برچسب: فرهنگ گردشگری

تبریز دوره‌ای از سلسله صفویان پایتخت کشور بوده است. در زمانی که تبریز پایتخت سلسله صفویان بود، آثار بسیاری در این شهر بنا شد یکی از این آثار مسجد صاحب الامر یا مسجد شاه طهماسب است. امروز در بخش پیشنهادات ایرانگردی لست‌سکند به معرفی این جاذبه تاریخی تبریز رفته‌ایم. با ما همراه باشید.

معرفی مسجد صاحب‌الامر تبریز

مسجد صاحب‌الامر یا مسجد شاه طهماسب یکی از مسجدهای قدیمی شهر تبریز است. این بنا به دستور شاه طهماسب یکم بنا شد و در آغاز متعلق به وی بود. شکل گنبد و مناره‌های مسجد با سایر مساجد آن دوره متفاوت است. از زمان شاه طهاسب یکم، تنها دو طاق مرمرین در این مسجد باقی مانده که جنبه تاریخی دارد. در کنار یکی از طاق‌ها سنگ نوشته‌ای مرمرین و در بالای طاق دیگر سوره الجن نوشته شده است. مسجد صاحب‌لامر بعدها با حمله سپاهیان عثمانی به ایران به طور کامل ویران شد. اما بعد از عقب‌نشینی عثمانیان مسجد توسط میرزا محمد ابراهیم (وزیر آذربایجان در زمان شاه سلطان حسین) بازسازی شد.

عکس از: محمد فتاحی

مسجد صاحب الامر در مرکز شهر و در میدان صاحب‌آباد قدیم تبریز درست انتهای خیابان دارئی واقع شده است. این مسجد کنار مهران‌رود قرا دارد و امروزه موزه قرآن و کتابت تبریز در مسجد صاحب‌الامر دایر است.

عکس از: محمد فتاحی

شاه طهماسب یکم

شاه طهماسب یا تهماسب یکم، پسر ارشد اسماعیل یکم و دومین پادشاه سلسله صفویان بوده است. وی بعد از پدرش تاج شاهی را بدست آورد و در همان بدو حکومت با آشوب‌های داخلی و حمله ازبکان و عثمانیان مواجه شد. بعد از پشت سر گذاشتن این آشوب‌ها وی دوره‌ای طولانی در حدود ۵۴ سال در صلح و ثبات به ایران حکومت کرد. مذهب وی شیعه دوازده امامی بوده است .

شاه طهماسب شیفته هنر بود و در هنر خوشنویسی و نقاشی دست داشت. تنها تصویر بر جای مانده از وی مجلس بزمی است که در موزه توپ‌قاپو سرای ترکیه قرار دارد. وی بعد از اینکه پادشاه ایران شد به تبریز پایتخت کشور رفت و در مدتی که تبریز پایتخت حکومت وی بود، آثار بسیاری در این شهر ساخته شد که مسجد صاحب‌الامر یکی از این آثار است.

عکس از: نادر مزرعه شادی

معماری مسجد صاحب‌الامر

مسجد دارای یک گنبد و دو مناره است. شکل ظاهری گنبد با مساجد دوره صفویان متفاوت و از ارتفاع کمتری برخوردار است. مناره‌های مسجد نیز تفاوت بسیاری با دیگر مناره‌های آن عصر دارند.

عکس از: نادر مزرعه شادی

عکس از: نادر مزرعه شادی

همانطور که گفته شد مسجد دارای دو طاق پوشیده با سنگ مرمر است. بر روی یکی از طاق‌های مرمرین کتبیه‌ای با عبارت بسم الله الرحمن الرحیم وجود دارد که این بخش با نقوش زیبای اسلیمی و طرح گل و گیاه مزین شده است. کتیبه‌ای دیگر در این طاق قرار دارد که فرمان شاه طهماسب و عنایات وی به مردم تبریز را شامل می‌گردد. طاق دوم داخل شبستان مسجد قرار دارد.

