برچسب: دانش و فناوری>علم و دانش

به گزارش خبرنگار مهر، برگزاری پنجمین سال هفته آگاهی از مغز در سطح کشور که قرار بود از نیمه دوم اسفند ماه امسال آغاز شود، بدلیل پیشگیری از شیوع بیماری کرونا و لزوم توجه به تامین سلامت آحاد افراد جامعه ، به سال آینده موکول شد.

«هفته آگاهی از مغز» رویدادی جهانی برای ارتقاء و علاقه‌مندی به تحقیقات علوم اعصاب است که هرساله با حمایت‌های ستاد توسعه علوم شناختی و همکاری مراکز و نهادها درنقاط مختلف کشورمان برگزارمی‌شود.

دکتر محمد تقی جغتایی مشاور ارشد ستاد توسعه علوم شناختی درامر آموزش با تاکید بر اینکه جلوگیری از شیوع بیماری کرونا و تامین سلامت علاقه مندان و شرکت کنندگان در مراسم های متنوع هفته آگاهی از مغز از اهمیت ویژه ای برخوردار است، گفت: به همین دلیل برگزار ی مراسم  پنجمین سال هفته آگاهی از مغز در سطح کشور به اواخر فروردین ماه سال آینده موکول شد.

وی افزود: هفته آگاهی از مغز همزمان با هشتمین همایش بین ‏المللی علوم شناختی اواخر فروردین ماه سال آینده درکشور اجرا می شود. هشتمین همایش بین ‏المللی علوم شناختی با هدف برقراری تعاملات علمی برای توسعه و گسترش فعالیت‌های پژوهشی و همکاری‌های بین رشته‌ای با حمایت ستاد توسعه علوم و فن آوری‌های شناختی در دانشگاه شهید بهشتی گشایش می یابد.

مشاورعالی ستاد توسعه علوم شناختی یادآور شد: هفته آگاهی از مغز با هدف ارتقای دانش و افزایش سطح آگاهی عموم مردم از ساختار و عملکرد های مغز برگزار و تلاش می شود با استفاده از تمامی ظرفیت‌ها و امکانات ، سطح دانش و اطلاعات ازتوانایی های مغز و نیز راههای جلوگیری ازکاهش توانایی های مغز در بین اقشار مختلف مردم در جامعه افزایش یابد.

وی خاطر نشان کرد: در هفته آگاهی از مغز با حمایت‌ و برنامه‌ریزی‌های ستاد توسعه علوم و فن آوری های شناختی ، فعالیت‌های متنوعی در حوزه مغز و آگاهی از عملکرد و ساختارهای این بخش حیاتی بدن انسان و توانمندسازی آن در سطح جامعه به اجرا در می آید . 

جغتایی افزود: در هفته آگاهی از مغز همچنین سعی بر آن است تا با ارایه آموزش‌ها و پرداختن به طرح های تحقیقاتی، زمینه شناسایی بیماری‌ ها و اختلالات درحوزه‌ های مغز بویژه در دو حیطه کودک و بزرگسال به منظور پیشگیری و درمان این بیماری ها هرچه بیشتر فراهم شود و با اجرای برنامه ‌های گوناگون آموزشی و علمی نسبت به ارتقای بهداشت و توانمند سازی مغز و نیز راههای جلوگیری از کاهش توانایی مغز اطلاع رسانی صورت گیرد.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از دیلی میل، ممکن است مریخ سیاره‌ای سرد و تاریک باشد اما همچنان زنده است.

نخستین نتایج رسمی از بررسی اطلاعات لندر اینسایت نشان می‌دهد زیر سطح سیاره مریخ ارتعاشاتی وجود دارد. اطلاعات حاکی از آن است که سیاره سرخ در سال ۴۵۰ ارتعاش را تجربه می‌کند. به همین دلیل محققان معتقدند احتمالاً در مریخ حیات وجود داشته باشد.

