برچسب: جاهای دیدنی

«محمد میرشمسی» با اشاره به این که از ابتدای سال تاکنون شش طرح این یارانه سود تسهیلات را دریافت کرده‌اند، افزود: تهیه بسته و مشوق‌های سرمایه‌گذاری در بخش گردشگری عامل محرک و افزایش انگیزه فعالان و سرمایه‌گذاران در راستای توسعه گردشگری و زیر ساخت‌های آن است که در این مدت، مبلغ دو هزار و ۴۰۰ میلیون ریال این یارانه سود پرداخت شده است.

وی تصریح کرد: تسهیلات بانکی احداث تاسیسات گردشگری با نرخ سود مصوب ابلاغی از سوی بانک مرکزی پس از تخصیص اعتبار و تصویب از طریق کارگروه های مربوطه نظیر کارگروه تسهیل و رفع موانع تولید استان و دیگر بخش ها از طریق بانک های عامل استانی پرداخت می شود.

به گزارش ایسنا و به نقل از روابط عمومی میراث فرهنگی، میرشمسی در پایان خاطرنشان کرد: این اداره کل از منابع کمک‌های فنی و اعتباری نزد وزرات متبوع و پس از انجام فرایند ابلاغی مبادرت به پرداخت یارانه سود و کارمزد تسهیلات می‌کند، البته طرح‌هایی مشمول یارانه تسهیلات می‌شوند که دارای پروانه بهره‌برداری باشند.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، بیش از شش سال پیش کوه سموران که روی آن «قلعه سلجوقی سموران» در منطقه عنبرآباد جیرفت قرار داشت، با نام یک بهره‌بردارِ معدن سند خورد و از آن زمان کار بهره‌برداری از سنگ‌های این کوه آغاز شد، هرچند در میانه‌های راه میراث‌فرهنگی متوجه احتمال تخریب قلعه «سموران» که درست روی قله‌ی کوهِ در دست بهره‌برداری قرار دارد شد و نخست قلعه سلجوقی را به صورت اضطراری ثبت و سپس تلاش کرد کار را متوقف کند. اما به نظر می‌رسید هر چه قدر تلاش‌ها بخصوص از سوی دوستداران میراث فرهنگی زیادتر می‌شود، آن طور که باید کاری از پیش نمی‌رود.

 آذر سال ۱۳۹۶ بود که یکی از فعالان میراثی کرمان به ایسنا اعلام کرد «حریم قلعه در حدود یک ماه گذشته کاملا شکسته شده و چیزی نمانده تا بهره‌برداری از معدن به عرصه‌ی قلعه سموران هم برسد. از دامنه کوه جاده کشیده شده و ورودی به کوه را بسته و حتی جلوی در نگهبان گذاشته‌اند و کسی حق ورود به محوطه و قلعه را ندارد. یک ماه گذشته با چشم خود دیدم که نیروی یگان حفاظت میراث فرهنگی کار را متوقف کرد، اما از فردای آن روز بار دیگر کار بهره‌برداری آغاز شد. از سوی دیگر بهره‌بردار کوه در حال کشیدن یک راه زیرِ دیواره‌های قلعه است که با این کار، آن دیواره‌ها به طور کامل فرومی‌ریزد و حریم قلعه و دور تا دور قلعه از بین می‌رود.»

بعد از آن نیز، سالار سالاری‌فر، فعال میراث فرهنگی شهرستان عنبرآباد کرمان نیز به ایسنا گفت: «این محوطه پیش از این در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده بود، اما به مرور از سوی سازمان میراث فرهنگی عرصه قلعه سموران را کوچک کردند. علت این‌کار درخواست خسارت ۶۰ – ۷۰ میلیاردی سرمایه‌دار بود، بنابراین میراث فرهنگی علت این کاهش عرصه و حریم را این می‌داند که سازمان صنعت و معادن و تجارت نمی‌خواهد به سرمایه‌گذار خسارت بدهد، بنابراین عرصه را کوچک کرده‌ایم تا این اتفاق رخ ندهد.»

و سرانجام با شکایت رسمی اداره میراث فرهنگی و گردشگری کرمان و یک موسسه مردم نهاد دیده‌بان در کرمان، رای دادگاه کیفری عنبرآباد در ۱۳ بهمن امسال، بهره‌برداری از کوهی که قلعه‌ی تاریخی سموران روی آن قرار داشت را «حفاری غیرمجاز» اعلام کرد. قلعه‌ای تاریخی که ۲۳ آبان به شماره ۳۱۱۳۹ در فهرست آثار ملی به ثبت رسید.