عکس از: نادر مزرعه شادی

عکس از: نادر مزرعه شادی

در داخل مسجد صندوقی مشبک از جنس چوب به شکل مقبره‌ای چوبی وجود دارد که هیچ قبر یا آرامگاهی داخل آن قرار ندارد. امروزه در بخش‌هایی از مسجد آیینه‌کاری زیبا دیده می‌شود که این آیینه‌کاری‌ها در زمان قاجار به بنا اضافه شده است.

عکس از: نادر مزرعه شادی

ویژگی منحصر به فرد مسجد صاحب‌الامر

در ورودی مسجد صاحب‌الامر با صورتک‌های فلزی پوشیده شده است. در گذشته مردم برای دخیل بستن و دعا کردن این صورتک‌ها را تهیه می‌کردند و به در مسجد وصل می‌کردند.

موزه قرآن و کتابت تبریز

امروزه در مسجد صاحب‌الامر موزه‌ای تحت عنوان موزه قرآن و کتابت قرار دارد. در این موزه انواع قرآن‌های خطی و تاریخی و نسخه‌هایی از کتاب‌های دعا و ادعیه‌ها قدیمی به نمایش گذاشته شده است. این موزه بیش از ۲۲۰۰ اثر قرآنی دارد و در میان این آثار تابلوهای خوشنویسی و ظروف چینی نیز دیده می‌شود. مهم‌ترین اثرهای موجود در موزه، آثار ملا عبدالباقی تبریز استاد خط ثلث، آثار میرزا محمد شفیع تبریزی و میرزا طاهر خوشنویس از دیگر استادان خط نسخ است.

سخن نهایی

مسجد صاحب‌الامر روزگاری محل برگزاری جلسه علمای تبریز با سید علی محمد باب بوده است و این جلسات از مهم‌ترین دلایل اهمیت تاریخی این مسجد است. مسجد صاحب‌الامر در نزدیکی بازار بزرگ تبریز قرار دارد. به راحتی می‌توانید بعد از بازدید از بازار بزرگ و زیبای تبریز به این مسجد نیز سر بزنید. اگر شما هم از این مسجد در گذشته دیدن کرده‌اید، نظرتان خود درباره این مسجد با ما در میان بگذارید.

توجه: هدف ما از معرفی این جاذبه آشنایی شما با جاذبه‌های زیبا کشورمان است. با توجه به شرایط ایجاد شده در کشور بهتر است، زمان بازدید از این جاذبه را تا پایان بحران ایجاد شده عقب بیاندازید و بعد از حذف بحران ایجاد شده با تنی سالم به این منطقه زیبا سر بزنید

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از پایگاه اطلاع‌رسانی دولت، در جلسه هیئت دولت که روز یکشنبه ۱۷ فروردین ۹۹ به ریاست حسن روحانی برگزار شد، نحوه حمایت از اماکن و فضاهای گردشگری در دوره تعطیلی ناشی از کرونا، مشخص شد.

هیئت‌وزیران در این نشست، با توجه به تعطیلی اماکن و فضاهای گردشگری واگذارشده به بخش خصوصی به‌منظور جلوگیری از انتشار ویروس کرونا، وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی را مسئول کرد تا نسبت به استمهال یا بخشودگی کامل اجاره‌بهای این اماکن در طول دوره تعطیلی فوق یا افزایش دوره بهره‌برداری حسب شرایط چهارچوب واگذاری پس از تأیید کارگروه ذی‌ربط در آن وزارتخانه اقدام کند.

به گزارش خبرنگار مهر، سید امین قاسمی امروز دوشنبه در جمع خبرنگاران از کشف اولین نقش برجسته تاریخی در استان لرستان خبر داد و گفت: در جریان فصل چهارم بررسی و شناسایی آثار تاریخی شهرستان کوهدشت اولین مورد نقش برجسته تاریخی در استان لرستان کشف شد.

وی، افزود: این نقش برجسته احتمالاً مربوط به دوره اشکانی بوده و در بر گیرنده نقوش انسانی است.

مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان لرستان یکی دیگر از دستاوردهای مهم بررسی و شناسایی شهرستان کوهدشت را کشف آثاری از پارینه سنگی قدیم برای نخستین بار در این شهرستان دانست و تصریح کرد: دیگر آثار شناسایی شده این شهرستان، بازه زمانی دوران پارینه سنگی قدیم تا قاجار را شامل می‌شوند.

حمزه قبادی سرپرست فصل چهارم بررسی و شناسایی آثار تاریخی شهرستان کوهدشت نیز، بیان داشت: در فصل چهارم این بررسی و شناسایی که به مدت ۴۵ روز عملیات میدانی آن به طول انجامید، ۱۱۲ اثر تاریخی شناسایی شده است.

به گزارش خبرنگار مهر، در قسمت شمالی پاکستان و میان کوه‌های مرتفع و سر به فلک کشیده، کنار رودخانه و جاده‌ای صعب العبور دره‌ای قرار دارد به نام کالاش! این دره از سه دره کوچک‌تر به نام «رامبِر»، «بُمبارِت» و «بیریر» تشکیل شده است. منطقه‌ای که مشهور است مردمش، از نوادگان سربازان اسکندر و ریشه یونانی دارند و حتی به زبان یونان باستان هم صحبت می‌کنند. گویا اسکندر در قرن چهارم قبل از میلاد هنگام لشگرکشی به هند، به این منطقه آمده است. مردم این دره با جمعیت ۴۰۰۰ نفر برخلاف سایر نقاط کشور پاکستان، دارای آئین بت پرستی و چند خدایی هستند و شاید بتوان گفت که تنها منطقه‌ای در پاکستان است که آئین بت پرستی دارند.

از معروف‌ترین رسوم این منطقه می‌توان به «جشنواره بهار» که آن را «جوشی» می‌نامند، اشاره کرد که هرساله گردشگرهای بسیاری را از نقاط مختلف پاکستان و حتی سایر کشورها به این دره زیبا می‌کشاند. این جشنواره در اواسط ماه می و به مدت چهار روز برگزار می‌شود. پیش از آغاز مراسم زنان و دختران سراسر دره، خانه‌های خود را تزئین می‌کنند و سپس به خدای جِستاک (خدای حافظ فرزندان و خانه‌ها) ادای احترام می‌کنند.

پس از آغاز رسمی مراسم و قبل از حرکت به سمت مراتع سرسبز، مردم با لباس‌های رنگارنگ خود از چوپان‌ها قدردانی می‌کنند و سپس به یکدیگر گل هدیه می‌دهند. نوشیدنی رایج این جشنواره بهاری، شیر است. حرکت مردم و رؤسای قبایل از دره «رامبِر» به سمت محراب «مالُش» آغاز می‌شود. هنگام رسیدن به این محراب مقدس، چندین بز را قربانی می‌کنند و سپس به سمت بزرگترین دره یعنی «بُمبارِت» حرکت می‌کنند. در نهایت مراسم در کوچک‌ترین دره «بیریر» به پایان می‌رسد. در طول این مسیر طبل، سرود و پایکوبی هرگز متوقف نمی‌شود و زنان به شکلی و مردان نیز به شکل دیگری شادی خود را برای رسیدن بهار طبیعت نشان می‌دهند. گاهی حین جشنواره صعود به قله‌های «خیبر پختونخوا» نیز انجام می‌پذیرد.

جشنواره بهاری تنها جشنواره‌ای نیست که در این منطقه برگزار می‌شود بلکه اوتال (جشنواره تابستانی)، چاوُس (جشنواره زمستانی) و چندین جشنواره دیگر با رسوم خاص خود نیز برگزار می‌شود اما بیشترین گردشگران برای ثبت و ضبط «جوشی» از راه‌های صعب العبور خود را به این منطقه می‌رسانند. تعداد توریست‌ها گاهی به بیش از ۱۰۰۰ نفر هم می‌رسد.

با توجه به سابقه باستانی و مشترک با یونان باستان، برخی داوطلبان از کشور یونان طی سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ در این منطقه موزه ساخته‌اند. خانه‌ای سنتی که طبق قواعد جامعه کالاش، فقط از چوب، سنگ و گل ساخته شده و به عنوان موزه تمدنی چند هزار ساله با آثار باستانی قابل توجه پیش‌روی گردشگران و علاقه‌مندان قرار دارد.

