برچسب: فناوری نظامی

این سامانه موشکی، چشم بینای نیروهای مسلح ایران در شکار پرنده‌های نظامی است

امروزه با پیشرفت روز افزون دانش و فناوری نظامی، سبک جدیدی از نبرد مبتنی بر استفاده از تسلیحات هواپایه  دوربرد که در ادبیات نظامی به تسلیحات دورایستا مشهور هستند متداول شده که تهدیدات جدی را برای کشور هدف در صحنه نبرد ایجاد می‌کند.

 هرچند ورود تسلیحات دورایستای هواپایه به صحنه نبرد موضوع خیلی جدیدی نیست اما استفاده از آنها در نبردهای امروز رنگ و بوی تازه تری به خود گرفته و تسلیح جنگنده ها و بمب افکن ها به این نوع از جنگ افزار سرعت بیشتری به  خود گرفته است.

اقبال زیاد به این نوع از تسلیحات به این دلیل است با استفاده از تسلیحات دورایستا، بدون وارد شدن به رینگ پدافندی طرف مقابل می توان اهداف مورد نظر را با دقت مناسب مورد اصابت قرار دارد و به این صورت تا حد زیادی از گزند سامانه های پدافندی در امان ماند.

از سوی دیگر، درصورتی که این تسلیحات به جستجوگرهای رادای مجهز باشند می توان از آنها به عنوان تسلیحاتی برای سرکوب پدافند هوایی دشمن استفاده کرد و به این صورت آسمان طرف مقابل را برای نیروهای خودی امن کرد.

یکی از تکنیک هایی که برای سرکوب پدافند هوایی طرف مقابل با استفاده از تسلیحات دور ایستا وجود دارد یک کار ترکیبی از سوی هواپیماهای جنگ الکترونیک و پهپادهای هدف  و تسلحیات دورایستا است. به این ترتیب که ابتدا هواپیما و یا پهپادهای جنگ الکترونیک با ایجاد اهداف کاذب روی شبکه راداری طرف مقابل آن را به خود مشغول می کنند و در زمانی که سامانه پدافندی رادار کنترل آتش خود را روشن کرد و جای آن برای جنگنده های متخاصم مشخص این جنگنده ها با استفاده از موشک های ایستای ضد رادار از سویی دیگر این سامانه های پدافندی را مورد هدف قرار می دهند. مشابه این تاکتیک در زمان جنگ عراق از سوی آمریکایی ها به کرات اجرا وموجب فلج شدن سیستم پدافندی ارتش عراق شد.

برای مقابله با این روش و همچنین افزایش پایداری سامانه های پدافندی در محیط جنگ الکترونیک می بایست از یک سیستم هدایت ترکیبی دراین سامانه ها استفاده کرد. یکی از شیوه های متداول این امر استفاده توامان سیستم های الکترواپتیکی و سیستم های راداری است.

اصولا ایجاد اخلال در سامانه های جستجوگر الکترواپتیکی بسیار سخت و تا حدی غیرممکن است و به همین جهت استفاده از این سامانه ها تا حد قابل توجهی پایداری سامانه های پدافندی در محیط جنگ الکترونیک را افزایش می دهد.

اما درکنار این مزیت ها، سامانه های الکترواپتیکی از  از برد کمتر و همچنین توان کشف و رهگیری کمتری نسبت به سامانه های راداری برخوردار هستند و به همین جهت استفاده از آنها در کنار یک سامانه راداری می تواند به نوعی این دو سامانه را مکمل یکدیگر کند.

در چندسال اخیر و با افزایش تهدیدات هوایی علیه  کشورمان و در نتیجه تقویت بخش پدافند هوایی نیروهای مسلح شاهد آن هستیم که در متخصصان دفاعی کشورما نیز به اهمیت استفاده از سامانه های الکترواپتیکی پی برده و در حال تجهیز سامانه های پدافندی راداری به سامانه های الکترواپتیکی  هستند.

سامانه های پدافندی رعد-۲، سامانه توپخانه ای سراج و سامانه پدافندی حرز نهم نمونه ای تجهیز سامانه های پدافندی کشور به سامانه های الکترواپتیکی هستند.

جسجتوگر الکترواپتیکی سپهر ۱۴ سامانه پدافندی رعد-۲

یکی از نمونه های بارز این موضوع تجهیز سامانه های پدافندی سوم خرداد نیروی هوافضای سپاه به سامانه های الکترواپتیکی در کنار استفاده از یک رادار آرایه فازی در این سامانه است.

در تصاویری که اخیرا از سامانه سوم خرداد منتشر شده است اضافه شدن یک جستجوگر الکترو اپتیکی به  این سامانه را نشان می دهد. این جستجوگر که در قسمت پشت رادار سوم خرداد قرار گرفته بوسیله دوبازو نگهدارنده که در طرفین آن تعبیه شده نگهداشته می شود و در هنگامی که موشک های سامانه به شکل جمع شونده قرار می گیرند این دوبازو جستجوگر الکتروی اپتیکی را به درون بدنه انتقال می دهند و در صورت نیاز دوباره آن را به بیرون منتقل و شرایط آماده به کار منتقل می کنند.

هرچند هنوز اطلاعات دقیقی درباره این  سیستم منتشر نشده اما با این اقدام حالا سامانه های پدافندی سوم خرداد از یک کشف و هدایت ترکیبی بهره می برند که با آنها این قابلیت را می دهد تا در محیط جنگ الکترونیک از پایداری بیشتر برخوردار باشد و با اطمینان بیشتری با پرنده های متخاصم  درگیر شود.

سوم خرداد با تجهیز به  سامانه های الکترواپتیکی این قابلیت را بدست آورده است تا به صورت پسیو نیز اهداف خود را کشف و رهگیری کند. این بدان معناست که این سیستم بدون آنکه امواج الکترو مغناطیسی از خود منتشر کند می تواند اهداف را شناسایی و بعد روی آنها قفل تصویری انجام دهد.

این قابلیت یعنی دشمن بدون آنکه مطلع باشد مورد رصد، پایش و حتی اصابت قرار می گیرد. پسیو بودن همچنین موجب می شود تا اخلال روی این سامانه ها تقریبا غیر ممکن شود.

برای مثال یک جنگنده از سیستم های مختلفی مانند چف، فلر و یا جنگ الکترونیک برای انحراف موشکی که به سمت آن  شلیک شده بهره می برد اما در مقابل موشک هایی که توسط سامانه های الکترواپتیکی به سمت آن شلیک شده اند تقریبا بی دفاع هستند و توان اخلال روی این سامانه ها را ندارند.

این سامانه هاهمچنین با تجهیز به دوربین های دید در شب و ترمال این امکان را پیدا می کنند تا در شب و حتی شرایط نامساعد آب و هوایی هم بتوانند. اما شاید بزرگترین مزیت تجهیز سامانه سوم خرداد به سیستم های الکترواپتیکی را بتوان رصد و رهگیری انواع پرنده های رادارگریز و پنهانکار دانست.

