به گزارش ایسنا و به نقل از اجیپت تودی، در جریان این کاوش چند تابوتدان سنگی مهر و موم شده، تابوتهای چوبی در دالانی با عمق ۱۱ متر واقع در شهر «سقاره» واقع در مصر کشف شد.
یک تابوت بزرگ چوبی انساننما که نوشتههای هیروگلیفی زرد رنگ بر روی آن نقش بسته است، در یکی از تورفتگیهای این دالان کشف شد.
از جمله دیگر آثارکشف شده در کنار این تابوت چوبی بزرگ به ۳۶۵ مجسمه «اوشابتی»(مجسمههای کوچک مخصوص مراسم خاکسپاری مصر باستان) که برخی شامل نوشتههای هیروگلیفی نیز میشوند، یک ستون هرمی چوبی کوچک به طول ۴۰ سانتیمتر، که بر روی وجههای آن تصاویری از الههی «ایزیس» و «نفتیس» نقاشی شده است و سه کوزه مخصوص نگهداری امعا و احشایی که در جریان مومیایی کردن از بدن فرد خارج میشود، میتوان اشاره کرد.
تمامی آثار باستانی کوچک کشفشده به منظور بررسی از دالان خارج شدند.
این اکتشاف در منطقهای موسوم به گورستان مقدس حیوانات مصر باستان، جایی که در دو سال گذشته اکتشافات مختلفی توسط کارشناسان و شورای عالی آثار باستانی به ثبت رسیده، صورت گرفته است.
مهمترین اکتشاف اخیر در این منطقه، کشف مقبره نقاشیشدهای شامل مخزن حیوانات نادر مومیایی شده محسوب میشود.
باستانشناسان برای نخستینبار فعالیت خود در این مکان را از آوریل سال ۲۰۱۸ آغاز کردند. این پروژه که همچنان ادامه خواهد داشت اکنون در فاز سوم قرار دارد.
ارائه تسهیلات به سرمایه گذاران بناهای تاریخی برای خروج از بحران
به گزارش خبرگزاری مهر، همزمان با روز جهانی بناها و محوطههای تاریخی، نظام بینالملل در شرایط ویژه مبارزه با ویروس کرونا قرار گرفته است؛ بیماریای که گستره وسیعی از تعاملات بشری را دستخوش تغییرات شایان توجهی کرده است. از این رو میتوان تهدید بوجودآمده را بهمثابه فرصتی برای ارائه راهبردهای نوین و اثربخش دانست که باید بر اساس قاعدههای مبتنی بر اندیشه و عمل برای پاسداشت بناهای تاریخی بهعنوان ثروتهای میاننسلی بشر تدوین شوند.
بهطور قطع فرآیند پیشرو در عرصه احیای اماکن تاریخی و فرهنگی نیز اثرگذار است. در شرایط کنونی نباید فراموش کرد که احیا، پروسهای است برای پایدارسازی ثروتهای بشری و هدف اصلی آن پایدارسازی ارزشهاست و اینپایدارسازی بدون تردید زیرساختی جهت توسعهانسانمحور خواهد بود. چراکه امکان بهرهمندی از سرمایههای سرزمینی را فراهم میسازد. سرمایههایی که بیش از هر زمانی دیگری، نیاز به مراقبت و توجه همهجانبه دارد.
صندوق توسعه صنایع دستی، فرش دستباف و احیا و بهرهبرداری از اماکن تاریخی و فرهنگی بهعنوان بازوی اجرایی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی در رأس اهداف کلان خود، احیای بناهای تاریخی را بهعنوان عامل محرکی در باززندهسازی بافت تاریخی و با ارزش پیرامونی ابنیه تاریخی با هدف دمیدن مجدد حیات در کالبد قدیم و بازگرداندن زندگی به کالبد تاریخی تعریف کرده است.
نقشی که صندوق احیا از زمان تأسیس تاکنون درصدد ایفای آن برآمده، نقش تسهیلکنندهای بوده که همواره سعی داشته پل ارتباطی میان بخش حاکمیتی و بخش خصوصی باشد؛ به گونهای که با ترغیب و جذب سرمایههای داخلی و خارجی بتواند موضوعات مطروحه را از رکود رها سازد.
