برچسب: محمد باقر قالیباف

  • سکوتِ معنادار عقلای اصولگرا / انتخاباتی که شبیه سال ۸۴ شد  

    سکوتِ معنادار عقلای اصولگرا / انتخاباتی که شبیه سال ۸۴ شد  

    سکوتِ معنادار عقلای اصولگرا / انتخاباتی که شبیه سال ۸۴ شد

    به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، آنچه در فعالیت جناح راست در مقطع مهم و حساس انتخابات مجلس یازدهم بسیار خودنمایی کرد، حاشیه نشینی طیف به اصطلاح سنتی یا عقلای اصولگرا در میانه ترک‌تازی و بیش فعالی اصولگرایان جوان تر و جویای نام بود. حاشیه نشینی و سکوتی که به نظر می رسد شکاف بین این دو طیف را بیش از گذشته کند و هزینه هایی را برای جناح اصولگرایی به همراه داشته باشد.

    جدال راست و چپ 

    وقتی از راست و چپ در عرصه سیاسی ایران سخن به میان می آوریم، باید به دهه شصت نقب بزنیم و نخ ماجرا را در آن برهه بجوییم. پس از دست به اسلحه شدن سازمان مجاهدین خلق در تابستان سال ۶۰ و منزوی شدن جریان حامی آنها در داخل، عمده منابع قدرت به دست نیروهای به اصطلاح «مکتبی» افتاد. پس از اینکه حاکمیت به ظاهر یکدست شد، آرام آرام اختلافات ماهوی و روشی میان یاران دیروز و رقبای امروز به وجود آمد.

    از آن برهه به بعد، عناصر وفادار به گفتمان بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران، به دو نحله یا مسلک تقسیم شدند؛ راست و چپ. راست ها در حوزه فرهنگی و اجتماعی سنت گرا و در حوزه اقتصادی بازارگرا (بازار بیشتر در مفهوم سنتی و تجاری اش) اما در مقابل، چپ‌ها در امور فرهنگی نسبتا بازتر و قائل به فقه پویا و در حوزه اقتصادی قائل به روش های متمرکز و توزیعی بودند.

    رقابت سیاسی اصلی در دهه شصت تا نیمه دهه هفتاد، میان راست ها و چپ ها جریان داشت و اگر شخصی قصد کنش داشت،باید ارادتش به یکی ازاین دو مشرب را اعلام می‌داشت.تضاد و در موارد زیادی تقابل میان راست گرایان و چپ گرایان، عوارض و پیامدهای زیادی به دنبال داشت که انحلال حزب جمهوری اسلامی، بی اثر شدن سازمان مجاهدین انقلاب و همچنین دو شقه شدن جامعه روحانیت مبارز و تولد مجمع روحانیون مبارز از دل آن، از جمله آنها بود.

    تحرکات عقلای راست با محوریت روحانیت

    راست های سنتی عمدتا با میدان داری چهره های شاخصی مانند آیت الله مهدوی کنی و تشکل هایی مانند جامعه روحانیت مبارز و جامعه مدرسین حوزه علمیه قم شناخته می شدند. آنها اگرچه در انتخابات مجلس سوم در بهار سال ۶۷ قافیه را به چپ ها واگذار کردند اما چهار سال بعد، با قاطعیت صندلی های قرمز آن روزهای پارلمان را مال خود کردند. آستانه انتخابات مجلس پنجم که فرارسید، راست دچار استحاله درونی شد و جریانی از دل آن بیرون آمد که بعدها نام «راست مدرن» را یدک کشید. راست مدرن یا همان حزب کارگزاران سازندگی در انتخابات مجلس پنجم در سال ۷۴ با طیفی از جریان چپ نظیر سازمان مجاهدین انقلاب و خانه کارگر ائتلاف کرد و موفق شد به «اقلیت قدرتمند» آن مجلس تبدیل شود؛ با این حال اما هژمونی همچنان در دستان راست های سنتی و در راس آنها علی اکبر ناطق نوری باقی ماند.

