشد، ندارد. بعضا که کار زیاد می‌شود تنها گرایش به ممیزی محتوایی می‌شود چون راحت‌تر است که مثلا چند کلمه را خط بزنی و حذف کنی.

گفتید حذف کلمات. چندی پیش مساله‌ای مطرح شد که کلمه آغوش جز کلمات ممنوعه است. این درست است؟

ظاهرا مدت‌ها ممنوعه بوده. الان دوستان شورا را آتش به اختیار کردند که با توجه به اینکه شرایط به کار بردن کلمه چطور است و… روی آن اعمال نظر کنند. از این مشکل پیچیده‌تر اینکه عضو شورای شعر ما توجیه نشده که محتوایی باید نظر بدهد یا فنی؟ ارشاد اگر دو شورا بگذارد یک محتوایی که از نظر جامعه شناختی و دیگر موارد ترانه را بررسی کند و شورای دیگر فنی مشکل حل می‌شود. می‌دانید که نظارت فنی کار بسیار سختی است به خصوص اینکه روز به روز تعداد آثار بیشتر می‌شود و افراد از منزل می‌توانند با یک یوزرنیم پسورد شعر و موسیقی خود را آپلود کنند که شورا نظر بدهد. این همه ترانه سر شورایی ریخته می‌شود که نمی‌داند کارش محتوایی است یا فنی و وقتی می‌بیند کار سنگین است به ممیزی‌های محتوایی رو می‌آورد و شروع می‌کند فقط به ترانه‌هایی که مشکل محتوایی دارند گیر می‌دهد. این موضوع باعث می‌شود به یک باره صدا از رسانه‌ها درمی‌آید و بعد سخت‌گیری سر مسائل فنی بیشتر می‌شود. بنابراین سیاست‌گذاری شورا هر دو سه ماه یک بار بنا به شرایط جابجا می‌شود. از آن طرف شرکت‌ها هم راهکارهایی برای تصویب ترانه‌هایشان دارند. مثلا اسمش را عوض می‌کنند یا مصرع‌هایی را جابجا می‌کنند تا در نهایت بعد از دو، سه بار رفت و برگشت ترانه مورد نظرشان مجوز می‌گیرد.

تیتراژ یک برنامه افطار ماه رمضان موزیکی است که ترانه و ملودی و همه چیزش غلط است. یک بخشی از این موضوع هم به ماجرای خواننده سالاری برمی‌گردد که همه چیز را از میدان به در می‌کند و فقط مهم آن خواننده است. درست است؟

بله. خواننده‌ها اعمال نظر می‌کنند. من یکی دو بار به سفارش شرکت‌ها ترانه می‌نوشتم، بعد می‌دیدم خواننده روی مصراعی که من گذاشتم، اصرار دارد یک مصراع کاملا بی‌معنی را بگذارد. مثل خوشنویسی که دوست دارد در بیتی که می‌نویسد مثلا ده تا لام باشد. اجرای صوتی کار برایش مهم بود و اصلا نه به مفاهیمی که من در آن کلام گذاشته بودم، نه به ایهام و تناسبش فکر نمی‌کرد. کلماتی را می‌خواست که اصواتش مثلا وقتی از حنجره ایشان خارج می‌شود خوش‌نوا باشد. بعضا این اتفاقات قابل قبول است ولی غالبا اینطور نیست. بله خواننده‌ها متاسفانه نظرشان در این مواقع جدی مطرح می‌شود.

تلویزیون با این عظمت گاهی انگار برایش مهم است که فلان خواننده باشد. اینکه اثرش چیست و چطور درست شده انگار برایش مهم نیست.

عظمتی که از تلویزیون می‌گویید الان برایم قابل درک نیست. عظمت برای دوره‌ای بود که واقعا داشتند و بزرگانی در آن رفت‌وآمد می‌کردند. الان متاسفانه تلویزیون از این ماهیتش خارج شده. به ویژه اینکه دنیای مجازی هم با آن رقابت می‌کند. همه اینها ضربات مهلکی است. نظام رسانه‌ای تنگ‌نظری که از آن طرف جهان در حال گسترش فضاهای تصویری است و از این طرف هم خودش سخت‌گیری می‌کند، طبیعتا به هر خواننده‌ای تن می‌دهد تا شرایطش را عوض کند.

ظاهرا گوششان هم اصلا بدهکار نیست. وقتی عالی‌ترین مقام نظام هم از این ترانه‌های پیش پاافتاده انتقاد می‌کند، باز هم هیچ اتفاقی نمی‌افتد و روز به روز هم بدتر می‌شود.

من شنیدم که اخیرا به تشکیل شوراهایی برای صیانت از زبان فارسی اقدام کردند ولی خروجی‌ها را که می‌بینیم تغییری در خروجی‌ها اتفاق نیفتاده.

با این اوصاف آینده روشنی می‌بینید؟

هیچ‌چیز قابل پیش‎بینی نیست. موسیقی کافه‌ای و به قول معروف نیناش ناش ناشی ما به یک‌باره با صدای فرهاد و فریدون فروغی متحول شد در صورتی که لایه‌های اجتماع یک بیداری، آگاهی و فهم جدی انقلاب در آنها اتفاق افتاده بود. من فکر می‌کنم اگر شرایط جامعه ما به نقطه پیک این بحران برسد به یک باره یک شورش عمومی در اذهان اتفاق می‌افتد. همه می‌دانیم این موسیقی‌ها مصرفی است و خیلی از آدم‌ها هم با تیزهوشی این موسیقی‌ها را گوش می‌دهند فقط رفع خستگی کنند. وقتی هم به خودشان مراجعه می‌کنیم، می‌گویند مزخرف است. گوش می‌کنیم که خستگی‌مان در برود. چنین هوشیاری هم من در مردم می‌بینم که یک دوره‌های تاریخی یا ساعت‌هایی را اختصاص می‌دهند به این نوع موسیقی. فکر می‌کنم این دوره دوره گذرایی است.

به یک‌باره ظاهرا شرایط دارد برمی‌گردد به پیش از عهد مدرنیته و مدرنیزم موسیقی. یعنی سانگ‌رایترها دوباره ظهور کردند. جوانک‌هایی که در استودیو با یک گیتار می‌نشینند و می‌نوازند و کلماتی هم که در ذهنشان است که محصول چت‌های تلگرامی یا شنیده‌هایشان از اطراف است را به اسم ترانه ردیف می‌کنند. نه سهراب خواندند و نه شاملو. همان چت‌های تلگرامی را موزون می‌کنند و روی ملودی قرار می‌دهند و پک‌های با قیمت ۱۲ تا ۲۰میلیون تومان به این خواننده‌های جوان می‌دهند

در خاطرات سایه از خواننده‌ای به نام آفت اسم می‌برد که ترانه‌های دم دستی می‌خواند و می‌گفت خاطرات این آدم در هر خانه‌ای در کنار دیوان حافظ و شاهنامه بود ولی ایشان ابراز امیدواری می‌کند که این جور چیزها همانطور که شما گفتید مصرفی است و می‌گذرد و مثلا تار لطفی است که می‌ماند یا صدای فلان خواننده که اگرچه فکر می‌کنیم رونقی ندارد ولی در طول تاریخ می‌ماند. حرف‌هایی از این دست یک مقدار امیدوارمان می‌کند ولی اگر یک موسیقی مبتذل و نیناش ناش هم داشتیم خودش هم از یک کلاس و قاعده‌ای پیگیری می‌کرد. اینقدر بی قاعده نبود. همین الان هم که آنها را گوش می‌کنی می‌بینی که خیلی مترقی‌تر از این چیزهایی است که الان به اسم ترانه سیاسی یا اجتماعی می‌شنویم. این درهم‌ریختگی مرزها و اینکه برخی از نخبگان هم به این بازار تن بدهند آدم را امیدوار می‌کند.