برای یک سامانه الکترواپتیکی فرقی نمی کند هدفی مورد رصد و رهگیری قرار می دهد یک هواپیما یا پهپاد پنهان کار است یا یک پرنده معمولی بلکه این سامانه ها با اسفاده از دوربین های دید مرئی و یا حرارتی خود قادر هستند تا انواع پرنده ها در برد دید خود کشف  و روی آنها قفل تصویری انجام دهند.

با توجه به موارد بالا و همچنین توان صنایع دفاعی کشور در حوزه طراحی و تولید انواع تجهیزات اپتیکی برد بلند، تجهیز سامانه های پدافندی به جستجوگرهای اپتیکی پشم تیز بین این سامانه های قوی‌تر کرده و موجب شده تا سیستم های پدافند هوایی کشور در میدان نبر در برابر جنگ الکترونیک نیز از پایداری بهتری برخودار باشند.

۲۷۲۷

به گزارش خبرآنلاین، تجارت جهانی تجهیزات نظامی در حال حاضر یکی از پر رونق ترین و سودآورترین بازارهای اقتصاد جهان است که بر اساس آخرین آمار و اطلاعات مؤسسه بین المللی صلح استکهلم روند رشد صعودی داشته و بخش قابل توجهی از صادرات کشورهای صاحب این صنعت مانند آمریکا، روسیه، فرانسه، آلمان و چین را به خود اختصاص داده است.

مسئولان کشورمان همواره بر صلح‌آمیز بودن توانمندی دفاعی ایران تاکید داشته‌اند و در عمل نیز ثابت شده است که این توانمندی‌ها به امنیت و آرامش در منطقه آشوب زده غرب آسیا کمک شایانی کرده است و به واسطه تجارت جهانی می‌تواند در جهت تقویت کشورهای دوست و هم پیمان، دست به صادرات این محصولات دفاعی کارآمد زد و در کنار تقویت بنیه دفاعی کشورهای هم پیمان به سود سرشار این صنعت نیز دست یافت.

بنا به روایت خبرگزاری مهر، از این رو نگاهی به برخی از شاخص ترین محصولات دفاعی کشورمان می‌اندازیم که می‌تواند در سبد ادوات نظامی صادراتی ایران قرار گرفته و با توجه به ویژگی‌ها، قابلیت‌ها و قیمت مقرون به صرفه‌ای که دارند، بتواند توجه خریداران خاص خود را جذب کرده و از این بازار پرسود جهانی بهره‌مند شود.

سبد محصولات دریایی

در عرصه دریا اگرچه آمریکا، آلمان و روسیه از جمله سردمداران این عرصه هستند و محصولات تولیدی کارخانجات این کشورها خریداران بسیاری در سطح جهان دارد اما ایران نیز در این سال‌ها توانسته به دستاوردهای بسیار خوبی دست یابد.

در همین مدت کوتاه صنایع دفاعی ایران توانسته زیردریایی‌های بومی غدیر و فاتح را تولید کند که هرکدام از قابلیت و ویژگی‌های خاصی برخوردار هستند و به خوبی توان رقابت با نمونه‌های مشابه خارجی را دارند.

در حوزه شناورهای سطحی نیز ایران به پیشرفت‌های خیره‌کننده‌ای دست یافته که از آن جمله می‌توان به ناوشکن سهند، جماران و دماوند جدید اشاره کرد این ناوشکن‌ها با توانمندی انجام مأموریت‌های سطحی و عملیات‌های ضد سطحی و ضد زیرسطحی و ضد هوایی و همچنین دارا بودن قدرت ماندگاری بالا در دریا و توان حمل بالگرد در ناوشکن سهند و البته سرعت رانش بالا جذابیت خوبی برای خریداران بین المللی داشته باشند.

قایق‌های تندرو مانند ذوالفقار، ذوالجناح، سراج و شهید ناظری یکی دیگر از برگ‌های برنده ایران در عرصه دریاست که در صادرات نیز در صورت صلاحدید مسئولان می‌تواند به محصولی با طرفداران بسیار تبدیل شود که سود فراوانی را نصیب صنعت دفاعی کشور کند.

سامانه‌های پدافند هوایی، سبدی غرور آفرین در تجارت جهانی

پیشرفت چشمگیر جنگنده‌ها و هواپیماها و پهپادهایی که از قابلیت رادارگریزی برخوردارند، اهمیت سامانه‌های پدافند هوایی و راداری را بیش از پیش نشان می‌دهند. این صنعت یکی از پیشرفته‌ترین صنایع در سطح جهان است و یک سامانه پدافند هوایی متشکل از تجهیزات مختلف با قابلیت‌های فراوان است. در این سامانه‌ها در کنار رادارهای بسیار پیشرفته که وظیفه ردگیری پرنده‌های مهاجم و رصد آسمان کشورها را برعهده دارند، از سامانه‌های موشکی بسیار پیشرفته استفاده می‌شود که در صورت لزوم وظیفه درگیری و انهدام پرنده‌های متخاصم را بر عهده دارند.

ایران اسلامی دارای سامانه‌های متعددی در حوزه پدافند هوایی است که در بردهای متفاوت می‌توانند نیاز کشورهای مختلف را در این عرصه تأمین کند، از مهم‌ترین سامانه‌های پدافند هوایی تولید ایران می‌توان به باور ۳۷۳، سامانه سوم خرداد، طبس، کمین دو، صیاد و تلاش اشاره کرد، سامانه‌هایی که هر کدام سد محکمی در مقابل نفوذ بیگانگان به حریم آسمان کشور هستند، به همین دلیل در صورت صلاحدید مسئولان می‌تواند محصولات حوزه پدافند هوایی نیز در سبد صادراتی ایران قرار گرفته و در کنار ارزآوری برای کشورمان موجب برهم خوردن انحصار شکل گرفته در این بازار شوند.

۲۷۲۷

این سلاح هجومی و مرگبار ایرانی؛ مشتریان دست به نقد زیادی دارد/«مصافِ ایرانی» در دست نخبه ترین نیروهای نظامی +تصاویر

توسعه سلاح‌های انفرادی به خصوص سلاح‌های هجومی برای نیروهای پیاده چندین سال است که به صورت جدی و هدفمند در نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران دنبال شده و تا امروز سلاح‌هایی، چون خیبر و ذوالفقار پا به میدان گذاشتند تا جایگزین سلاح‌های قدیمی شوند.