لندر اینسایت برای بررسی اعماق مریخ به این سیاره فرستاده شده و در نوامبر ۲۰۱۸ روی آن فرود آمده است. این لندر مجهز به ابزارهای مختلفی است تا وضعیت سیاره مریخ از جمله فعالیت‌های ارتعاشی، اتمسفر، بادها و نوسانات دمای آن را با دقت بررسی کند.

این لندر با کمک مجموعه‌ای از حسگرهای سیلیکونی در تجهیزاتSEIS خود، ارتعاشات زیر سطح مریخ را ردیابی کرده است.

محققان سراسر جهان در ۶ تحقیق اطلاعاتی که لندر اینسایت در ۱۰ ماه حضورش در مریخ ثبت کرده را بررسی کردند و متوجه چند صد ارتعاش زیر سطح مریخ شدند.

بروس بارنت محقق ارشد پروژه اینسایت می‌گوید: ما برای نخستین بار نشان دادیم در مریخ زلزله رخ می‌دهد.

نخستین زلزله در مریخ در آوریل ۲۰۱۹ میلادی ثبت شد و از آن زمان تاکنون لندر اینسایت بیش از ۴۵۰ ارتعاش دیگر را ثبت کرده است.

فعالیت‌های لرزشی مداوم بدان معنا است که احتمالاً آتشفشان ها فعال و مواد مذاب مایع یا حتی آب زیر سطح سیاره وجود دارد. به این ترتیب محیطی برای رشد ارگانیسم‌ها وجود خواهد داشت.

نیکلاس شمر از دانشگاه مریلند می‌گوید: وجود گدازه‌های آتشفشانی مذاب در مریخ نشان دهنده حیات در این سیاره است.

دانشمندان معتقدند دستیابی به دانش بیشتر از فعالیت‌های ارتعاشی سیارات دیگر به آنها کمک می‌کند به درک بهتری از چگونگی تشکیل منظومه شمسی برسند.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از میک، Remdesivir نام دارویی است که توسط شرکت Gilead در آمریکا تولید شده و تأیید خبر کارآیی آن برای درمان کرونا توسط سازمان بهداشت جهانی باعث افزایش ارزش سهام شرکت شده است.

Gilead با همکاری مقامات چینی آزمایش این دارو را بر روی دو بیمار مبتلا به ویروس کرونا یا COVID-۱۹ آغاز کرده است.

به گفته بروس آیلوارد معاون مدیرکل سازمان بهداشت جهانی، داروی Remdesivir را می‌توان دارویی دانست که برای درمان کرونا کارآیی دارد.

Remdesivir در ابتدا برای درمان ویروس ابولا ساخته شد و بررسی‌ها نشان می‌دهد می‌توان از آن برای مقابله با انواع مختلف ویروس ابولا که به طور مرتب تغییر ماهیت می‌دهد، استفاده کرد.

این دارو در خاورمیانه هم برای مقابله با ویروس مرس استفاده شد که یکی از انواع ویروس کرونا محسوب می‌شود.

داروی یادشده جلوی تولید آنزیم خطرناکی را می‌گیرد که بسیاری از ویروس‌ها در درون سلول‌های بدن انسان تولید می‌کنند و از همین رو توانسته جلوی فعالیت مخرب چند نوع ویروس مختلف از یک خانواده را بگیرد.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از تک اکسپلوریست، فسیل یادشده با همکاری متخصصان سوئدی مورد بررسی دقیق قرار گرفته و مشخص شده که پرنده مذکور از خانواده چکاوک‌های شاخ دار بوده و مونث است.

چکاوک شاخدار پرنده‌ای از راسته گنجشکسانان و از تیرهٔ چکاوکیان و به طول ۱۶ سانتیمتر، گونه‌ای با سر و پرهای تاج مانند است.

دانشمندان دی ان ای این پرنده را به طور دقیق مورد بررسی قرار داده‌اند و تحلیل ژنتیکی آن حاکیست که اجداد پرنده مذکور در سیبری و مغولستان ساکن بوده‌اند و تا به امروز نیز به حیات خود ادامه داده‌اند.