من یک جا نوشته بودم که موسیقی ما به نقطه اولش برگشته. درویش خان را در نظر بگیرید. هم نوازنده بود و هم کلام می‌نوشت. به نوعی سانگ رایتر بود. موسیقی ما الان هم به سانگ رایتر رسیده. یعنی وقتی علی اکبر دهخدا و ملک‌الشعرای بهار و بیژن ترقی آمدند در کنار اینکه قصیده‌های قرایی داشتند تصنیف هم ساختند، اصلا شرایط تصنیف و ترانه از موسیقی جدا شد. تا سال‌ها رسته ترانه‌سراها و تصنیف‌سراهای ما مشخص شد. می‌دانید که در تاریخ ما تصنیف‌سرا خیلی داشتیم ولی اسمشان کمتر در تذکره‌ای آمده. در این ۱۵۰سال به بعد بود که تصنیف‌سرایی تبدیل به یک رسته مستقل شد و ترانه‌سرایی هم، تا حدی که جنتی عطایی جایزه فروغ را برد موفق شد ولی به یک‌باره ظاهرا شرایط دارد برمی‌گردد به پیش از عهد مدرنیته و مدرنیزم موسیقی. یعنی سانگ‌رایترها دوباره ظهور کردند. جوانک‌هایی که در استودیو با یک گیتار می‌نشینند و می‌نوازند و کلماتی هم که در ذهنشان است که محصول چت‌های تلگرامی یا شنیده‌هایشان از اطراف است را به اسم ترانه ردیف می‌کنند. نه سهراب خواندند و نه شاملو. همان چت‌های تلگرامی را موزون می‌کنند و روی ملودی قرار می‌دهند و پک‌های با قیمت ۱۲ تا ۲۰میلیون تومان به این خواننده‌های جوان می‌دهند. یعنی کلام و موسیقی و ملودی را یک نفر می‌سازد و تحویل یک خواننده می‌دهد.  گاهی من می‌بینم خود فرد بهتر از خواننده جوان این را اجرا کرده اما چون کاسبی و بازار است باید عرضه کند. یعنی اگر با صدای خودش عرضه می‌کرد می‌گرفت. شما دیگر حساب قضیه را بکنید. کالایی که با صدای خودت بهتر است را چطور حاضری با یک صدای ضعیف‌تر به بازار بدهی الا اینکه قصدت فقط انتفاع مالی باشد؟ و این شرایطی است که الان در موسیقی ما به وجود آمده.

چند روز پیش یک بحثی در فضای مجازی داشتید درباره شهیار قنبری. فکر می‌کنم حرف شما خیلی خوب شنیده نشد و سو تفاهم پیش آمد.

من احساس کردم که بعضی از دوستان رسانه‌ای به خاطر اینکه رسانه زنده است به خبرهای حاشیه‌دار. من همه حرفم این بود که آدم‌های جاافتاده ما که میراث فرهنگی ما هستند را خیلی کم وارد این بازی‌ها کنید. چون ممکن است از دهانشان حرفی دربیاید که مساله‌ساز شود. قبلش درباره آقای بهمنی گفتم. بهمنی اظهارنظری درباره آغوش کرده بود. اولا بهمنی نه ممیز محتوایی ترانه‌هاست نه قانون‌گذار آغوش است. ولی در مواجهه با یک سوال، محمدعلی که ما می‌شناسیم آدم رمانتیک احساساتی که به همه می‌گوید مهربان، از سر نصیحت می‌گوید آغوش را استفاده نکنید. فوری او را سیبل کردند که تو سانسورچی هستی و … شعرهای خود بهمنی پر از آغوش است. تنها یک توصیه کرده و غیرمستقیم خواسته بگوید ترانه می‌خواهید بگویید به ویژگی‌های دیگر معشوق هم بپردازید فقط آغوش نیست. به هر حال نقطه ضعف یک ترانه‌سرا است که از معشوق فقط نکاتی را ببیند که حساسیت ایجاد می‌کند. شهیار قنبری را هم به مصاحبه کشیدند و باز هم سوالاتی پرسیدند و او یک چیزی گفت و سیبل شد. به اعتقاد من رسانه باید مراقب این آدم‌ها باشد. اینها تبدیل به هویت تاریخی فرهنگی ما شدند. آثاری که خلق کردند بخشی از پیکره فرهنگی ما است. مخدوش که بشوند انگار آن پرتره خراب شده. انگار به اثر باستانی سنگ بزنی. توصیه من به رسانه این بود که با اینها مصاحبه زرد نکند. به سمت مصاحبه‌های علمی بروند. متاسفانه در آن فضا برخی دوست نداشتند این حرف من را بشنوند. می‌گفتند درست ولی ما نباید بشنویم زیر این چهره چه می‌گذرد. هر کسی را بازجویی کنی از دلش حرف‌هایی درمی‌آید که شاید خوشایند نباشد.

۲۵۸۲۵۸

موزیک ویدیو جدید محسن ابراهمی‌زاده با رعایت اصول بهداشتی!

 

۶۱۲۶۳

 

«بازگشت به رودخانه» چگونه متولد شد؟/ اقبال به یک نجوای شخصی

به گزارش خبرنگار مهر، نماهنگ «بازگشت به رودخانه» عنوان یکی از تازه‌ترین نماهنگ‌هایی است که به‌تازگی با موسیقی امیرحسین علیرضایی آهنگساز جوان موسیقی کشورمان در سبک موسیقی «نئوکلاسیک» در دسترس مخاطبان قرار گرفته است.

این آهنگساز که در این نماهنگ بی‌کلام به عنوان نوازنده پیانو نیز حضور دارد با انتشار یادداشتی به بهانه تازه‌ترین اثرش از تولید چند کار جدید سخن گفته است:

«من امیرحسین هستم و چیزی که برایم مهم است این است که در موسیقی‌ام خود واقعی‌ام باشم. از کودکی ساز تار و سه تار زدم و همیشه دوست داشتم موزیسین تمام وقت باشم نه اینکه در کنار شغل اصلی موسیقی هم کار کنم. من در ارکسترهای مختلفی ساز می‌زدم اما استارت تصمیمم برای آهنگساز شدن وقتی بود که در یکی از کنسرت‌ها در تالار وحدت که به‌عنوان نوازنده کنترباس حضور داشتم و به خودم گفتم که من دوست دارم بقیه نوازنده‌ها کارهای من را اجرا کنند.