خیبر را می‌توان اولین تجریه نیروهای مسلح کشورمان در تولید سلاح هجومی بومی دانست که در سال ۸۱ و به دست متخصصان وزارت دفاع ساخته شد تا ثابت شود جوانان ایرانی مرد عمل هستند و در سخت‌ترین شرایط کار خود را انجام می‌دهند، نکته جالب در مورد این سلاح بومی کالیبر آن است، چرا که تا قبل از آن تمامی سلاح‌های موجود در کشور کالیبر ۷.۶۲ میلیمتری داشتند، اما خیبر با کالیبر ۵.۵۶ تمامی حساب‌ها را به هم زد چرا که به نیروهای عمل‌کننده اجازه می‌داد بیش از ۲۰۰ گلوله را در خشاب‌های خود حمل کنند که این یعنی توان بقای بیشتر نیروها در صحنه نبرد.

ذوالفقار نام سلاح هجومی دیگری بود که به صورت بومی در ایران ساخته شد، اما با یک تفاوت؛ این بار پای شرکت‌های غیرنظامی به موضوع باز شده بود، چرا که این سلاح را شرکت غیرنظامی مصاف ساخته بود؛ نکته جالب در این سلاح بر خلاف خیبر این بود که ذوالفقار می‌تواند از هر گلوله‌ای با هر کالیبری استفاده کند؛ از گلوله ۵.۵۶ میلیمتری خیبر تا گلوله ۷.۶۲ میلیمتری سلاح کلاشنیکف که این یک ویژگی منحصربفرد است.

اما خیلی مهم بود تا ساخت چنین سلاح‌هایی با دانش پیشرفته‌تر پیگیری شود، چرا که تهدیدات در اطراف کشورمان هر روز در حال تغییر بود، روزی نیروهای نظامی کشورهای بیگانه در منطقه حضور داشتند، اما امروز گروه‌های تروریستی به نیابت از آنها به برهم زدن امنیت منطقه دست می‌زنند پس لازم بود سلاحی جدید ساخته شود که در نتیجه آن اسلحه مصاف متولد شد.

مصاف، سلاح ایرانی با قابلیت‌های ویژه

بسیاری از کارشناسان مسائل نظامی در زمان رونمایی از سلاح مصاف آن را شبیه به سلاح HK-۴۱۶ ساخت کمپانی هکلر اند کوخ آلمان دانستند که درست هم بود، چون در سال‌های قبل جمهوری اسلامی ایران چند قبضه از این سلاح را برای نیروهای مسلح خود خریده بود و با روش مهندسی معکوس در تلاش بود تا نمونه بومی آن را بسازد.

سلاح آلمانی به سفارش ارتش آمریکا و برای جایگزینی سلاح‌های M-۱۶ و M-۴ ساخته شد، چرا که هر دو سلاح که تولید داخلی ایالات متحده هستند در میدان نبرد ضعف بسیاری از خود نشان دادند؛ آن‌ها نیاز به سلاحی داشتند که در شرایط مختلف آب و هوایی کاربرد داشته باشد.

آلمانی‌ها پیشتر توانسته بودند این مشکل را با ساخت سلاح G-۳۶ حل کنند و به همین خاطر کار را روی سلاح M-۴ آمریکایی آغاز کردند و سیستم فشار غیر مستقیم گاز باروت را روی آن نصب کردند، به این شکل که بخش زیادی از گاز حاصل از احتراق باروت درون فشنگ که با آن مکانیزم سلاح فعالیت می‌کند از سلاح خارج می‌شود.

این موضوع در کشور ما هم که شرایط آب و هوایی گوناگونی دارد بسیار مهم بود و به همین خاطر در ساخت مصاف از این تکنولوژی استفاده شد، این سلاح بدون خشاب وزن ۳ کیلوگرمی و با خشاب وزن ۳ کیلو و ۲۰۰ گرمی دارد که نسبت به سایر سلاح‌های موجود در کشور بسیار سبک‌تر است و این خود یک مزیت ویژه محسوب می شود.

از طرف دیگر خشاب مصاف وزن ۲۰۰ گرمی دارد که این باعث کاهش وزن سلاح شده که این یک گام بسیار مهم در زمینه افزایش کارایی سلاح محسوب می‌شود. وزن کمتر یعنی راحتی بیشتر سرباز برای استفاده از سلاح و از طرف دیگر توان حمل مهمات بیشتر بدون افزایش کلی بار همراه سرباز مورد نظر.

سلاح مصاف مانند نمونه دیگر ایرانی خود یعنی خیبر از گلوله‌های با کالیبر ۵.۵۶ میلیمتر بهره می‌برد و با خشاب‌های ۲۰ و ۳۰ تیر تغذیه می‌شود، این موضوع باعث افزایش بقای نیروی نظامی در میدان نبرد می‌شود؛ نواخت تیر سلاح مصاف در حدود ۷۰۰ الی ۱۰۲۵ گلوله در دقیقه و برد موثر آن در حدود ۳۵۰ متر است. سرعت دهانه گلوله نیز بین ۸۵۰ الی ۹۵۰ متر بر ثانیه است.

ویژگی بارز مصاف نوع لوله آن است؛ لوله این سلاح بر اساس طراحی hammer forged یا اصلاحا چکش کاری ساخته شده و از توان مقاومت و عمر بسیار بالاتری نسبت به لوله‌های عادی برخوردار هستند، عمر بالاتر یعنی باقی ماندن بیشتر در میدان نبرد و همچنین هزینه کمتر برای تعمیر سلاح؛ گلوله‌ها در لوله مصاف از ۶ خان راستگرد برای شلیک استفاده می‌کنند.

از دیگر ویژگی‌های این سلاح مکانیزم گلنگدن ambidextrous است که امکان استفاده آسان از سلاح را هم به کاربران چپ دست و هم راست فراهم می‌کند و همچنین قنداق تسلکوپی با توان تغییر اندازه با توجه به اندازه بدن کاربر و همچنین نصب یک دو پایه در جلوی سلاح از جمله دیگر نکات مثبت موجود در طراحی این سلاح به شمار می‌آید.

مصاف در اختیار تیپ ۶۵ نوهد

پس از تولید، سلاح مصاف را به تیپ ویژه ۶۵ هوابرد که به نوهد معروف است دادند تا تست‌های بسیار سختی را پشت سر بگذارد، چرا که در آن  نیرو نخبه‌ترین نیروها حضور دارند و وجود سلاح مصاف در دستان پرسنل تیپ ۶۵ به خاطر نوع ماموریت باعث می‌شود تا نقاط ضعف و قوت این سلاح جهت ارتقای بهتر در آینده مشخص شود.

اما مهم‌تر از وجود مصاف در دست نیروهای تیپ ۶۵ این است که ویژگی‌های بارز این سلاح باعث شده امروز بسیاری از کشورها به دنبال خرید مصاف ایرانی باشند تا از آن در نیروهای خود به خصوص نیروهای ویژه بهره ببرند؛ چرا که اصلا این سلاح بومی برای ماموریت‌های ویژه ساخته شده است.