در این بین، حضور یک زوج در این منطقه جریان ساز می‌شود. همان‌طور که پیش‌تر ذکر شد این منطقه فارغ از رسوم اسلامی و دارای ریشه‌های تاریخی بت‌پرستی است. این مساله سبب آن شده است که برخی تورها و رسانه‌های غربی، برای جذب گردشگر سرمایه‌گذاری‌هایی مشکوک انجام بدهند. یکی از آن موارد می‌توان به حضور زوج سلطنتی انگلیس در این منطقه اشاره کرد: پرنس ویلیام و کیت میدلتون این زوج که از اسلام آباد با بالگرد ارتش خود را به این منطقه زیبا رسانده بودند، در بدو ورود با یک کتاب آشنا شدند: کتابی با عکس‌هایی از گرامیداشت سفر «دایانا»، مادر ویلیام، در سال ۱۹۹۱ به این دره!

آنان پس از حضور در دره «بُمبارِت» شاهد مراسم، رقص و پایکوبی زنان و مردان بودند و هدایای را از جمله لباس و کلاه محلی از مردمان دریافت کردند. این سفر زمانی بحث برانگیزتر می‌شود که ملاحظه می‌شود در طول سفر ۵ روزه این زوج به پاکستان، آنان یک روز خود را در این دره کوچک گذرانده‌اند! این سفر بازتاب زیادی داشت و موجب رونق گردشگری در این منطقه شد، البته رونقی که مورد رضایت ساکنان نبود.

گردشگران و بازدیدکنندگانی که برای مشاهده و شرکت در جشنواره به این منطقه سفر می‌کنند اغلب آشنایی با آداب و سنت‌ها ندارند و این جشن را که یک جشن مذهبیِ محلی است، به عنوان یک سرگرمی نگاه می‌کنند. «عمران کبیر» نماینده جامعه کلاش در شورای منطقه‌ای می‌گوید: آنان معمولاً با لحن‌هایی تمسخر آمیز از دین و رسوم مردم سوال می‌پرسند و هیچ تلاشی در جهت افزایش همدلی با ساکنان نمی‌کنند!

هم‌چنین برخی گردشگران با دوربین و تلفن تلاش می‌کنند تا به زنان کلاش که از لحاظ ظاهر و دین با سایر نقاط پاکستان متفاوت هستند، نزدیک شوند. «اقبال شاه» که یک راهنمای محلی برای گردشگران است، در مصاحبه‌ای گفته‌است: برخی از افراد از دوربین‌های خود طوری استفاده می‌کنند که گویی در یک باغ وحش هستند.

پیش‌زمینه این کارها را می‌توان یک ویدئو در یوتیوب با حدود یک و نیم میلیون بازدید، دانست؛ شخصی که مدعی است توانسته با یکی از زنان آن منطقه ارتباط برقرار کند. پس از انتشار این ویدئو، شایعات گسترش پیدا کرده است و برخی همزمان با نامیدن زنان به «کافر زیبا»، به عبارت تهمت‌آمیز «هرکسی می‌تواند برود و با هر دختر آنجا ازدواج کند» دامن زده‌اند.

آقای رحمت که یک روزنامه نگار، با اصالت کالاشی است می‌گوید: برخی بطور منظم در تلاش‌اند این جامعه را بدنام کنند. آنها در حال ساخت داستان‌هایی با این مضامین هستند؛ وقتی یک گردشگر با چنین طرز فکری همراه باشد، سعی می‌کند که آن را تجربه کند. کما اینکه یک مدیر هتل محلی گفته است که ۷۰ درصد از جوانان گردشگر راجع به دختران سوال می‌پرسند.

