برچسب: ناسا

کشف آب در نیمه روشن ماه

به گزارش روز سه‌شنبه پایگاه خبری ساینس، مولکول‌های آب در سطح یکی از بزرگ ترین‌ دهانه‌های ماه موسوم به Clavius Crater شناسایی شده است که در نیمکره جنوبی قرار داشته و می‌توان آن را از سطح زمین مشاهده کرد.
در مشاهدات قبلی ماه ترکیباتی از هیدروژن شناسایی شده اما تاکنون امکان تشخیص آب از ترکیب شیمیایی هیدروکسیل وجود نداشته است.

اطلاعات به دست آمده از دهانه Clavius Crater  نشان می‌دهد که آب با غلظت ۱۰۰ تا ۴۱۲ بخش در میلیون (معادل ۳۵۵ میلی‌لیتر) در هر متر مکعب از خاک ماه وجود دارد. برای مقایسه، آب موجود در صحرای بزرگ آفریقا ۱۰۰ برابر بیش از میزان آبی است که توسط SOFIA در سطح ماه شناسایی شده است.
رصدخانه SOFIA در واقع یک هواپیمای بویینگ ۷۴۷ است که تغییر یافته و به یک تلسکوپ ۲۷۰ سانتیمتری مجهز شده است و در ارتفاع۱۳ هزار و ۷۱۶ متری زمین پرواز می‌کند تا بتواند در سطح بالاتر از ۹۹ درصد از بخار آب موجود در اتمسفر زمین، دید واضحی از دنیای مادون قرمز به دست آورد.
گزارش کامل این تحقیقات در نشریه Nature Astronomy منتشر شده است.

نمونه‌های سیارک بنو در فضا پخش شده‌اند

به گزارش پایگاه اینترنتی اسپیس، فضاپیمای «اوسریس رکس» (OSIRIS-REx) روز ۲۰ اکتبر (۲۹ مهر)  پس از طی فرایند دقیق فرود که چهار ساعت و نیم طول می کشد، تنها چند ثانیه در منطقه ای به نام نایتینگل (Nightingale) در نیم کره شمالی این سیارک فرود می آید.

پس از فرود این فضاپیما، یک بازوی رباتیک نمونه هایی را از سطح این سیارک جمع آوری و ذخیره کرد اما به نظر می رسد نمونه مذکور به اندازه ای زیاد است که درِ محفظه نگهداری نمونه که در انتهای بازوی رباتیک قرار دارد، همچنان باز مانده و ذرات گرانب های جمع آوری شده در فضا پراکنده می شوند.

«دانته لورتا» محقق ارشد این پروژه هفته گذشته اعلام کرد که نمونه جمع آوری شده طی عملیات مذکور بسیار بیشتر از میزان پیش بینی شده و حدود چند صد گرم است. محفظه نگهداری نمونه در انتهای بازوی رباتیک چنان عمیق و با فشار در سیارک نفوذ کرد که سنگ های جمع آوری شده اجازه نمی دهند در محفظه بسته شود. محققان تخمین می زنند بخش نمونه برداری فضاپیما در عمق ۴۸ سانتیمتری سیارک بنو نفوذ کرده باشد.

محققان ماموریت «اوسریس رکس» اکنون قصد دارند تا هر چه زودتر نمونه های جمع آوری شده را در کپسول بازگشت به زمین این کاوشگر قرار دهند تا میزان از دست رفتن ماده را به حداقل برسانند. محققان امیدوارند که این عملیات حیاتی و چند روزه را از روز سه شنبه ۲۷ اکتبر (۶ آبان) انجام دهند.

«اوسریس رکس» (OSIRIS-REx)، نخستین مأموریت ناسا برای جمع‌آوری نمونه از یک سیارک است. فضاپیمای مذکور در سال ۲۰۱۶ میلادی به آسمان ارسال شد و در دسامبر ۲۰۱۸ به Bennu رسید. طی این مأموریت هفت ساله فضاپیما به فاصله بسیار نزدیکی از سیارک رسید.

سیارک بنو میان سیاره‌های زمین و مریخ در فاصله حدود ۲۰۷ میلیون مایلی (۳۳۴ میلیون کیلومتری) از سیاره خاکی ما واقع شده است.

