برچسب: ورزشی>علم ورزش

به گزارش ایسنا، از جمله اطلاعات لازم قبل از سفر ورزشکاران می‌توان از شرایط اقلیمی و رطوبت محل، میزان آلودگی محل، ارتفاع محل از سطح دریا، عادات غذایی مقصد، غذاهای رایج، نحوه ارائه غذا در مقصد، اختلاف زمانی مبدا–مقصد و جدول زمانی دقیق مسابقات نام برد و باید لوازم و تجهیزات موردنظر را خریداری کرده و از نحوه ارائه خدمات بهداشتی، تغذیه و کادر تیم پزشکی آگاه بود.

علاوه بر این دسترسی و محدودیت رستوران‌هایی که ورزشکار به غذای آن عادت داشته باشد یا در معرض دهیدراتاسیون بودن به علت رقیق بودن هوا و نبود رطوبت و همچنین احتمال مسمومیت غذایی از دیگر مشکلات احتمالی ورزشکاران در سفرها است.

غذاها و نوشیدنی‌های نا آشنا که ممکن است سبب بروز اسهال، یبوست، نفخ یا استفراغ شود، ابتلا به سندروم  lag Jet و نیز اسهال ناشی از مصرف آب یا غذای آلوده به باکتری‌ها، ویروس‌ها یا انگل‌ها، بیماری حرکت و تهوع از دیگر چالش‌هایی است که یک ورزشکار در سفر با آن مواجه می‌شود.

برای مشاهده توصیه‌ها، پیشگیری از تهوع در سفر، اطلاعات لازم قبل از سفر، حین سفر و در زمان مسابقات، وعده‌های غذایی، تاثیر مصرف قند و پروتئین، تجویز ملاتونین و سایر مسائل مورد نیاز برای ورزشکارانی که به منظور برگزاری اردوهای ورزشی یا شرکت در مسابقات به خارج از کشور اعزام می‌شوند  اینجا کلیک کنید.

این اطلاعات از سوی تورج ملک‌محمدی-دبیر فدراسیون پزشکی ورزشی جمع‌آوری شده است.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، دردها و آسیب‌های ناحیه کشاله ران یکی از شایع‌ترین مشکلات فوتبالیست‌ها محسوب می‌شود و علت این امر، تغییر ناگهانی و سریع جهت حرکت به همراه چرخش ناحیه لگن و ران است که در این ورزش بسیار زیاد اتفاق می‌افتد. از لحاظ آناتومی، در این ناحیه عضلات شکمی، عضلات نزدیک کننده ران، عضلات خم کننده ران، مفصل ران، مفصل سمفیز پوبیس که در جلوی لگن قرار دارد می‌تواند دچار آسیب شود.

همین امر سبب ایجاد دردهای مزمن ناحیه کشاله ران، طولانی شدن درمان و دورماندن ورزشکار از مسابقات و تمرینات و کاهش عملکرد فرد در زمین مسابقه می‌شود و روش‌های جدید بر معاینه فیزیکی دقیق، شروع سریع درمان و نیز اصلاح تکنیک‌های نادرست حین تمرین تاکید دارد.

نقش عضلات ناحیه مرکزی؛ تحقیقات و تجربیات بالینی نشان می‌دهد، قوی بودن عضلات ناحیه کمری لگنی تحت عنوان (Core stability)  به عنوان یک ناحیه کلیدی در پیشگیری از آسیب‌های این ناحیه نقش عمده‌ای دارد.

سفتی عضلات ناحیه گلوتئال؛ در ناحیه باسن، سفتی عضلات بزرگ هم‌چون سرینی بزرگ و میانی می‌تواند ایجاد درگیری ناحیه کشاله ران را بیشتر کند. در واقع سفتی این عضلات با محدود کردن چرخش مفصل ران، لود اضافی را به کشاله وارد کرده و باعث آسیب می‌شود و شیوه‌های جدید درمانی همچون سوزن زدن (dry needling) می‌تواند در برطرف کردن سریع نقاط ماشه‌ای عضلات سرینی میانی موثر باشد.

مشکلات مفصل ران، یکی از علل درد ناحیه کشاله ران، پارگی لبروم مفصل ران، سندروم گیرافتادگی مفصل ران است، در این صورت تکنیک‌های جداکردن سطوح مفصلی از هم‌دیگر می‌تواند در آزادسازی بافت‌های گیرافتاده بین دو سطح مفصلی موثر باشد.

درگیری عضلات نزدیک کننده و خم کننده ران؛ درگیری این عضلات به صورت ایجاد نقاط ماشه‌ای و کشیدگی یکی دیگر از عوامل ایجاد درد ناحیه کشاله ران است و در این صورت تکنیک‌های آزادسازی عضلانی بافت نرم می‌تواند در رفع چسبندگی بافت‌های اطراف و فاسیا موثر باشد.

رسول باقری- متخصص فیزیوتراپی با بیان مطالب فوق، افزود: در راستای تقویت عضلات ناحیه ران؛ بلافاصله پس از کاهش درد و چسبندگی‌های ناحیه کشاله ران، تقویت عضلات ناحیه هم‌چون نزدیک کننده‌های ران، خم کننده ران، عضلات شکمی و لگنی و نیز عضلات باسن در ایجاد یک ناحیه با ثبات نقش بسزایی دارد. تحقیقات نشان داده‌اند که مهمترین گروه عضلانی که به طور مستقیم با ثبات این ناحیه رابطه دارد عضلات نزدیک کننده ران (hip adductor) است.  

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، عضلات زیادی در ناحیه لگن و ران وجود دارند که این عضلات مسئول حرکات مفصل لگن در جهات مختلف است. گاهی اوقات این عضلات بر اثر ضربه و یا به دنبال فعالیت‌های شدید بدنی دچار کشیدگی می‌شوند و در حالات شدیدتر ممکن است پارگی‌های میکروسکوپی در این عضلات به وجود بیاید که به آن استرین Strain هم می‌گویند و گاهی هم فیبرهای عضلانی به طور کامل پاره می‌شوند و شایع‌ترین عضلات لگن که دچار گشیدگی می‌شوند، عضلات ادکتور یا نزدیک کننده ران هستند.

کشیدگی عضلانی ادکتور لگن در ورزش‌هایی مثل فوتبال، بسکتبال، تنیس، ورزش های رزمی، اسب سواری و دویدن بیشتر است و ورزشکاران نوجوان و مسن هم بیشتر از دیگر سنین در معرض این کشیدگی عضلانی هستند. در نوجوانی عضلات و استخوان‌ها ممکن است با یک سرعت یکسان رشد نکنند. ممکن است استخوان‌ها با سرعتی بیش از عضلات رشد طولی کنند و نتیجه این پدیده کوتاه شدن نسبی طول عضلات و در نتیجه تحت کشش قرار گرفتن عضلات اطراف استخوان است و در این حال عضله خیلی راحت تر دچار آسیب می‌شود.

اکثر کشیدگی‌های عضلانی ادکتور لگن وقتی بوجود می‌آید که فرد بدون به اصطلاح گرم کردن خود شروع به ورزش می‌کند. در روند گرم کردن بدن قبل از شروع ورزش اصلی، یک سری حرکات کششی انجام می‌شوند و این حرکات، فیبرهای عضلات را به آرامی تحت کشش قرار داده و طول آن‌ها را افزایش می‌دهند و در نتیجه دامنه حرکت مفصل بیشتر می‌شود؛ وقتی که فرد بدون انجام این حرکات مستقیما شروع به ورزش شدید می‌کند، عضلات خود را که آمادگی ندارند در معرض کشش ناگهانی و در نتیجه آسیب قرار می‌دهد.