این شایعات تا حدی گسترش یافته است که در پوستر رسمی جشنواره در دره «بُمبارِت» از گردشگران خواسته شده است که برای عکس گرفتن از روستاییان اجازه بگیرند و زنان را آزار ندهند. در همین راستا «مسرت علی»، دانش آموز دبیرستانی می‌گفت: «ما معمولاً حجاب نداریم زیرا این امر برای ما متعارف نیست، اما برخی تصمیم گرفتند که حجاب بپوشند زیرا گردشگران با بی‌احتیاطی از آنان عکس می‌گیرند و موجب شرمندگی آنان می‌شوند.» عده‌ای دیگر برای پنهان کردن صورت خود از چشمان کنجکاو افراد بیگانه، پوشیدن حجاب را آغاز کرده‌اند. یاسر کلاش، معاون هتل محلی با لحن اعتراض آمیز بیان کرده‌است: «اگر آن‌ها به ما احترام نگذارند، ما به گردشگر احتیاج نداریم. اگر آن‌ها به فرهنگ و سنت‌های ما احترام بگذارند، ما از آنها استقبال می‌کنیم.»

همواره پس از پایان جشنواره، روستاییان گرد هم می آیند تا زباله‌های بجا مانده از گردشگران را جمع کنند. این مسائل را باید کنار آن گذاشت که این روستا از حضور گردشگران نفع چندانی نمی‌برد.

این گردشگران علاوه بر اینکه به راهنماهای محلی نیاز دارند، هزینه‌های زیادی را برای اقامت شبانه‌روزی، غذا و حمل و نقل می‌پردازند. با این حال، به نظر می‌رسد بیشتر پول بدست آمده به جامعه کالاش نمی‌رسد و بخش اعظم آن به جیب شرکت‌های تور مستقر در شهرهای بزرگ و همچنین دارندگان هتل و مسافرخانه می‌رود که بیشتر آنها غیرکالاشی هستند. در نهایت آن چه باید به آن توجه جدی شود، سیر نابودی این خرده فرهنگ است. لازم به ذکر است که تنها طی ۳۰ سال گذشته مشکلات آموزشی، درمانی، حمل و نقل و سیلاب‌های فصلی موجب شده است که جمعیت این منطقه از ۵۰ هزار نفر به ۴ هزار نفر کاهش پیدا کند.

در حال حاضر نیز، هجوم گردشگران، سبک زندگی روستاییان کالاش و سنت‌های بی نظیر آنها را تهدید می‌کند. «سید گل»، باستان شناس مطرح اهل «بُمبارِت» در مصاحبه‌ای با ذکر این نکته که سیر فرسایش و نابودی این فرهنگ به دست نیروهای خارجی غم انگیز است، بیان کرده‌است که مردم کالاش فقط به دلیل این دوربین‌ها و این حساسیت دیگر نمی‌خواهند در جشنواره‌ها شرکت کنند. اگر این کارها به طور مداوم اتفاق می‌افتد. شاید در چند سال، فقط گردشگر وجود داشته باشند، دیگر کالاشی‌ها برای اجرای رسم، جشن و پایکوبی در جشنواره‌ها حضور نداشته باشند.

به گزارش خبرنگار مهر، احمد محیط طباطبایی رئیس کمیته ملی موزه‌های ایران (ایکوم) در نامه‌ای به علی اصغر مونسان وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی نوشت: در ارتباط با شیوع اپیدمی کرونا و تعطیلی موزه‌ها به صورت فیزیکی و بر اساس مصوبات ستاد ذیربط و همچنین درگیری جامعه جهانی حداقل برای سال پیش رو، پیش بینی و طراحی راهکارهای حمایتی از شاغلین در قسمت‌های مختلف موزه‌ها به ویژه موزه‌های خصوصی (بخش غیردولتی) از طریق برنامه‌های کوتاه مدت و درازمدت توسط واحدهای ذیربط آن وزارتخانه مورد انتظار جامعه فرهنگی است.

بدیهی است نخستین راهکارهای حمایتی برای این فعالان می‌تواند از طریق طراحی و ایجاد صندوق حمایتی، بخشودگی و تأخیر در پرداخت هزینه اجاره مکان و همچنین معافیت مالیات و عوارض مترتب بر این گونه مشاغل از اولویت برخوردار است و در ایجاد صندوق حمایت از این قشر می‌توان از همیاری مراکزی استفاده کرد که از منابع و امکانات بیشتر و مناسب‌تر برخوردار هستند و در حقیقت به نوعی از مساعی ملی در تقسیم شایسته منابع در اختیار بخش‌های مختلف برای پشتیبانی از موزه داران استفاده کرد.