راکت قدیمی، مهمان ناخوانده فضایی به زمین بازگشت

به گزارش روز دوشنبه پایگاه خبری ساینس‌دیلی، محققان با استفاده از یک تلسکوپ مشاهده کردند که این شی مرموز و ناشناخته در حال نزدیک شدن به سیاره زمین است. متخصصان ناسا با مطالعه این جرم که رسما ۲۰۲۰ SO نام داشت، بالاخره دریافتند شئی که تصور می‌شد یک جرم فضایی در حال نزدیک شدن به زمین است، در واقع یک راکت قدیمی از یک ماموریت ناموفق فرود روی ماه بوده که پس از ۵۴ سال راه بازگشت خود را به زمین یافته است.
به گفته متخصصان ناسا، این جرم بخش بالایی راکت سنتورا است که در سال ۱۹۶۶ میلادی کاوشگر Surveyor ۲ ناسا را به سطح ماه رساند اما به دلیل نقص فنی یکی از موتورهای این کاوشگر، فرود آن روی سطح ماه موفقیت‌آمیز نبود و سقوط کرد. راکت آن نیز از کنار ماه عبور کرد و به عنوان بخشی از زباله‌های فضایی در مدار خورشید به گردش درآمد.
بر اساس تخمین محققان، طول این جرم ۸ متر و عرض آن ۳ متر است. آنچه توجه محققان را جلب کرده این است که مدار گردش آن به دور خورشید، تقریبا مشابه مدار زمین است. همچنین این راکت در همان صفحه‌ای قرار دارد که زمین روی آن در حال گردش است و با سرکت ۲ هزار و ۴۰۰ کیلومتر بر ساعت در حال نزدیک شدن به زمین است.
با نزدیک شدن این جرم به زمین، محققان درک بهتری از مسیر حرکت، سرعت و ماهیت آن به دست می‌آورند و در صورتی که این جرم واقعا بقایای یک راکت باشد، نحوه حرکت آن با اجرام فضایی متفاوت خواهد بود، مگر این که تحت تاثیر نیروهای خارجی قرار گیرد.

کاوشگران آینده ماه بیشتر در معرض پرتوهای خطرناک قرار می‌گیرند..

به گزارش خبرگزاری پی.تی.آی، این مطالعه همچنین نشان می دهد در نتیجه تابش پرتوهای مضر اضافی، فضانوردان آتی سطح ماه باید با ساخت پناهگاه هایی با دیواره های ضخیم تر از خود محافظت کنند.

آخرین اندازه گیری انجام شده  از تابش پرتوهای ساطع شده از سطح ماه که توسط کاوشگر چینی که در نیمه تاریک ماه قرار دارد گزارش شده است؛ نه تنها برای ناسا بلکه سایر سازمان های اکتشاف فضایی جهان ارزش قابل توجهی دارد.

یافته های اخیر در مورد تابش پرتوهای مضر از سطح ماه توسط یک محقق آلمانی چینی تبار در مجله آمریکایی Science Advances منتشر شده است. «توماس برگر» فیزیکدان موسسه پزشکی سازمان فضایی آلمان گفته است این یافته می تواند در درک بهتر این خطر بالقوه برای فضانوردانی که در آینده به ماه می روند ، مفید باشد.

این محقق با تخمین تقریبی پرتوهای مضری که فضانوردان در معرض آن قرار دارند اعلام کرد فضانوردان نسبت به افرادی که بر روی زمین زندگی می کنند حدود ۲۰۰ تا هزار برابر بیشتر پرتو دریافت می کنند.

وی ادامه داد: این فضانوردان در مقایسه با مسافران پروازهایی که از اقیانوس اطلس عبور می کند، حدود پنج تا ۱۰ برابر بیشتر پرتو دریافت می کنند. با این حال، وی توضیح داد برخلاف مسافران هواپیما ، فضانوردان برای مدت زمان طولانی تری در معرض پرتوهای مضر قرار دارند.

این دانشمند همچنین گفت: بجز منطقه نزدیک به دیواره های دهانه های عمیق ماه، تمام قسمت های سطح قمر زمین به یک میزان اشعه مضر ساطع می کنند.