پژوهشگران می‌گویند با بررسی سیر تکامل این پرنده می‌توان به سرنوشت برخی پرندگان دیگر در عصر یخبندان نیز پی برد. محققان قصد دارند در آینده با استخراج کامل ژنوم این پرنده آن را با ژنوم دیگر چکاوک‌های شاخدار مقایسه کنند.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از ایونینگ استاندارد، فردی که سعی داشت ثابت کند زمین صاف است، به دلیل سقوط موشکی که خودش ساخته بود، فوت کرد.

 «مایکل هیوز» که  «مایک دیوانه» لقب گرفته بود تصمیم داشت همراه موشکی  از صحرایی در شمال غرب لس آنجلس به ارتفاع ۱۵۲۵ متری زمین برود. وی این موشک را که با نیروی بخار کار می کرد، خودش ساخته بود. اما موشک ۲۰ ثانیه پس از پرتاب سقوط کرد.

 هیوز ۶۴ ساله تصمیم داشت با عکاسی از  عدم انحنای زمین از فضا نظریه مسطح بودن سیاره خاکی را ثابت کند. قرار بود این پروژه برای یک برنامه تلویزیونی به نام «فضانوردان خانگی» فیلمبرداری شود.

این برنامه تلویزیونی با تایید فوت این فرد نوشت: مایکل هیوز  امروز هنگام تلاش برای پرتاب موشک خانگی خود فوت کرد. به خانواده و دوستان او تسلیت می گوییم.  او همیشه آرزو داشت این موشک را به فضا پرتاب کند.

شغل اصلی هیوز رانندگی لیموزین بود!

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از دیجیتال ترندز، فضاپیمای «جونو» ناسا به اطلاعات مهمی درباره سیاره مشتری دست یافته است. طبق اطلاعات به دست آمده در این سیاره آب وجود دارد. البته میزان آب در برخی مناطق بیشتر از بقیه اماکن است. تحقیق جدید نشان می دهند حدود ۰.۲۵ درصد اتمسفر مشتری از آب تشکیل شده است. این در حالی است که در آزمایش های پیشین مقدار آب کمتری در سیاره رصد شده بود.

قبلا، مشاهدات کاوشگر «ویاژر» و ابزارهای فضایی دیگر نشان داده بود در مشتری صاعقه اتفاق می افتد. برای وقوع این امر باید آب وجود داشته باشد اما تا پیش از این تخمین مقدار آب موجود در مشتری ممکن نبود.

اما نتایج تحقیق جدید نشان می دهد مقدار آب در نقاط مختلف سیاره، متفاوت است. در ماموریت « گالیله» که در ۱۹۹۵ میلادی انجام شد ، تخمین زده شد مقدار آب موجود در اتمسفر مشتری بسیار کم باشد. زیرا نمونه بررسی شده مربوط به نقطه ای کم آب از سیاره بود.

«چنگ لی» یکی از محققان  پروژه جونو در دانشگاه برکلی کالیفرنیا می گوید: ما  متوجه شدیم آب موجود در خط استوای این سیاره بیشتر از مقداری است که در ماموریت گالیله اندازه گیری شده بود. زیرا منطقه استوایی مشتری شرایط خاصی دارد. ما باید این نتایج را با میزان آب در مناطق دیگر مقایسه کنیم.

محققان پروژه جونو برای اندازه گیری آب در مشتری از ابزاری به نام « MWR» استفاده کردند که به طور همزمان فرایند اندازه گیری آب را در عمق های مختلف از اتمسفر سیاره انجام می دهد. محققان با کمک این روش توانستند به خوانش دقیق تری از اتمسفر  مشتری تا عمق ۹۳ مایلی دست یابند. این در حالی است که  در ماموریت گالیله  محققان تا عمق ۷۵ مایلی اتمسفر مشتری را بررسی کردند.