کشیدگی عضله ادکتور در قسمت ضخیم آن و یا در محلی است که عضله به تاندون متصل می‌شود، کشیدگی معمولا موقعی ایجاد می‌شود که عضله در حین انقباض شدید باشد و به ناگاه تحت کشش قرار گیرد و یا به آن ضربه ای وارد شود. هر عضله تا حد مشخصی می‌تواند کش بیاید و اگر تحت نیروی کششی بیشتری قرار گیرد آسیب‌های ذکر شده بوجود می آیند و وقتی مفصل لگن از قبل و به هر علتی دچار محدودیت حرکتی باشد احتمال کشیدگی عضلات اطراف آن بیشتر می‌شود.

تشریح مراحل درمان

به محض کشیده شدن عضلات کشاله ران باید اقدامات زیر انجام شوند و بلافاصله فعالیت ورزشی را قطع کرده و ادامه ندهید و از سرمای موضعی استفاده کنید. همچنین با استفاده از کیسه حاوی خرده‌های یخ محل درد را به آرامی ماساژ داده و سرد کنید و برای مدتی باید از ایستادن اجتناب کرده و بعد از آن هم تا مدتی باید با کمک دو عصای زیر بغل راه بروید.

علاوه بر این برای کاهش درد می‌توانید از داروهای ضد درد یا ضد التهاب استفاده کنید و بعد از گذشت دو روز محل درد را با استفاده از کیسه آب گرم یا حوله گرم حرارت دهید. باید بدانید که گرما شدت درد را کمتر می‌کند و دقت کنید که در مرحله حاد برای کاهش درد از سرما و در مراحل بعد از گرما استفاده کنید.

 بعد از گذشت چند روز تا چند هفته (بسته به شدت آسیب) درد نیز به تدریج کاهش می یابد؛ در این حالت بیمار باید به تدریج خود را آماده بازگشت به فعالیت‌های ورزشی کند و مهمترین اقدام در این زمان انجام روزانه نرمش‌های کششی به خصوص در ناحیه کشاله ران و لگن و شکم و کمر است و بعد از مدتی نرمش‌های تقویتی هم به نرمش‌های کششی اضافه می‌شوند.

انجام این نرمش‌ها تاثیر به سزایی در کاهش درد باقیمانده در کشاله ران و همچنین آماده کردن ورزشکار برای برگشت به فعالیت ورزشی دارد، این نرمش‌ها باید تحت نظر پزشک معالج و متخصص فیزیوتراپی انجام شوند و در این مدت بیمار باید از انجام فعالیت‌های شدید بدنی و ورزشی اجتناب کند و موقعی که عضلات لگن و ران بخصوص عضلات کشاله ران کاملا بدون درد شدند و قابلیت کششی و قدرت کافی را بدست آوردند بیمار می‌تواند به فعالیت ورزشی قبلی بازگردد.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، ضربه مغزی آسیبی به مغز است که طی آن در اثر ضربه، مغز در جمجمه تکان می خور و لزوما فرد بلافاصله پس از ضربه دچار بیهوشی نمی‌شود و صرف نظر از سن، ورزشکار و غیر ورزشکار که مشکوک به ضربه مغزی هستند باید سریع فعالیت خود را قطع کنند. عاطفه محمدنژاد – نایب رئیس بانوان هیات پزشکی ورزشی استان البرز در ادامه با تشریح کامل مسائل مرتبط با ضربه مغزی در ورزش، در خصوص هر آنچه‌ پس از این اتفاق باید مدنظر قرار گیرد، توضیح داد. 

برنامه‌ای کامل از فعالیت‌های ورزشی

یک برنامه مناسب فعالیت‌های فیزیکی شامل تمرین‌های هوازی و تمرین‌های قدرتی است اما لزوما هر دوی آن‌ها نباید در همان جلسه انجام شود. ترکیب این دو به حفظ و بهبود وضعیت قدرت عضلات و سلامت ریوی قلبی کمک می کند و فعالیت های منظم ورزشی سودمندتر از فعالیت‌های گسسته اما با شدت فراوان است.

بر اساس توصیه ACSM برای افراد سالم و بزرگسال  که در سال ۲۰۱۱ به روز شد، حداقل روزانه ۳۰ دقیقه فعالیت‌های فیزیکی با فشار متوسط (آن‌قدر که فرد عرق کند اما همچنان بتواند صحبت نماید) برای پنج روز در هفته یا برای ۲۰ دقیقه فعالیت‌های به شدت پرفشار اما سه روز در هفته توصیه می‌شود و ترکیب فعالیت‌های پرفشار و فشار متوسط می‌تواند نتیجه بهتری به همراه داشته باشد.

مثال‌هایی از فعالیت‌های هوازی شامل پیاده روی، دویدن، ‌ پله نوردی،   دوچرخه سواری، ‌ قایقرانی، ‌ اسکی صحرا نوردی، شنا می‌شوند. به علاوه، تمرین‌های قدرتی باید حداقل دو روز در هفته انجام شود، با هشت تا ۱۲ تکرار از هشت تا ۱۰ تمرین مختلف که تمام عضلات و گروه‌های عضلانی بزرگ و اصلی را در بر گیرد. این گونه فعالیت و ورزش می‌تواند به همراه استفاده از وزنه، کش‌ها، توپ‌های درمانی و یا دستگاه باشد.

ضربه مغزی چیست؟

ضربه مغزی آسیبی به مغز است که توسط نیرویی ناگهانی ایجاد شده و در بسیاری از ورزش ها رخ می‌دهد. نیازی نیست تا  به سر یک ورزشکار ضربه وارد شده تا دچار ضربه مغزی شود. برخورد با افراد دیگر، توپ یا زمین از علل مرسوم این اتفاق هستند. در این شرایط مغز درون جمجمه تکان خورده و این تکان ناگهانی می‌تواند باعث تورم مغز شود.

کلاه خودهای ورزشی درمقابل آسیب‌های جدی از سر محافظت می‌کنند، اما لزوما از ضربه مغزی جلوگیری نمی‌کنند، حتی ممکن است بلافاصله پس از این اتفاق خانواده، مربیان یا هم‌بازیان فرد متوجه وخامت اوضاع نشوند، پس اگر شک به ضربه مغزی وجود داشت باید حتما بازی قطع شود.

علائم ضربه مغزی

معمولا  ضربه‌های سهمگین‌تر به سر، علائم جدی‌تری را نیز به همراه دارد که به طور مثال می‌توان به خونریزی مغزی اشاره کرد. افراد در صورت داشتن یکی از علائم خطرناک گیجی و سردردهای تمام نشدنی، استفراغ، دوبینی و مردمک‌های نامتقارن، تغییر رفتار و زودرنجی و کج خلقی، خواب آلودگی یا کاهش سطح هوشیاری به مراقبتهای ویژه  و اضطراری نیاز خواهند داشت.

سایر علائم ضربه مغزی کمتر مشخص هستند و در چهار دسته طبقه بندی می‌شوند که شامل علائم فیزیکی؛ سردرد، تهوع، سرگیجه، مشکلات بینایی یا تعادل، حساسیت به نور یا صدا، علائم شناختی؛ احساس کندی یا گیجی، مشکلات تمرکز، مشکلات یادآوری، علائم عاطفی؛ زودرنجی، غمگین بودن، عصبی بودن، بروز احساسات بیش از سابق، علائم مرتبط با خواب؛ خواب بیشتر یا کمتر از حد معمول، خواب آلودگی، به سختی خوابیدن هستند.