    سکوتِ معنادار عقلای اصولگرا / انتخاباتی که شبیه سال ۸۴ شد
    سکوتِ معنادار عقلای اصولگرا / انتخاباتی که شبیه سال ۸۴ شد

    راست های سنتی در انتخابات ریاست جمهوری ۷۶ روی ناطق نوری به عنوان کاندیدای اصلی خود اجماع کردند اما او رقابت را به محمد خاتمی نامزد جریان ائتلافی چپ سنتی(مجمع روحانیون مبارز)، چپ مدرن(سازمان مجاهدین انقلاب و هسته تشکیل دهنده حزب مشارکت) و راست مدرن(حزب کارگزاران سازندگی) واگذار کرد و نتوانست به پاستور راه یابد. 

    وقتی سنتی های اصولگرا به صف دوم رانده شدند

    در انتخابات شوراهای شهر دوم و سپس مجلس هفتم، تلفیقی از سنت گرایی و جوانگرایی ذیل زعامت ناطق نوری، پیروزی را برای راست ها تحت عنوان «ائتلاف آبادگران» به ارمغان آورد. داستان اما در انتخابات ریاست جمهوری ۸۴ متفاوت پیش رفت و بروز تشتت در اردوگاه راست و خودمختاری محمود احمدی نژاد از «شورای هماهنگی نیروهای انقلاب اسلامی» همه بافته ها را پنبه کرد. هر چند در آن انتخابات احمدی نژاد که ظاهرا برآمده از جبهه اصولگرایی بود، به پیروزی رسید اما آن خودمختاری و اعلام استقلال در دقایق پایانی توسط احمدی نژاد و یارانش، زخم هایی را موجب شد که تا سالها بعد و در هر بزنگاه سیاسی، تازگی اش را از دست نداد.

    شاید بهتر باشد جلوتر نرویم و از انتخابات نهم ریاست جمهوری به انتخابات مجلس یازدهم در دوم اسفند ۹۸ پرش کنیم؛ جایی که بار دیگر اصولگرایان جوان و جویای نام پیشتاز شدند و سنتی ها و عقلای راست، به صف دوم رانده و در برابر تغییر و تحولات، منفعل شدند. 

    انتخاباتی که شبیه ۸۴ شد  

    در انتخابات دوره یازدهم مجلس، آن تشکلی که در جناح راست زمام امور را به دست گرفت و با کمترین دخل و تصرف از سوی سنتی ها، خود به بستن لیست مبادرت کرد، شورای ائتلاف نیروهای انقلاب بود. در این شورا، جامعه روحانیت مبارز و جامعه مدرسین (موسوم به جامعتین) و دیگر گروه های سنتی نظیر حزب موتلفه و جبهه پیروان خط امام و رهبری و جامعه اسلامی مهندسین، کمترین نقش را ایفا کردند و بیشتر امورات به ویژه در یکی-دو هفته منتهی به انتخابات به دست طیف جوان جناح راست افتاد.

    سکوت معنادار عقلای اصولگرا

    سکوت معنادار چهره های شاخصی مانند محمدرضا باهنر، آیت الله موحدی کرمانی، حجت الاسلام ابوترابی فرد، علی لاریجانی، علی اکبر ولایتی و همچنین حجت الاسلام پورمحمدی در آستانه انتخابات دوم اسفند، نشان از این داشت که این طیف از جناح اصولگرایی، دورترین فاصله را از پخت و پزهای انتخاباتی نواصولگرایان یا اصولگرایان جدید دارد و ابدا نمی توان لیست واحد اصولگرایان با نام «ایران سربلند» حتی با وجود چهره هایی مانند حجت الاسلام سیدرضا تقوی سخنگوی جامعه روحانیت مبارز در آن را محصول کنش ورزی عقلای اصولگرایی دانست.

    سکوت طیف عقلای اصولگرایی مختص به آستانه انتخابات نبود و پس از آن تا همین الان نیز اظهار نظر یا مانیفست یا راهبرد چندانی از سوی ایشان بیرون نیامده است و به همین جهت بسیاری از تحلیلگران درباره این سکوت نقطه نظرات گوناگونی از جمله اختلاف نظر تا تفاوت بنیادین فکری را در عرصه سیاست ورزی اعلام کردند .