اقدامی که حتی در حکم رای صادر شده نیز درباره‌ی آن این‌طور نوشته شده است «مدیر عامل یک شرکت سنگ به وارد کردن آسیب و خرابی به اثر فرهنگی و تاریخی قلعه سموران عنبرآباد متهم شد، اقدامی که به تزلزل بنیان اثر فرهنگی از طریق انجام عملیات معدنی استخراج سنگ رخ داده است.»

بهره‌بردار معدن از زمان آغاز انجام عملیات معدنی و استخراج سنگ در آن محدوده، براساس تفاهم‌نامه‌ها متعهد به تجاوز نکردن به قلعه سموران شده بود، اما طبق گزارش بازدید ماموران میراث فرهنگی و کارشناسان رسمی که گزارش آن‌ها در پرونده‌ی شکایت‌ها وجود دارد، به محدوده توافق شده اکتفا نشده و به فعالیت ادامه داده شده است، به همین دلیل نیز با شکایت اداره میراث فرهنگی و فعالان این حوزه تقاضای تعقیب موضوع و مجازات بهره‌بردار معدن مطرح شد و دادگاه با توجه به شکایت شاکیان تحقیقات انجام شده کیفرخواست دادستان، گزارش بازدید و بررسی سرپرست پژوهشکده باستان‌شناسی و براساس تصاویر ارائه شده از عرصه و حریم قلعه سموران و نقشه محدود شده آن و ثبت ملی این اثر و ملاحظه  نظریه هیات کارشناسان که اعلام کردند،  با برداشتن دماغه شمال شرقی و تعریض جاده دسترسی و تردد ماشین آلات و تسطیح دامنه کوه باعث تزلزل بنیان این اثر فرهنگی شده و با ادامه برداشت حدود ۶ متر به عمق عرصه مصوب جدید نیز تجاوز و مقداری نیز تخریب انجام شده و عنایت به تفاهم‌نامه منعقد شده فی مابین میراث فرهنگی در جهت همکاری برای ادامه فعالیت و رد دفاعیات مبنی بر این‌که تجاوز صورت نگرفته و در چارچوب تفاهم نامه بوده، اما براساس نظر کارشناسان بهره‌بردار از محدوده تفاهم شده هم تجاوز شده و به چارچوب توافق شده اکتفا نشده است و با توجه به این که مجوز بهره‌بردار مبنی بر استخراج سنگ در آن محدوده نباید باعث تزلزل یک اثر ثبت شده فرهنگی شود، بنابراین رای دادگاه درباره‌ی معدن صادر و مجازات تعیین شد؛ هرچند طبق روال، قابل تجدید نظرخواهی است.

*اسناد مربوط به این گزارش نزد ایسنا محفوظ است.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، در این دستورالعمل ضمن ارائه مشخصه‌های این ویروس و مراقبت‌های بهداشتی، در زمینه اهمیت توجه به کروناویروس در تاسیسات گردشگری توضیحاتی داده شده است؛ هرچند این انتظار از سوی فعالان گردشگری مطرح شده بود که این توصیه‌ها زودتر و در زمانی که سرایت ویروس کرونا به خارج از چین جدی شده بود، به اجرا گذارده شود.

در دستورالعملی که اداره کل نظارت و ارزیابی خدمات گردشگری در وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی صادر کرده، بدون تقسیم‌بندی تاسیسات گردشگری، تفاوت خدماتی و نوع فعالیت آن‌ها، به نحوه برخورد با افراد مشکوک به بیماری کووید ۱۹ در تاسیاست گردشگری، نحوه کنترل مسافران و آموزش پرسنل پرداخته شده است.

کنترل پاسپورت مسافران و شناسایی افرادی که در ماه‌های اخیر به چین سفر داشته‌اند، پرسش در زمان پذیرش درباره معاینات و کنترل جسمانی و سلامت وی در فرودگاه‌های کشور، آموزش پرسنل درخصوص نحوه شناسایی و برخورد با مسافران مشکوک و اقدامات پیشگیرانه، تهیه دستورالعمل‌های ویژه مسافران و نصب در اتاق‌ها، اطلاع موارد حاد به مراکز بهداشتی و درمانی، رعایت اصول برخورد با بیماران شناسایی شده و انجام اقدامات کنترلی عفونت در واحد گردشگری از جمله توصیه هایی است به تاسیاست گردشگری برای کنترل مسافران شده است.

در این دستورالعمل، در ۱۴ بند نیز به نکات آموزشی پرسنل پرداخته شده است. همچنین به تاسیاست گردشگری توصیه شده در صورت برخورد با مسافر بیمار، سریعا به مراکز بهداشتی برای انتقال بیمار اطلاع داده شود، اتاق‌ها و نقاط آلوده کامل ضدعفونی شود و پرسنل بعد از نظافت و ضدعفونی اتاق استحمام کرده و لباس‌هایشان را به خوبی بشویند.