تشخیص ضربه مغزی

با فرض اینکه ورزشکار آسیب دیده هیچ کدام از علائم جدی ضربه مغزی را بروز نداده است، به سی تی اسکن یا MRI نیازی نخواهد داشت. در حال حاضر هیچ تست تصویر برداری وجود ندارد که بتواند ضربه مغزی را تشخیص دهد. پزشک درباره علائم بیمار سوالاتی می پرس؛ آزمایش فیزیکی نورولوژیک و شاید تست تعادل می‌گیرد و ممکن است که تصمیم بگیرد تا تست سرعت روانی یا همان تست نورو سایکولوژی را انجام دهد. در صورتی که  این تست‌ها قبل از آسیب نیز انجام شده باشند می‌توان با مقایسه نتایج تست‌های قبل و بعد از ضربه به بهترین نتیجه رسید.

درمان ضربه مغزی

متاسفانه افراد مبتلا به ضربه مغزی رفتار و چهره نرمالی دارند. پس سخت است که به آن‌ها و خانواده‌شان توضیح دهید دچار ضربه مغزی شده‌ان، مانند هر عضو آسیب دیده بدن مغز در این شرایط  باید استراحت کند. در طول ریکاوری ورزشکاران نباید تحرک چندانی که منجر به افزایش ضربان قلب شده، داشته باشند و در عین حال نباید کارهای ذهنی مانند تکلیف های دانشگاه و مدرسه که به تمرکز نیاز دارند انجام داد.

پزشکان معمولا توصیه می‌کنند که فعالیت‌هایی که نیاز به کارهای ذهنی دارد کمتر انجام شود اما در بعضی موارد مغز کاملا باید در استراحت باشد، یعنی بدون فکر یا حتی کارهای مانند نوشتن پیامک و بازی‌های ویدئویی. با ریکاوری مغز فعالیت‌های شناختی به مرور باز می‌گردد و تنها زمانی که در شرایط استراحت، مغز فعالیت کاملا نرمالی داشته و هیچ کدام از علائم فوق وجود نداشته باشد، ورزشکار می ‌تواند ورزش را از سر گیرد.

 بیشتر افرادی که ضربه مغزی شده‌اند در طول ۷-۱۴ روز بهبود می‌یابند. برخی افراد برای بهبود به زمان طولانی‌تری نیاز دارند و  برخی هرگز به شرایط کاملا عادی باز نمی گردند. ضربه مغزی مجدد می ‌تواند با آسیب‌های جدی‌ترو دوران نقاهت طولانی تر همراه باشد. ضربه مغزی مجدد زمانی که هنوز مغز کاملا بهبود نیافته است می‌تواند کشنده بوده و باعث تورم سریع مغز و سندروم اثر دوم شود.

بازگشت به ورزش

فرآیند بازگشت تمرین بعد از ضربه مغزی بعد از بهبود تمام علائم در استراحت و  فعالیت مغز آغاز می‌شود. سپس ورزشکار می تواند به صورت تدریجی طی پنج روز فعالیت ورزشی خود را آغاز کند. باید توجه داشت در صورت بروز هر علامتی در هر کدام از این مراحل باید فعالیت را قطع و به پزشک مراجعه کرد.

در روز اول؛ فعالیت‌های آرام، مانند پباده روی یا آهسته دویدن، در روز دوم؛  افزایش فعالیت مانند دویدن یا دوچرخه سواری، در روز سوم؛ ورزش‌های سنگین بدون تماس با دیگران مانند دوی سرعت، در روز چهارم؛ ورزش‌های تماسی تحت نظارت و مراقبت دقیق و در روز پنجم؛ شرکت کامل در تمام فعالیت‌ها مدنظر قرار گیرد.

سود ورزش کردن چیست؟

افرادی که از نظر فیزیکی تحریک بیشتری دارند بیشتر زندگی می کنند و زندگی سالم تری خواهند داشت. تحقیقات نشان داده است که فعالیت فیزیکی با شدت مناسب مانند ۳۰ دقیقه پیاده‌روی سریع در روز به طور چشمگیری بر طول عمر تأثیر می گذارد، حتی افرادی که دارای ریسک فاکتورهایی مانند فشار خون بالا و دیابت هستند و یا حتی دخانیات مصرف می‌کنند نیز می‌توانند از فواید ورزش منظم بهره‌مند شوند.

همان‌گونه که بسیاری از متخصصین تغذیه اعلام کرده‌اند، ورزش می‌تواند به  کنترل و کاهش وزن کمک کند. حتی ورزش منظم می‌تواند فشار و کلسترول خون را را کاهش داده وقند خون را کنترل کند و باعث ساخت استخوان‌های قوی‌تر و متراکم‌تر شود.

گام اول

قبل از شروع یک برنامه ورزشی، آزمایش بررسی فیتنس داده یا به مرور سطح فعالیت خود را افزایش دهید. سوالات زیر را در نظر داشته باشید. سوالاتی که در ادامه تحت عنوان آمادگی فعالیت فیزیکی (PAR-Q) مطرح می‌شود به شما کمک می‌کند که تعیین کنید آیا برای شروع یک برنامه منظم ورزشی آماده هستید یا خیر؟

آیا پزشک تا به حال به شما گفته است که دچار بیماری قلبی هستید یا به شما توصیه کرده است که تنها باید ورزش خاصی را پیگیری کنید؟ آیا در حین فعالیت فیزیکی احساس درد دارید؟ آیا در ماه گذشته در زمان هایی که تحرک نداشته‌اید دردی در قفسه سینه خود احساس کرده‌اید؟ آیا تعادل خود را در نتیجه سرگیجه از دست داده‌اید؟ آیا تا به حال بیهوش شده‌اید؟ آیا دچار مشکلات استخوانی یا مفصلی هستید که با ورزش یا ورزش های خاصی بدتر شوند؟ آیا در حال حاضر پزشک برای شما داروی فشار خون یا داروهایی برای بیماری های قلبی تجویز کرده است؟ آیا خودتان دلیلی برای آنکه نباید ورزش کنید به نظرتان می رسد؟

اگر پاسخ یک یا چند سوال بالا مثبت است، اگر بالای ۴۰ سال سن دارید و اخیرا ورزش نکرده‌اید و یا اگر از سلامتی خود نگرانید قبل از شروع ورزش با پزشک مشورت کنید و اگر پاسخ تمام سوالات فوق منفی است می‌توانید ورزش را شروع کنید.

قبل از ورزش

افراد قبل از شروع هر فعالیت ورزشی از جمله فعالیت‌هایی که ذکر شد باید تحت ارزیابی‌های پزشکی قرار گیرند تا بتوانند فعالیت خود را آغاز کنند. تمام ورزش‌ها برای همه افراد مناسب نیستند و بعضی از برنامه‌های ورزشی می‌توانند باعث آسیب و مصدومیت شوند. فعالیتهای جسمی باید با سرعت مناسب انجام شوند، اگر فردی احساس درد یا ناراحتی کرد باید سریعا ورزش را قطع کند و در این شرایط حتما باید به پزشک مراجعه کرد.

انتهای پیام

زینب واشقانی فراهانی – فیزیوتراپیست فدراسیون پزشکی ورزشی در گفت‌وگو با ایسنا و در ارتباط با تمرینات توانبخشی پس از جراحی رباط صلیبی، اظهار کرد: برای کاهش درد و تورم، پیشنهاد می‌شود اندام تحتانی بالا قرار داده شود و باید بدانیم که استفاده از یخ و راه اندازی سریع بیمار و تحرک وی به کاهش کمک شایانی می‌کند و این تمرینات در سه هفته نخست پس از جراحی برای بیمار شروع می‌شوند.  