سازمان فضایی آمریکا (ناسا) نیز اوایل هفته جاری اعلام کرده بود که فضانوردان تحت برنامه جدید «آرتمیس» این سازمان، مدت زمان یک هفته را در سطح ماه سپری خواهند کرد که این زمان دو برابر مدت زمانی است که نسل قبلی فضانوردان در مأموریت «آپولو» در ماه سپری کردند.

ناسا برای شروع مأموریت فضایی انسان یک افق زمانی حدود چهار ساله را مد نظر قرار داده است و انتظار دارد فضانوردان تا پایان سال ۲۰۲۴ به ماه بروند.

دوقلوی استقامت ساخته شد

به گزارش پایگاه اینترنتی سی نت، مریخ نورد استقامت ناسا ماه ژوئیه برای انجام یک سفر چند ماهه به مقصد مریخ پرتاب شد. این کار شبیه فرستادن بچه خود به دانشگاه است، با این تفاوت که دیگر هرگز او را نخواهید دید. اما دانشمندان ناسا بر روی زمین همچنان می‌توانند از حضور کاوشگر خوش بینی که دوقلوی استقامت است، لذت ببرند.

خوش بینی از نظر اندازه، سیستم راندن و مغزهای رایانه‌ ای تقریبا شبیه استقامت است. آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا(JPL) اعلام کرده است که یک مدل مهندسی کامل از این مریخ نورد اولین آزمایش رانندگی خود را در تاریخ اول سپتامبر (۱۱ شهریور) گذرانده است. این آزمایش در یک انبار انجام شده است، اما خوش بینی برای یک چالش بزرگ‌ تر آماده می شود که همانا حرکت در محیطی به نام «حیاط مریخ» است که یک محیط مریخی شبیه سازی شده واقع در مرکز JPL در کالیفرنیا است.

محققان ناسا برای جلوگیری از بروز مشکلات غیر منتظره پس از فرود مریخ نورد استقامت بر سطح مریخ در تاریخ ۱۸ فوریه ۲۰۲۱، به مریخ نورد خوشبینی نیاز دارد تا ارزیابی کند که سخت افزارها و نرم افزارهای استقامت چگونه دستورات را انجام می دهند.خوش بینی در حیاط مریخ به کاوشگر «مگی» که یک مدل مهندسی از مریخ نورد «کنجکاوی» ناسا و در واقع دوقلوی آن است، خواهد پیو ست.

مریخ نورد استقامت در صدد یافتن نشانه هایی از حیات باستانی در سیاره سرخ خواهد بود. این کاوشگر همچنین یک بالگرد آزمایشی را همراه خود دارد که قرار است اولین پرواز یک هوانورد در جو غیر از زمین را رقم بزند. مریخ نورد استقامت نمایانگر جدیدترین و بزرگترین فناوری های اکتشافات سیاره ای است و اکنون دوقلوی آن به ناسا کمک خواهد کرد تا از پس چالش هایی که در سیاره مریخ بر سر راه آن قرار دارد، برآید.

به گزارش روزنامه دیلی میل، دریاچه یخچالی به دریاچه های گفته می ‌شود که از ذوب یخچال طبیعی پدید آمده است. دریاچه یخچالی هنگامی شکل می ‌گیرد که یخچال طبیعی زمین را فرسایش داده و سپس ذوب می ‌شود.

اکنون محققان با بررسی ۲۴۵ هزار و ۷۵۹ عکس که توسط ماهواره رصد زمین ناسا گرفته شده، متوجه شدند که طی ۲۸ سال گذشته تعداد دریاچه های یخچالی ۵۳ درصد و مساحت آنها ۵۱ درصد افزایش یافته است.

آنها اعلام کردند که منطقه تحت پوشش دریاچه‌ های یخچالی در مناطق مرتفع زمین از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۸ به میزان ۵۱ درصد افزایش یافته است. در این دوره بیش از ۹۵ درصد این دریاچه ‌ها به اندازه ۹ درصد وسیعتر شده ‌اند.