ویژگی‌های این سلاح هجومی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران بسیار است که نمی‌توان آن‌ها را برشمرد، اما در کل می‌توان درباره مصاف اینگونه گفت که این سلاح یک جنگ افزار بسیار مناسب برای نیروهای نظامی ایران خصوصا یگان‌های عملیاتی ویژه است که می‌تواند با ورود به خدمت توان رزمی یگان‌های استفاده کننده را کاملا افزایش دهد.

۲۷۲۷

به گزارش خبرآنلاین، یگان هوادریای ارتش جمهوری اسلامی ایران با در اختیار داشتن انواع هواناوها، بالگردها و هواپیماهایی همچون «سیکورسکی سی‌اچ-۵۳ سی استالیون»، «سیکورسکی اس‌اچ-۳»، «میل-۱۷»، «بالگرد پشتیبانی رزمی ۲۱۲»، «هواپیمای فوکر ۲۷»، «داسو فالکون ۲۰» و «بالگرد ۲۰۶» مقتدرانه در تأمین امنیت نظامی کشورمان به ایفای نقش پرداخته و همچنان هم می‌پردازد و اسکادران هوادریای کشورمان را تشکیل می‌دهند و نقش مهمی در پیشبرد عملیات‌های مختلف این یگان برعهده دارند.

سیکورسکی سی‌اچ-۵۳ سی استالیون

«سیکورسکی سی‌اچ-۵۳ سی استالیون»، یک بالگرد حمل‌ونقل سنگین، محصول شرکت سیکورسکی است.

بنا به گزارش باشگاه خبرنگاران سی‌استالیون بالگردی است از خانواده بالابر و حمل‌ونقل سنگین که برای استفاده سپاه تفنگ‌داران آمریکا طراحی و توسعه یافته‌است. این بالگرد هم‌اکنون علاوه بر کشورمان در نیروی هوایی آمریکا (مدل اچ‌اچ-۵۳) در حال خدمت است.

هم‌چنین این بالگرد به اژدهای دریایی معروف است. این بالگرد قابلیت اجرای مأموریت‌های گشت خطوط، آمبولانس دریایی، گارد ساحلی، امداد و نجات دریایی و عملیات آبی و خاکی را دارد. نیروی دریایی با استفاده از این بالگرد توانست در رزمایش ولایت ۹۵ برای نخستین بار عملیات مین‌روبی ترکیبی صوتی و مغناطیسی را با موفقیت انجام دهد که مورد توجه رسانه‌های جهانی قرار گرفت. این فناوری امروز تنها در اختیار دو کشور ایران و آمریکاست.

۲۷۲۷

موشک ناشناخته ایرانی /ورود ایران به باشگاه قدرت‌های موشکی ضد زره

به گزارش خبرآنلاین، طی روزهای گذشته و همزمان با تحویل چند پهپاد جدید به نیروی هوایی ارتش، تصاویری از این پرنده‌های بدون سرنشین جدید منتشر شد که حاکی از آزمایش موفق یک سلاح هوا پرتاب جدید در کشور بود؛ یک موشک ضد زره هوا پرتاب که قابلیت حمله از بالا یا همان “تاپ اتک” را داشته و می‌تواند با دقت فوق العاده هدف را مورد اصابت قرار دهد.

طبق تصاویر منتشره از این محصول جدید، به نظر می‌رسد این موشک از جستجوگر تصویری حرارتی به عنوان سامانه هدایت خود بهره می‌برد و بر اساس شکل ظاهری، می‌توان حدس زد که احتمالاً همان موشک مشاهده شده در بازدید اعضای کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی از دستاوردهای دفاعی در دی ماه ۱۳۹۵ باشد؛ موشکی شبیه به یکی از نمونه‌های موشک ضد زره مشهور «اسپایک».

موشک ناشناخته ایرانی

بنا به گزارش باشگاه خبرنگاران، خانواده موشک‌های اسپایک دارای انواع مختلفی هستند که قابلیت نفوذ تا بیش از ۱۰۰۰ میلیمتر، هدایت به کمک فیبر نوری، امکان حمله از بالا، قابلیت “شلیک کن-فراموش کن” و گستره وسیعی از برد در نمونه‌های مختلف آن‌ها وجود دارد.

برد نهایی موشک اسپایک در مدل LR در شلیک از سطح زمین بین ۴ تا ۵ کیلومتر، جرم ۱۴ کیلوگرم و میزان نفوذ ۷۰۰ میلیمتر عنوان شده است. نمونه LR-۲ این موشک نیز دارای برد ۵.۵ کیلومتر با شلیک از زمین و تا ۱۰ کیلومتر با پرتاب از بالگرد بوده و جرم آن به ۱۲.۷ کیلوگرم کاهش یافته است. با توجه به محدوده ارتفاع و سرعت پروازی مشابه بین بالگردها و پهپادهای متوسط و سبک، همین حدود برد برای شلیک آن از پهپادهای این رده قابل تخمین است.

۲۷۲۷

این دستاورد نظامی و تهاجمی از دل تحریم‌ها متولد شد / شاهد ۲۱۶ بازوی قدرتمند نیروهای مسلح شد

بالگردهای نظامی نقش بسیار ویژه‌ای در میدان نبرد دارند و همیشه می‌توانند به راحتی نقش مکمل برای جنگنده‌ها را داشته باشند تا از خطوط مقدم به صورت مداوم پشتیبانی کنند، از این جهت تا امروز سرمایه‌گذاری‌های سنگینی در این زمینه شده است.

حجم سرمایه‌گذاری‌ها به حدی بود که تا امروز چندین نوع بالگرد در زمینه ترابری و نظامی ساخته شده و کشور ما هم که شرایط بسیار ویژه‌ای در منطقه غرب آسیا دارد در این زمینه ورود کرد و توانست به دستاوردهای خوبی هم دست پیدا کند، به نحوی تا امروز توانسته بالگردهای تهاجمی خوبی را بسازد.

در کنار بالگردهای ترابری بومی که به دست متخصصان کشور ساخته شد این نیاز به تولید بالگرد رزمی هم مورد توجه قرار گرفت و جوانان انقلابی توانستند در گام نخست بالگرد رزمی طوفان را در دو نمونه طراحی و به تولید انبوه رساندند.

پیش از انقلاب، محمدرضا پهلوی به دلیل وابستگی به غرب با صرف هزینه فراوان تعداد زیادی بالگرد کبرا را از ایالات متحده آمریکا خریداری کرد که تمامی مراحل تعمیر و نگهداری آن را نیروهای خارجی انجام می‌دادند. پس از پیروزی انقلاب و خروج آن‌ها از کشور تمامی پرنده‌ها زمین‌گیر شدند، اما با همت جوانان همه دوباره به جریان پرواز بازگشتند، اما این تمام ماجرا نبود.

