برچسب: دانلود اهنگ جدید

 رهبر معظم انقلاب اسلامی می‌فرمایند: «وقتی نفس ناطق انسان قوی باشد، باکی از این نیست که جسمش علیل باشد. انسان به روح، انسان است.»

عینیت این گفته را در طول تاریخ در وجود بسیاری از نوابغ بزرگ دنیا که معلولیت برای آن‌ها مانعی ایجاد نکرد می‌توان دید. از معروف‌ترینِ این چهره‌ها و نوابغ می‌توان به استیون هاوکینگ؛ کیهان‌شناس و نویسنده انگلیسی، هلن کِلِر؛ نویسنده نابینا و ناشنوای آمریکایی، دیوید رایت؛ نویسنده و شاعر اهل ژوهانسبورگ، لودویگ بتهوون؛ موسیقی‌دان برجسته آلمانی، کریستی براون؛ نویسنده، نقاش و شاعر ایرلندی و فریدا کالو؛ نقاش برجسته مکزیکی اشاره کرد.

نابغه‌ای که روی ویلچر «تاریخچه زمان» را نوشت
بدون شک یکی از شناخته‌شده‌ترین نوابغ معلول جهان که سال ۲۰۱۸ در سن ۷۶ سالگی چشم از جهان فرو بست، استیون هاوکینگ؛کیهان‌شناس، نویسنده انگلیسی و مدیر تحقیقات مرکز کیهان‌شناسی نظری در دانشگاه کمبریج بود. وی بیشتر به خاطر فعالیت در حوزه کیهان‌شناسی و گرانش کوانتومی به‌ویژه درباره سیاه‌چاله‌ها شهرت داشت.
 
کتاب‌ها و همایش‌هایش او را به چهره‌ای محبوب، تبدیل کرده بود. کتاب «تاریخچه زمان» او با رکوردی ۲۳۷ هفته‌ای، پرفروش‌ترین کتاب در بریتانیا باقی‌ ماند. همچنین کتاب «طرح بزرگ» هاوکینگ که در اواخر سال ۲۰۱۰ به چاپ رسید، پس از چند روز به یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های آمازون تبدیل شد. «جهان در پوست گردو»، «دریچه‌ای به سوی کیهان»، «تاریخچه مختصر زندگی من» و «گنجینه کیهانی» برخی دیگر از آثار این نابغه فقید معاصر است.
 
هاوکینگ دچار بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک بوده و از هرگونه حرکت ناتوان بود؛ نه می‌توانست بنشیند، نه برخیزد و نه راه برود، حتی قادر نبود دست و پایش را تکان بدهد یا بدنش را خم و راست کند و حتی توانایی سخن گفتن نیز نداشت. این نابغه معاصر، صبح روز چهاردهم مارس ۲۰۱۸ در سن ۷۶ سالگی در منزلش واقع در کمبریج درگذشت. خاکستر وی در کلیسای وستمینستر لندن و در نزدیکی آرامگاه آیزاک نیوتن و چارلز داروین به خاک سپرده شد.

نشست علمی سلبریتیسم و فرهنگ شهرت، ظهر امروز ۱۱ آذر با حضور نادر جعفری، عضو هیات علمی دانشگاه امام صادق (ع)، احسان شاه‌قاسمی، عضو هیات علمی دانشگاه تهران و سیدبشیر حسینی، عضو هیات علمی دانشگاه صدا و سیما در سالن ورکشاپ دانشگاه صدا و سیما برگزار شد.

نادر جعفری در این نشست اظهار کرد: «به نفع سلبریتی‌ها  صحبت کردن برخلاف مد است و مد کوبیدن سلبریتیهاست. سلبریتی و فرهنگ شهرت بیش از پدیده‌های دیگر جامعه ما را به جان هم انداخته است. من نمی‌گویم با این مشکل چکار کنیم بلکه می‌گویم چگونه با آن کنار آمده و استفاده درست از آن بکنیم.»