فضاپیمای جونور هنوز در مدار مشتری است و  در ۱۷ فوریه (هفته گذشته) از فاصله نزدیک آن رشد. قرار است در ۱۰ آوریل ۲۰۲۰ یکبار دیگر جونو از فاصله نزدیک مشتری گذر کند.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از دیجیتال ترندز، فضاپیمای «جونو» ناسا به اطلاعات مهمی درباره سیاره مشتری دست یافته است. طبق اطلاعات به دست آمده در این سیاره آب وجود دارد. البته میزان آب در برخی مناطق بیشتر از بقیه اماکن است. تحقیق جدید نشان می دهند حدود ۰.۲۵ درصد اتمسفر مشتری از آب تشکیل شده است. این در حالی است که در آزمایش های پیشین مقدار آب کمتری در سیاره رصد شده بود.

قبلا، مشاهدات کاوشگر «ویاژر» و ابزارهای فضایی دیگر نشان داده بود در مشتری صاعقه اتفاق می افتد. برای وقوع این امر باید آب وجود داشته باشد اما تا پیش از این تخمین مقدار آب موجود در مشتری ممکن نبود.

اما نتایج تحقیق جدید نشان می دهد مقدار آب در نقاط مختلف سیاره، متفاوت است. در ماموریت « گالیله» که در ۱۹۹۵ میلادی انجام شد ، تخمین زده شد مقدار آب موجود در اتمسفر مشتری بسیار کم باشد. زیرا نمونه بررسی شده مربوط به نقطه ای کم آب از سیاره بود.

«چنگ لی» یکی از محققان  پروژه جونو در دانشگاه برکلی کالیفرنیا می گوید: ما  متوجه شدیم آب موجود در خط استوای این سیاره بیشتر از مقداری است که در ماموریت گالیله اندازه گیری شده بود. زیرا منطقه استوایی مشتری شرایط خاصی دارد. ما باید این نتایج را با میزان آب در مناطق دیگر مقایسه کنیم.

محققان پروژه جونو برای اندازه گیری آب در مشتری از ابزاری به نام « MWR» استفاده کردند که به طور همزمان فرایند اندازه گیری آب را در عمق های مختلف از اتمسفر سیاره انجام می دهد. محققان با کمک این روش توانستند به خوانش دقیق تری از اتمسفر  مشتری تا عمق ۹۳ مایلی دست یابند. این در حالی است که  در ماموریت گالیله  محققان تا عمق ۷۵ مایلی اتمسفر مشتری را بررسی کردند.

فضاپیمای جونور هنوز در مدار مشتری است و  در ۱۷ فوریه (هفته گذشته) از فاصله نزدیک آن رشد. قرار است در ۱۰ آوریل ۲۰۲۰ یکبار دیگر جونو از فاصله نزدیک مشتری گذر کند.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از اینترستینگ اینجینیرینگ، کسب توانایی کنترل و نگهداری اتم‌ها توسط انسان دستاوردی بسیار بزرگ محسوب می‌شود که علم فیزیک کوانتوم را چند گام به جلو خواهد برد.

پژوهشگران بعد از شکار و کنترل اتم‌های مجزا توانستند برای اولین بار تعاملات آنها با یکدیگر را به صورت دقیق و با دقتی بی سابقه زیر نظر بگیرند.

فیزیکدانان برای شکار اتم‌ها و کنترل آنها از تجهیزات مختلف لیزری، آینه‌های متعدد، یک محفظه خلاء ویژه و میکروسکوپ‌های متعددی استفاده کرده‌اند. البته فعلاً اطلاعات فنی بیشتری در این زمینه منتشر نشده، اما به این نکته اشاره شده که این تجهیزات برای به دام انداختن و سردکردن سه اتم در دمای یک میلیونیوم کلوین به کار رفته‌اند. برای این کار اشعه‌های لیزر با تمرکز بسیار بالا به درون محفظه خلأ تابانده شده‌اند.

این تحقیق علمی موجب افزایش دانش بشر در مورد نحوه تصادم اتم‌ها و نحوه واکنش اتم‌ها در برابر برخوردهای مختلف شده است. با تکمیل این روش علمی، بشر در آینده با کنترل اتم‌های مختلف قادر به خلق مولکول‌هایی خواهد بود که هر یک از آنها بر حسب نیاز و علایق بشر دارای ترکیبات شیمیایی دلخواه دانشمندان هستند.