انتهای پیام

آش شولی، غذای محلی و مقوی یزدی ها است که در فصول مختلف سال طبخ و با چاشنی های مختلف سرو می شود، اگرچه تاریخچه تولید شولی یزدی بسیار کهن است ولی تاریخ مدونی برای تولید آن وجود ندارد و تنها می‌توان برای تاریخ‌گذاری آن تنها به اطلاعات سینه به سینه‌ای اتکا کرد که از این طریق می‌توان حداقل تاریخ ۵۰۰ ساله برای این آش سنتی یزدی در نظر گرفت.

«علی اصغر صمدیانی» معاون میراث فرهنگی اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان یزد با اشاره به ثبت شیوه پخت شولی یزدی در فهرست آثار ملی کشور، گفت: شولی معروف‌ترین آش یزدی است که در عموم میهمانی‌های مردم یزد پخته و مصرف می‌شود، این آش عموماً عصرها به عنوان میان وعده استفاده می‌شود و جنبه وعده غذایی ندارد.

وی افزود: این آش خواص درمانی بسیاری دارد و مردم یزد در فصول مختلف و برای درمان بیماری های مختلف از شولی با چاشنی های مختلف و سبزیجات مختلف استفاده می کنند.

صمدیانی در رابطه با تهیه این آش یزدی اظهار کرد: در تابستان‌های گرم و خشک یزد، شولی را با شلغم و مقداری نخود سالم یا نیم‌کوب و در زمستان‌های سوزناک و مرطوب آن را با برگ چغندر به جای اسفناج طبخ داده و گاهی کدو زرد اضافه و از رب انار نیز برای چاشنی استفاده می‌کنند.

معاون میراث فرهنگی استان، افزود: استان یزد تنوع غذایی بالایی با توجه به اقلیم و آب و هوایش دارد که آش‌ها، از جمله‌ی این غذاهای مقوی و لذیذ به شمار می‌آیند.

برای تهیه شولی یزدی، ابتدا چغندر را پوست گرفته، سپس آن را به صورت خلالی برش می‌دهیم و با مقداری آب روی حرارت شعله قرار می‌دهیم تا نیم‌پز شود، بعد از اینکه چغندر به‌طور کامل نیم‌پز شد سپس عدس و سبزی خرده شده را به آن اضافه می‌کنیم و صبر می‌کنیم تا کاملاً پخته شود.

سپس پیاز را سرخ کرده و نعناع و زرچوبه به آن اضافه می‌کنیم، حدود پنج لیوان آب را به آرد اضافه می‌کنیم و سپس با قاشق، کاملاً آن‌ها را با هم مخلوط می‌کنیم، هنگامی که سبزی و عدس کاملاً پخته شد نصف پیاز داغمان را اضافه می‌کنیم ومی‌گذاریم تا چند قُل بخورد.

سپس حدود چهار لیوان آب جوش به آش اضافه می‌کنیم و سپس آرد مخلوط شده با آب را به آرامی به آش اضافه می‌کنیم و به‌ طور همزمان هم می‌زنیم تا آرد به صورت گلوله درنیاید، اگرآش خیلی غلیظ شد باز هم به آن آب اضافه می‌کنیم و به خوبی هم می‌زنیم تا غلظتی مانند آش سوپ به خود گیرد.

بعد از اینکه نمک و فلفل را به اندازه گفته شده به آش اضافه کردیم، به آن نعناع داغ و بقیه پیاز داغ همراه با سرکه به آش اضافه می‌کنیم و می‌گذاریم چند قل بخورد تا بوی تند حاصل از سرکه از بین برود و در مرحله آخر کمی شکر به شولی اضافه می‌شود.

البته در یزد آش گندم (حلیم)، آش ماش، آش شلغم، آش کلم، آش سمبوسک، آش عدس، آش کدو، آش آلو، آش آبغوره، آش انار و آش سبزی از دیگر آش‌های رایج هستند.

انتهای پیام

«محمدعلی طالبی» در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا با اشاره به اهمیت و ضرورت شکل‌گیری مراودات و تسهیلات بیشتر جهت گردشگران رئوس مثلث طلایی گردشگری ایران، اظهار کرد: با توجه به این که قرار است استان‌های یزد، اصفهان و فارس مراوداتی را برای تسهیل گردشگری فراهم کنند لذا ضروری است که ارتباطات بین سه استان تقویت و عزیمت گردشگران به این استان‌ها تقویت شود.

وی با بیان این که تکمیل راه‌آهن یزد –  اقلید اقدامی موثر در برقراری شبکه ریلی جهت قطار مسافربری شیراز به یزد است، گفت: این اقدام در توسعه گردشگری حتی در بعد ملی نیز موثر خواهد بود.