جعفری ادامه داد: «اینکه این پدیده را ایزوله کنیم یا نادیده بگیریم ممکن نیست. اینکه آن را بکوبیم، راه حل نیست. آنچه مدیران رسانه باید به آن توجه کنند این است که سلبریتیسم یک واقعیت اجتماعی است و ضمن درک بیشتر این واقعیت اجتماعی باید بتوانیم مثل پدیده‌های دیگر جامعه مدرن آن را مدیریت کرده و از آن استفاده کنیم. باید بگذاریم کنار سیاستگذاری‌هایمان بایستد و از نیروی اجتماعی آنها استفاده کنیم.»

وی گفت: «سلبریتی‌ها به شدت پرقدرت هستند، با رویکرد کارکردگرایانه هم می‌شود به این پدیده نگاه کرد. باید به سلبریتی‌ها به عنوان سرمایه نمادین نگاه کنیم. یعنی به حدی از شهرت رسیده‌اند که تبدیل به سرمایه نمادین شده‌اند و ما باید از این سرمایه بهترین استفاده را بکنیم.»

جعفری تصریح کرد: «تا زمانی که پدیده سلبریتیسم را تهدید صرف بدانیم اگر راه حلی هم ارائه شود آن را توجیه می‌دانیم. برای مثال کشور عراق در زمان رژیم صدام امنیت داشت اما به آن امنیت گورستانی می‌گویند اما امنیت در جامعه مدرن امنیت از طریق اجتماعی شدن اتفاق می‌افتد. اصلا نمی‌شود امنیت گورستانی را راه حل دانست. با این نوع امنیت باید همه چیز را فیلتر کرد.»

عضو هیات علمی دانشگاه امام صادق (ع) گفت: «ما ابزار و زیرساخت خاصی نداریم، کافی است زاویه نگاه‌مان زاویه پذیرش و ایجابی باشد. باید هنر داشته باشیم و محتوا ایجاد کنیم و هوشمندی ارتباطی این سلبریتی‌ها را بشناسیم و از آن نهایت استفاده را بکنیم.»

در ادامه این نشست، شاه‌قاسمی گفت: «فرهنگ شهرت محاسنی دارد و معایبی، ولی در کل معایب آن بیشتر از مزایای آن است. از منظر عملگرایانه اگر از سلبریتی‌ها استفاده کنیم، بعدا باید ده برابر آن هزینه بپردازیم. فعالیت‌های نیکوکارانه سلبریتی‌ها در عرصه جهانی اول از همه برای خودشان است. سلبریتی‌ها فقط برای خودشان کار می‌کنند، برای مثال در زمان زلزله کرمانشاه بلیت سفر به کرمانشاه ۶، ۷ برابر شد آن هم صرفا به خاطر سلبریتی‌هایی که نه پرستار بودند، نه امدادگر و نه آواربردار. رفتن آنها به آنجا فقط آسیب بود.»

وی ادامه داد: «در همین زلزله عده‌ای تصمیم گرفتند پولی جمع کنند اما اختلاس کردند، مثلا ۱۷، ۱۸ میلیارد جمع کرده و فوقش دو میلیارد خرج کرده باشند. چون بی اطلاع بودند که چگونه باید پول را در جامعه خرج کرد، به همین دلیل بیشتر آسیب رساندند. برای مثال یک فوتبالیست سابق بسیار زحمت کشید و خانه‌هایی ساخت که آبرومندانه بود، اما در روستایی که ۲۹ خانوار داشت ۷۴ خانه ساخته شد، چون اطلاع درستی از وضعیت نداشت.»

عضو هیات علمی دانشگاه تهران تصریح کرد: «چطور سلبریتی‌ای که از بالا شهر تهران با سرویس VIP به فرودگاه می‌رود در خیابان این همه فقیر و بچه‌های کار می‌بیند؟ با پرواز ترانزیت خودش را به سومالی می‌رساند تا فقط به فقرا ساندویچ بدهد، در حالی که دوربین پشت سرش است؟ چطور می شود نگفت این یک فریبکاری بزرگ است!؟ فرض کنید به ۱۰۰ هزار نفر ناهار داده‌اید، شام شب را چه بخورند؟ مشکل آفریقایی ها با یک وعده غذا حل می‌شود؟  سلبریتی ها بدون دوربین جایی کار  نمی‌کنند.»