از همینرو، شرایط موجود مجموعه تصمیمسازان صندوق را بر آن داشته است تا با اتخاذ راهکارهایی نظیر ارائه تسهیلات هدفمند به سرمایهگذاران و ارائه برنامههای متناسب با مقتضیات کنونی، مجموعه مرتبطان بناهای تاریخی را برای خروج از بحران پیش آمده مهیا سازد. در حال حاضر موضوع توسعه صنایع دستی و فرش دستباف نیز با همان اهمیت به رسالت اینصندوق افزوده شده است؛ مأموریت جدیدی که باید آن را به فال نیک گرفت. چراکه همواره بناهای تاریخی میزبانی شایسته برای هنرمندان صنایع دستی و فرش دستباف بودهاند و اینمیزبانی آنجا که فرآیند احیا بهدرستی انجام پذیرد، میتواند عامل مهمی برای توسعه و حمایت از حوزههای یاد شده باشد.
از دیگر سو توجه به طرحهایی نظیر احیا «خانه ایرانی» بهعنوان مرجعی برای تجلی ۳ حوزه صنایع دستی و فرش دستباف و احیا بناهای تاریخی و فرهنگی در مقطع کنونی بسیار حائز اهمیت است. باید توجه داشت آن هنگام که از ایران امروزی سخن به میان میآید، منظور بخش اعظمی از حوزه تمدنی فلات ایران و نواحی پیرامونی آن از هند و افغانستان تا آسیای مرکزی و قفقاز است که بهدلیل پیشینه تاریخی و کهن خود میراثدار هزاران سال تاریخ، فرهنگ و اثار معنوی و مادی است.
امروز در جغرافیای سرزمینی ایران آثاری بهجا مانده که بازگوکننده تاریخ و جغرافیای مهمی از اینکره خاکی هستند. آثار ملموس و ناملموسی از درون شهرها و حتی روستاهای تاریخی ایران برآمده که بازنمائی تاریخ کهن اینسرزمین را به دوش میکشند.
بخش مهمی از فرهنگ و آداب و رسوم ایرانیان، حول محور اماکن تاریخی شکل گرفته که هماکنون نیازمند احیا و توجه بیش از پیش هستند و جای امیدواری است با تلاشها و همافزایی همه آنهایی که دل در گرو اعتلای بیش از پیش نام ایران اسلامی دارند، اینداشتههای ارزشمند بتوانند آنچنان که شایسته است، نقش دیرین خود را در تعاملات بشری را بازآفرینی کنند.
خبرگزاری مهر_ گروه فرهنگ: ۱۲ هزار راهنمای گردشگری در کشور پس از شیوع ویروس کرونا و تعطیلی تمام دفاتر خدمات مسافرتی و توقف تورهای گردشگری بیکار شدند. این مدت بیکاری معلوم نیست تا چهزمانی طول بکشد. چون هنوز مشخص نیست ویروس کرونا چهزمانی اجازه سفر را به مردم میدهد و میتوانند دوباره به سر کار خود برگردند. از طرفی بیمه بسیاری از آنها هنوز اجرایی نشده، بنابراین نمیتوانند در این مدت از بیمه بیکاری نیز استفاده کنند.
آنها حقوق ثابتی هم ندارند که بتوانند در مدتی که بیکار شدهاند، امرار معاش کنند. متأسفانه تعدادی از راهنمایان گردشگری، اینشغل تنها راه کسب درآمد آنها بود.
از اینرو انجمن صنفی راهنمایان گردشگری استان کرمان، مدیر کارآفرینی مرکز آیندهنگاری و نوآوری پژوهشکده آیندهپژوهی در سلامت دانشگاه علوم پزشکی کرمان و جامعه حرفهای راهنمایان گردشگری کرمان با همکاری شهرداری شهر کرمان دست به ابتکاری زده است تا بتواند از ظرفیت و توانایی راهنمایان گردشگری بهره ببرد.