استاندار از امکان برقراری پرواز بین یزد و شیراز خبر داد و گفت: امکان و تقویت مسیر هوایی یزد – شیراز در بازدیدی که با حضور استاندار فارس انجام شد، مورد بررسی و پیگیری قرار گرفته اما برقراری این پرواز مستلزم وجود تورهای گردشگری با مقصد اصفهان، یزد و فارس است.

وی در رابطه با اقدامات انجام شده به منظور ایجاد این زیرساخت در یزد نیز تصریح کرد: مقرر است که مذاکراتی با چند شرکت هواپیمایی در این رابطه انجام شود، ضمن این که باید با آژانس‌های گردشگری به عنوان متولیان برگزاری تورهای خارجی هم مذاکراتی انجام شود تا برنامه گردشگری مناسبی برای بازدید گردشگران در مسیر فارس –  یزد – کرمان فراهم شود.

طالبی به طرح دو خطه کردن راه‌آهن کرمان – یزد اشاره کرد و گفت: دو خطه کردن راه‌آهن بافق(یزد) – اصفهان در حال انجام است و اگر مسیر بافق تا کرمان هم از این امکان برخوردار شود، شرایط مراودات یزد – کرمان و سایر مناطق کشور روند بهتری خواهد یافت و توسعه حمل و نقل ریلی و توسعه گردشگری را به دنبال خواهد داشت.

وی از بهره‌برداری این طرح در سال ۹۹ خبر داد و گفت: خوشبختانه این طرح ریلی هم‌اکنون در حال انجام است و با سفر رئیس‌جمهور به استان‌های یزد و فارس بر افتتاح این طرح در سال ۹۹ تاکید شده است.

استاندار یزد در پایان نیز بر توسعه زیرساخت‌های گردشگری با مشارکت بخش خصوصی تاکید کرد و از انجام اقداماتی موثر در این راستا خبر داد.

انتهای پیام

زنان هند همواره با مشکل کمبود یا نبود توالت و سرویس بهداشتی مناسب مواجه‌اند. بسیاری از آن‌ها به بیماری‌هایی مانند اسهال، هپاتیت یا ناراحتی‌های پوستی دچار شده و در برخی مواقع مورد آزار و تعرض جنسی قرار می‌گیرند.

به گزارش ایسنا، با توجه به توصیه‌های اکید بهداشتی در شرایط کنونی و ضرورت پیشگیری مناسب از خطر ابتلا به بیماری، علاوه بر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی که در اطلاعیه‌ای اعلام کرد برنامه‌های هنری و سینمایی در سراسر کشور تا پایان هفته تعطیل هستند، از سوی دیگر معاون وزیر بهداشت شنبه شب سوم اسفند، از تعطیلی دانشگاه‌ها و در ۱۰ استان کشور خبر داد، مدرسه‌های خیلی از استان‌ها هم تا آخر هفته تعطیل شدند، همچنین برخی از مسوولان ورزشی در استان‌های ابتلا به ویروس کرونا برنامه‌های ورزشی خود را تا پایان هفته تعطیل کردند.

هر چند در ادامه‌ی این اقدام‌ها، محمدرضا کارگر – مدیر اداره کل موزه‌ها – نیز صبح یک‌شنبه چهارم اسفند از تعطیلی موزه‌های زیر نظر وزارتخانه میراث فرهنگی در استان‌هایی که پیشتر تعطیل اعلام شده بودند، خبر داد، چند ساعت بعد، بار دیگر در نامه‌ای که نامِ وی زیر آن نوشته شده است، اعلام کرد «موزه‌ها و اماکن فرهنگی – تاریخی تحت پوشش وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی طبق روال گذشته پذیرای بازدیدکنندگان بوده و به فعالیت خود ادامه می‌دهند. در صورتی‌که ستاد کرونا در وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی نسبت به موضوع تعطیلی موزه‌ها اظهار نظر نهایی خود را اعلام کند، در این خصوص مجددا اطلاع‌رسانی خواهد شد.»

این اتفاق در حالی رخ می‌دهد که از عصر شنبه سوم اسفند استان‌های تهران، البرز، قزوین، مرکزی، قم، همدان، اصفهان، گلستان، گیلان و مازندران اقدامات فرهنگی، ورزشی و حتی آموزشی خود را تعطیل کرده‌اند. تعطیلی موزه‌ها نیز تنها حرکتی بود که وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی تا این لحظه در مواجهه با موضوع کرونا انجام داده بود.

انتهای پیام

محمدحسین ایمانی‌خوشخو ـ رییس دومین دوره جایزه ملی تعالی صنعت گردشگری ـ با اعلام این خبر به ایسنا گفت: مراسم جایزه ملی تعالی صنعت گردشگری در راستای مسؤولیت اجتماعی و توصیه وزارت بهداشت مبنی بر لغو همایش‌ها و رویدادهای پرمخاطب، به منظور رعایت ایمنی و تلاش به حفظ سلامت سازمان‌ها و نهادهای فعال در صنعت گردشگری، علی‌رغم برنامه‌ریزی‌های صورت گرفته، از تاریخ ۱۳ اسفند ماه ۱۳۹۸ به اردیبهشت‌ماه ۱۳۹۹ موکول شد.