شاه‌قاسمی ادامه داد: «باید کار جدی انجام شود، نخبگان باید صحبت کنند، نه سلبریتی‌ها. البته سلبریتی‌ها به عنوان شهروند حق دارند صحبت کنند اما اشکال از جامعه و هواداران است که دنباله‌رو آنها هستند. این یک اشکال فرهنگی بزرگ است و من بیشتر از آنکه سلبریتی‌ها را نقد کنم فالوورها را نقد می‌کنم. ما از سلبریتی‌ها پیروی می کنیم چون به صورت نیابتی از زندگی  آنها لذت می‌بریم اما زمانی که همان سلبریتی می خواهد زمین بخورد محکمتر زمینش می زنیم چون از آن نفرتی داشته‌ایم. درست است که لذت می‌بردیم اما در بطن خودمان  می‌دانستیم که این لذت‌ها برای ما نیست.»

سیدبشیر حسینی در ادامه گفت: «الان فحش به سلبریتی‌ها ارزان‌تر و باکلاس‌ترین کار ممکن است، چون مسئول یا چهره‌ای نیستید که با شما کار داشته باشند. طرح درست صورت مساله این نیست که سلبریتی داشته باشیم یا نه، چون از اینها دیگر گذشته است. چون نتوانستیم آن ساختار حسن استفاده را تا الان طراحی و پیدا کنیم مدام از آفت‌ها می‌گوییم. ما سلبریتی حوزه علمی و اجتماعی نداریم، کوتاهی کرده‌ایم و  آن را نساخته‌ایم. در صورتی که در حوزه بین المللی افرادی مثل «استیو جابز» و «بیل گیتس» و… سلبریتی سینمایی که نیستند، سلبریتی حوزه‌های علمی و اجتماعی هستند.»

عضو هیاتعلمی دانشگاه صدا و سیما تصریح کرد: «من هم قبلا تصورم این بود که سلبریتی‌ها بی‌سواد و خنگ هستند، اما اکنون اینها را اتهام می‌دانم. اتهاماتی که ناشی از جهل و غرض است چون امکان ندارد فردی سطح هوشی پایین داشته باشد و این همه سال کارگردان و هنرمندان را سرکار بگذارد. سلبریتی‌ها حتی هوشمندی راه رفتن لبه خط قرمزها را بلدند که این خیلی استعداد می‌خواهد.»

حسینی خاطرنشان کرد: «باید سیاستگذاری مشارکت جویانه انجام دهیم، اگر مثلا به آن بازیکن فوتبال اطلاعات غلط داده شده حتما تقصیر نهادهای نظارتی است و هیچ ربطی به سلبریتی‌ها ندارد. وقتی سیاستمداران و اندیشمداران ما درست عمل نمی‌کنند، سلبریتی ها مجبور به ورود می‌شوند. باید زیرساخت‌ها را درست کنیم تا هر کدام در جایگاه خود قرار بگیرند و در حیطه تخصصی خود نظر بدهند. همچنین باید سواد مردم را بالا برد تا حرف هر سلبریتی را نپذیرند. مدیریت سلبریتی‌ها باید به کمک خودشان و اشتراکی باشد. البته همیشه سلبریتی سوءاستفاده‌گر خواهیم داشت که به شهرت حرام برمی‌گردد. به نظرم مساله ما مساله حسن استفاده از این قابلیت است که اگر از آن استفاده درستی نکنیم آفات زیادی به بار می‌آورد.»

در ادامه جعفری در پاسخ به سوالی مبنی بر اینکه ضمانت اجرایی کنترل سلبریتی‌ها به صورت علمی و از جنس سیاستگذاری چیست؟ گفت: «منظور من کنترل امنیتی نیست، مگر می‌خواهیم زندانی را کنترل کنیم؟ منظورم این است که باید به سلبریتی مشارکت بدهیم و بگذارید او نقش خود را بازی کند.»