تمرینات زیر با هدف افزایش دامنه حرکتی زانو پیشنهاد می‌شود:

۱) بیمار یک حوله لوله شده زیر پاشنه پا قرار داده و اجازه می‌دهد نیروی جاذبه زانو را کاملا صاف کند. این تمرین از فاز نخستین پس از جراحی برای به دست آمدن دامنه کامل صاف شدن زانو به بیمار ارائه و پیشنهاد می‌شود ۳-۴ بار در روز و هر بار ۱۰-۱۵ دقیقه این تمرین را انجام شود.

۲) فرد روی تخت دمر می‌خوابد به طوری که ساق پا از تخت بیرو باشد؛ نیروی جاذبه به صاف شدن زانوی بیمار کمک می‌کند.

۳) بیمار لبه تخت نشسته و زانوها را آویزان می‌کند و اجازه می‌دهد نیروی جاذبه زانو را خم کرده و دامنه حرکتی افزایش یابد. می‌توان با قرار دادن پای سالم بر روی ساق پای جراحی شده به خم کردن بیش‌تر کمک کرد اما باید توجه داشت در هر دو حالت صاف کردن زانو در این بیماران ممنوع بوده و بیمار با پای سالم خود، زانو را صاف می‌کند. صاف کردن زانو در زنجیره بازحرکتی پس از جراحی رباط صلیبی قدامی ممنوعیت دارد.

۴) بیمار طاق باز بر روی تختی که از سمت اندام تحتانی به دیوار چسبیده است و میخوابد و پای جراحی شده را روی دیوار قرار می‌دهد.  پس از آن اجازه می‌دهد کف پا روی دیوار لغزیده و به سمت پایین بیاید از پای جراحی نشده می‌توان برای حمایت و کنترل حرکت پای جراحی شده کمک گرفت؛ این تمرین با هدف افزایش زاویه خم شدن زانو انجام می‌شود.

۵) فرد طاق‌باز خوابیده و سعی می‌کند با لغزاندن پاشنه پا، زانو را به باسن خود نزدیک کرده و خم کند. در مراحل بعدی این تمرین در حالت نشسته نیز انجام می‌شود و فرد با خم کردن زانو با دستان خود ساق پا را گرفته و بدون برداشتن پاشنه از روی تخت، پا را به تنه خود نزدیک می‌کند.

۶) دوچرخه ثابت: این دستگاه برای دستیابی به اهداف زیادی پس از بازسازی رباط صلیبی به کار می‌رود از جمله افزایش دامنه حرکتی و نیز با به دست آمدن زاویه ۱۰۰ درجه خم شدن  زانو، برای تقویت عضلانی به کار می‌رود.

تمرین تقویتی عضله چهار سررانی در مراحل اولیه پس از جراحی رباط صلیبی:

۱) انقباض ایزومتریک عضله چهار سررانی با تکرار زیاد در طول روز در حالت خوابیده (طاق‌باز) و یا نشسته انجام می‌شود.

۲) فرد طاق‌باز می‌خوابد و با زانوی صاف اندام تحتانی را از زمین بلند می‌کند.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، گسترش روز افزون دامنه علم روان شناسی و نفوذ آن در زمینه های مختلف اجتماعی، اقتصادی و صنعتی باعث شده است که بررسی جنبه روان شناختی مسائل برای پاسخ دادن به بیشتر مسائل ضرورت داشته باشد، براین اساس هدف از مطالعه حاضر مطالعه بهزیستی روانی، نشاط، رضایت از زندگی و فعالیت بدنی و ورزشی گروه‌های سِنی مردم ایران بود.

روش‌شناسی تحقیق این‌گونه بود که شرکت کنندگان پژوهش شامل ۱۰۵۰ نفر به سه گروه سنی جوان، میانسال و سالمند (هرگروه سنی ۳۵۰ نفر) تقسیم شدند که به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای تصادفی انتخاب و پرسش نامه‌های فعالیت بدنی، نشاط و بهزیستی روانی را تکمیل کردند.

نتایج تحقیق نشان داد که میان‌سالان دارای میزان فعالیت بدنی، بهزیستی روانی و نشاط بالاتری نسبت به سالمندان و جوانان هستند. میزان رضایت از زندگی جوانان نسبت به سالمندان و میان‌سالان بالاتر بود. بین نمرات فعالیت بدنی با نشاط، بهزیستی روانی و رضایت از زندگی در گروه‌های جوانان، میانسالان و سالمندان همبستگی مثبت و معنادار وجود داشت.

همچنین فعالیت بدنی، میزان نشاط، بهزیستی روانی و رضایت از زندگی را پیش بینی شد؛ میانگین فعالیت بدنی، نشاط و بهزیستی روانی میان‌سالان از جوانان و سالمندان بیشتر بود اما تفاوت‌های زوجی بین جوانان با سالمندان معنادار نبود. علاوه بر این میزان رضایت از زندگی جوانان از میان‌سالان و سالمندان بیشتر بود اما تفاوت زوجی بین میانسالان با سالمندان مشاهده نشد.

یافته‌های پژوهش حاضر همچنین ضمن آن که خلاء اطلاعاتی موجود درباره میزان فعالیت بدنی مردم ایران، میزان نشاط و بهزیستی روانی آنان را پر می کند، با فراهم کردن دانش پایه در زمینه ارتباط فعالیت بدنی با متغیرهای روان شناختی دخیل در زندگی سالم، درک روشن تری از شرایط فعلی سالمت روانی کشور ایران را فراهم می آورد.

گفتنی است پژوهش حاضر سال گذشته از سوی سید محمد کاظم واعظ موسوی عضو هیات علمی دانشگاه امام حسین (ع) انجام شد.

انتهای پیام

لاله سامع در گفت‌وگو با ایسنا و در ارتباط با ضرورت حضور و همراهی روانشناسان و به ویژه روانشناسانی که دوره‌های مرتبط با ورزش را پشت سر گذاشته‌اند در کنار رشته‌های مختلف ورزشی به منظور شرکت در رویدادهای مختلف، اظهار کرد:  یکی از دلایل عدم موفقیت ورزشکاران در رویدادهای بین‌المللی که توسط ورزشکاران و مربیان به آن‌ها اشاره شده،‌ شرایط نامناسب روانی بود و به همین دلیل نیز نتوانسته‌اند مدال و نتیجه مناسبی را به دست آورند.

رییس کمیته روانشناسی فدراسیون پزشکی  ورزشی با اشاره به اینکه المپیک به عنوان یک رویداد بزرگ ورزشی مورد توجه تمامی ورزشکاران دنیاست، گفت: به طور حتم المپیک جایی برای گردهم آمدن نخبگان ورزشی دنیاست، همان‌هایی که در تمامی بخش‌ها از جمله روانشناسی، فیزیوتراپی و تغذیه نسبت به رقبای خود از شرایط بهتری برخوردارند و در نهایت می‌توانند پیروز میدان مسابقه باشند، چرا که به طور حتم اگر در یک قسمت هم ضعف وجود داشته باشد شاهد تاثیر آن بر عملکرد ورزشکاران خواهیم بود.