بالگرد طوفان ۱ نمونه اولیه از بالگردهای تهاجمی ساخت سازمان صنایع هوایی وزارت دفاع است که با روش مهندس معکوس از روی کبرا در اردیبهشت‌ماه سال ۸۹ و همزمان با سالگرد آغاز عملیات بیت‌المقدس از آن رونمایی شد، این بالگرد بومی برای عملیات‌های نظامی خود به سامانه‌ها و سلاح‌های پیشرفته‌ای شامل موشک‌های ضد تانک، راکت‌انداز و توپ ۲۰ میلیمتری مجهز شده و از چابکی بسیار بالا همراه با آخرین فناوری‌های مطرح در بالگردهای تهاجمی برخوردار است.

پس از این، نوبت به طوفان ۲ رسید که حدود دو سال از ساخت نمونه اولیه ساخته شد که از آن هم در در جریان رزمایش نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران رونمایی شد. بسیاری از پارامترهای دو عضو خانواده طوفان شبیه هم است، اما با این وجود شاهد تغییراتی در طوفان ۲ هستیم، تغییرات این بالگرد شامل افزایش قدرت تهاجمی، هدف‌گیری دقیق، سامانه کنترل آتش دیجیتال و دید در شب، مدیریت هوشمند مرکزی سلاح و دوربین دید در شب و تصویربردای با دقت بالا است و می‌توان در عملیات پشتیبانی دفاعی و استراتژیک بکار گرفته شود.

پس از بالگرد رزمی طوفان این نیاز به وجود آمد تا یک بالگرد تماما ایرانی ساخته شود و این گونه بود که شاهد ۲۸۵ ساخته و به نیروهای مسلح تحویل داده شد؛ این بالگرد که از آن با نام AH-۸۵ نیز یاد می‌شود اولین بالگرد ایرانی در رده تهاجمی است که در سال ۱۳۸۸ از آن رونمایی شد.

متخصصان ایران اسلامی توانستند با ماده کامپوزیت و صرف صدها ساعت زمان، بخش‌های مختلف این بالگرد از جمله اجزاء سازه، بخش‌های مختلف بدنه و دم، شیشه‌های کابین، سیم‌کشی‌ها، سامانه‌های مورد نیاز خلبان شامل نمایشگرهای پیشرفته دیجیتال، اهرم کنترل پرواز و کنترل موتور، قطعات مختلف موتور، سامانه انتقال توان و اجزاء آن، پره اصلی و دم و محورهای آن‌ها و بسیاری اجزای دیگر را با تکنولوژی بومی طراحی و در دو نمونه دریایی و زمینی بسازند.

اما این پایان راه نبود و جوانان ایرانی با وجود تحریم‌های فراوان به سمت توسعه بالگردهای تهاجمی حرکت و قصد کردند تا پس از نمونه بومی تک کابین، این بار اولین بالگرد بومی تهاجمی دو کابین را بسازند که گام‌های آن هم برداشته شد.

شاهد ۲۱۶، بالگردی که از دل تحریم‌ها بیرون آمد

شاهد ۲۱۶ یکی دیگر از بالگردهای تهاجمی بومی کشور است که در جریان نمایشگاه هوا فضای آذر ماه سال ۱۳۹۴ تهران از نمونه اولیه آن رونمایی شد، نکته جالب در زمینه این بالگرد وزن آن است، چرا که جوانان ایرانی تا پیش از شاهد ۲۱۶ فقط بالگردهای سبک ساخته بودند، اما این پرنده بالگردی نیمه سنگین محسوب می‌شد که وزن خالی آن ۵ تن اعلام شده است.

این بالگرد با طول ۱۸.۷۲ متر، عرض ۱ متر و ارتفاع ۲.۴ متر مداومت پروازی در حدود ۲.۵ ساعت توان انجام ماموریت‌های شناسایی مسلح، حفاظت از بالگردهای ترابری و توان انجام ماموریت در شب روز و شرایط سخت ناوبری را دارد. عضو جدید خانواده شاهد برای انجام ماموریت‌های خود از دو نفر خدمه استفاده می‌کند.

بالگرد شاهد ۲۱۶ ایران از ۴ پره کامپوزیتی برای پرواز استفاده می‌کند و بدنه آن نیز از جنس ترکیبی آلومنیوم و کامپوزیت است که وزن آن را در مقایسه با نمونه‌های مشابه کمتر می‌کند و این موضوع در کنار موتور پرقدرت ۴ هزار اسب بخار باعث شده تا این بالگرد سرعت بیشینه ۲۷۰ کیلومتر بر ساعت، برد ۵۵۰ کیلومتر و ارتفاع پروازی ۶ هزار و ۲۰۰ متری از سطح زمین داشته باشد. نرخ صعود این بالگرد نیز در حدود ۶.۳ متر در ثانیه است.

نکته دیگر این بالگرد قابلیت پرواز در شب با پیشرفته‌ترین سیستم دید در شب است و در کنار آن سیستم‌های جنگ الکترونیک و مقابله با موشک‌های فروسرخ نیز در این بالگرد نصب شده است، اما با قدرت می‌توان نکته مهم در شاهد ۲۱۶ را تسلیحات آن دانست، این بالگرد به یک قبضه توپ ۲۰ میلیمتری و راکت‌های ۷۰ میلیمتری مانند سایر بالگردهای موجود در کشور مسلح شده، اما هیچ کدام به موشک‌های سدید ۳۶۱ مجهز نشدند، چرا که این موشک قابلیت شلیک کن- فراموش کن را به پرنده داده است.

وجود انواع نقشه‌های دیجیتالی و سامانه‌های مکان‌یابی جهانی از دیگر امکانات موجود در این بالگرد به شمار می‌آید که بر اساس اطلاعات منتشره، سامانه‌های ارتباطی این بالگرد در کانال امواج وی اچ اف، یو اچ اف و اچ اف فعالیت می‌کند.

بی شک می‌توان این بالگرد را با توجه قابلیت‌های بالگرد شاهد ۲۸۵ که از یک نفر خدمه بهره می‌برد به بازوی قدرتمند نیروهای مسلح کشور تشبیه کرد، جوانان ایرانی علاوه بر ساخت بالگرد تهاجمی بی‌نظیر تغییراتی را مانند افزایش کالیبر از مسلسل ۱۲.۷ م. م در شاهد ۲۸۵ به توپ ۲۰ م. م در شاهد ۲۱۶ ایجاد کردند که در کنار سرعت بالای بالگرد و افزایش سقف پرواز از عضو جدید خانواده بالگردی شاهد سلاحی خطرناک ساخته است.