رشته آهنگسازی در دانشگاه واحد ۱۱ (هنرستان پسران) خواندم. تنها نکته مثبتی که دانشگاه برایم داشت آشنا شدن با دوستانی بود که همه زندگیشان مثل خودم موسیقی بود. و من تا قبل از آن کسانی مثل خودم را ندیده بودم. در حقیقت کلاس‌های آهنگسازی تنها جایی بود که همه ما هدف‌های یکسانی داشتیم و این برایم انگیزه بود.

 فعالیتم را با آهنگسازی تئاتر در سن ۱۶ سالگی شروع کردم و همیشه آهنگسازی برام خیلی هیجان‌انگیز بوده چرا که می‌توانم ذهنم را آزاد بگذارم و اجازه بدهم تا هر کجا که می‌تواند تخیل کند. من موسیقی بی‌کلام رو انتخاب کردم چون فرصت بیشتری برای تخیل به من می‌دهد ولی متاسفانه موسیقی بی‌کلام مخاطبان زیادی ندارد و فکر می‌کنم رسانه‌ها نقش بسیار مهمی در شناختن این نوع موسیقی به افراد دارند.

از فعالیت‌های شخصی‌ام یک آلبوم به اسم «ابرهایی که بر دریا می‌بارند» منتشر شده و چندین موسیقی برای فیلم کوتاه و تئاتر و همین‌طور چند تک آهنگ و همین طور چندین کنسرت که در آن آثارم اجرا شدند. اخیرا هم روی موسیقی یک فیلم سینمایی کار می‌کنم و همینطور تکمیل آلبوم دومم. دو تک آهنگ منتشر کردم برای تک نوازی پیانو با نام‌های «صبح خاکستری» و «بازگشت به رودخانه». تا  قبل از این برای ساز سولو چیزی ننوشته بودم و همه کارهایم برای پیانو و کوارتت یا کوینتت زهی بود.

اینکه چه اتفاقی افتاد که تصمیم به نوشتن موسیقی برای تک نوازی پیانو گرفتم را نمی‌دانم. فقط این را می‌دانم که وقتی برای سولو پیانو می‌نویسم دیگر این موسیقی یک بانگ برای جامعه نیست. یک نجوا برای خودم است. جالب اینکه در کمال تعجب این دو قطعه خیلی موردتوجه قرار گرفت و بسیار پرشنونده بود تا جایی که قطعه بازگشت به رودخانه وارد پلی لیست رسمی اسپاتیفای شد و در کنار کارهای آهنگسازهای بزرگ و مطرح دنیا که همیشه خودم آثارشان را گوش می‌کردم، قرار گرفت و این برای من دست آورد بزرگ و افتخار بزرگی بود.

موزیک ویدیویی که همراه این قطعه منتشر شد در حقیقت بخش‌هایی از فیلم‌های مختلفی است که در کنار هم تدوین کردم و جوری این بخش‌ها را انتخاب کردم که موضوع جدیدی ساخته که  به موضوع موسیقی ام هم خوانی داشته باشد.  به این کار «کیوریت» می‌گویند و این ایده را از هنرمندان تجسمی گرفتم که از آثار بقیه هنرمندهای دنیا استفاده می‌کنند و اثری نویین تولید می‌کنند.

به طور مشخص در حال حاضر نمی‌توان اسم یک سبک را روی یک موسیقی گذاشت به علت زیاد شدن ژانرهای مختلف موسیقی اما در مورد موسیقی خودم میتوانم بگویم یک موسیقی «نئوکلاسیک» است.»

‌خبرگزاری مهر– گروه هنر- آزاده فضلی: محمدمهدی رحیمیان هنرمند پیشکسوت عکاس، پژوهشگر و مدرس عکاسی در دانشگاه تهران است. از جمله سمت‌های او می‌توان به عضویت در شورای سیاستگذاری و کارشناسی عکس انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس ۱۳۸۱، عضویت در هیأت مؤسس انجمن عکاسان ایرانشهر، انجمن عکاسان بحران و انجمن عکاسان تبلیغاتی، صنعتی، سینما و معماری ایران اشاره کرد.

رحیمیان همچنین کتاب «عکسخانه شهر» را با همکاری شهریار عدل، محمد ستاری و اسماعیل عباسی تألیف کرد که یکی از سه کتاب نامزد کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در حوزه هنر در سال ۱۳۸۶ بود.

وی در آخرین جلسه هیأت مدیره انجمن عکاسان ایران در بهمن ماه ۱۳۹۸، به عنوان رئیس هیأت مدیره این انجمن انتخاب شد.

با آغاز سال جدید و البته شیوع بیماری کرونا و تحت شعاع قرار گرفتن برنامه‌های هنری، با وی درباره برنامه‌های انجمن عکاسان به صحبت نشستیم که مشروح آن را در ادامه می‌خوانید.

* آقای رحیمیان برای شروع درباره برنامه‌های «انجمن عکاسان ایران» در سال جدید توضیحاتی ارائه دهید.

چشم‌انداز و برنامه‌های اجرایی «انجمن عکاسان ایران» در چارچوب اساسنامه و اهداف دوازده‌گانه آن تدوین شده و پیش رفته است. تلاش انجمن در ۱۰ سال گذشته این بوده که ساختاری را طراحی و ایجاد کند تا به مسائل و ارتباطات داخلی و تشکیلاتی آن و نیز به تعاملات بیرونی آن بپردازد. هرچند خواسته‌ها و نیازهای جامعه عکاسی ایران در این سال‌ها دستخوش رشد و تغییرات بسیاری شده که البته اجتناب‌ناپذیر بوده و آن نیز به دلیل تحولات فکری و رویدادهای اقتصادی، سیاسی و اجتماعی بوده که در ایران و جهان پیش آمده است.

ضرورت، انگیزه و اندیشه شکل‌گیری انجمن در شکل فعلی آن به بیش از ۱۵ سال پیش باز می‌گردد و در بررسی اساسنامه تدوین شده و مصوب دهه هشتاد با رویکرد و اهدافی مواجهیم که طرح و ایده اصلی آن متعلق به دو دهه پیش است که با انعطاف‌پذیری و آینده‌نگری، چشم‌اندازی را تصویر و ترسیم کرده و تاکنون همه تلاش‌ها برای تحقق آن چشم انداز، برنامه‌ریزی و اجرا شده است. کارنامه عملکردِ کمی و کیفی آنچه انجمن عکاسان ایران طی این سال‌ها انجام داده، موجود است اما آنچه برای سال جدید در هیأت مدیره در نظر داریم و در سال ۱۳۹۹ در اولویت است، دعوت از اعضا برای حضور، تعامل و گسترش فعالیت‌های کمیته‌ها و سایر بخش‌های انجمن به ویژه در شهرستان‌ها است.