وی با تاکید بر این‌که بررسی‌های انجام شده در کمیته روانشناسی فدراسیون پزشکی ورزشی نشان می‌دهد به طور مثال ورزشکارانی که در رقابت‌های المپیک و بازی‌های آسیایی شرکت کرده‌اند و از چندین سال قبل تاکنون به مسائل روانی خود توجه ویژه‌ای داشته‌اند از شرایط بهتری نسبت به سایر ورزشکاران برخوردارند، گفت: هرچقدر ورزشکار در سنین پایین‌تر از لحاظ ذهنی و روانی آماده شود شرایط بهتری را تجربه خواهد کرد و در نهایت نتیجه بهتری رقم خواهد خورد، همزمان با دانش‌افزایی و مسائل تمرینی باید به مسائل روانی و ذهنی ورزشکاران نیز توجه کنیم و فضا را به گونه‌ای پیش ببریم که یک ورزشکار چه در بعد جسمی و چه روانی در سطح کیفی مناسبی قرار داشته باشد.

سامع با اشاره به این‌که در حوزه تعداد روانشناس و روانشناس ورزشی کمبودی وجود ندارد، خاطر نشان کرد: عدم مراجعه به روانشناس صرفا مربوط به بدنه ورزش نیست و بدنه فرهنگی جامعه ایرانی را شامل می‌شود؛ این‌که مردم حاضر به مراجعه به روانشناس نیستند و معتقدند خودشان می‌توانند مشکلات را حل کنند، مقوله‌ای که به سایر اقشار جامعه نیز سرایت کرده و در میان بدنه ورزشی کشور نیز دیده می‌شود.  

وی با بیان این‌که تعداد فدراسیون‌های المپیکی به تعدادی نیست که برای حضور روانشناسان در کنار رشته‌های مختلف ورزشی مشکلی داشته باشیم، بیان کرد: به طور حتم نیازمند همراهی و حضور یک روانشناس ورزشی برای هر رشته ورزشی هستیم و باید بدانیم المپیک رویداد بسیار مهمی است که باید در همه سطوح به آن توجه شود.

رییس کمیته روانشناسی فدراسیون پزشکی ورزشی در ادامه با تاکید بر لزوم توجه به حضور روانشناس در رویدادهایی مانند المپیک، رقابت‌های آسیایی، جام‌های جهانی و حتی رقابت‌های داخلی، اظهار کرد: هرچه زودتر و در گروه‌های سنی پایین به مسائل ذهنی و روانی افراد و ورزشکاران توجه شود، آن‌ها از شرایط روانی بهتری در آینده برخوردار خواهند بود و به طور حتم در سنین بالاتر به نتایج مطلوب‌تری  دست خواهند یافت.

سامع با اشاره به اینکه همه رشته‌های ورزشی نیازمند حضور و همراهی روانشناسان ورزشی هستند، اظهار کرد: هر رشته‌ای با توجه به ابعاد تمرینی و مهارتی نیازمند روانشناس خاص خود بوده، چرا که مهارت‌های روانی در رشته‌های مختلف ورزشی با یکدیگر متفاوت است. بنابراین حضور یک روانشناس در کنار تیم‌های ورزشی لازم و ضروری است و در مورد رشته‌های ورزشی باید این روانشناسان دوره‌های مرتبط و تخصصی را پشت سر گذاشته باشند.

رییس کمیته روانشناسی فدراسیون پزشکی ورزشی در مورد اقبال عمومی در میان قشر ورزشکار نسبت به پذیرش روانشناسان،‌ عنوان کرد: خوشبختانه ورزشکاران نسبت به  چندین سال گذشته از شرایط بهتری نسبت به پذیرش روانشناسان برخوردارند و متوجه شده‌اند که حضور آن‌ها در نتایج و عملکرد اثرگذار است.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، کم تحرکی پدیده‌ای است که جامعه ایرانی را در محدوده‌های سنی مختلف تهدید می‌کند و خطر آن بیش از هر زمان دیگری در کلان‌شهرها به ویژه در نیمه دوم سال که به دلیل کاهش دما با افزایش آلودگی هوا همراه هستیم، احساس می‌شود. طبق استانداردها به منظور حفظ سلامتی و تناسب اندام و آمادگی بدنی، به طور میانگین به ۱۵۰ دقیقه فعالیت ورزشی هوازی در طول هفته به علاوه دو جلسه تمرینات مقاومتی و انعطاف پذیری نیازمندیم و به زمان ساده‌ و عام‌تر انجام سه جلسه تمرینی یک ساعته در هفته حداقل فعالیت بدنی است که به صورت منظم تعریف شده است و به طور حتم اگر شاهد ورزش منظم افراد در زمان کافی باشیم سلامت جسمی آن‌ها مطلوب‌تر خواهد بود.

در ادامه نظر اساتید علوم ورزشی و تربیت‌بدنی را در  مورد لزوم فعالیت بدنی اقشار مختلف و خطری که در پس فقر حرکتی وجود دارد و سلامت ایرانیان را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد، آورده شده است.

میزان فعالیت ورزشی در هفته از نگاه آمریکایی‌ها 

معصومه هلالی زاده- عضو هیات علمی پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی در گفت‌وگو با ایسنا، با بیان اینکه بزرگسالان و کودکان ایرانی دچار فقر حرکتی هستند که این پدیده در میان زنان شایع‌تر است اظهار کرد که میزان فعالیت ورزشی برای حفظ سلامتی و آمادگی بدنی توسط انجمن طب ورزشی آمریکا میانگین ۱۵۰ دقیقه فعالیت ورزشی هوازی در طول هفته به علاوه دو جلسه تمرینات مقاومتی و انعطاف پذیری اعلام شده است و این نتیجه به دست آمده با مطالعه روی رفتارهای حرکتی جوامع مختلف است و صرفا در خصوص جامعه آمریکا نیست و به سایر کشورها نیز مربوط می‌شود و نیاز به بومی سازی برای اجرا در کشورهای مختلف ندارد.

وی با اشاره به اینکه زنان ایرانی به دلیل سطح تحرک پایین و عدم فعالیت بدنی با فقر ویتامین D، پوکی استخوان، چاقی، بیماری‌های غیر واگیر نظیر دیابت، فشار خون بالا و سرطان دست به گریبان هستند عنوان کرد که تمام این موارد ارتباط مستقیمی با سطح کم تحرکی و بی تحرکی دارد و باید به منظور حل آن برنامه ریزی درستی صورت گیرد تا شاهد تغییر سبک زندگی در میان مردان و زنان بزرگسال ایرانی باشیم.

وی با تاکید بر اینکه زنان در فصل سرما و در ارتباط با کاهش سطح تحرک پیشگام هستند، اظهار کرد که علاوه بر این با توجه به اینکه در فصل سرما شرایط آب و هوایی کلان‌شهرها به منظور خروج از خانه مناسب نیست، عنوان کرد که باید این آگاهی بخشی توسط نهادهای متولی و رسانه‌ها در بین مردم ایجاد شود تا افراد به فعالیت‌های ورزشی در محیط‌های سرپوشیده بپردازند، چرا که با اطلاع رسانی به مردم آن‌ها از مضرات کاهش سطح تحرک بدنی مطلع می‌شوند و به خوبی در می‌یابند چه خطراتی آینده آنها را تهدید می‌کند.

چنبره چاقی بر ۱۷ درصد کودکان ایرانی در سن مدرسه

صالح رفیعی رییس توسعه ورزش و فعالیت کودکان ایرانی در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به این‌که دو برابر میانگین جهانی کودک چاق در زمان ورود به مقطع دبستان در ایران وجود دارد، اظهار کرد که متاسفانه ۱۷ درصد از کودکان ایرانی در سن ورود به مدرسه چاق هستند.