جایزه ملی تعالی صنعت گردشگری در هشت بخش نهادهای دولتی مرتبط با صنعت گردشگری، واحدهای اقامتی، دفاتر خدمات مسافرتی، رستوران‌ها و خدمات غذایی، شرکت‌های حمل و نقل گردشگر، واحدهای تفریح و سرگرمی، برگزارکنندگان رویدادها و همایش‌های گردشگری و سایر فعالان حوزه صنعت گردشگری برگزار می‌شود.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، روزنامه شهروند در ادامه نوشت: در دهه بیست خورشیدی عده‌ای از بازرگانان خوشفکر و تعدادی از قضات خوشنام دیوان‌عالی کشور برای انجام خدمات فرهنگی پیشرفته گرد هم آمدند و یکی از چاپخانه‌های مدرن کشور را با نام «چاپ رنگین» پایه‌گذاری کردند. این نخستین‌ یا یکی از نخستین چاپخانه‌های رنگین ایران بود. برای محل این چاپخانه یکی از ساختمان‌های باغ قدیمی میرزا حسین‌خان سپهسالار را اجاره کردند. این ساختمان کهنسال آجری با گچ‌بری‌ها و کاشی‌کاری‌های دیدنی و در و پنجره‌های بی‌نظیر، معماری قدیمی بسیار زیبایی داشت.
«سپهسالار اعظم» ملقب به «مشیرالدوله» (۱۲۰۶- ۱۲۶۰ شمسی) صدراعظم بسیار خوشنام، خدمتگزار و روشنفکر ناصرالدین‌شاه بود. او پس از «عباس میرزا» و «امیرکبیر» نماینده موج سوم اصلاح‌گری در دوران سلطنت قاجار به شمار می‌رفت و روزنامه‌های وقایع عدلیه، نظامی، مریخ و وطن را تأسیس کرد. در زمان رضاشاه در باغ سپهسالار خیابان‌کشی شد و«خیابان باغ سپهسالار» نام گرفت.
پس از چندسال اکثریت سهام «شرکت سهامی چاپ رنگین» را شخصی به نام «فرید» خرید. در دوره دوم روزنامه توفیق (۱۳۱۹-۱۳۳۲) چندسالی توفیق در«چاپخانه آفتاب» واقع در خیابان ناصرخسرو به چاپ می‌رسید. پس از اینکه دفتر روزنامه توفیق از کوچه «ناموس» خیابان شاپور به یکی از کوچه‌های خیابان باغ سپهسالار به نام «کوچه مهندس‌الممالک» تغییر مکان یافت.
چاپ روزنامه توفیق نیز به «چاپ رنگین» که در نبش خیابان باغ سپهسالار و کوچه بخارا قرار داشت، منتقل گردید. یکی از وقایع تاریخی «چاپ رنگین» در روز کودتای ۲۸ مرداد اتفاق افتاد که کارگران چاپخانه از ترس کودتاچیان تمامی نسخه‌های چاپ‌شده ولی هنوز منتشر نشده شماره پنجشنبه ۲۹ مرداد ۱۳۳۲ روزنامه توفیق را به جز دو سه، نسخه در چاه چاپخانه رنگین ریختند.
چهار سال‌و نیم پس از توقیف توفیق در ماجرای کودتای ۲۸ مرداد، هنگامی که نخستین شماره دوره سوم توفیق (۱۳۳۶-۱۳۵۱) در شب نوروز ۱۳۳۷ منتشر شد. توفیق چاپخانه‌ای در اختیار نداشت و چندسال در بین چاپخانه‌های مختلف سرگردان بود. در تاریخ اول دی‌ماه ۱۳۳۸ روزنامه توفیق مجدداً در «چاپ رنگین» به چاپ رسید.
در آن زمان «فرید» همچنان صاحب اکثریت سهام و مدیر چاپخانه رنگین، «غفوریان» رئیس دفتر چاپخانه، «پروانه» پایه‌گذار قسمت حروفچینی سربی و طراح نابغه «گارسه حروفچینی فارسی» تمام چاپخانه‌های ایران، «خندق‌آبادی» و «دولتشاهی» روسای قسمت حروفچینی و«منصورخان» رئیس قسمت چاپ و ماشین‌چی هنرمند ماشین چاپ سطح «هایربرگ» بودند.
در سال ۱۳۳۱، برادران توفیق موفق به خریدن اکثریت سهام «چاپ رنگین» از «فرید» شدند. یکی دیگر از سهامداران عمده این چاپخانه «خسروشاهی» بازرگان بسیار خوشنام بود. از آن زمان مدیریت عامل «چاپ رنگین» در اختیار برادرم شادروان حسین توفیق قرار گرفت.