    زنگ خطر برای اصولگرایان؟     

    جدایی میان عقلای سنتی و طیف جدید جناح اصولگرایی و افتادن تمشیت امور به دست طیف رادیکال، شاید در نوع خود بتواند زنگ خطری جدی برای اصولگرایان باشد؛زنگ خطری که می‌تواند هزینه هایی به مراتب بیشتر از آنچه در فاصله سالهای ۸۴ تا ۹۲ بر اصولگرایان تحمیل شد را به همراه داشته باشد. به نظر می رسد با توجه به سکوت معنادار عقلای اصولگرایی در طول ماه های اخیر و بی اثری و غیبت آشکار آنها در جریان رتق و فتق لیست ایران سربلند، ترکیب مجلس یازدهم اصلا باب طبع آنها نباشد و برای همین بخواهند از همین الان دامان خود را از بروندادهای این مجلس برچینند.

    با این حال این سوال مطرح است که آیا شکاف میان دو طیف مزبور در ماه های منتهی به انتخابات ریاست جمهوری بعدی، دوام و قوام خواهد یافت یا اگر قرار است وحدتی میان این دو شکل بگیرد، سازوکار آن وحدت چگونه خواهد بود؟ 

    ۲۷۲۷ / ۲۳

    منبع : خبر آنلاین

  • روزنامه شرق خطاب به احمدتوکلی:شما که می گویید قالیباف تخلف داشت،چرا اسنادش را به شورای نگهبان ندادید تا در بررسی صلاحیتها لحاظ کند؟

    روزنامه شرق خطاب به احمدتوکلی:شما که می گویید قالیباف تخلف داشت،چرا اسنادش را به شورای نگهبان ندادید تا در بررسی صلاحیتها لحاظ کند؟

    روزنامه شرق خطاب به احمدتوکلی:شما که می گویید قالیباف تخلف داشت،چرا اسنادش را به شورای نگهبان ندادید تا در بررسی صلاحیتها لحاظ کند؟

    تاکنون دو چهره اصولگرا به صراحت بر تخلفات شهرداری در دوره قالیباف صحه گذاشته‌اند اما در عین حال هم از او حمایت کرده یا حداقل سکوت کرده‌اند.

    مصطفی میرسلیم که این روزها به شدت در حال رقابت با قالیباف برای ریاست مجلس آتی است، سال ۹۶ از تخلفات شهرداری در دوره قالیباف گفته بود اما سال ۹۸ حاضر شد با قالیباف در یک فهرست قرار بگیرد و مسیر شتر دیدی، ندیدی را در پیش گرفت و حتی به خبرنگارانی که او را در همین ارتباط مورد پرسش قرار می‌دادند، تاخت و جواب‌های سربالا داد. احمد توکلی هم اخیرا به خبرنگار برنا خرده گرفته و او را متهم به سیاسی‌کاری کرده که چرا درباره تخلفات سابق یک نامزد آتی ریاست مجلس الان از او سؤال می‌کند درحالی‌که باید قبل از انتخابات مجلس این سؤال‌ها را می‌پرسیده است.

    احمد توکلی، نماینده ادوار مجلس شورای اسلامی و رئیس سازمان دیده‌بان عدالت و شفافیت، در واکنش به اینکه برخی از مدعیان ریاست مجلس یازدهم بر سابقه اجرائی خود تأکید دارند در صورتی که در همین سوابق اجرائی مذکور تخلفات فراوانی صورت گرفته است، به جای پاسخ‌دادن به سؤال، معترض شده که چرا بدموقع از او سؤال کرده است: «چرا تا پیش از این در این مورد صحبت نمی‌کردید و سؤال نمی‌کردید آقای قالیباف پرونده دارد یا نه؟! ما در سازمان دیده‌بان عدالت و شفافیت یک بار پرونده‌های شهرداری را بررسی کردیم، نه کسی مانع ما شد و نه کسی از ما حمایت کرد و هر چیزی هم که در آنجا دیدیم، صراحتا اعلام کردیم و گفتیم تخلفی صورت گرفته اما در همان زمان هم رسانه‌ها من را همراهی نکردند».