از این طریق می‌توان رایانه‌های کوانتومی قدرتمند با توان پردازش بسیار بالا و امکانات فوق العاده خلق کرد و همین طور ترکیبات مولکولی فوق العاده ای را خلق کرد که تا به حال در جهان وجود نداشته‌اند.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از دیلی میل، ستاره شناسان برای نخستین بار مولکول‌های اکسیژن را در یک کهکشان خارج ازمنظومه شمسی رصد کردند.

گروهی از محققان در رصد خانه «شانگهای آسترونومیکال» این کشف را انجام داده‌اند. ستاره شناسان با تحلیل امواج نوری که از کهکشان «مارکاریان ۲۳۱» به زمین می‌رسد، متوجه حضور مولکول‌های اکسیژن در آن شدند. این کهکشان در فاصله ۵۸۱ میلیون سال نوری زمین قرار دارد.

جالب آنکه به طور معمول وجود اکسیژن و گازهای دیگر در اتمسفر زمین، خوانش دقیق امواج نوری از کهکشان‌های دوردست را سخت‌تر می‌کند. این امواج نوری به طور معمول در عناصر گازی مختلف جذب یا به وسیله آنها به سمت دیگری تابیده می‌شوند و به همین دلیل خوانش دقیق آنها غیر ممکن است.

اما امواج نوری «مارکاریان ۲۳۱» از «یک شی آسمانی شبه ستاره ای»(QSO)تابیده شده‌اند. اشیا شبه ستاره‌ای طبقه‌ای از اشیاء فراتر از کهکشان راه شیری هستند که از نظر بصری شبیه ستاره هستند اما طیف نوری که می‌تابانند قرمز است. کوازارها منابع امواج رادیویی قدرتمند و شبیه ستاره هستند.

خوانش امواج نور از دو نقطه مختلف انجام شد که یکی از آنها تلسکوپ ۳۰ متری IRAM در گرانادا اسپانیا و دیگری تلسکوپ Northern Extended Millimeter Array در کوه‌های آلپ فرانسه بود.

با توجه به خوانش ها دانشمندان تخمین زدند اکسیژن موجود در کهکشان «مارکاریان ۲۳۱» احتمالاً ۱۰۰ بار بیشتر از مقدار رصد شده در کهکشان راه شیری است.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از اینترستینگ اینجینیرینگ، محققان انگلیسی بعد از کشف یک روش ژن درمانی در سپتامبر گذشته برای درمان نابینایی حالا توانسته‌اند آن را عملیاتی کنند.

این روش تنها برای افرادی کاربرد دارد که از زمان تولد با مشکل دیستروفی شبکیه دست به گریبان بوده‌اند. مشکل مذکور در اشخاصی به وجود می‌آید که دارای نسخه‌ای معیوب از ژن RPE۶۵ باشند که از پدر و مادر به کودک منتقل می‌شود. مشکل مذکور موجب کاهش تدریجی بینایی کودکان می‌شود. زیرا این ژن وظیفه تغذیه سلول‌هایی را بر عهده دارد که باید نور محیط را جذب چشم کنند.

این نقص در ابتدا موجب کم بینایی در شب شده و در نهایت با نابودی سلول‌های جاذب نور موجب کوری کامل می‌شود. ژن درمانی تا حدی بینایی را به افراد دارای این مشکل باز می‌گرداند. به خاطر همین نسخه‌هایی سالم از ژن RPE۶۵ به پشت چشم تزریق می‌شود و آنها دقیقاً در درون یک ویروس بی آزار جای گذاری می‌شوند.

در نهایت این ویروس به درون سلول‌های شبکیه نفوذ می‌کند و دستورات خود را به پروتئین RPE۶۵ منتقل می‌کند تا بینایی فرد تا حدی احیا شود.

روش مذکور همچنین تنها بر روی کودکانی مؤثر است که بینایی خود را به علت این مشکل هنوز به طور کامل از دست نداده‌اند و برای افراد بالغ کارآیی نخواهد داشت.