هنگامی که ما چاپخانه‌ای از خود نداشتیم، مدیران چاپخانه‌ای که روزنامه توفیق در آنجا چاپ می‌شد به سهولت زیربار دستورهای غیرقانونی ادارات سانسور و شهربانی می‌رفتند و ما برای روزنامه‌نگاری طنزآمیز مستقل خود تحت فشار زیادی قرار داشتیم. اما پس از به دست آوردن اکثریت سهام «چاپ رنگین» و مدیریت آن، وضع بسیار تغییر کرد. ما دیگر به دستورهای خلاف قانون سانسورچیان گردن نمی‌نهادیم.
دیگر سانسورچی و بعدها «سانسورچی حضور» به داخل چاپخانه به‌ویژه به قسمت حروفچینی برای بازدید مقالات حتی قبل از حروفچینی، راه داده نمی‌شد و دیگر چاپخانه قبل از چاپ، نسخه‌ای از  هر شماره روزنامه توفیق را برای سانسور به وزارت اطلاعات و جهانگردی ارسال نمی‌کرد.
روز سه‌شنبه هر هفته چاپ آخرین رنگ هفته‌نامه توفیق انجام می‌گرفت و سپس بسته‌بندی‌شده به مرکز توزیع تهران و نمایندگان روزنامه توفیق در شهرستان‌ها و خارج از کشور ارسال می‌گردید. «محرمعلی خان» مأمور کهنه‌کار معروف سانسور که می‌دانست ما به دستور اداره سانسور گوش نمی‌دهیم و نسخه‌ای از هر شماره توفیق را برایشان نمی‌فرستیم، از صبح سه‌شنبه هر هفته می‌آمد در دفتر چاپخانه می‌نشست. به محض اینکه نخستین نسخه توفیق از زیرچاپ درمی‌آمد، آن را برمی‌داشت و با جیپ شهربانی به خیابان ارگ اداره کل مطبوعات که ما اسمش را «اداره کل سانسور مطبوعات» گذاشته‌ بودیم، می‌برد. سانسورچیان که در انتظار نسخه جدید توفیق در اداره نشسته بودند، سریعا صفحه به صفحه آن را می‌خواندند. در این هنگام بود که تلفن‌های اعتراض‌آمیز آنها شروع می‌شد، ما به اداره سانسور احضار می‌شدیم و جنگ و دعوا آغاز می‌گشت. اگر سانسوز شدید نبود، می‌پذیرفتیم. البته تا آن ساعت نیمی از نسخه‌های توفیق بدون سانسور چاپ شده بود و بدون اینکه سانسورچیان خبر داشته باشند، به شهرستان‌ها و خارج از کشور ارسال می‌شد. ولی اگر سانسور شدید بود، نمی‌پذیرفتیم و جنگ و دعوای دیگری درمی‌گرفت.
توقیف توفیق همان بود و کاریکاتورها و شعرهای بسیار تندتر و بی‌پرواتری که مردم در حمایت از توفیق به‌عنوان علت توقیف توفیق از خود درمی‌آوردند و سریعا به‌شدت شایع می‌شد. همان‌(۱) … دولت‌ها و سانسورچیان نیز که صابون توقیف توفیق به تن‌شان خورده بود، در ۱۰سال آخر انتشار توفیق این را فهمیده بودند و سعی می‌کردند کار به توقیف توفیق کشیده نشود.(۲)
پس از حدود نیم‌قرن انتشار، ……… در صبح روز دوشنبه ۷ تیرماه ۱۳۵۰، درحالی که چاپ روزنامه توفیق هنوز تمام نشده بود، «محرمعلی‌ خان» تلفنی به برادرم حسین مدیرچاپخانه اعلام کرد که روزنامه طبق دستورهای نخست‌وزیر، «ندید» توقیف شده و اجازه چاپ آن را ندارید. برادرم به او گفت ما دستورهای شفاهی و آن‌هم غیرقانونی را نمی‌پذیریم و به چاپ توفیق ادامه می‌دهیم.(۳) ما تمام نسخه‌های آن شماره توفیق را چاپ کردیم ولی از مرکز توزیع جراید تهران به ما اطلاع دادند سانسورچیان که زورشان به ما نرسیده، به مرکز توزیع جراید تهران دستور عدم پخش آن را داده‌اند. در تحقیقات بعدی دریافتیم که عینا همین دستور به پستخانه، راه‌آهن،  هواپیمایی و شرکت اتوبوسرانی که توفیق را برای نمایندگان فروش در ایران و کشورهای خارج می‌بردند، داده شده است.