    توکلی مدعی شده رسانه‌ها از سازمان او در افشای تخلفات شهرداری حمایت نکرده‌اند. این در حالی است که وقتی شهرداری تهران به تخلفات دور قبل ورود کرد یا وقتی بحث املاک نجومی مطرح شد، رسانه‌های زیادی مطول به این ماجرا پرداختند تا جایی که حتی یک روزنامه‌نگار افشاگر یا سوت‌زن هم بازداشت شد.
    توکلی با اشاره به اینکه در واگذاری‌های شهرداری جرم و تخلف صورت گرفته، گفته که بررسی در مورد این تخلفات باید پیش از ورود به مجلس صورت می‌گرفت، «من نتایج بررسی‌هایی را که انجام دادم، در قالب یک نامه به شورای نگهبان ارسال کردم اما شورا سبک، سنگین نمی‌کند. وقتی من در آن نامه نوشتم فاسدند، گفتند برخورد می‌کنیم اما شورای نگهبان هیچ سندی از من نخواست و پیگیری نکرد. در همان ماجرای شهرداری به فساد شخصی نرسیدیم و فقط به این نتیجه رسیدیم که تخلف صورت گرفته است. در حال حاضر هم طرح این مباحث نتیجه‌بخش نیست و حتی موجب اشتباه می‌شود».

    توکلی که به خبرنگار می‌گوید که چرا سؤال بی‌موقع پرسیده و باید قبل از انتخابات مجلس این سؤالات را مطرح می‌کرده اما لازم نمی‌بیند این سؤال را از شورای نگهبان بپرسد که چرا به مدارک و استنادات ارسالی او توجهی نکرده است. تناقض سخنان او اینجا مشخص می‌شود که از یک سو پرسش خبرنگار را سیاسی‌کاری و بی‌موقع می‌داند، از سوی دیگر او که به نظر می‌رسد از شورای نگهبان ناامید است اما نمی‌خواهد نقدی متوجه آن کند، می‌گوید باید آن‌قدر تکرار کرد تا شاید فرجی شود: «در نهایت وقتی شورای نگهبان هم قبول نمی‌کند باید آن‌قدر تکرار کرد که خود افراد واکنش نشان دهند چون تکرار، اثر دارد».
    در نهایت در ادامه همین تناقض‌گویی، توکلی توپ را در زمین جناح مقابل و رسانه‌ها می‌اندازد و می‌گوید: «روزی که فهمیدند قالیباف اشکال دارد، با توجه به اینکه پُست کمی هم نداشت و شهرداری نهاد کوچکی نیست، باید همان موقع اعلام می‌کردند، نه حالا که یک ماه دیگر می‌خواهند در مورد ریاست او رأی بگیرند. این‌گونه اقدامات سیاسی‌کاری و تخریبی است که نتیجه‌ای هم ندارد». البته او باز هم به صراحت نمی‌گوید چه کسی یا چه نهادی باید اعلام می‌کرد!
    اگر توکلی تنها یک نامه نوشته و مدعی است تنها مرد میدان مبارزه با فساد است اما برخلاف ادعایش تنها نبوده و دیگران جلوتر از او اسناد مورد اشاره در نامه توکلی را به شورای نگهبان ارسال کرده بودند. علی اعطا، سخنگوی شورای شهر تهران، پیش از انتخابات در نشستی خبری در پاسخ به پرسشی درباره نامه محرمانه‌ای که شهرداری به شورای نگهبان درباره تخلفات شهردار اسبق ارسال کرده است، گفته بود: «اصل نامه را تأیید می‌کنم، اما به دلیل آنکه این مکاتبه محرمانه است، نمی‌توانم جزئیات آن را بیان کنم».

    محمود میرلوحی، عضو دیگر شورای شهر نیز پیش‌تر درباره شائبه‌های عملکرد قالیباف در شهرداری تهران گفته بود: «آقایانی که درباره نماز جماعت رفتن افراد سؤال می‌کنند و به محله روحانیون سرشناس می‌روند و درباره آنها سؤال می‌کنند، چطور حاضر نشدند بپرسند ۸۰ پرونده و گزارشی که بازرسی کل کشور داده است، چیست؟ چگونه است برای همه به گفته خودشان وقت گذاشته‌اند، ۱۰ دقیقه وقت می‌گذاشتند از مدیریت می‌پرسیدند که قضیه هولوگرام، املاک نجومی، شمس‌الشموس و خیریه امام رضا چه بود؟ فقط همین امسال بازرسی کل کشور پرونده‌هایی درباره ۴۱ ملک فرستاده و عنوان کرده خرید و فروششان دارای اشکال بوده و مقررات شهرداری رعایت نشده است».