اجرای طرح «راهنمای سلامت شهروندان» با همکاری راهنمایان گردشگری اقدامی است که در روزهای آتی اجرا میشود. در واقع راهنمایان گردشگری در این طرح بهعنوان راهنمای سلامت شهروندی، شهرداری کرمان را در زمینه آگاهیبخشی به مردم کمک میکنند.
در اینزمینه محمد جهانشاهی معاون شهردار کرمان به خبرنگار مهر گفت: پس از شیوع ویروس کرونا به منظور رعایت فاصلهگذاری اجتماعی از سوی شهروندان و با توجه به شروع مرحله فاصلهگذاری اجتماعی هوشمند، در نظر گرفتهایم تا از ظرفیت راهنمایان گردشگری بهعنوان راهنمای سلامت شهروندی استفاده کنیم.
معاون شهردار کرمان ادامه داد: با شروع برخی کسب و کارها، مردم بیشتری به خیابانها میآیند. پس باید از افرادی کمک بگیریم که بتوانند ما را در راهنمایی مردم و رعایت برخی از رفتارها و جلوگیری از رفتارهای نادرست کمک کنند. بهترین افرادی که میتوانند در اینطرح با ما همکاری داشته باشند؛ راهنمایان گردشگری هستند چون آنها دورههای لازم را برای برخورد با دیگران و انجام رفتارهای مناسب در شرایط بحران دیده اند در واقع با این کار میتوان کمکی هم به کسب و کار آنها کرد از طرفی میتوان به عنوان مسئولیت اجتماعی؛ کاری در حوزه گذر از شرایط بد انجام داد.
وی افزود: ما به توافق رسیدهایم که اینافراد در ۱۰ نقطه از نقاط پرتردد شهر کرمان حضور داشته باشند و بهمدت ۸ ساعت در روز آموزشهای لازم را به مردم بدهند. اینافراد از طرف دانشگاه نیز دورههای آموزشی بهصورت آنلاین طی خواهند کرد.
رئیس سازمان فرهنگی، اجتماعی و ورزشی شهرداری با بیان اینکه راهنمایان گردشگری ازسوی شهرداری حقوق روزمزد دریافت خواهند کرد، گفت: اینطرح از اول اردیبهشت اجرایی میشود و ۶۰۰ تا هزار نفر شیفت با کمک حدود ۱۰۰ راهنمای گردشگری برای این طرح پیشبینی شده است. اکنون نیاز داریم که خلاقیت به خرج داده و از بحران کرونا عبور کنیم.
به گزارش ایسنا، در تیزر تهیه شده توسط موزه ملی ایران، ۱۰ تاریخی مشترکی که دارای فرهنگی مشترک با دیگر کشورها معرفی شدند.
«دندان آسیای کوچک انسان نئاندرتال» به دست آمده از غار وزمه کرمانشاه، «پیکره پنهلوپه» حدود ۴۵۰ قبل از میلاد به دست آمده از تختجمشید، «استل مصری» به خط هیروگلیف هخامنشی، به دست آمده از شوش در استان خوزستان، «کتیبه گچبری با خط چلیپا» از دوره ساسانی و به دست آمده از جزیره خارک و «موزاییک کاخ والرین» از دوره ساسانی و به دست آمده از بیشابور فارس از مهمترین میراث مشترک این مجموعه هستند.
همچنین «کاسه شیشهای» از دوره ساسانی و به دست امده از روستای نیاول در بخش دیلمان در استان گیلان، دو «قاب چینی آبی و سفید»، «قمقمه چینی آبی و سفید» و «گلدان چینی ابی و سفید» باقی مانده از دوره ایلخانی و به دست آمده از بقعه شیخ صفیالدین اردبیلی نیز در مجموعهی «فرهنگهای مشترک، میراث مشترک، مسوولیتهای مشترک» به نمایش درآمدهاند.