نسل‌هاست که خانواده‌ها در سراسر ژاپن زنبورها را شکار کرده، پروش داده و می‌خورند. اما آیا رسم خوردن این خوراکی قدیمی به‌زودی ناپدید خواهد شد؟ یکی از شکارچیان زنبور در دهکده ما را به‌پای یکی از کندوهای زنبور برد و تکه‌ای از آن را که هنوز نوزادان زنبور در آن بود به ما نشان داد. به ما یک غذای لذیذ و محلی که فقط یک‌بار در ماه نوامبر در دسترس است پیشنهاد شده بود، غذایی که به قیمت ۹۰۰۰ ین فروخته می‌شد. ما نیز این تکه خوشمزه را زنده‌زنده خوردیم. طعمی سبک و خامه‌ای و عالی داشت.

در ژاپن نسل‌هاست که حشره زنبور غذایی لذیذ و گران‌قیمت تلقی می‌شود

هرساله در ژاپن فستیوالی با عنوان “کوشیهارا هبو ماتسوری” برگزار می‌شود. هبو یک کلمه محلی است که به دو گونه زنبور سیاه اطلاق می‌گردد، این زنبورها تهاجمی نبوده و می‌توان آن‌ها را به‌راحتی شکار کرد. هرساله در هفته اول نوامبر اهالی کندوهای زنبورها را از سراسر جنگل جمع‌آوری کرده تا در مسابقه وزن‌کشی کنند. به کسانی که کندوهای سنگین‌تری دارند جایزه‌ای تعلق می‌گیرد.

هرچند این پایان داستان نیست. در اوایل تابستان همه شروع به جمع‌آوری این کندوها می‌کنند. آن‌ها تکه‌ای کاغذ سفید را به یک ماهی تازه نقره‌ای وصل کرده و منتظر می‌شوند. زنبورها به سمت طعمه می‌آیند و اهالی کندوهایی که به این روش ایجاد شده را روی زمین می‌گذارند و زنبورها را به قفسه‌های چوبی انتقال می‌دهند و تا پاییز آن‌ها را پرورش می‌دهند. غذای این زنبورها شکر، آب و گوشت خام است.

وقتی زنبورها به لانه خود بازگشتند، شکارچیان کندوها را جمع‌آوری کرده و تا تولید کرم زنبور آن‌ها را پرورش می‌دهند.

این کار نسل‌هاست که در ژاپن انجام می‌شود اما امروزه فقط نسل‌های قدیمی‌تر به چنین کاری مبادرت می‌ورزند. هنوز مشخص نیست که چه کسانی برای اولین بار این کار را آغاز کرده‌اند. درگذشته طبق منابع موجود زنبورها منبع مهمی از پروتئین محسوب می‌شدند. ۱۰۰ گرم هبو دارای مقدار زیادی پروتئین است اما در واقعیت کسی چنین مقدار پروتئینی نمی‌خورد.

پس از تحقیقاتی که در مناطق دیگر ژاپن که خوردن زنبورهای سیاه در آن رایج است انجام شد، محققان به این نتیجه رسیدند که حشرات به‌صورت تصادفی توسط مردم شکار می‌شوند و صرفاً به‌عنوان مکمل غذایی خورده می‌شوند. در مناطق دیگری به‌جز کوشیهارا مردم منطقه فقط کندوها را جمع‌آوری می‌کنند اما مردم این منطقه نه‌تنها کندوها را جمع‌آوری کرده بلکه آن‌ها را در خارج از خانه‌هایشان پرورش می‌دهند. درنتیجه هبو در جشن‌های محلی خورده می‌شود.

درحالی‌که مردم سایر مناطق ژاپن فقط کندوها را جمع‌آوری می‌کنند، محلی‌ها در کوشیهارا این کار را به‌عنوان یک فعالیت اجتماعی انجام می‌دهند.