حسینی در پاسخ به این سوال گفت: «سلبریتی ویترین است و نه نظریه‌پرداز. دانشگاه‌ها باید نظریه‌پردازی کنند و چون صدای آنها کم است سلبریتی نقش بلندگو و برجسته‌سازی را بر عهده دارد. باید به سلبریتی نقش داد تا در جایگاه خودش بازی کند. به نظرم این مدیریت است. باید فرآیند سلبریتی‌سازی را در حوزه‌های مختلف بسازیم و تکمیل کنیم. باید از صدا و سیما مطالبه کرد تا در این راه حرکت کند.»

۵۷۵۷

جایگاه موسیقی در فرهنگسازی و ایجاد اتحاد یکپارچه در سطح ملی و بین‌المللی، شناخت صحیح این هنر و تاثیر آن در تفکر نسل امروز و شرایط امروز ایران در حوزه موسیقی از کلیدی‌ترین پرسش‌های پیام فصلی‌نژاد، سردبیر برنامه شوکران از استاد چکناواریان است.

لوریس چکناواریان متولد ۱۳۱۶ در بروجرد، موسیقیدان، آهنگساز، رهبر ارکستر، نویسنده و نقاش ایرانیِ ارمنی‌تبار، استاد افتخاری کنسرواتوار کومیتاس در ایروان، دارنده نشان طلایی دانشگاه ارمنستان و نشان درجه یک هنر از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است.

چکناواریان تحصیلات موسیقی خود را سال ۱۳۳۲ از هنرستان عالی موسیقی در ایران آغاز کرد، آهنگسازی را در آکادمی موسیقی وین آموخت و سال ۱۳۴۴به آمریکا رفت و در دانشگاه میشیگان به مطالعه و تحصیل پرداخت و پس از فارغ‌التحصیلی در رشته رهبری ارکستر از این دانشگاه، به ایران بازگشت. 

او که در مقاطعی رهبری ارکستر فیلارمونیک ارمنستان، ارکستر سمفونیک تهران و ارکستر اپرای تهران را برعهده داشته، ساخت بیش از ۷۵ اثر شامل سمفونی، اپرا، موسیقی مجلسی، کنسرتو برای پیانو، ویولن، گیتار، ویولنسل و پیپا، موسیقی باله، آثاری برای گروه کُر، یک رکوئیم، و یک اوراتوریو فیلم را در کارنامه دارد. 

از جمله برخی آثار استاد لوریس چکناواریان می توان به اپراهای «پردیس و پریسا»، «رستم و سهراب»، «شمس و مولانا»، «رستم و اسفندیار»، «ضحاک» و «سیاوش»، در بخش باله به «سیمرغ»، « فانتاستیک»، «سمفونی پرسپولیس»، «سمفونی برای باله اتللو» و «کوروش کبیر» و در بخش موسیقی فیلم به «بی‌تا» (هژیر داریوش)، «هشتمین روز هفته» (حسین رجاییان)، «تنگسیر» (امیر نادری)، «به امید دیدار» (محمد رسول‌اف) و … اشاره کرد.

از لوریس چکناواریان همچنین کتاب طنزی با عنوان «خرستان» در ۱۶۸ صفحه شامل مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه طنز، توسط نشر صدای معاصر منتشر شده است.

در فصل جدید برنامه «شوکران» اندیشمندان برجسته داخلی و خارجی از جمله سیدحسین نصر، احمد مهدوی دامغانی، شیرین هانتر، منصوره اتحادیه، آیت‌الله سیدمحمد مهدی میرباقری، کریم مجتهدی، حاتم قادری، مهدی محسنیان‌راد، باقر ساروخانی، لوریس چکناواریان، ابوالحسن تنهایی جامعه‌شناس به همراه دیگر دانشوران برجسته ایرانی حضور دارند.

«شوکران» که به اساسی‌ترین مسایل فکری کشور می‌پردازد، محصول مشترک شبکه چهار سیما و حوزه هنری است. بازپخش «شوکران» روزهای سه‌شنبه ۱۰ صبح، جمعه ۱۴ ظهر، شنبه ۱ بامداد است.

۲۴۱۲۴۱