نتایج این مطالعه نشان می دهد که در حال حاضر، مقدار آب محبوس در دریاچه های یخچالی ، ۱۵۶.۵ کیلومتر مکعب است که در صورت رهاسازی در اقیانوس ها، باعث افزایش ۰.۴۳ میلی متری سطح آب دریاها خواهد شد.

به گفته محققان یافته های این مطالعه که در مجله Nature Climate Change منتشر شده است به شناسایی خطرات احتمالی که جوامع ساکن در حوالی این دریاچه های اغلب ناپایدار با آن روبرو هستند، کمک می کند. همچنین یافته های این مطالعه با شناخت بهتری که از سرعت انتقال آب یخچال ها به دریا ارائه می دهد، دقت برآورد افزایش آب سطح دریا را بهبود می بخشند.

به گزارش ایرنا از پایگاه اینترنتی اسپیس،  قرار است در پرتاب امروز ۵۸ ماهواره «استارلینک» متعلق به شرکت «اسپیس ایکس»  به همراه سه ماهواره «اسکای ست» متعلق به شرکت «پلنت»  ساعت ۱۰:۳۱ صبح سه شنبه به وقت منطقه زمانی شرقی(ساعت ۱۴:۳۱ دقیقه به وقت گرینویچ و ساعت ۱۹:۰۱ دقیقه به وقت تهران) سوار بر موشک «فالکون۹» از پایگاه فضایی «کیپ کاناورال»  در فلوریدا به فضا پرتاب شوند.

پرتاب امروز، ششمین پرواز بخش مرحله اول موشک فالکون ۹ خواهد بود و رکوردی جدید برای این موشک رقم خواهد زد. این پرتاب همچنین یازدهمین ماموریت پرتاب ماهواره‌های مخابراتی استارلینک نیز خواهد بود. وضعیت آب و هوا برای پرتاب امروز تا ۸۰ درصد مطلوب گزارش شده و احتمال دارد این پرتاب یک روز با تاخیر مواجه شود.

بر اساس این گزارش، پس از پرتاب و جدایی بخش مرحله اول فالکون ۹، این قسمت در اقیانوس اطلس فرود خواهد آمد. همچنین استقرار ماهواره ‌های اسکای‌ ست هم حدود ۱۲ و نیم دقیقه پس از پرتاب آغاز خواهد شد. ماهواره ‌های استارلینک نیز تقریبا ۴۶ دقیقه پس از پرتاب در مدار استقرار خواهند یافت.

ماهواره‌ های «استارلینک»  بخشی از برنامه اسپیس ‌ایکس برای سرویس جدید و پرسرعت اینترنت هستند. این طرح در اوایل سال ۲۰۱۵ میلادی با درخواست «الون ماسک»، مدیرعامل این شرکت از کمیته ارتباطات فدرال مبنی بر اجازه آزمایش ایده خود برای تأسیس یک پهنای باند جهانی آغاز شد.

وی در سال ۲۰۱۷ برنامه استارلینک را به عنوان یک سیستم پهنای باند ارزان‌ قیمت که می‌تواند دسترسی به اینترنت را در سراسر جهان فراهم کند، به ثبت رساند.

فضاپیمای دریم چسیر تا ۷ ماه دیگر تکمیل می‌شود

به گزارش خبرگزاری یونایتدپرس، «دریم چیسر» ( Dream Chaser) یک فضاپیمای مداری پرواز عمودی، فرود افقی است که توسط شرکت سیرا نوادا ساخته شده است.

این فضاپیما که شبیه یک شاتل فضایی کوچک است ابتدا برای حمل فضانوردان در نظر گرفته شده بود اما شرکت سیرا نوادا تا کنون تنها با ناسا قراردادهایی برای حمل بار دارد.

مدیران سیرانوادا همچنان می گویند فضاپیمای دریم چیسر روزی انسان ها را حمل خواهد کرد. این شرکت با به روز شدن شرایط برنامه تجاری خدمه ناسا ، طراحی های دریم چیسر را به روز می کند.

شرکت «سیرا نوادا» قصد دارد اولین ماموریت باری خود را با فضاپیمای دریم چیسر در اواخر سال ۲۰۲۱ میلادی توسط راکت شرکت United Launch Alliance انجام دهد.