به همین خاطر و برای حفظ سنت دیرینه شکار زنبور، از سال ۱۹۹۳ فستیوالی برگزار می‌گردد. ایالات دیگر جشن کوچکی در این زمینه به راه می‌اندازند اما کوشیهارا تنها منطقه‌ای‌ست که عکاسان و رسانه‌های زیادی در آن حضور می‌یابند تا بتوانند شهرت این جشن را حفظ کنند.

برخی از مناطق اطراف شهری مانند” اِنا” به خاطر مهاجرت روستاییان به شهرها خالی از سکنه شده است. کوشیهارا نیز دیگر یک ایالت مستقل نیست و با انا یکی شده است. در سال ۲۰۱۰ کسانی که این جشن را برگزار می‌کردند پیشنهاد انتقال محل جشن به مکان نزدیک‌تری را مطرح کردند تا بدین شکل افراد جوان‌تر بتوانند در جشن آن‌ها را یاری دهند.

به اعتقاد آن‌ها تا زمانی که حتی یک نفر علاقه‌مند به این کار وجود داشته باشد، آن‌ها انگیزه لازم برای برگزاری جشن را خواهند داشت.

۶ سال پیش عده‌ای از جوانان دهکده مسئولیت برگزاری جشن را به عهده گرفتند. عده‌ای به جمع‌آوری کندوها پرداختند وعده‌ای نیز در پی درک بهتر این مراسم با کمک نسل‌های گذشته بودند.

هبو گوهی موچی که برنجی چسبنده و گریل شده و خوابانده شده در میسو، بادام‌زمینی و لارو زنبور است، یکی از غذاهای لذیذ محلی محسوب می‌شود.

هبو گوهی موچی از برنج و لارو زنبور تهیه‌ شده است. درست کردن آن ساعت‌ها وقت می‌برد اما قرن‌هاست که این غذا در میهمانی‌ها استفاده می‌شود.

علاوه بر زنبورهای سیاه، برخی از روستائیان زنبورهای سرخ و تهاجمی بسیار بزرگی را نیز شکار می‌کنند.

در جشن عده‌ای از دختران جوان با تی‌شرت‌هایی یک‌شکل شروع به خواندن سرود هبو می‌کنند و هبو گوهان می‌فروشند. این گروه پس از بازنشسته شدن زنان مسن دهکده قدم جلو گذاشته و برای فروش غذا داوطلب شده‌اند.

در سال‌های اخیر علاقه روزافزون به حشره ‌شناسی در داخل ژاپن و به‌صورت بین‌المللی باعث شده که عده زیادی برای دیدن این جشن به ژاپن بیایند. این جشن فرصتی برای ارتباط مجدد با طبیعت و حفظ میراث فرهنگی منطقه است.

حال سؤال اینجاست که آیا نسل‌های جدید نیز مانند پیشینیان خود این جشن و حال و هوای آن را زنده نگه خواهند داشت یا خیر. درحالی‌که عده‌ای از جوانان با هیجان در جشن شرکت می‌کنند اما عده‌ای حتی تمایلی به خوردن اسنک زنبور ندارند.

با کوچک‌تر و پیرتر شدن جمعیت کوشیهارا، کودکان کمتری نحوه شکار و جمع‌آوری کندوها را فرامی‌گیرند. سؤال اینجاست که چه کسی تکنیک‌های شکار را به نسل بعدی خواهد آموخت. بسیاری از جوان‌ترها در منطقه در حال آموزش هستند اما علاقه چندانی از خود نشان نمی‌دهند. با رفتن مردم از دهکده برای یافتن کار، دیگر اهالی دهکده نمی‌توانند این کار را به‌عنوان سرگرمی انجام دهند.

برای این منظور کمیته اجرایی این فستیوال در جولای سال بعد یک مأموریت شکار برای گروه کوچکی از روستائیان ترتیب داده است. مدیر این کمیته شکار را از سه سال قبل آغاز کرده است و از نظر او شهرت جشن در سال‌های اخیر دلگرم‌کننده بوده است.

منبع: bbc.com