به گزارش ایسنا، هادی میرزایی – مدیرعامل و رئیس هیأت مدیره صندوق توسعه صنایع دستی و فرش دستباف و احیاء و بهره برداری از اماکن تاریخی و فرهنگی – در یادداشتی با عنوان «روز جهانی بناهای تاریخی فرصتی برای تدوین راهبردهای نوین پاسداشت ثروتهای میاننسلی» که همزمان با روز جهانی بناها و محوطه های تاریخی منتشر کرده، به بررسی وضعیت این بخش پرداخته و راهکارهایی برای برون رفت صندوق از وضعیت کنونی در مواجهه با کرونا، مطرح کرده است.
در یادداشت وی آمده است: «امسال روز جهانی بناها و محوطههای تاریخی در حالی فرارسیده است که نظام بین الملل در شرایط ویژه مبارزه با ویروس کرونا قرار دارد. بیماری که گستره وسیعی از تعاملات بشری را دستخوش تغییرات شایان توجهی کرده است. از این رو میتوان تهدید بوجود آمده را به مثابه فرصتی برای ارائه راهبردهای نوین و اثربخش دانست که باید بر اساس قاعدههای مبتنی بر اندیشه و عمل برای پاسداشت بناهای تاریخی به عنوان ثروتهای میان نسلی بشر تدوین شوند.
به طور قطع فرآیند پیشرو در عرصه احیاء اماکن تاریخی و فرهنگی نیز اثرگذار است. در شرایط کنونی نباید فراموش کرد که احیا، پروسهای است برای پایدار سازی ثروتهای بشری و هدف اصلی آن پایدار سازی ارزشهاست و این پایدارسازی بدون تردید زیر ساختی جهت توسعه انسانمحور خواهد بود چرا که امکان بهرهمندی از سرمایههای سرزمینی را فراهم میسازد.
سرمایههایی که بیش از هر زمانی دیگری نیاز به مراقبت و توجه همه جانبه دارد.
صندوق توسعه صنایع دستی، فرش دستباف و احیاء و بهرهبرداری از اماکن تاریخی و فرهنگی به عنوان بازوی اجرایی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی در رأس اهداف کلان خود احیای بناهای تاریخی را به عنوان عامل محرکی در باززندهسازی بافت تاریخی و با ارزش پیرامونی ابنیه تاریخی با هدف دمیدن مجدد حیات در کالبد قدیم و بازگرداندن زندگی به کالبد تاریخی تعریف کرده است.
نقشی که صندوق احیاء از زمان تأسیس تاکنون درصدد ایفای آن برآمده، نقش تسهیلکنندهای بوده که همواره سعی داشته پل ارتباطی میان بخش حاکمیتی و بخش خصوصی باشد، به گونهایی که با ترغیب و جذب سرمایههای داخلی و خارجی بتواند موضوعات مطروحه را از رکود رها سازد.
از همین روی شرایط موجود مجموعه تصمیمسازان صندوق را برآن داشته است تا با اتخاذ راهکارهایی نظیر ارائه تسهیلات هدفمند به سرمایهگذاران و ارائه برنامههای متناسب با مقتضیات کنونی، مجموعه مرتبطان بناهای تاریخی را برای خروج از بحران پیش آمده مهیا سازد.
در حال حاضر موضوع توسعه صنایع دستی و فرش دستباف نیز با همان اهمیت به رسالت این صندوق افزوده شده است، ماموریت جدیدی که باید آن را به فال نیک گرفت چراکه همواره بناهای تاریخی میزبانی شایسته برای هنرمندان صنایع دستی و فرش دستباف بودهاند و این میزبانی آنجا که فرآیند احیاء به درستی انجام پذیرد میتوان عامل مهمی برای توسعه و حمایت از حوزههای یاد شده باشد.
از دیگر سو توجه به طرحهایی نظیر احیاء «خانه ایرانی» به عنوان مرجعی برای تجلی سه حوزه صنایع دستی و فرش دستباف و احیاء بناهای تاریخی و فرهنگی در مقطع کنونی بسیار حائز اهمیت است. باید توجه داشت آن هنگام که از ایران امروزی سخن به میان میآید منظور بخش اعظمی از حوزه تمدنی فلات ایران و نواحی پیرامونی آن از هند و افغانستان تا آسیای مرکزی و قفقاز است که به دلیل پیشینه تاریخی و کهن خود میراثدار هزاران سال تاریخ، فرهنگ و اثار معنوی و مادی است.