وی با بیان اینکه متاسفانه از نظر کم‌تحرکی جامعه ایران از استانداردهای سازمان بهداشت جهانی وضعیت بدتری دارد و این مساله به هیچ وجه مطلوب نیست، بیان کرد که کودکان باید طی ۲۴ ساعت شبانه ‌روز ۱۰ الی ۱۳ ساعت بخوابند و به مدت ۱۸۰ دقیقه فعالیت بدنی داشته باشند که از این میزان بیش از ۶۰ دقیقه آن باید با شدت متوسط به بالا باشد. علاوه بر این نه تنها باید فعالیت بدنی کودکان بالا باشد بلکه باید رفتارهای کم‌تحرک آن‌ها که به طور مثال نشستن در یک مکان بیش از ۶۰ دقیقه است باید پایین باشد، در غیر این صورت از استانداردهای جهانی سازمان بهداشت جهانی فاصله خواهیم داشت.

رفیعی با تاکید بر این‌که براساس آمار در ایران ۲ برابر میانگین جهانی کودکان چاق در زمان ورود به مقطع دبستان وجود دارد، اظهار کرد که ۱۷ درصد کودکان در سن ورود به مدرسه در ایران چاق هستند که بخش مهمی از این مساله ناشی از تغذیه و بخشی دیگر ناشی از تحرک کم آن‌هاست و باید هر دوی این موضوعات رفع شوند. متاسفانه کودکان در ایران علاوه بر مصرف تغذیه‌های پرکالری، کم‌تحرک هم هستند و نتیجه آن وقوع بیماری‌های واگیردار در بین کودکان ایرانی‌ است.

رییس توسعه ورزش و فعالیت کودکان ایرانی با اشاره به اینکه در خانواده‌هایی که پدر و مادر ورزشکار هستند شاهد تاثیر مستقیم رفتار آن‌ها روی کودکان هستیم، چرا که علاوه بر ایجاد درک و شناخت نسبت به لزوم فعالیت بدنی و افزایش ساعات تحرک بدنی، کودکان از پدر و مادر خود الگو می‌پذیرند و همین مساله بر فعالیت بدنی آنها تاثیرگذار است، یادآور شد که در کشورهای پیشرفته افزایش فعالیت بدنی افراد جزیی از سبک زندگی شده است و با ایجاد شناخت نسبت به مفاهیمی نظیر سواد جسمانی یا حرکتی شاهد آن هستیم که افراد در سنین پایین‌تر درگیر فعالیت‌های ورزشی می‌شوند و ایجاد اعتماد به نفس به منظور ورزش کردن در آن‌ها ضامن افزایش فعالیت بدنی‌شان در طول زندگی خواهد بود.

نحوه فعالیت بدنی کودکان در سه بازه‌ سنی تا ۱۲ سال

امین غلامی یکی دیگر از اعضای هیات علمی پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به اینکه موضوع فعالیت بدنی در بین کودکان باید در سه بازه سنی صفر تا سه سال، سه تا هفت سال و هفت تا ۱۲ سال مورد بررسی قرار گیرد بیان کرد که پایه سواد حرکتی قبل از ورود کودک به هفت‌ سالگی رقم می‌خورد اما در کشور ما برنامه مشخصی برای این بازه سنی در زمینه فعالیت بدنی تعریف نشده است، زمانی که یک کودک از طفولیت خارج می‌شود باید برنامه مشخصی برای فعالیت بدنی کودکان در قالب‌های مختلف مدنظر قرار گیرد، چرا که اثربخشی تمرینات و فعالیت‌های بدنی در بازه سنی ۲ تا هفت سال ثابت شده است.

وی اظهاراتش را اینگونه ادامه داد که در باید بازه سنی صفر تا ۲ سال برنامه‌های متفاوت بدنی در قالب بازی برای کودکان تعریف شود و این برنامه‌ها در قالب کلاس‌های والد و کودک است و با حضور خانواده‌ها جریان پیدا می‌کند، متاسفانه خلا برنامه‌ای در این زمینه در کشور وجود دارد و برنامه منظمی در این رابطه برای افزایش فعالیت بدنی کودکان تعریف نشده است.

غلامی با اشاره به بازه سنی سه تا هفت سال، خاطر نشان کرد که در این بازه سنی که قبل از ورود کودکان به مدرسه است باید تمرینات مختلفی تعریف شود و با فضاهایی نظیر مهدکودک‌ها فضاهای باز همچون پارک‌ها و یا باشگاه‌های تندرستی که در آینده ایجاد خواهد شد روبررو هستیم.

وی در ادامه به بازه سنی هفت تا ۱۲ سال اشاره و بیان کرد که در این بازه سنی کودکان می‌توانند به رشته‌های مختلف ورزشی ورود کنند، اما فعالیت آن‌ها نیز در قالب بازی و سرگرمی باشد که نه کاملا بازی و نه کاملا ورزش است؛ به طور مثال می‌توان به رشته‌هایی نظیر فوتبال، مینی‌ بستکبال و غیره اشاره کرد تا آرام آرام و در فضایی بانشاط علاقه‌مندی کودکان به ورزش رقم بخورد و زمینه‌ی ورود آن‌ها به ورزش حرفه‌ای مدنظر قرار گیرد، علاوه بر این در مورد بازه سنی ۱۲ سال به بعد نیز کودکان می‌توانند به صورت حرفه‌ای به ورزش کردن بپردازند و آموزش‌های لازم به آن‌ها ارائه شود.

“فقر حرکتی” از “مصرف سیگار” خطرناک‌تر است!

حامد عباسی دیگر عضو هیات علمی پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی با اشاره به این‌که فقر حرکتی از سیگار، دیابت، بیماری‌های قلبی-عروقی خطرناک‌تر است، اظهار کرد: متاسفانه فعالیت بدنی ایرانی‌ها به پیاده‌روی از درب منازل تا خودرو محدود شده است، گفتنی است در کل دنیا فقر حرکتی مقوله‌ای نگران‌کننده است و با توجه به تغییر سبک زندگی و ماشینی شدن فعالیت‌های مختلف، شاهد کاهش فعالیت بدنی و فقر حرکتی در بین اقشار مختلف هستیم.

وی با بیان شاهد پشت میز نشینی هشت ساعته کارمندان در دستگاه‌های اداری مختلف هستیم و در هنگام حضور آن‌ها در منزل نیز صرفا عادت نشستن یا درازکش بودن در بین افراد رایج است و متاسفانه میزان پیاده‌روی آن ها به درب منزل تا خودرو ختم می‌شود، در مورد فعالیت بدنی منظم، بیان کرد که انجام سه جلسه تمرینی یک ساعته در هفته حداقل فعالیت بدنی است که به صورت منظم تعریف شده و به طور حتم اگر شاهد ورزش منظم افراد در زمان کافی باشیم سلامت جسمی آن‌ها مطلوب‌تر خواهد بود.

عباسی با بیان اینکه آمار ناهنجاری‌های عضلانی-اسکلتی نظیر گردن درد، زانو درد و…در دستگاه‌های اداری کشور بیداد می‌کند و باید پایش سلامت آمادگی جسمانی توسط دستگاه‌های مختلف برای کارکنان آن‌ها مدنظر قرار گیرد، اظهار کرد که علاوه بر دستگاه‌های متولی خود مردم نیز باید به ورزش کردن اهتمام ورزند و در صورت وجود زیرساخت‌ها و ایجاد فرهنگ‌سازی مناسب دلیلی برای عدم فعالیت بدنی در بین افراد وجود ندارد و این مساله‌ای نیست که توسط مردم نادیده گرفته شود.

جامعه ایرانی چاقی و اضافه وزن را نامناسب نمی‌داند!