نام «انجمن ملی عکاسان ایران» در روند تصویب اساسنامه و در وزارت کشور، بر اساس ضوابط موجود در دولت، به ناچار به «انجمن صنفی عکاسان ایران» تغییر داده شد تا پروانه فعالیت دریافت کند اما علی‌رغم آنچه در عنوانش، واژه «صنفی» گنجانده شده در واقع یک انجمن صنفی به معنای متعارف آن نیستبرای شناسایی و جذب اعضای مستعد و علاقمند، به بررسی و تحلیل وضعیت موجود و مسائل اعضای انجمن در تهران و شهرستان‌ها نیازمندیم. همچنان که فعال‌ترین کمیته انجمن، کمیته عضویت است و این کمیته علاوه‌بر عضوگیری، موظف است تا وضعیت، نیازمندی و خواسته اعضا را در زمینه‌های مختلف در اختیار دو کمیته رفاهی و علمی قرار دهد تا بتوانیم نسبت به بررسی و تحلیل نیازسنجی اعضا در زمینه آموزش، پژوهش، امور حقوقی، امور نمایشگاهی و امور رفاهی اقدامات متناسب را برنامه ریزی و اجرا کنیم. ما باید بدانیم وضعیت موجود اعضا چیست و به چه امکانات و تسهیلاتی برای پیشبرد اهداف خود در چهارچوب شرح وظایف انجمن نیاز دارند؟

نام «انجمن ملی عکاسان ایران» در روند تصویب اساسنامه و در وزارت کشور، بر اساس ضوابط موجود در دولت، به ناچار به «انجمن صنفی عکاسان ایران» تغییر داده شد تا پروانه فعالیت دریافت کند اما علی‌رغم آنچه در عنوانش، واژه «صنفی» گنجانده شده در واقع یک انجمن صنفی به معنای متعارف آن نیست و عمده فعالیت‌های متنوع اعضایش صرفاً جنبه‌های صنفی ندارند تا فرضاً کمیته حقوقی یا کمیته عضویت این موارد را شناسایی و پیگیری کنند، آن هم به این دلیل است که زمینه فعالیت و گرایش اعضای انجمن بسیار متنوع و گوناگون است که این تنوع تحقیقاً و دقیقاًً در هیچ یک از انجمن‌های صنفی عکاسی وجود ندارد و انجمن‌هایی مانند انجمن صنفی عکاسان مطبوعاتی ایران، انجمن صنفی عکاسان سینما، انجمن عکاسان خانه تئاتر ایران، انجمن عکاسان تبلیغاتی و صنعتی ایران، انجمن عکاسی میراث، انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس و سایر انجمن‌های مشابه تکالیف و شرح وظایف مشخص صنفی و حرفه‌ای برای اعضای خود در نظر دارند.

بنابراین انجمن از فعالیت‌های میان‌رشته‌ای و آزاد و عکاسانه اعضای خود در زمینه «عکاسی مستند» و «عکاسی ایده‌محور» یا «عکاسی ایده‌مند» پشتیبانی می‌کند مانند بسترسازی در برگزاری دوسالانه سیزدهم، ۱۰ روز با عکاسان و …

آنچه امسال در نظر داریم و برای تحقق آن برنامه‌ریزی کردیم، رسیدگی به امور شهرستان‌ها و بررسی وضعیت اعضا در شهرستان‌ها است. برای حضور در استان‌ها برنامه‌ریزی‌های مقدماتی را انجام داده‌ایم تا هیأت مدیره و کمیته‌های انجمن در تعامل و ارتباطی متقابل با اعضای انجمن قرار گیرند. نقطه آغاز این حرکت در بهمن و اسفندماه ۹۸ بود تا با اعضای انجمن و نیز عکاسان استان کرمان بتوانیم چنین ارتباطی را برقرار کنیم.

«بازنمایش» گزیده‌ای از نمایشگاه هفتمین دوره «۱۰ روز با عکاسان» را در این شهر پیگیری و برگزار کردیم و با حضور آقای حسن غفاری از اعضای هیأت مدیره، جلسه‌ای مشترک با اعضای انجمن در استان و اعضای هیأت مدیره انجمن عکاسان کرمان با هدف گفتگو پیرامون وضعیت و مشکلات عکاسی در استان کرمان و بررسی راهکارهای برون رفت از آن تشکیل شد اما با توجه به وضعیت شیوع ویروس کرونا، برنامه‌هایی که برای فروردین و اردیبهشت ماه ۱۳۹۹ پیش‌بینی کرده بودیم، متأسفانه نمی‌توانیم برگزار کنیم. البته امیدوارم با همکاری کمیته رسانه و روابط عمومی انجمن اگر زیرساخت‌های این برنامه‌ها فراهم باشد بتوانیم این تعامل را به فضای مجازی و بستر اینستاگرام انجمن انتقال دهیم.

آنچه امسال در نظر داریم و برای تحقق آن برنامه‌ریزی کردیم، رسیدگی به امور شهرستان‌ها و بررسی وضعیت اعضا در شهرستان‌ها است. برای حضور در استان‌ها برنامه‌ریزی‌های مقدماتی را انجام داده‌ایم تا هیأت مدیره و کمیته‌های انجمن در تعامل و ارتباطی متقابل با اعضای انجمن قرار گیرنددر گام دوم و در سال جاری به شکلی جدی‌تر باید به چهاردهمین دوسالانه عکس ایران بپردازیم که گفتگوهای اولیه‌اش از شهریورماه در چهارچوب نشست‌های «دوشنبه‌های عکاسی» برگزار شد. در این فرصت گزیده‌ای از برترین آثار بخش نمایشگاهی سیزدهمین دوسالانه عکس را در خانه هنرمندان ایران به نمایش گذاشتیم و با دعوت از آقای اسماعیل عباسی دبیر و آقای دکترمحمد خدادادی مترجم زاده دبیر علمی و آقای مسعود زنده روح کرمانی رئیس وقت هیأت مدیره در سیزدهمین دوره سالانه عکس ایران به بحث و گفتگو پیرامون تحلیل فراز و فرودهایی که در آن دوره با آن مواجه شده بودیم پرداختیم. درنشست دوم آقای مهرداد افسری و آقای دکترمحمدرضا شریف زاده به بررسی نقطه نظرات کارشناسی و تبیین رویکردشان برای برگزاری دوسالانه چهاردهم و ویژگی‌های آن اشاره و تاکید کردند.

گام سوم ما در انجمن، مشخص شدن رویکرد نهمین دوره «۱۰ روز با عکاسان» در سال ۱۳۹۹ است که به جمع‌بندی نهایی هیأت مدیره انجمن ارتباط پیدا می‌کند که چه ترکیبی را برای این رویداد در نظر بگیریم که جز اختیارات و شرح وظایف هیأت مدیره و کمیته همایش‌ها است. امیدوارم بتوانیم به زودی و با فروکش کردن بحران ویروس کرونا، جلسات حضوری هیأت مدیره را تشکیل دهیم و به سرعت در این سه محوری که عرض کردم، به نتیجه مطلوبی دست پیدا کنیم.

ضمناً در سال گذشته کمیته حقوقی به سرپرستی آقای سعید دستوری درگیر جلسات فشرده کارشناسی پیرامون «نظام صنفی هنر» بود و امیدواریم با پیگیری‌های مستمر و تحقق توافقات انجام شده، این دغدغه هنرمندان در سال ۹۹ به نتیجه مطلوب برسد.