بالگردها از تأثیرگذاری فراوانی در صحنه نبرد زمینی برخوردار هستند، گواه این موضوع نقش بالگردهای کبرا در دوران جنگ تحمیلی ۸ ساله است، پس می‌توان مطمئن شد این دستاوردها در سال‌های آینده می‌تواند باعث مقابله قوی و فوری با تهدیدات و در نتیجه ایجاد بازدارندگی شود.

۲۷۲۷

با به کارگیری زیردریایی‌ها در عملیات‌های نظامی، فصل جدیدی در تاریخ نبردهای دریایی رقم خورد. زیردریایی، مهمترین عیب کشتی ها را ندارد که آن هم به دلیل توانایی غوطه ور شدن در زیر آب و مخفی ماندن از دید چشم ها و برد مؤثر سلاح های معمولی است.

در طی بیش از یک صد سال گذشته، توسعه زیردریایی ها برای مقاصد نظامی ادامه یافته و با پیشرفت فناوری در زمینه مهندسی مکانیک دریا و بعداً افزوده شدن سامانه های دیجیتال و موشک ها، کارایی این وسیله جنگی افزایش چشمگیری یافت.

نقش تعیین کننده زیردریایی ها در نبردهای دریایی گذشته و قابلیت های بالای آن در مخفی ماندن از دید دشمن و ترکیب با تسلیحات پیشرفته، امروزه آن را تبدیل به یک سلاح استراتژیک کرده است که حتی در اختیار داشتن تعداد اندکی از آن می تواند در زمان صلح، نقش بازدارندگی مؤثر و در زمان جنگ، برتری های رزمی مؤثری به دنبال داشته باشند.

با شروع جنگ سرد در قرن بیستم، گونه ای جدید از زیردریایی ها با پیشران اتمی ساخته شد. نیروی محرکه این زیردریایی ها از یک راکتور هسته ای کوچک تأمین شده و تا مدت چند سال و در نمونه های جدید تا آخر دوره عمر کاری نیاز به سوخت گیری ندارد و در نتیجه می تواند به طور نامحدود از نظر زمانی به دریانوردی بپردازد.

در دوران جنگ سرد زیردریایی های اتمی حامل موشک های بالستیک قاره پیما به عنوان ابزار مهمی برای موازنه قوا عمل کردند و حتی شوروی سابق با این موشک های شلیک شونده از زیردریایی اقدام به قرار دادن ماهواره در فضا کرد.

با وجود توانایی‌های چشمگیر زیردریایی های اتمی،زیردریایی های دیزل-الکتریک مشتری خود را در نیروهای های دریایی دارند که به دلیل نیازهای عملیاتی چون حرکت در آبهای کم عمق، سر و صدای کمتر (با به کارگیری موتور الکتریکی در زیر آب) و قابلیت های تهاجمی برای درگیری با زیردریایی های دشمن است. ضمن اینکه کشورهای دارنده زیردریایی اتمی، آن را برای فروش به کشورهای دیگر ارائه نمی‌کنند.

امروزه عمده زیردریایی‌های مورد استفاده در جهان همچنان از نوع دیزل الکتریک هستند هر چند که طرح هایی نیز برای زیردریایی های تهاجمی اتمی با دوره عمر ۳۰ سال و بدون نیاز به سوختگیری ارائه شده است.

اکنون فقط شش کشور در دنیا فناوری ساخت زیردریایی های اتمی را در دست دارند ولی کشورهای بیشتری توان تولید زیردریایی های متعارف (غیر اتمی) را دارند.

از مزیت‌های عمده زیردریایی‌های غیراتمی نسبت به اتمی، سر و صدای کمتر و مخفی بودن آنها می باشد. این زیردریایی ها در چند رده (کلاس) طبقه بندی شده اند که متخصصان دریایی کشورمان در رده های مختلف، اقدام به طراحی و ساخت نمونه های متناسب با شرایط اقلیمی و تهدیدات پیشرو نموده اند.

تصمیم برای ساخت زیردریایی در ایران، به اوائل دوران جنگ تحمیلی رژیم بعث عراق علیه ایران باز می‌گردد. طرحی توسط شهید چمران برای این منظور در دست اقدام قرار گرفت اما با وجود تلاش های جهادی به علت پیچیدگی های متعدد ساخت زیردریایی ها ثمره نهایی نرسید.

پس از پایان جنگ سه فروند زیردریایی رده کیلو (Kilo) از روسیه خریداری شد که در دهه ۱۹۹۰ به ایران تحویل داده شدند. این زیردریایی ها در رده بهترین نمونه های دیزل-الکتریک دنیا بودند که با ۲۳۰۰ تن وزن جابجایی روی آب و تا ۳۹۵۰ تن زیر آب قابلیت حمل ۱۸ اژدر یا ۲۴ مین دریایی را دارند. ۶ محفظه اژدر در جلوی این زیردریایی ۷۴ متری وجود دارد. دو ژنراتور دیزل ۱۰۰۰ کیلوواتی و یک موتور ۵۵۰۰ تا ۶۸۰۰ اسب بخار در زیردریایی کیلو به کار گرفته شده است.

زیردریایی رده کیلو در نیروی دریایی ارتش

زیردریایی‌های کیلو جزو کم سروصداترین نمونه های دنیا هستند. با فرارسیدن زمان تعمیرات نیمه اساسی آنها، متخصصان نیروی دریایی ارتش دست به کار شده و اولین فروند از این زیردریایی ها با نام طارق را به صورت کاملاً بومی و به کمک صنایع مختلف وزارت دفاع در ایران تعمیر کردند.

قطعات و تجهیزات بسیاری نیز برای این زیردریایی به صورت بومی ساخته شد. مثال بارز آنها ساخت باتری‌های مختلف موجود در این زیردریایی است که نقش اساسی را مدت زمان دریانوردی آن در زیر آب دارد ضمن اینکه اهمیت های فنی بالایی از نظر قابلیت اطمینان و ایمنی برای آن مطرح است.

از نظر تسلیحاتی نیز بهبودهایی در زیردریایی های رده طارق ایران ایجاد شد که مهمترین آن توانایی شلیک موشک کروز ضد کشتی از زیر آب است.

زیردریایی رده کیلو

اما شرایط محیطی خلیج فارس با عمق چند ده متر، تنگه هرمز و آبهای ساحلی ایران، نیازمند زیردریایی با طراحی خاص خود بود. نهنگ اولین طرحی بود که در داخل با مشارکت وزارت دفاع و دانشگاه ها به ثمر رسیده و به عنوان گام اول، به صورت تحقیقاتی وارد خدمت در نداجا شد.

زیردریایی نهنگ

با تجربیات کسب شده از نهنگ، زیردریایی غدیر بر اساس یک طرح خارجی در خط تولید قرار گرفته و تعداد زیادی از آن به خدمت ارتش در آمد. در سالهای مختلف، نمونه های جدیدتر غدیر به مرور به تجهیزات پیشرفته تر مجهز شدند به طوری که این زیردریایی امروزه مجهز به سامانه های شناسایی پیشرفته بوده و توان شلیک موشک های کروز ضد کشتی را نیز دارد.