امروز در جغرافیای سرزمینی ایران آثاری برجای مانده که بازگو کننده تاریخ جغرافیای مهمی از این کره خاکی است. آثار ملموس و ناملموسی از درون شهرها و حتی روستاهای تاریخی ایران برآمده است که بازنمائی تاریخ کهن این سرزمین را بردوش میکشند.
بخش مهمی از فرهنگ و آداب و رسوم ایرانیان حول محور اماکن تاریخی شکل گرفتهاند که هم اکنون نیازمند احیاء و توجه بیش از پیش هستند و جای امیدواری دارد با تلاشها و همافزایی همه آنهایی که دل در گرو اعتلای بیش از پیش نام ایران اسلامی دارند این داشتههای ارزشمند بتوانند آنچنان که شایسته است نقش دیرین خود در تعاملات بشری را بازآفرینی کنند. »
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، علیرضا حسن زاده رئیس پژوهشکده مردم شناسی با اعلام این خبر گفت: طرح یاد شده با تلاش مینو سلیمی و مریم پهلوان شریف از اعضای پژوهشکده مردم شناسی به پایان رسیده و آماده انتشار است.
او افزود: این طرح مجموعه گفت و گوهایی را با اندیشمندان و صاحب نظران مختلف در مورد تاریخ موزه مردم شناسی در ایران، استراتژی طراحی آن، جایگاه و اهمیت موزه مردم شناسی ملی و مادر دربردارد.
حسن زاده تصریح کرد: این طرح با توجه به اولویتهای وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی و نیازهای کاربردی کشور در توجه به فرهنگ بومی و اصیل مردم تعریف شده است.
حسن زاده ابراز امیدواری کرد: این اثر مهم با توجه به فقدان منبع در حوزه موزههای مردم شناسی در کشور، از سوی پژوهشگاه با همکاری مراکز مرتبط منتشر شود.
مینو سلیمی پژوهشگر و مردم شناس نیز در این باره گفت: پژوهش حاضر حاصل گفت وگو با اندیشمندان و افرادی است که یکی از اصلی ترین درگیریهای روزمره زندگیشان موزه است.
او افزود: صاحب نظران این سلسله از گفت و گوها همه بر وجود و پایه گذاری موزه مردم شناسی به عنوان یک وظیفه ملی تاکید داشته و ایجاد آن را امری میدانند که در جهان امروز که ظهور صورتهای صنعتی با میرایی عناصر مهم و کهن زندگی بشر مقارن شده، با وجود تنوع فرهنگی چشمگیر ایران که بر بستر وحدت و همبستگی جلوه گر میشود، باید روزی اتفاق بیافتد و از ایده ایجاد آن هرگز نباید چشم پوشید.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، علیرضا حسن زاده رئیس پژوهشکده مردم شناسی با اعلام این خبر گفت: طرح یاد شده با تلاش مینو سلیمی و مریم پهلوان شریف از اعضای پژوهشکده مردم شناسی به پایان رسیده و آماده انتشار است.
او افزود: این طرح مجموعه گفت و گوهایی را با اندیشمندان و صاحب نظران مختلف در مورد تاریخ موزه مردم شناسی در ایران، استراتژی طراحی آن، جایگاه و اهمیت موزه مردم شناسی ملی و مادر دربردارد.
حسن زاده تصریح کرد: این طرح با توجه به اولویتهای وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی و نیازهای کاربردی کشور در توجه به فرهنگ بومی و اصیل مردم تعریف شده است.
حسن زاده ابراز امیدواری کرد: این اثر مهم با توجه به فقدان منبع در حوزه موزههای مردم شناسی در کشور، از سوی پژوهشگاه با همکاری مراکز مرتبط منتشر شود.