در سال‌های گذشته پس از پذیرش رسمی عضویت انجمن در شورای عالی خانه هنرمندان ایران، فعالیت انجمن در خانه و در همکاری مؤثر با دیگر انجمن‌های تجسمی با حضور در شورای تجسمی، کمیسیون هنری و شورای راهبردی خانه روندی رو به گسترش داشته و امسال نیز با حضور آقای فرزاد هاشمی به عنوان نماینده انجمن و آقای افشین شاهرودی به عنوان بازرس در شورای عالی برای پیشبرد اهداف خانه هنرمندان در این شورا، کمیسیون هنری، شورای تجسمی و کمیسیون راهبردی در امر سیاستگذاری و نظارت بر اجرای کمی و کیفی برنامه‌های خانه و نمایشگاه‌های تجسمی و سایر فعالیت‌های فرهنگی خانه در تلاش خواهیم بود.

در دو سال گذشته یکی از اهدافی که انجمن عکاسان ایران به شدت پیگیر آن بوده پروژه‌ای ملی با عنوان «موزه ملی عکاسی» یا «موزه عکس ایران» است.

* آیا محلی برای برپایی «موزه ملی عکاسی ایران» در نظر گرفته شده و آیا صحبت‌های اولیه انجام شده است؟

صحبت‌های اولیه را از سه سال پیش با سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران مطرح کردیم. پیشنهاد اولیه ما در تهران اختصاص بخشی از املاک در محدوده منطقه فرهنگی-گردشگری عباس آباد در کنار سایر مجموعه‌های فرهنگی و هنری است و در حال حاضر موضوع را از طریق آقای دکتر حق‌شناس در کمیسیون فرهنگی شورای اسلامی شهر تهران و نیز در شهرداری تهران پیگیری می‌کنیم.

پیش از آن، پیش‌بینی کردیم که به یک پژوهشکده «تاریخ عکاسی ایران» نیاز داریم که بتوانیم مقدمات نظری و عملی موزه را همزمان با پژوهش‌های تاریخی در آن پیش ببریم. کرسی «تاریخ عکاسی ایران» و حتی رشته یا گرایش آن نیز در هیچ یک از دانشگاه‌های ما وجود ندارد، بنابراین انجمن عکاسان ایران در این زمینه پیشقدم شد تا بتواند با کمک شهرداری تهران و نهادهای دانشگاهی، این پژوهشکده را دایر کند؛ ممکن است اگر خوش بین باشم گشایش این پژوهشکده در نیمه نخست سال ۱۳۹۹ در تعامل با دانشگاه هنر انجام شود و از طرف شهرداری نیز مکان و فضایی در اختیار انجمن قرار گیرد تا امکان شکل‌گیری و راه‌اندازی «پژوهشکده مطالعات تاریخ عکاسی ایران» میسر شود.

ما اگر نتوانیم فعالیت‌های پژوهشکده را به نتیجه برسانیم، آن گاه برای دسترسی به «موزه ملی عکاسی ایران» راهی دشوار در پیش خواهیم داشت. ما باید در جایی بتوانیم کاری اساسی و بنیادی انجام دهیم و این پژوهشکده در آینده قطعاً در مرکز موزه قرار می‌گیرد. مطالعات متعددی را درباره فعالیت‌های مشابه در دنیا انجام دادیم و گفتگوهایی را با مؤسسات پژوهشی و موزه‌های اروپایی در پیش گرفته‌ایم تا بتوانیم تبادلات علمی و فنی لازم را انجام دهیم اما متأسفانه با کرونا در اروپا و خارج کشور مواجه شدیم. امیدوارم با کمک شهرداری مکان و تسهیلات مناسبی را برای استقرار پژوهشکده آماده کنیم و با تخصیص اعتبارات لازم و در همکاری با پژوهشگران و کارشناسان در «کارگروه تاریخ عکاسی ایران» بتوانیم نسبت به پیشبرد طرح‌های پژوهشی و مطالعاتی اقدام کنیم.

* در مورد ادامه فعالیت‌های انجمن عکاسان ایران و تأمین هزینه‌های جاری این انجمن توضیح دهید. معمولاً روال انجام فعالیت‌های انجمن به چه صورت و آیا انجمن از پشتوانه مالی خوبی برخوردار است؟

«اعضا» و «حق عضویت سالانه» تنها پشتوانه‌های همیشگی انجمن در همه زمینه‌ها هستند. درآمد حاصل از دریافت حق عضویت، فقط هزینه‌های جاری سالانه انجمن را پوشش می‌دهد. اما فعالیت‌های دیگر انجمن مانند ۱۰ روز با عکاسان، از اعتبار و بودجه‌ای مستقل و با اتکا به حامیان مالی تأمین، اجرا و هزینه می‌شود.

انجمن عکاسان ایران، نهادی غیرانتفاعی است که نمی‌تواند درآمدزایی داشته باشد و اگر حمایت‌های مالی از جانب بخش خصوصی و دولتی که نقشی در توسعه فعالیت‌های فرهنگی و هنری دارند انجام نشود عملاً به دشواری و مشکل بر خواهیم خوردانجمن عکاسان ایران برای حرکت به سوی چشم‌انداز و تحقق اهدافش نیازمند بسترسازی و ایجاد تسهیلات برای حضور و ارائه فعالیت و آثار اعضا و عکاسان ایران است و این امر مهم، میسر نمی‌شود مگر اینکه انجمن بتواند برای انجام این فعالیت‌ها از پشتوانه مالی مناسب و بودجه سالانه برخوردار باشد.

نمی‌توانیم رویداد «۱۰ روز با عکاسان ایران»، «دو سالانه عکس ایران» و فعالیت‌های استانی و حضور در عرصه‌های منطقه‌ای و بین‌المللی را با درآمد انجمن از محل حق عضویت اعضا تأمین و برگزار کنیم. تاکنون انجمن هرگز وارد این مقوله نشده که از اعتبارات حق عضویت سالانه که توسط اعضا پرداخت می‌شود، برنامه‌های انجمن، سمینارها و حتی «دوشنبه های عکاسی» را برگزار کند.

اگر روند تأمین اعتبارات مالی به همین صورت پیش برود، انجمن در توسعه فعالیت‌هایش با مشکلات جدی مواجهه می‌شود و حتماً باید حامیان مالی در کنار ما باشند. انجمن عکاسان ایران، نهادی غیرانتفاعی است که نمی‌تواند درآمدزایی داشته باشد و اگر حمایت‌های مالی از جانب بخش خصوصی و دولتی که نقشی در توسعه فعالیت‌های فرهنگی و هنری دارند انجام نشود عملاً به دشواری و مشکل بر خواهیم خورد.