از آنجاییکه قرار نیست این فضاپیما انسان را حمل کند بنابراین به هیچ پرواز آزمایشی بیشتر از پروازهای آزمایشی که در سال ۲۰۱۳ و ۲۰۱۷ انجام شد، نیاز نیست.

سیرا نوادا برای فرود موفقیت آمیز دریم چیسر در سال ۲۰۱۳ با شکست مواجه شده بود. اما پس از بازطراحی و انجام بررسی‌های زمینی، در پرواز دوم که سال ۲۰۱۷ انجام داد توانست مدل آزمایشی را که از یک بالگرد رها شده بود با موفقیت در بیابان «موهاوی» فرود بیاورد. در این آزمایش فضاپیما با یک کابل ۶۰ متری به بالگرد متصل شده بود که بعد از رسیدن به ارتفاع تقریبا سه کیلومتری از آن جدا شد و با استفاده از یک سامانه خودکار هدایت پرواز به آرامی فرود آمد.

دریم چیسر به شکل عمودی پرتاب می ‌شود و می ‌تواند به شکل افقی فرود آید. این فضاپیما ۹ متر طول ۷ متر عرض(فاصله بین دو بال) و حدود ۱۱ تن وزن دارد و برای حمل ۷ سرنشین به مدارهای نزدیک زمین طراحی شده است.
دریم چیسر قابلیت حمل پنج هزار و ۵۰۰ کیلوگرم بار به مدار و بازگرداندن ۲ تن بار از فضا به زمین را دارد که امتیاز بزرگی بشمار می ‌رود و می ‌تواند نتایج آزمایش‌ های انجام شده در ایستگاه فضایی بین‌المللی را با خود به زمین بیاورد. این فضاپیما با توجه به امکانات خود، امکان دارد به عنوان یک آزمایشگاه مداری خودکار با توانایی هدایت از راه دور نیز عمل کند.

فضاپیمای دریم چسیر تا ۷ ماه دیگر تکمیل می‌شود

به گزارش خبرگزاری یونایتدپرس، «دریم چیسر» ( Dream Chaser) یک فضاپیمای مداری پرواز عمودی، فرود افقی است که توسط شرکت سیرا نوادا ساخته شده است.

این فضاپیما که شبیه یک شاتل فضایی کوچک است ابتدا برای حمل فضانوردان در نظر گرفته شده بود اما شرکت سیرا نوادا تا کنون تنها با ناسا قراردادهایی برای حمل بار دارد.

مدیران سیرانوادا همچنان می گویند فضاپیمای دریم چیسر روزی انسان ها را حمل خواهد کرد. این شرکت با به روز شدن شرایط برنامه تجاری خدمه ناسا ، طراحی های دریم چیسر را به روز می کند.

شرکت «سیرا نوادا» قصد دارد اولین ماموریت باری خود را با فضاپیمای دریم چیسر در اواخر سال ۲۰۲۱ میلادی توسط راکت شرکت United Launch Alliance انجام دهد.

از آنجاییکه قرار نیست این فضاپیما انسان را حمل کند بنابراین به هیچ پرواز آزمایشی بیشتر از پروازهای آزمایشی که در سال ۲۰۱۳ و ۲۰۱۷ انجام شد، نیاز نیست.

سیرا نوادا برای فرود موفقیت آمیز دریم چیسر در سال ۲۰۱۳ با شکست مواجه شده بود. اما پس از بازطراحی و انجام بررسی‌های زمینی، در پرواز دوم که سال ۲۰۱۷ انجام داد توانست مدل آزمایشی را که از یک بالگرد رها شده بود با موفقیت در بیابان «موهاوی» فرود بیاورد. در این آزمایش فضاپیما با یک کابل ۶۰ متری به بالگرد متصل شده بود که بعد از رسیدن به ارتفاع تقریبا سه کیلومتری از آن جدا شد و با استفاده از یک سامانه خودکار هدایت پرواز به آرامی فرود آمد.