حمید رجبی استاد فیزیولوژی دانشگاه خوارزمی نیز در گفت‌وگو با ایسنا، در ارتباط با مقوله کم تحرکی و فقر حرکتی در میان مردم ایران در رده‌های سنی مختلف، تاکید کرد که جامعه ایرانی اضافه وزن و چاقی مقوله نامناسبی نمی‌پندارد و تا زمانی که به این مساله به عنوان یک نارسایی نگاه نشود و دستگاه‌های مختلف در کنار مردم آن را به عنوان یک اولویت تعریف نکنند بهبود وضعیت جسمانی و فعالیت بدنی رقم نخواهد خورد.

وی اینگونه صحبت‌هایش را ادامه داد که رابطه معناداری در ارتباط با طول عمر کیفی زندگی یا کیفیت زندگی افراد یا ظرفیت فعالیت جسمانی آن‌ها وجود دارد و افرادی که ظرفیت جسمانی بالاتری دارند به همان انداز طول عمر بیشتری خواهند داشت و این به معنای تندرستی بیشتر است و به طور حتم دوران کودکی به عنوان سنین طلایی افراد به منظور آغاز فعالیت‌های بدنی مطرح است و افرادی که در سنین پایین‌تر شروع به فعالیت بدنی می‌کنند نسبت به افرادی که دیرتر در عرصه ورزش ورود پیدا می‌کنند وضعیت جسمانی بهتری دارند.

رجبی با بیان اینکه در یک دهه گذشته حدود هفت الی هشت درصد کودکان ایرانی چاق بودند خاطرنشان کرد که متاسفانه در حال حاضر این آمار از ۱۰ درصد عبور کرده و در مناطق مختلف تهران و نیز کل کشور اعم از مناطق شهری و روستایی متفاوت است. این مساله نشان‌دهنده تغییرات در یک دهه گذشته است و درصد کودکان دارای اضافه وزن و چاق از عدد ۱۰ عبور کرده است.

این استاد فیزیولوژی دانشگاه خوارزمی با بیان اینکه متاسفانه در جامعه ما اگر یک فرد اضافه وزن داشته باشد سرزنش نمی‌شود و باور اجتماعی به گونه‌ای است که اضافه وزن و چاقی مقوله نامناسبی نیست. باید به چاقی به عنوان یک نارسایی توجه کرد و وظیفه وزارت آموزش و پرورش، وزارت علوم، وزارت بهداشت، شهرداری‌ها، اصحاب رسانه و عموم مردم است که به بهبود وضعیت جسمانی و فعالیت بدنی به عنوان یک اولویت توجه کنند.

کلام آخر…

به نظر می‌رسد بیش از هر زمان دیگری نیازمند برنامه‌ریزی مدون و یکپارچه از سوی نهادهای مختلف و متولی نظیر وزارت ورزش و جوانان، وزارت آموزش و پرورش، وزارت علوم، وزارت بهداشت، شهرداری و دیگر دستگاه‌های مرتبط هستیم تا شاهد تغییر و تحول جدی در راستای افزایش میزان فعالیت بدنی و تحرک اقشار مختلف در جامعه ایرانی باشیم، ‌ مسئله‌ای که تمامی افراد کشور را در بر می‌گیرد و کودک، میانسال، کهنسال و مرد و زن نمی‌شناسد. به طور حتم عدم توجه جدی به این موضوع از سوی مردم و دولتمردان تبعات سنگینی را برای سلامت جسمی و روانی جامعه به همراه خواهد داشت و به انحاء مختلف چه در قالب بیماری‌های جسمی و چه به صورت علائمی از بیماری‌های روحی و روانی بروز و ظهور پیدا می‌کند و اثرات منفی بر زندگی روزمره افراد خواهد گذاشت.  

انتهای پیام

امین غلامی در گفت‌وگو با ایسنا،  در ارتباط با مقوله فقر حرکتی در بین جامعه ایرانی به ویژه کودکان در سنین مختلف، اظهار کرد: موضوع فعالیت بدنی در بین کودکان باید در سه بازه سنی صفر تا سه سال، سه تا هفت سال و هفت تا ۱۲ سال مورد بررسی قرار گیرد و در خصوص هر یک از موارد به صورت متفاوت برنامه‌ریزی شود.

وی ادامه داد: پایه سواد حرکتی قبل از ورود کودک به هفت‌ سالگی رقم می‌خورد اما در کشور ما برنامه مشخصی برای این بازه سنی در زمینه فعالیت بدنی تعریف نشده است. زمانی که یک کودک از طفولیت خارج می‌شود باید برنامه مشخصی برای فعالیت بدنی کودکان در قالب‌های مختلف مدنظر قرار گیرد، چرا که اثربخشی تمرینات و فعالیت‌های بدنی در بازه سنی ۲ تا هفت سال ثابت شده است.

عضو هیات علمی پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی با اشاره به این‌که در بازه سنی صفر تا ۲ سال برنامه‌های متفاوت بدنی در قالب بازی برای کودکان باید تعریف شود، ادامه داد: این برنامه‌ها در قالب کلاس‌های والد و کودک است و با حضور خانواده‌ها جریان پیدا می‌کند، متاسفانه خلا برنامه‌ای در این زمینه در کشور وجود دارد و برنامه منظمی در این رابطه برای افزایش فعالیت بدنی کودکان تعریف نشده است.

جامعه نسبت به فقر حرکتی حساس شده است

وی با بیان این‌که اخیرا حساسیت‌هایی در حوزه فقر حرکتی به وجود آمده است و جامعه نسبت به این کلید واژه حساس شده است، اظهار کرد: نهادهای متولی از جمله وزارت ورزش و جوانان، سازمان بهزیستی، شهرداری و وزارت آموزش و پرورش باید برنامه‌ریزی جامع و مدونی را در این خصوص انجام دهند و از فعالیت جزیره‌ای پرهیز شود. ما نیازمند یک برنامه جامع و یکپارچه در این خصوص هستیم و لازم است که با ورود یک کودک به بازه‌های سنی مختلف شرایط متفاوتی به منظور فعالیت بدنی مدنظر قرار گیرد.

عضو هیات علمی پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی با اشاره به بازه سنی سه تا هفت سال، خاطر نشان کرد: در این بازه سنی که قبل از ورود کودکان به مدرسه است باید تمرینات مختلفی تعریف شود و با فضاهایی نظیر مهدکودک‌ها فضاهای باز همچون پارک‌ها و یا باشگاه‌های تندرستی که در آینده ایجاد خواهد شد روبررو هستیم.

وی ادامه داد: در عین حال باید دانش‌افزایی مربیان و معلمان در حوزه رشد حرکتی و حرکت پایه کودکان را در دستور کار قرار دهیم و چه سازمان بهزیستی مربیان خود را آموزش داد و بروز کند چه شهرداری‌ها به عنوان متولیان فضاهای باز و پارک‌ها از مربیان ورزشی استفاده کنند و چه باشگاه‌های تندرستی این مساله را مدنظر قرار دهند.

غلامی در مورد ایجاد باشگاه‌های تندرستی کودکان نیز، عنوان کرد: آیین‌نامه ایجاد این باشگاه‌ها به وزارت ورزش و جوانان ارجاع شده است و در صورت تایید به اداره کل ورزش و جوانان استان‌ها ابلاغ می‌شود و پس از آن به هیات‌های استانی خواهد رفت و در نهایت در قالب ورزش همگانی در دستور کار قرار می‌گیرد.