مینو سلیمی پژوهشگر و مردم شناس نیز در این باره گفت: پژوهش حاضر حاصل گفت وگو با اندیشمندان و افرادی است که یکی از اصلی ترین درگیریهای روزمره زندگیشان موزه است.
او افزود: صاحب نظران این سلسله از گفت و گوها همه بر وجود و پایه گذاری موزه مردم شناسی به عنوان یک وظیفه ملی تاکید داشته و ایجاد آن را امری میدانند که در جهان امروز که ظهور صورتهای صنعتی با میرایی عناصر مهم و کهن زندگی بشر مقارن شده، با وجود تنوع فرهنگی چشمگیر ایران که بر بستر وحدت و همبستگی جلوه گر میشود، باید روزی اتفاق بیافتد و از ایده ایجاد آن هرگز نباید چشم پوشید.
اجازه بدهید کمی به تاریخچه غذا در ایران برگردیم؛ شاید باورش سخت باشد ولی مغولان کسانی بودند که آثار تمدن چین را در ایران منتشر کردند و خوراکی هایی که از دوره ساسانی معمول بود رفته رفته عقب نشست و به شکل غذاهای دهاتی درآمد. زیرا مغولان می ترسیدند که طبیب و آشپز مسلمان آنها را زهر دهند. پس پزشکان و آشپزان ختایی (چینی) با خود آورده و دستورات پزشکی اینچنین رفته رفته گسترش پیدا کرد و مرکز آن هم دانشکده پزشکی چین بود که در تبریز احداث شد و انواع و اقسام نوشیدنی ها و آش و پلو و عرق و درسون و قمیز (نوعی شیر ترش) شرق دور از آن وقت مرسوم شد.
خوردن پلو که اکنون یکی از خوراک های اساسی ماست؛ در دوره قرون وسطی معمول نبود و از عهد مغولان معمول شد. انواع و اقسام آش ها، پلوها، آش رشته، زعفران، باقلا پلو و… به دستور آشپزان چینی در دربار ایلخانان تهیه میشد و خوردن برنج نیز ابتدا از هرات عمومیت یافت.
حالا به دوره قاجار می رویم؛ به آشپزخانه دود گرفته ای که دور و برش پر از دیگ و دیگچه های مسی است که در آن زمان کتاب آشپزی به قلم “هدایت الله حسینی شیرازی” مورد استفاده بوده است. در تورق و گردش لابلای کتاب آشپزی ای که مرحوم ایرج افشار پیدا کرده با هم به گذشته می رویم، به جایی که برای جا افتادن قلیه ماهی باید به اندازه یک دور قلیان کشیدن صبوری کرد!
اصلا دوباره هاون های طلایی مادربزرگهایمان را از پستوی مطبخ خانه بیرون بیاوریم و کمی سیر بکوبیم و با دستور آشپزی کتاب “جامع الصنایع”، غذای اصیل بوشهری بسازیم (درست کنیم).
للک یا گِمنه (یک نوع غذای سنتی محبوب در استان بوشهر)
استان بوشهر در کنار همه جاذبه های بی نظیر مانند دریا و نخلستان ها، باغات، کوه، طبیعت، و… فرهنگ غذایی اصیل و خاصی هم دارد که به خوبی روحیه گرم و مهمان نواز مردم دیار نخل و آفتاب و مهربانی را نشان می دهد. غذاهای این دیار چنان منحصربهفرد، لذیذ و خوشمزه است که اکثر اوقات گردشگران بی شماری را از استان های همجوار به بوشهر می کشاند تا تنوعی در ذائقه خود ایجاد کنند و حظ وافر ببرند.
دسترسی به آب های آزاد و روابط گسترده با عرب نشینان حوزه جنوبی خلیج فارس و شبه قاره هند و آفریقا و حضور اقلیت هندی و آفریقایی (بردگان سیاه) در بوشهر، فرهنگ و رژیم غذایی بوشهری ها را تحت تاثیر قرار داده است.