زیردریایی غدیر

زیردریایی های کوچک کلاس غدیر نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران نیز به دلیل طراحی خاص خود به شکل بسیار مطلوبی برای منطقه خلیج فارس مناسب هستند و توانایی عملیاتی بالایی را در اختیار نیروی دریایی ارتش می گذارند. البته در طراحی این زیردریایی و برنامه های ارتقاء آن شرایط اقلیمی دریای عمان نیز در نظر گرفته شده است.

غدیر به صورت گسترده در نیروی دریایی ارتش به کار گرفته شده است

این زیردریایی ۲۹ متری که وزن جابجایی آن ۱۱۵ تن است قابلیت قرارگیری در بستر دریا را دارد و در این وضعیت سامانه های راداری توانایی ردگیری آن را ندارند. دو محفظه اژدر برد بلند با قطر ۵۳۳ میلیمتر که قابلیت شلیک موشک کروز ضد کشتی نیز از آنها وجود دارد در جلوی زیردریایی غدیر تعبیه شده است.

در ادامه، متخصصان کشورمان برای رفع نیازهای بالاتر از دفاع ساحلی، طراحی زیردریایی بومی فاتح را در دستور کار قرار دادند. زیرسطحی ۵۲۷ تنی فاتح به عنوان یک زیردریایی نیمه سنگین تلقی شده و تناژ آن در زیرسطح ۵۹۳ تن است. این زیردریایی از نظر مشخصات عملیاتی بسیار برتر از غدیر بوده و توانایی حرکت در عمق ۲۰۰ متر را به صورت عادی داشته و بیشینه عمق قابل دستیابی برای آن نیز ۲۵۰ متر است. فاتح توان دریانوردی به مدت ۳۵ روز را دارد.

زیردریایی فاتح

فاتح که طول ۴۳.۵ متر و عرض ۴.۵ متر دارد از ۴ مقر پرتاب اژدرهای ۵۳۳ میلیمتری برخوردار بوده و توانایی حمل ۸ مین دریایی را نیز دارد. زیردریایی فاتح هر چند تنها ۲۳ درصد وزن روی آب زیردریایی های رده کیلو را دارد اما در عمده مشخصات عملکردی به ۷۵ درصد تا بیش از ۸۰ درصد از توانایی زیردریایی مطرح کیلو دست یافته است.

در ساخت زیردریایی فاتح بیش از ۴۱۲هزار قطعه با دستیابی و بومی سازی ۷۶ عنوان فناوری روز دنیا به کار رفته است. این فرایند بیش از ۴ میلیون و ۲۰۰هزار نفرساعت کار را شامل شده است. شبکه ای از ۴۸ مرکز طراحی، ۱۲۰ مرکز صنعتی، ۸۰ شرکت دانش بنیان و ۵۷ مرکز دانشگاهی و ۱۹۵ مرکز پژوهشی کشور در ساخت زیردریایی فاتح نقش داشته اند.

گام بعدی نیز دستیابی به زیردریایی سنگین با تعریف نداجا با قابلیت حمل تسلیحات بیشتر و برد عملیاتی بالاتر در دریاهای دورتر بود. پروژه زیردریایی بعثت برای رفع این نیاز تعریف شد.

در سالهای گذشته از بعثت به عنوان زیردریایی ۱۲۰۰ تنی یاد می شد که از این لحاظ، یک پله بالاتر از فاتح قرار می گرفت. اما در سال گذشته اعلام شد قرار است بعثت زیردریایی با تناژ جابجایی بیش از ۳۰۰۰ تن باشد.

در اینصورت باید گفت که این زیردریایی، حتی ۳۰ درصد سنگین تر از رده کیلو روسی بوده و حدود ۶ برابر سنگین تر از فاتح خواهد بود. در نتیجه برای ساخت و عملیاتی کردن زیردریایی بعثت، توان دانشی و فنی صنایع مرتبط در کشور نیز مستلزم یک جهش قابل توجه بوده است؛ امری که در سال های گذشته و در راستای فراهم کردن مقدمات ساخت پروژه عظیم زیردریایی بعثت صورت پذیرفته است. مدت زمان ساخت زیردریایی هایی در رده ۴۰۰۰ تن به طور معمول بین ۵۰ تا ۶۰ ماه به طول می انجامد.

بعثت به واسطه تناژ و قاعدتا ابعاد بزرگتر، توان حمل تعداد و حجم تسلیحات بیشتر و متنوع تر را نسبت به کیلو خواهد داشت ضمن اینکه پیشرفت های صنایع کشورمان در ساخت زیرسامانه پیشرفته و با حجم کمتر و قابلیت اطمینان بیشتر نیز به کمک زیردریایی بعثت در افزایش هرچه بیشتر توانمندی های شناسایی، رزمی، برد و طول مدت عملیات و بقاپذیری در میدان رزم خواهد آمد. قطعا تجربه ۳۰ ساله استفاده عملیاتی در آبهای دور و نزدیک و البته تعمیرات سنگین زیردریایی های کیلو در رده نیمه اساسی در داخل کشور به کمک متخصصان ایرانی در طراحی بعثت آمده است.

به گفته فرمانده نیروی دریایی ارتش، کارهای مطالعات، طراحی های اولیه و طراحی دقیق زیردریایی بعثت به پایان رسیده و کار ساخت اولین فروند از آن در سال ۱۳۹۹ شروع خواهد شد. از دیگر نکات مهمی که امیر دریادار خانزادی در مورد ویژگی های زیردریایی بعثت اعلام کرده است استفاده از موتورهای الکتریکی بدون جاروبک یا براشلس و به کارگیری پرتابگرهای عمودی موشک در این زیردریایی است.

موتورهای الکتریکی دارای تعدادی قطعه مکانیکی هستند که علاوه بر تأثیر منفی در بازدهی، سبب ایجاد سروصدا یا نویز شده و نیاز به بازبینی ها و تعمیرات را نیز بیشتر می کنند. موتورهای براشلس، از نتایج پیشرفت در صنعت ساخت موتورهای الکتریکی در دهه های اخیر بوده اند.

دستیابی متخصصان کشورمان به این فناوری نیز به صورت بومی صورت گرفته و سبب کاهش بیش از پیش سطح سروصدای تولیدی از موتور زیردریایی که از عوامل کشف آن توسط سامانه های شناسایی دشمن است می شود.

علاوه بر براشلس شدن موتورهای الکتریکی، پیشرفت مهم دیگری در زمینه رانش زیردریایی ها در کشور حاصل شده است و آن هم ساخت سامانه رانش مستقل از هوا است.