عضو هیات علمی پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی در ادامه به بازه سنی هفت تا ۱۲ سال اشاره و بیان کرد: در این بازه سنی کودکان می‌توانند به رشته‌های مختلف ورزشی ورود کنند، اما فعالیت آن‌ها نیز در قالب بازی و سرگرمی باشد که نه کاملا بازی و نه کاملا ورزش است؛ به طور مثال می‌توان به رشته‌هایی نظیر فوتبال، مینی‌ بستکبال و غیره اشاره کرد تا آرام آرام و در فضایی بانشاط علاقه‌مندی کودکان به ورزش رقم بخورد و زمینه‌ی ورود آن‌ها به ورزش حرفه‌ای مدنظر قرار گیرد.

وی ادامه داد: در مورد بازه سنی ۱۲ سال به بعد نیز کودکان می‌توانند به صورت حرفه‌ای به ورزش کردن بپردازند و آموزش‌های لازم به آن‌ها ارائه شود.

میزان فعالیت بدنی کودکان از نظر سازمان بهداشت جهانی

غلامی با اشاره به این‌که سازمان بهداشت جهانی میزان مناسب فعالیت بدنی برای کودکان را روزانه ۶۰ دقیقه با شدت متوسط به بالا تعریف کرده است و می‌تواند این میزان تا دو ساعت نیز افزایش یابد، گفت: ورزش کردن می‌تواند سلامت روانی، سلامت جسمی و سلامت اجتماعی کودکان را رقم بزند.

عضو هیات علمی پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی با تاکید بر این‌که ایجاد باشگاه تندرستی کودک می‌تواند تحولی در این حوزه را رقم بزند، اظهار کرد: تجهیز سالن‌های ورزشی به منظور ایجاد باشگاه‌های تندرستی هزینه‌ای حدود پنج الی شش میلیون تومان را نیاز دارد که به هیچ وجه رقم بالایی نیست و با چنین هزینه‌ای می‌توان شرایطی را فراهم کرد که کودکان بتوانند در فضایی مناسب به فعالیت بدنی و بازی بپردازند، در این زمینه صرفا با تعرفه خاص سالن‌های ورزشی روبرو هستیم و باید مربیان و معلمان آموزش‌های لازم را ببینند.

غلامی در ادامه با تصریح این‌که مطالعه ملی و استانی در حوزه فقر حرکتی در کشور انجام نشده است، اظهار کرد: متاسفانه آزمون استاندارد ملی در این حوزه نداریم و نمی‌توان یک کودک ایرانی را با یک کودک خارجی مقایسه کرد و دلیل آن نیز شرایط متفاوت جامعه برای این کودکان است.

وی ادامه داد: ما در آزمون‌های ارزیابی مهارت‌های حرکتی در سنین مختلف با مشکل مواجه هستیم و استانداردهای لازم تعریف نشده است، مسائل مطرح شده در خصوص فقر حرکتی صرفا استنباط است و باید برای محکم حرف زدن نیازمند آزمون جدی هستیم.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، اگر شــما در ســطح ملی یا بین‌المللی رقابت می‌کنید، در هر زمان و مکانی می‌توانید توســط فدراســیون بین‌المللی مربوطه خود، نادو یا کمیته برگزار کننده مسابقات، مورد آزمایش خون یا ادرار قرار گیرید. تمام تست‌ها توسط ماموران کنترل دوپینگ آموزش دیده و مورد تایید، انجام می‌شود و نمونه‌گیری می‌تواند حین یا خارج رقابت انجام شود.

فهرست مواد و روش‌های ممنوعه

این فهرست برای استفاده ورزشکاران به منظور اطلاع از مواد و روش‌های ممنوعه حین رقابت و خارج از رقابت کاربردی اســت. وادا هر ســال این فهرست را بروزرسانی می‌کند و آن را در سایت خود قرار می‌دهد. استفاده غیر مسئولانه از هر دارو، مکمل غذایی یا هر نوع ماده یا روش، می‌تواند شما را از انجام بهترین عملکرد باز دارد. در خصوص مصرف مکمل احتیاط کنید چراکه حتی یک مکمل کاملا طبیعی هم می‌تواند حاوی ماده ممنوعه باشد.

تشریح ۱۱ مرحله کنترل دوپینگ

اولین مرحله کنترل دوپینگ این است که در هر زمان و مکان ممکن است از شما نمونه‌گیری شود.

در دومین مرحله از سوی مامور کنترل دوپینگ، از انتخابات برای نمونه‌گیری مطلع می‌شوید.

در مرحله سوم آمادگی خود را برانی نمونه‌گیری در اسرع وقت به ماموران کنترل دوپینگ اعلام می‌کنید.

در مرحله چهارم ظرف نمونه‌گیری خود را از بین ظروف موجود انتخاب کرده و باید دقت کنید که این ظرف سالم و پلمب باشد.

در مرحله پنچم حداقل ۹۰ میلی‌لیتر ادرار برای نگهداری در ظرف مخصوص و ارسال به آزمایشگاه نیاز است

در مرحله ششم هنگام نمونه داد از میانه شکم تا زانو باید برهنه باشید تا مامور کنترل دوپینگ که همجنس ورزشکار است به راحتی بتواند خروج ادرار از بدن شما را مشاهده کند.

در مرحله هفتم یک کیت نمونه‌گیری پلمب شــده را بردارید و پس از اطمینان از پلمب بودن و بررســی ســریال کیت با بطری‌های داخــل آن، ابتدا نمونه را در بطری B تا بالای خط بطری بریزید.

سپس بطری A  را پر کنید و مقدار کمی هم در لیوان جمع‌ آوری باقی بگذارید و در مرحله بعد در بطری‌های A و B را محکم ببندید تا پلمب شوند.

در مرحله ۹ مامور کنترل دوپینگ، وزن مخصوص را اندازه می‌گیرد تا برای آزمایش رقیق نباشد؛ اگر نمونه بیش از اندازه رقیق باشد ضروری است تا دوباره نمونه بدهید.

در مرحله بعد نیز باید فرم کنترل دوپینگ تکمیل شود که شامل هرگونه ماده‌ای است احیانا مصرف کرده‌اید؛ از جمله داروهای تجویزی، داروهای غیر معمول و مکمل‌های غذایی و تمام اطلاعات فرم و شماره کیت را در صورت صحیح بودن تایید و امضا کرده و کپی ان را نزد خود نگه دارید.

در مرحله ۱۱ به عنوان آخرین مرحله نیز نمونه‌ها به آزمایشگاه‌های مورد تایید وادا ارسال می‌شوند و نمونه A بررسی و آزمایش خواهد شد و نمونه B برای آزمایش‌های درخواستی بیشتر در محل امن نگهداری خواهند شد و آزمایشگاه نتایج را برای سازمان ضد دوپینگ مسئول وادا ارسال می‌کند.

مدیریت نتایج

گفتنی است به دلیل نقض قوانین ضد دوپینگ، محرومیت‌ها از یک توبیخ ســاده، به محرومیت مادام العمــر تغییر می‌کند. دوره محرومیت‌ها و نداشــتن صلاحیت برای حضور در رقابت‌های ملی و بین‌المللی با توجه به نوع نقض قانون ضد دوپینگ، شرایط فردی، ماده و امکان تکرار نقض قانون ضد دوپینگ متفاوت است و به عنوان یک ورزشکار حق دارید درخواســت کنید نمونه B شما هم مورد آزمایش قرارگیرد، در نهایت شما حق دادرسی عادلانه یا درخواست تجدید نظر برای تصمیم گیری در مورد مثبت بودن آزمایش یا محرومیتی کــه به موجب نقض قوانین ضد دوپینگ بر شما اعمال می‌شود را دارا هستید.

انتهای پیام