از طرفی غذاهای این دیار متناسب با شرایط آب و هوایی گرم و مرطوب جنوب طبخ می شود. زندگی در شرایط سخت و گرما و رطوبت طاقت فرسای جنوب نیاز به خوردن مواد غذایی دارد که بتواند این اثرات مخرب را جبران کند و قوت از دست رفته را جبران کند. غذاهای دریایی نیز به علت وفور ماهی و میگو و همچنین فواید بسیار آن بیشتر استفاده می شود. ذائقهی غذاهای جنوبی غالبا تند و گرم است و انواع ادویهجات معطر و خاص، عطر و بوی تند فلفل، بخش اصلی و جدا نشدنی این غذاها هستند، البته بوشهری ها در سفره های پربرکتشان غذاهای ترش و یا شیرین هم دارند.
قلیه میگو سنتی بوشهری
خوراکی ها و غذاهای محلی این خطه از جنوب ایران آنقدر تنوع دارد که حتی پتانسیل برند شدن بوشهر در گردشگری غذا را در اولویت برنامه ریزان و تصمیم گیرندگان بخش خصوصی به ویژه بوم گردی ها قرار داده است. اما آیا نسل z (نسلی که با تلفن هوشمند متولد شده و زندگیاش به تکنولوژی گره خورده) و جوان و نوجوان و کودک بوشهری طعم غذاهایی مثل قلیه ماهی اصیل بوشهری را با پیتزای مخلوط عوض می کند؟ اصلا چطور می شود بسیاری از غذاهای بومی و محلی و سنت های ارزشمند غذایی این منطقه را احیاء کرد؟
وقتی نسل جدید و جوان بوشهری اُو مُووِی (همان قلیه ماهی با لهجه مردم جنوب)، چاول (یک نوع غذای محلی با برنج)، پَلیل (حلیم ماهی که یک غذای محلی جنوبی بسیار خوشمزه است) را نشناسند آیا بهتر نیست فعالین گردشگری به سرعت درصدد احیاء این غذاهای بومی بربیایند؟
طبخ ماهی تنیری (تنوری) در بومگردیهای منطقه دلوار کلی تجربه و حس خوب برای خود بوشهریها خلق می کند؛ چه برسد به بازدیدکنندگان و گردشگرهای دیگری که از اقصی نقاط دنیا به بوشهر سر میزنند.
«حشینه»؛ نوعی ماهی کوچک شبیه به ساردین است که غذاهای متنوعی مانند حشینه (غذایی پر طرفدار و معروف)، سور، کباب، مُوتی بُلو یا کوکوی حَشینه (یک غذاهای لذیذ دریایی)، مهیاوه یا مهیابه (از خوردنیهای مخصوص جنوب ایران) و… از آن به عمل می آید.
اشکان بروج، از فعالین حوزه گردشگری در این باره می گوید: «پس از گذر از بحران کرونا و در فصل تابستان می توانیم جشنواره و تورهای گردشگری غذا برگزار کنیم. یکی از آن چیزهایی که قطعا گردشگر تمایل به تجربه آن دارد همین به چالش کشیده شدن او در حین طبخ غذاها است. به عنوان نمونه “کشکنه” (غذای سنتی استان بوشهر) و یا سایر غذاهای محلی جنوبی مثل گِمنه (لَلَک)، برنج شری، اومُوتو، شُله، کاتخ او آلو (در زبان محلی به خورشت، کاتخ میگویند)، پَلیل، گِرده (یک نوع نان سنتی)، مُشتَک، بَلبَل، آلو دو پیازه، رنگینک، حلوای انگشت پیچ که درست کردن و خوردن آنها لذت زیادی دارد.»
نان گرده (نان محلی بوشهر)
برخی از دیگر خوردنی های منطقه از سبزیجات و مخلفات همراه با غذا می توان به کاکُل (یک نوع سبزی در سبد غذای خانوادههای بوشهری)، پرگو یا پَرپین (یک نوع سبزی محلی)، تُرشو، خلیلو، پرگو، میالو (یک نوع سبزی محلی)، رطب، خرما، بَنَک (میوهای با خواص دارویی و درمانی) و ۱۰ ها نوع دیگر… اشاره کرد.