آنچه که انجمن در سال‌های گذشته انجام داده، این است که با چند نهاد فرهنگی ارتباطاتی تنگاتنگ داشته است که از آن جمله می‌توان به مجموعه‌های زیرنظر شهرداری تهران شامل سازمان زیباسازی و سازمان فرهنگی هنری شهرداری اشاره کرد همچنین در دوره‌های گذشته «۱۰ روز با عکاسان» از سوی بخش خصوصی نیز حمایت‌های چشمگیری انجام شده است که فهرست حامیان مالی در کاتالوگ هر دوره و در سایت انجمن آمده و در دسترس است. برگزاری هشتمین دوره از حمایت کمیسیون فرهنگی شورای اسلامی شهر تهران، شهرداری تهران، خانه هنرمندان ایران و مؤسسه سینما شهر برخوردار بود و امیدوارم سازمان زیباسازی شهر تهران نیز نیز به این گروه افزوده شود. خوشبختانه در سال جاری تلاش‌ها، اقدامات و پیگیری‌های کمیسیون فرهنگی شورای شهر تهران به نتیجه مطلوب رسیده است و ردیف بودجه سالانه‌ای برای همه انجمن‌های هنری مستقر در تهران در شورا مصوب و برای اجرا ابلاغ شده است.

* با توجه به اینکه یکی از اولویت‌های انجمن عکاسان ایران در سال جدید توجه به اعضا است و از طرف دیگر برخی اعضای این انجمن در دیگر انجمن‌های عکاسی نیز عضویت دارند، آیا درصدد تعدیل اعضا هستید؟

در این مورد هیچ منعی وجود ندارد و هر عضوی از انجمن عکاسان ایران می‌تواند عضو هر انجمنی باشد، چون انجمن عکاسان ایران، انجمنی فراگیر است و خودش را محدود به فعالیت‌های صنفی و حرفه‌ای نکرده است. این فراگیری، انجمن را به سمت تعدیل اعضایش نمی‌برد بلکه کمیته عضویت انجمن، شیوه‌نامه‌ای جامع در ارتباط با بررسی درخواست‌ها، پذیرش اعضا و مدیریت گرایش و علایق اعضا دارد و در مرحله نخست نگاه سختگیرانه‌ای نسبت به پذیرش اعضا اعمال می‌کند که بخشی از آن به فعالیت‌های شخصی و بخشی دیگر به فعالیت‌های انجمن بر می‌گردد که این مهم، افق و چشم انداز ما در سال جدید است که اعضا، در اداره امور خودشان بیش از پیش ورود کنند تا ساختار و شاکله انجمن با تفکر و یاری اعضا در کمیته‌ها به سوی افزایش بهره وری برای همه پیش رود.

امیدوارم اگر همه تصمیم‌گیری‌ها در همسویی با برنامه‌های ما پیش رود، چهاردهمین دوسالانه عکس ایران اواخر سال ۱۳۹۹ یا در سال ۱۴۰۰ برگزار شود* جزئیات بیشتری را در مورد چهاردهمین بینال عکاسی می‌توانید ارائه کنید؛ آیا زمان مشخصی برای برگزاری آن در سال ۱۳۹۹ در نظر دارید و چقدر در این مورد برنامه ریزی صورت گرفته است؟

بر اساس آنچه که مرسوم و معمول بوده، «چهاردهمین دوسالانه عکس ایران» باید همچون دوسالانه سیزدهم، در تعامل با اداره کل هنرهای تجسمی ارشاد و مؤسسه توسعه هنرهای تجسمی برگزار شود. امیدوارم بتوانیم در اردیبهشت ماه به نتایج لازم در مذاکرات مقدماتی با آقای هادی مظفری برسیم.

اگر مقدمات دوسالانه چهاردهم در سال جدید فراهم آید و هدف گذاری‌ها مشخص شوند، ممکن است برگزاری بینال به پایان سال یا سال آینده موکول شود چون هنرمندان و عکاسان باید متناسب با رویکرد نظری انجمن، شورای هنری، شورای علمی و دبیر دوسالانه از فرصت کافی برای تولید اثر، متناسب با فضای نمایشگاهی برخوردار باشند و البته ممکن است گردآوری آثار یا دعوت از هنرمندان از طریق کیوریتور دوسالانه و دبیر انجام شود که این تصمیم گیری مهم در ارتباط مستقیم با نظر کمیته‌ی همایش‌ها و در هماهنگی نهایی با تصمیم هیأت مدیره انجمن است. امیدوارم اگر همه تصمیم گیری‌ها در همسویی با برنامه‌های ما پیش رود، چهاردهمین دوسالانه عکس ایران اواخر سال ۱۳۹۹ یا در سال ۱۴۰۰ برگزار شود.

* رویداد «۱۰ روز با عکاسان ایران» یکی از جدی‌ترین و مهمترین برنامه‌های عکاسی کل کشور به حساب می‌آید که طی آن عکاسان ایرانی می‌توانند عملکرد یک ساله خود را به نمایش بگذارند. با توجه به اینکه هشتمین رویداد «۱۰ روز با عکاسان» با تغییراتی در اجرا، چینش آثار و حضور هنرمندان عکاس برگزار شد که مخالفانی نیز داشت، آیا نهمین رویداد نیز به همان شیوه برگزار خواهد شد؟

انجمن عکاسان ایران یک مؤسسه، نهاد یا شرکت با مسئولیت محدود برای برگزاری سخنرانی و نمایشگاه‌های عکاسی در خانه هنرمندان ایران نیست. فعالیت‌های انجمن باید در جهت تحقق اهداف آن برنامه ریزی و اجرا شوند. عدم همسویی انجمن با اهداف فرهنگی و شیوه‌های اجرایی دولت در زمان برگزاری دوسالانه دوازدهم و قطع همکاری طرفین با یکدیگر ما را بر آن داشت تا به سوی طراحی و برگزاری یک رویداد مستقل سالانه عکاسی پیش برویم و در سال ۹۰ و ۹۱ شعار «عکاسی، فرهنگ، جامعه» برای آن توسط اعضای هیئت مدیره برگزیده شد و با دشواری‌های بسیار و با موفقیت و سربلندی به اجرا درآمد.

حفظ استقلال و عدم وابستگی به نهادها و مؤسسات دولتی و بخش خصوصی در تصمیم‌گیری‌ها و اتخاذ مواضع مستقل در عکاسی و امور مرتبط با آن از سال ۱۳۸۸ در سر لوحه همه فعالیت‌های انجمن بوده است (به جز یک مورد خاص در رابطه با وزارت کشور که در ارتباط با پرسش شما و ۱۰ روز با عکاسان نیست).

بنابراین ۱۰ روز با عکاسان، تصمیمی خردمندانه برای صیانت از استقلال انجمن و استمرار فعالیت فراگیر آن در حمایت از عکاسان ایران و ارائه افکار، اندیشه‌ها، تجربیات و نمایش آثار متفاوت آنان به مدت ۱۰ روز در خانه هنرمندان ایران بود. دوره سوم با توجه به ضرورت ایجاد و حفظ همسویی میان اعضای انجمن عکاسان ایران و اعضای سایر انجمن‌ها و تشکل‌های عکاسی، رسانه‌های تخصصی، پژوهشی و دانشگاهی از سوی هیأت مدیره پیشنهاد و در همکاری با دانشکده‌های هنری، انجمن‌ها و تشکل‌های عکاسی و هنرمندان و پژوهشگران مستقل با موفقیت اجرا شد.