در آن دوران طبق قانون اساسی مشروطیت مطبوعات آزاد و سانسور مطبوعات قدغن بود و طبق قانون مطبوعات تنها دادگاه می‌توانست روزنامه‌ای را توقیف کند. پس از ماه‌ها مبارزه علیه توقیف غیرقانونی توفیق و عدم موفقیت، در ۵ دی‌ماه ۱۳۵۰ به علت این عمل غیرقانونی از دولت به دادگاه شکایت کردیم.(۴) دولت نه‌تنها توفیق را آزاد نکرد بلکه کلیه نشریات دیگر توفیق: مجله ماهانه توفیق، صرفا فکاهی «توفیق فکاهی» که امتیاز جداگانه‌ای داشت، سالنامه صرفا فکاهی توفیق، آلبوم توفیق، ۱۴ عنوان کتاب توفیق و حتی کارت تبریک‌های نوروزی صرفا فکاهی توفیق را در سراسر کشور برخلاف قانون توقیف، جمع‌آوری و مقوا کرد.(۵)
علت اصلی این توقیف‌ها، جمع‌آوری و مقوا کردن‌های تمام نشریات توفیق آن بود که نخست‌وزیر وقت تصمیم گرفته بود مانند روزنامه آیندگان که به صورت «شرکت سهامی» درست کرده بود و اکثریت سهام آن و در نتیجه مدیریتش متعلق به دولت بود، روزنامه توفیق را نیز ما به صورت «شرکت سهامی» دربیاوریم و ۵۱ درصد سهام آن را به شخص نخست‌وزیر امیرعباس هویدا بفروشیم و ما برادران توفیق، صاحبان اقلیت سهام، روزنامه توفیق را طبق دلخواه ایشان و زیر نظر ایشان منتشر کنیم، چون با تمام تلاش و فشار شدید و بی‌رحمانه ایشان و با وجود مبلغ کلانی که بابت خرید ۵۱درصد سهام روزنامه نیم‌قرنی توفیق پرداخت می‌کردند، ما به هیچ‌وجه حاضر نشدیم شرف خود و روزنامه توفیق را به هیچ قیمتی بفروشیم(۶) ایشان تصمیم گرفتند چاپخانه توفیق را هم نابود کنند.
در ۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۱ با وجود اینکه یک روز تعطیل عمومی بود، به دستور هویدا جلسه‌ای محرمانه در کاخ نخست‌وزیری با حضور وزیر مشاور، وزیر اطلاعات، وزیر دادگستری و بقیه مقامات مطبوعاتی دولت و شهربانی و ساواک تشکیل شد. دستور جلسه: تهیه گزارش پرآب و تابی با امضای کلیه این مقامات عالیه، علیه کهنسال‌ترین و محبوب‌ترین روزنامه کشور، توفیق و زدن تیرخلاص بر آن بود، روزنامه‌ای که بیش از ۱۰ماه بود کلیه نشریاتش را خلاف قانون توقیف و مقوا کرده بودند. طبق گزارش خیلی محرمانه ۱۲/۲/۵۱ ساواک: «در ابتدا]ی این جلسه‌[های هدایتی ]وزیر مشاور هویدا[ اظهار داشتند به دستور جناب‌ آقای نخست‌وزیر قرار است گزارشی از وضع نشریه و چاپخانه توفیق که با وجود تذکرات وزارت اطلاعات به عدم انتشار، مبادرت به چاپ نموده، به حضور ایشان تقدیم تا در اسرع‌وقت از شرف عرض مبارک همایونی بگذرد…… در این جلسه ….. به منظور جلوگیری از تکرار عمل برادران توفیق… تصمیم گرفته شد…. بلافاصله پروانه چاپخانه {رنگین} لغو و از فعالیتش ممانعت به عمل آید.(۷)
پس از این جلسه ۳ ساعته علیه روزنامه توفیق گزارش مورد نظر «جناب آقای نخست‌وزیر» نوشته و امضا می‌شود. وزیر مشاور فورا به نخست‌وزیر می دهد، بلافاصله در همان روز تعطیل عمومی نخست‌وزیر شرفیاب می‌گردد. گزارش تهیه‌شده را به عرض می‌رساند و دستور مورد نظرش را برای بستن حتی چاپخانه توفیق می‌گیرد.(۸)