    وزیر ارشاد دهه ۶۰ و نامزد ریاست‌جمهوری ۹۶ هم در حالی که دو سال پیش گفته بود قالیباف را قبول ندارد اما در آستانه انتخابات مجلس حرف‌زدن علیه قالیباف را تضییع یک حق بزرگ‌تر خوانده و غیرمستقیم مصلحت و منفعت را بر واقعیت و حقیقت ارجح دانسته بود. میرسلیم سال ۹۶ درباره رقیب اصولگرای خود گفته بود: «من اصلا با آقای قالیباف صحبت نکردم؛ چون آقای قالیباف را قبول نداشتم. ایشان چون در جبهه اصولگرایی بود، من با او مخالفت نکردم، اما اعتقادی به نامزدی آقای قالیباف در انتخابات ریاست‌جمهوری ندارم». او با اشاره به اینکه «به دلیل برداشتی که از مجموع عملکرد ایشان دارم، اعتقادی به او ندارم»، گفته بود درباره رئیسی چنین اعتقادی ندارد: «وضع آقای رئیسی فرق می‌کند؛ او اهل خلاف نیست، اما او یک عنصر قضائی در کشور است». میرسلیم گفته بود: «درباره عملکرد شهرداری که در رأس آن آقای قالیباف است، خلاف‌هایی وجود دارد که باید رسیدگی شود». همان سال در مصاحبه با روزنامه ایران گفته بود اگر من و قالیباف به دور دوم انتخابات ریاست‌جمهوری می‌رفتیم، تخلفات او را رو می‌کردم. هر دو با هم وارد گود انتخابات مجلس شدند، تأیید صلاحیت شدند، رأی آوردند و رقیب هم برای ریاست پارلمان شدند اما هنوز خبری از روکردن تخلفات نشده است.

    میرسلیم قبل از انتخابات مجلس در پاسخ به این پرسش که آیا حاضر است با محمدباقر قالیباف که برخی شائبه‌هایی درباره مسائل مالی در دوره شهرداری تهران برای وی مطرح می‌کنند، در یک فهرست انتخاباتی قرار بگیرد، گفته بود: «بنده همیشه مدعی ضرورت برخورد قاطع با فساد در تمام ابعاد آن هستم. اگر نماینده مجلس با دولت زدوبند کرد، فساد سیاسی شکل می‌گیرد. پیگیری شفافیت از اصول اعتقادی ماست. عده‌ای که خیرخواه انقلاب نیستند، خادمان انقلاب را به مسخره گرفته و به مقدسات نظام توهین می‌کنند».

    بعد هم در جواب به این سؤال که با توجه به اینکه در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۹۶ گفته بود اگر قالیباف به دور دوم برود، فساد او را بیان می‌کند، آیا الان هم حاضر است فساد قالیباف را بیان کند؟ گفته بود: «نباید کاری کرد که برای دستیابی به حقی، حق بزرگ‌تر یعنی مدیریت درست جامعه به نفع مردم، به خطر افتد. کار افراد همفکر خود را بدون نقص نمی‌دانم، اما به آنها تذکر می‌دهم که نقص آنها برطرف شود. بحث مماشات مطرح نیست». او بدون اشاره به اینکه خودش پیش‌تر حکم به وجود تخلف در عملکرد قالیباف داده بود، در نشست خبری گفته بود: «درباره قالیباف نباید از سوی شما خبرنگاران حکم داده شود. عده‌ای از وفاداران انقلاب مجبور هستند سکوت کنند تا اصل انقلاب آسیب نبیند. قانون انتخابات نیز مشکل دارد و من هم به آن اعتراض کرده‌ام، ولی به هر حال الان باید با این قانون کار کرد». میرسلیم در ادامه گفته کسانی که مورد اشاره شما هستند، مدعی‌اند محکومیت قضائی ندارند. الان مردم خودشان باید تصمیم بگیرند و کسی نمی‌تواند مردم را برای رأی مجبور کند.

    ۲۳۳۰۲

    منبع : خبر آنلاین