عدم همسویی انجمن با اهداف فرهنگی و شیوه‌های اجرایی دولت در زمان برگزاری دوسالانه دوازدهم و قطع همکاری طرفین با یکدیگر ما را بر آن داشت تا به سوی طراحی و برگزاری یک رویداد مستقل سالانه عکاسی پیش برویم و در سال ۹۰ و ۹۱ شعار «عکاسی، فرهنگ، جامعه» برای آن توسط اعضای هیئت مدیره برگزیده شداین روند کم و بیش تا دوره‌های ششم و هفتم ادامه یافت و آثار برتر و متفاوت عکاسان و هنرمندان مستقل، دانشجویان و هنرمندان نوگرا در بخش «نگاه شخصی» در هر یک از دوره‌ها فضا و زمان بیشتری را به خود اختصاص می‌داد و با استقبال رو به افزایش مخاطبان مواجه می‌شد و این امر در کنار نمایش آثار فعالیت تخصصی انجمن‌ها و تشکل‌های صنفی و حرفه‌ای عکاسی به تدریج سهم بیشتری از ۱۰ روز به عکاسان را در فضای نمایشگاهی و نشست‌های تخصصی به خود اختصاص داد.

خوشبختانه در ۶ سال گذشته به تدریج با ترمیم و تغییر ترکیب اعضای هیأت مدیره تعدادی از انجمن‌های تخصصی عکاسی، فعالیت‌های حرفه‌ای، مسابقات و نمایشگاه‌هایی مستقل و ویژه از سوی این انجمن‌ها شکل گرفت و با موفقیت اجرا شد. به این ترتیب فعالیت‌های نمایشگاهی و نشست‌های تخصصی انجمن‌ها فقط محدود به ۱۰ روز با عکاسان نبود و هریک متناسب با نیاز اعضا و ظرفیت‌های موجود نسبت به برنامه‌ریزی و اجرای نمایشگاه‌های سالانه و رویدادهای مستقل و موفق اقدام کردند.

برگزاری نمایشگاه و نشست‌های تخصصی و یا انجام هر نوع فعالیت رسانه‌ای یا پژوهشی، راه‌ها، روش‌ها و شیوه‌هایی برای تحقق اهداف انجمن عکاسان هستند و برگزاری این فعالیت‌ها برای ما بدون هدف گذاری نهایی و خارج از اهداف اساسنامه فاقد ارزش راهبردی هستند. رویکرد نظری انجمن در امور نمایشگاهی، پژوهشی و نشست‌های تخصصی در سه مرحله عملیاتی و اجرایی شده است: نخست در رویکرد ما در برنامه ریزی و اجرای سیزدهمین دوسالانه عکس ایران، دوم در برگزاری نمایشگاه‌ها، نمایش آثار و در گفتگوی‌های میان رشته‌ای با کارشناسان و هنرمندان به ویژه در بخش «نگاه شخصی» در ادوار گذشته ۱۰ روز با عکاسان و سوم در رویکرد ما در انتخاب دبیر و شورای هنری و انتخاب آثار در «هشتمین دوره ۱۰ روز با عکاسان».

از آنجایی که تشکل‌ها و انجمن‌های عکاسی، به صورت تخصصی فعالیت‌های نمایشگاهی سالانه خود را با موفقیت انجام می‌دهند و دارای آئین بزرگداشت، نکوداشت و برگزاری مسابقات و اهدای جوایز سالانه به اعضا و عکاسان هم‌صنف خودشان هستند، انجمن عکاسان ایران نیز باید در چهارچوب اهداف اساسنامه در تنها رویداد منظم و سالانه خود فارغ از گرایش‌های صنفی به رویکرد نظری خود نسبت به عکاسی ایران و جهان بیندیشد و به تبیین آن بپردازد و فعالیت‌های فکری و عکاسانه اعضای تحت پوشش خود را (که شامل اعضای مستقل و اعضای مشترک با دیگر انجمن‌های عکاسی و دانشجویان و هنرجویان نهادهای دانشگاهی و آموزشی در همه مقاطع نیز می‌شوند) از طریق نیازسنجی آموزشی و در میان مدت در مسیر رفع نیازها و خواسته‌ها قرار دهد و این گرایش را در حداقل به دو بخش کلی تقسیم کند در بخش نخست که عمده فعالیت اعضا را شامل می‌شود، بخش عکاسی مستند است. رویکرد دیگر آرت فتوگرافی یا «عکاسی ایده‌مند» یا «عکاسی ایده محور» است و هر دو این گروه از علاقمندان را به سوی کسب و افزایش مهارت‌های ویژه برای پیشبرد این پروژه هدایت کند و اعضا در صورت نیاز با حمایت انجمن بتوانند در این مسیر بکوشند.

رویکردی که در هشتمین دوره «۱۰ روز با عکاسان» وجود داشت، رویکردی اجتناب‌ناپذیر بود و انجمن پیش از این به این سمت حرکت کرده بود و در این دوره، کل فضای کار به سمت نگاه یا ایده شخصی رفت و نگاه پروژه‌محور مورد تاکید قرار گرفت.در هر حال چنانچه اشاره کردم آنچه که در دوره‌های پیش از هشتم پیش آمده، انجمن به سمت این رویکرد حرکت کرده است؛ یعنی انجمن عملاً طی دوره‌های قبل به سمت نگاه شخصی عکاسان رفته است تا میدانی را برای این نگاه نسبت به عرضه آثارشان پیش بینی کرده باشد. نشست‌ها نیز با رویکرد بین رشته‌ای برگزار می‌شد اما چون حداقل ۵ دوره، نمایشگاه‌ها و رویداد «۱۰ روز با عکاسان» را در تعامل با سایر انجمن‌ها پیش برد، به نظر آمد که به شکل یک رویه درآمده است علیرغم اینکه هدف این نبود بلکه هدف، تعامل و همسویی انجمن‌ها با هم بود تا فعالیت‌های مشترکی انجام دهند.

من در شورای علمی هفتمین دوره این رویداد، وقتی عنوان «چهره ایران» را پیشنهاد دادم، رویکرد و هدفمان این بود به سمت چهره ایرانی در دهه ۹۰ برویم و همه اعضا، علاقمندان و اعضای انجمن‌ها «چهره ایرانی» یا «پرتره ایرانی» را در حوزه‌های تخصصی خودشان عکاسی و به هیأت انتخاب ارائه کنند. اما خود این موضوع، یک پروژه است و پرداختن به آن و رفتن به این سمت، بازه زمانی مشخصی را طلب می‌کند که ما در دوره هفتم، امکان ارجاع این موضوع به انجمن‌ها و اعضای خودمان را نتوانستیم فراهم کنیم. بنابراین عنوان را تغییر دادیم و با نظر دبیر وقت، آقای مجید ناگهی و همفکری که با شورای علمی داشتیم، پروژه «چهره ایران» را پیشنهاد، نهایی و اجرایی کردیم.