فتح قلعه روزنامه توفیق: «چاپ رنگین»
روز ۱۴ اردیبهشت ۱۳۵۱ وزارت اطلاعات به شهربانی و شهربانی به «ریاست پلیس تهران» دستور بستن چاپخانه رنگین را صادرکرد. ساعت ۱۱ روز ۱۶/۲/۱۳۵۱ چند جیپ پلیس مجهز به بی‌سیم در کوچه بخارا کنار دیوار چاپ رنگین با موتورهای روشن ایستادند. مأموران گسیل‌شده پلیس و کماندوهایشان پس از نیم‌ساعت گزارش وضعیت و موقعیت محل و کسب دستور نهایی مرکز پلیس تهران دستور یافتند در جیپ‌ها با موتور روشن بمانند و فرمانده عملیات به تنهایی وارد چاپخانه رنگین شود. فرمانده عملیات با احتیاط فراوان وارد دفتر چاپ رنگین شد و به برادرم شادروان حسین توفیق، مدیرعامل چاپ رنگین گفت وزارت اطلاعات به شهربانی اعلام کرده است شما صلاحیت اداره این چاپخانه را ندارید و من دستور بستن چاپخانه را دارم. حسین گفت اگر من صلاحیت اداره این چاپخانه را داشتم، چاپخانه رنگین را نمی‌بستید؟ فرمانده عملیات گفت خیر. حسین گفت این «کارت صلاحیت» من ممهور به مهر و امضای خود همان وزارت اطلاعات. فرمانده که جاخورده و مبهوت شده بود ،اجازه خواست که از تلفن چاپ رنگین با رئیسش تماس بگیرد. حسین گفت شما خودتان ماشاءالله در جیپ‌هایتان چند تا بی‌سیم و مخابرات‌چی دارید- بفرمایید بروید.(۹) پس از یک‌ساعت‌ونیم که فرمانده عملیات در جیپ مشغول مذاکرات تلفنی با مقامات بالاترش بود، به داخل «چاپ رنگین» برگشت و با شرمندگی به برادرم حسین گفت: «بنده گزارش دادم که شما «کارت صلاحیت» دارید و خود بنده دیدم با رعایت سلسله مراتب با وزارت اطلاعات تماس گرفتند، متأسفانه وزارت اطلاعات گفت کارت صلاحیت دارند یا ندارند چاپخانه‌شان را ببندید.»
مأموران گسیل‌شده به چاپخانه «رنگین» کلیه کارگران «چاپ رنگین» را از تمام سالن‌های حروفچینی، ماشین‌خانه، صحافی و بسته‌بندی اخراج کردند، تمام درهای اتاق‌های هیأت تحریریه توفیق و دفتر چاپخانه را بستند و لاک و مهر کردند.(۱۰)
چاپخانه توفیق ورشکست شد و مدتی بعد ماشین‌آلات و سرقفلی آن را به «ثمن بخس» فروختیم، در چهارم مهرماه ۱۳۵۱ امتیاز روزنامه توفیق را هم که در آن زمان با نیم‌قرن انتشار کهنسال‌ترین روزنامه ایران بود، لغو کردند.(۱۱)  این پاداش روزنامه‌ای بود که زبان مردم شد، حقایق را نوشت، از آزادی بیان، دموکراسی، عدالت و حقوق مردم و به‌ویژه از حقوق محروم‌ترین آنان دفاع کرد … و زیرِ بارِ زور نرفت. صدها سند و مدرک محرمانه آنچه در این مقاله گفته شد در دوران انقلاب و پس از انقلاب به دست ما رسید.  این اسناد به همراه ۷۰۰ صفحه  شرح  مستند سوابق، ریشه‌ها، علت واقعی توقیف توفیق، اقدامات وسیع پشت پرده دولت برای خریدن توفیق و برادران توفیق یا نابود کردن پرنفوذترین روزنامه طنزآمیز تاریخ مطبوعات ایران و همچنین شرح مبارزه طولانی، شرافتمندانه و شجاعانه توفیق و بسیاری از کاریکاتورها، اشعار و مقالات پرسروصدای توفیق در کتاب «چرا توفیق را توقیف کردند» من و در کتاب ۶۰۰ صفحه‌ای‌ام به نام «توفیق چگونه توفیق شد؟» به وسیله نشر «هرمس» و «نشر فرهنگ نو» در تهران منتشر شده و در اختیار عموم است.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، در راستای افزایش خودآگاهی جامعه نخبگانی و آشنایی بیشتر آنان با موهبت‌ها و داشته‌های سرزمینی و پیشینه غنی کشور، برنامه ملی خلیج‌فارس‌شناسی به همت بنیاد نخبگان استان هرمزگان برگزار می‌شود.

این برنامه در قالب مجموعه برنامه‌های معرفتی-هویتی و با محوریت تاریخ توسعه در هرمزگان و نقش مشاهیر در پاسداشت آن، ۲۳ اسفندماه در شهر تاریخی بندر کنگ برگزار خواهد شد.

بر اساس اعلام بنیاد ملی نخبگان، علاقه‌مندان می‌توانند برای حضور در این برنامه و یا کسب اطلاعات بیشتر به سامانه بنیاد نخبگان استان هرمزگان مراجعه کنند.

انتهای پیام