دریم چیسر به شکل عمودی پرتاب می ‌شود و می ‌تواند به شکل افقی فرود آید. این فضاپیما ۹ متر طول ۷ متر عرض(فاصله بین دو بال) و حدود ۱۱ تن وزن دارد و برای حمل ۷ سرنشین به مدارهای نزدیک زمین طراحی شده است.
دریم چیسر قابلیت حمل پنج هزار و ۵۰۰ کیلوگرم بار به مدار و بازگرداندن ۲ تن بار از فضا به زمین را دارد که امتیاز بزرگی بشمار می ‌رود و می ‌تواند نتایج آزمایش‌ های انجام شده در ایستگاه فضایی بین‌المللی را با خود به زمین بیاورد. این فضاپیما با توجه به امکانات خود، امکان دارد به عنوان یک آزمایشگاه مداری خودکار با توانایی هدایت از راه دور نیز عمل کند.

به گزارش پایگاه اینترنتی اسپیس فلایت، ناسا پس از ارزیابی داده های پرواز آزمایشی فضاپیمای «کرو دراگون» که اوایل ماه میلادی جاری به همراه دو سرنشین صورت گرفت، اعلام کرد که اولین پرواز عملیاتی فضاپیمای «کرو دراگون» متعلق به شرکت اسپیس ایکس با چهار فضانورد روز ۲۳ اکتبر (دوم آبان) از مرکز فضایی کندی در فلوریدا انجام می شود.

قرار بود چهار خدمه مأموریت بعدی «کرو دراگون»   اواخر ماه سپتامبر به فضا بروند اما ناسا اعلام کرد که به دلیل شلوغی برنامه ایستگاه بین المللی فضایی،  این پرتاب به روز ۲۳ اکتبر موکول می شود.

در این ماموریت  مایک هاپکینز فرمانده فضاپیما، ویکتور گلور خلبان، شانون واکر و سوچی نوگوچی متخصصان ماموریت از آژانس اکتشاف هوافضای ژاپن، با فضاپیمای کرو دراگون عازم ایستگاه بین المللی فضایی می شوند. قرار است فضاپیمای کرو دراگون سوار بر موشک «فالکون ۹» از سکوی پرتاب  ۳۹A در مرکز فضایی کندی به فضا پرتاب شود.

با فرض پرتاب فضاپیمای کرو دراگون در روز ۲۳ اکتبر خدمه چهار نفره این فضاپیما حدود ساعت ۱۷ و ۴۷ دقیقه بعد از ظهر به وقت منطقه زمانی شرقی به فضا پرواز می کنند . با این حال به دلیل تغییرات مدار ایستگاه فضایی بین المللی به دلیل نیروی آیرودینامیکی و مانورهای احتمالی مجدد، زمان پرتاب می تواند اندکی تغییر کند.

با پرتاب این فضاپیما در روز ۲۳ اکتبر،   هاپکینز و همکارانش روز ۲۴ اکتبر در ایستگاه بین المللی فضایی پهلو می گیرند و  یک ماموریت تحقیقاتی شش ماهه را در این ایستگاه در حال چرخش آغاز می کنند.

این ماموریت فضاپیمای کرو دراگون که قرار است در ماه اکتبر انجام شود اولین پرواز سرنشین دار از سری پروازهای منظم رفت و برگشتی شرکت فضایی اسپیس ایکس به ایستگاه بین المللی فضایی خواهد بود.

این ماموریت که «کرو-۱» نامیده می شود به دنبال اولین پرواز خدمه دار کرو دراگون در جریان یک ماموریت نمایشی به ایستگاه بین المللی فضایی انجام می شود. در آن ماموریت  «باب بهنکن» و «داگلاس هارلی» روز ۳۰ مه، با راکت «فالکون ۹» که توسط شرکت فضایی اسپیس ایکس ساخته شده است به ایستگاه بین المللی فضایی رفتند.  این ماموریت که «دمو-۲» ( Demo-۲) نام داشت یک پرتاب تاریخی برای  شرکت فضایی اسپیس ایکس محسوب می شود، زیرا این شرکت پس از گذشت ۹ سال از بازنشستگی شاتل های فضایی ناسا،  برای اولین بار موفق شد فضانواردان را از خاک آمریکا به این ایستگاه منتقل کند.  هارلی و بهنکن یکشنبه دوم اوت( ۱۲ مرداد) به زمین بازگشتند.