رویکردی که در هشتمین «۱۰ روز با عکاسان» وجود داشت، رویکردی اجتناب ناپذیر بود و انجمن پیش از این به این سمت حرکت کرده بود و در این دوره، کل فضای کار به سمت نگاه یا ایده شخصی رفت و نگاه پروژه‌محور مورد تاکید قرار گرفت. اینکه در دوره نهم «۱۰ روز با عکاسان» این نگاه حفظ خواهد شد یا خیر، برآوردم این است که این نگاه ممکن است از سمت هیأت مدیره حفظ شود و اینکه آیا در کنار آن، عکاسی مستند به شکلی دیگر قرار بگیرد محتمل است اما چون هنوز هیچ جلسه‌ای برگزار نشده است و هیأت مدیره به جمع بندی نهایی نرسیده است، این موضوع فقط نظر شخصی من است. از شواهد بر می‌آید که به همان شیوه دوره هشتم، کار ادامه پیدا می‌کند و این روندی که «نگاه شخصی» در ۱۰ روز برای خود جایگاهی مستقل ایجاد کرده است، باید حفظ شود.

در انجمن عکاسان ایران، اولویت با وجوه صنفی عکس و مسائل رایج صنفی نیست و این بیانگر تفاوتی آشکار و با اهداف و الویت‌های سایر انجمن‌های صنفی عکاسی است که هدف آنها حمایت صنفی از اعضا و حقوق صنفی آن‌ها استدر بسیاری از مراکز معتبر هنری دنیا به ویژه در اروپا، محدوده سنی عکاسان را در رویدادی مانند ۱۰ روز با عکاسان زیر ۳۵ سال در نظر می‌گیرند، چیزی نیست که خودمان ابتدا به ساکن به آن رسیده باشیم بلکه در دنیا تجربه شده است، البته ممکن است در کنار آن، بتوانید آثار ۱۰ استاد برجسته را نیز قرار دهید.

از طرفی، خلاقیت‌های هنری برای زیر ۳۵ ساله‌ها بسیار مهم است و اینها می‌توانند ۱۵ سال دیگر یک جامعه را به لحاظ تولید آثار شکل دهند و در واقع این تدبیر هوشمندانه‌ای برای اعمال این محدودیت سنی است.

نگرش دانشگاهی نسبت به هشتمین «۱۰ روز با عکاسان» وجود داشت؛ اینکه این موضوع توانسته رضایت همگان را برآورده کند؟ به نظر من قطعاً خیر، چراکه ممکن است انتقاداتی وجود داشته باشد و اینکه رضایتمندی کاملی وجود نداشته باشد. باید توجه کنیم آیا به لحاظ کیفی، آیا این حرکتی که انجمن عکاسان انجام داده است توانسته جریان عکاسی را در ایران در قالب نمایشگاهی ۱۰ روزه شکل دهد؟

اگر واقعاً انجمن عکاسان ایران پیشرو نباشد، چه باید باشد؟ محدودیت‌های فکری و مطالبات صنفی مانند سایر انجمن‌ها در انجمن عکاسان وجود ندارد، همچنان که دیگر انجمن‌های عکاسی، در فضای صنفی و حرفه‌ای سفارش دهنده دارند، ما نداریم و اعضای ما باید بر اساس سفارش خود و نیاز و انگیزه‌ها و اندیشه و تفکر خود یک پروژه مستقل را انجام دهند، البته ممکن است بصورت غیر مستقیم از هر سفارش دهنده‌ای مانند یک گالری یا دوسالانه یا رویداد هنری با توجه به روحیات و سوابق کاری در شرایطی خاص سفارش قبول کنند. بنابراین انجمن عکاسان ایران حتماً باید پیشرو و پیشگام در حرکت‌های مستقل عکاسی باشد.

به نظر من در انجمن عکاسان ایران، اولویت با وجوه صنفی عکس و مسائل رایج صنفی نیست و این بیانگر تفاوتی آشکار و با اهداف و اولویت‌های سایر انجمن‌های صنفی عکاسی است که هدف آنها حمایت صنفی از اعضا و حقوق صنفی آنها است. البته آنچه از دوره سوم و از سوی انجمن در تعامل و همکاری با سایر انجمن‌های عکاسی آغاز شده است در حال تکامل و تغییر وضعیت به سمت یک تشکل فراگیر و ملی است تا در سال ۹۹ انجمن‌ها و صنوف عکاسی با حفظ استقلال حرفه‌ای در انسجامی سازمان یافته و قانونمند با تشکیل یک پیکره واحد و در زیر یک سقف قانونی گرد هم آیند و در کنار یکدیگر با مشکلات مواجه شوند و برای توسعه عکاسی ایران تلاش کنند. در حال حاضر گفتگوهایی را آغاز کرده‌ایم و امیدوارم تا پایان تابستان به نتایج ثمربخشی برای تشکیل این «نهاد عکاسی» برسیم.

حضور و فعالیت در انجمن عکاسان ایران «یک فرصت» برای عکاسان و متفکرانی است که فارغ از تعهدات مشتری محور و قید و بندهای صنفی بر مبنای اندیشه، تفکر و دغدغه‌های انسان معاصر اقدام به عکاسی می‌کنند.

گروه هم‌آوایی «وصال» قطعه مناجاتی «نگاه» را منتشر کرد

به گزارش خبرنگار مهر، قطعه موسیقایی «نگاه» با صدای یاسر رزاقی از اعضای گروه هم آوایی «وصال» همزمان با فرا رسیدن ایام ماه مبارک رمضان منتشر شد. در این قطعه سمانه خلف زاده شاعر، معین مجد تنظیم کننده دیگر عوامل اجرایی را تشکیل می دهند.

نماهنگ «با هم باشیم»، نماهنگ «ملک سلیمانی»، نماهنگ «نجوای منتظر» از جمله آثاری است که طی ماه های گذشته توسط گروه هم آوایی «وصال» در دسترس مخاطبان قرار گرفته است.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی مرکز موسیقی «مأوا»، مرکز «ماوا» با توجه به تعطیلی جلسات به علت شیوع ویروس کرونا و اهمیت بهره‌مندی از شب‌های ماه مبارک رمضان، با رعایت نکات بهداشتی و فاصله‌گذاری مشخص شده، میزبان مردم شب زنده‌دار تهران در پارکینگ پارک ارم در قالب طرح برگزاری برنامه «شب‌های دلتنگی» است.

در این طرح شرکت‌کنندگان از داخل اتومبیل‌های خود شاهد ویژه‌برنامه‌های قرائت قرآن، سرود، سخنرانی، مناجات و مداحی خواهند بود.

ویژه برنامه شب‌های دلتنگی، بنا دارد از شب اول ماه مبارک رمضان در پارکینگ پارک ارم به اجرای برنامه مناجات بپردازد.

دستور عمل های بهداشتی برنامه به شرح ذیل است.

۱-خودروها باید از تونل ضدعفونی وارد پارکینگ شوند.

۲-خارج شدن از خودرو ممنوع است.

۳- از ورود کسانی که علائم بیماری دارند جلوگیری می شود.

۴-ظرفیت هر خودرو نهایتا ۴ نفر است.

۵-ورود موتور سیکلت ممنوع است.

۶- از پخش مواد غذایی خودداری می شود.