این رانش نوع خاصی از سوخت را حمل می‌کند که با ترکیب چند ماده شیمیایی انرژی تولید می‌کند و با استفاده از آن با تولید برق، باتری زیردریایی را شارژ می‌کند. البته این سامانه نیز محدودیت های خاص خود را دارد و مدت زمان زیر آب ماندن زیردریایی را در حدود ۲ تا ۳ برابر نسبت به زیردریایی های دیزل الکتریک افزایش می دهد.

نسل اول این سامانه که به صورت بومی و پس از سالها تلاش و آزمایش های سختگیرانه در کشور ساخته شده است، در زیردریایی فاتح۴ به کار گرفته خواهد شد. لازم به ذکر است که هم اکنون زیردریایی های فاتح۲ و فاتح۳ در فرایند ساخت خود، در مراحل تجهیز هستند.

اما گام آخر در حوزه سامانه های رانش زیردریایی ها، استفاده از راکتورهای هسته ای کوچک است. در واقع یک نیروگاه اتمی بسیار کوچک طراحی شده و در داخل زیردریایی نصب می شود. با انرژی الکتریکی حاصل از این نیروگاه، موتورهای زیردریایی قابلیت به حرکت در آوردن پروانه های محرک را خواهند داشت.

سامانه رانش اتمی مزایا و معایب خاص خود را دارد اما مزیت فعلا بی رقیب آن، امکان طول مدت دریانوردی نامحدود و در واقع به میزان عمر کاری زیردریایی است. در واقع با تزریق سوخت به میزان کافی، امکان دریانوردی بدون سوختگیری تا ۳۰ سال نیز در زیردریایی های اتمی جدید، ایجاد شده است.

البته سایر عوامل محدود کننده مانند آذوقه، تسلیحات و تحمل خدمه به قوت خود باقی است.

از نظر دانشی و فنی، صنعت دفاعی کشور، توان توسعه چنین نیروگاه اتمی کوچکی را دارد و به گفته فرمانده نیروی دریایی ارتش، «در ساخت زیردریایی‌های بزرگ‌تر از فاتح این قابلیت در وزارت دفاع به صورت بومی وجود دارد و قطعا برنامه توسعه رانش زیردریایی در دستور کار نیروی دریایی قرار دارد. »

البته از اینکه طرح و برنامه زیردریایی های بزرگتر از فاتح، آیا تنها شامل بعثت می شود یا نه، مشخص نیست اما در دنیا تقریبا تمام زیردریایی های اتمی، تناژ جابجایی بیش از ۵۰۰۰ تن در زیر آب دارند.

در نتیجه احتمال در دستور کار بودن زیردریایی بزرگتر از بعثت که ویژگی های آن شامل بهره گیری از رانش هسته ای برای دریانوردی نامحدود باشد، نسبت به توسعه راکتور اتمی کوچک در حد زیردریایی بعثت، بیشتر به نظر می رسد.

بر اساس تناژ، طول و عرض بدنه زیردریایی های خارجی هم رده با بعثت، می توان بر اساس تناژ فرضی ۳۰۰۰ تا ۳۲۰۰ تن برای جدیدترین زیردریایی ایرانی، طول ۷۴.۵ تا ۷۵.۸ متر و عرض بدنه ۸.۱ تا ۸.۳ متر را تخمین زد. در زیردریایی های مشابه وزنی بعثت که از فناورهای پیشرفته در زیرسامانه های آنها بهره گرفته شده تعداد خدمه مورد نیاز به ۳۵ تا ۴۵ نفر کاهش یافته است.

در زیردریایی فاتح، ۱۲ نوع سونار مختلف نصب و به کارگیری شده است. تجربیات عملکردی این سامانه ها و نیز نمونه های به کارگیری شده در زیردریایی غدیر، سبب می شود تا متخصصان کشور با تجربه بالاتری از کارکرد در محیط عملیاتی و سطح آمادگی فناوری بالاتر این سامانه ها، برای تجهیز زیردریایی بعثت دست به کار شوند.

البته در روی دیگر سکه، پوشش های عایق صوتی و ضد سونار ساخت داخل نیز که روی زیردریایی های مختلف در کشور به کار گرفته شده است، کمک شایانی در افزایش بیش از پیش پنهانکاری زیردریایی بعثت خواهد نمود.

پوشش های عایق ساخت داخل روی زیردریایی طارق از رده کیلو

با توجه به زیردریایی های خارجی هم رده با بعثت، احتمالاً ۶ محفظه اژدر در جلوی بعثت تعبیه خواهد شد که اژدرهای برد بلند والفجر و موشک های کروز ضد کشتی فعلی ایرانی که تا برد ۳۰۰ کیلومتر معرفی شده اند قابلیت شلیک از این محفظه ها را خواهند داشت.

همانطور که توسط فرمانده نیروی دریایی ارتش تصریح شده است، بعثت همچون زیردریایی های تهاجمی پیشرفته خارجی، به سیلوهای پرتاب عمودی موشک مجهز می شود. سیلوهای عمودی سبب اشغال فضای کمتری در زیردریایی شده و با توجه به آماده شلیک بودن موشک ها در آن، نیاز به خدمه برای جابجایی سلاح به محفظه پرتاب آنطور که در محفظه های جلویی وجود دارد را نخواهد داشت.

این موشک ها می تواند از انواع ضد کشتی، ضد زیردریایی و از همه مهمتر ضد اهداف زمینی باشد. در این صورت بعثت به یک سلاح راهبردی در دست نیروی دریایی راهبردی ارتش جمهوری اسلامی ایران تبدیل شده و قابلیت تأثیرگذاری بالایی چه در امر بازدارندگی نظامی و چه در زمان جنگ احتمالی برای ضربه زدن به دشمن را در خطوط دریانوردی، اهداف ساحلی و اهداف حیاتی در عمق سرزمین خواهد داشت.

موشک های کروز ضد اهداف زمینی که در ایران ساخته می شوند در بردهای ۷۰۰، ۱۳۵۰ و ۲۰۰۰ کیلومتر معرفی شده اند. ترکیب برد موشک های کروز با برد حدود ده هزار کیلومتری که در زیردریایی هایی در رده بعثت قابل کسب است شعاع تأثیرگذاری تهاجمی زیردریایی بعثت را به حد مطلوبی می رساند.

ترکیب ویژگی‌های تسلیحاتی قابل کسب در تناژ بالای ۳۰۰۰ تن با سطح بالای پنهانکاری ذاتی زیردریایی ها و البته برد بالا و ماندگاری زیاد در زیر آب سبب می شود تا نیروی دریایی ارتش به قابلیت وارد کردن ضربه های کاری و ناگهانی به عمق راهبردی دشمنان کشور دست پیدا کند.

۲۷۲۷