سدید السلطنه، ترتیب غذایی روزانه را چنین توصیف می کند: “بعد از فریضه صبح با چاهی (چای) و نان خانگی ناشتا شده؛ بعد مشغول قلیان شوند. چاهی را با شکر صرف کنند. از دخانیات هم تنباکوی معروف به گرم استعمال نمایند و نهار را قبل از زوال، صرف نمایند و آن خرما است با رطب، با نان و پیاز و دوغ و کاکُل بر وزن کابل و مَنگک و تولَه و هر سه علف خودرو و در زمستان و بهار پیدا شوند و یک ساعت از شب گذشته صرف شام کنند و آن عبارت از نان و پیاز و آب کشک و بعضی اوقات آب گوشت و در عرض هفته یک شب یا دو شب برنج که از هند آید صرف می کنند.”
منابع:
۱. سرزمین های شمالی؛محمد علی خان سید السلطنه، ص ۲۴.
۲. بندر دیّر؛ نگینی بر ساحل خلیج فارس؛ عبدالحسین بحرینی نژاد، حیدر دوراهکی؛ ص ۱۶۶.
۳. نگاهی به بوشهر؛ایرج افشار سیستانی؛ جلد دوم؛ ص ۶۶۵.
۴. زندگی مسلمانان در قرون وسطی؛ علی مظاهری و مرتضی راوندی.
به گزارش ایسنا و به نقل از روابط عمومی اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی تهران، پروانه حیدری با بیان اینکه ملی شدن شهرها و روستاها در راستای برندسازی، معرفی و ارتقای جایگاه صنایعدستی شهرستانهای استان تهران انجام میشود، افزود: ثبت ملی شهرها و روستاهای استان تهران موجب میشود یک عزم همگانی و مدل مشارکتی با همافزایی هنرمندان صنایعدستی و مسئولان شهری در تحقق جهش تولید در سال ۹۹ صورت پذیرد.
او خاطرنشان کرد: تولیدات آبگینه بخش اعظمی از صادرات صنایع دستی در استان تهران را در سال ۹۸ به خود اختصاص داده است که می توان با انجام یک کار برنامه ریزی شده شرایط رشد صادرات در رشته آبگینه را فراهم کنیم.
معاون صنایع دستی استان تهران گفت: بیش از ۲۰ کارگاه فعال صنایع دستی در رشتههای شیشه فوتی، نقاشی روی شیشه و تراش شیشه در شهرستان ورامین در حال فعالیت است.
گرم شدن آب و هوا در نروژ یک جاده باستانی را آشکار کرد
به گزارش ایسنا و به نقل از فوربس، مجموعهای از آثار باستانی شامل ابزار و لباس در این مسیر نوظهور کشف شد. این آثار باستانی که برای مدت زیادی به وسیله یخ پوشانده شده بودند و سالم ارزیابی میشوند، ثابت میکنند انسانها بیش از آنچه که پیشتر تصور میشد از ارتفاعات نروژ تردد میکردند.
شواهدی از شکار، جابه جایی فصلی و مسافرت بر روی آنچه که به نظر میرسد یک جاده کوهستانی پرتردد بوده باشد نیز وجود دارد.
«لارس پیلو» که یک باستانشناس است این اکتشاف را «اکتشافی رویایی» توصیف کرد و بیان کرد :« مسافران گذشته در این مسیر آثار بسیاری را از خود به جای گذاشتهاند که به وسیله یخ سالم باقی ماندهاند. این آثار باستانی میتوانند درباره زمان سفر این افراد، دلیل تردد آنها از مسیرهای کوهستانی و حتی هویت این افراد اطلاعاتی در اختیارمان قرار دهند. این اطلاعات از ارزش تاریخی بالایی برخوردار هستند.»
کاوش در این محل از تابستان گرم سال ۲۰۱۱ که ذوب شدن یخها برای نخستینبار به باستانشناسان اجازه تحقیق و بررسی در این مکان را داد، آغاز شد.
از نتایج این کاوش به کشف پیراهن مردانهای با قدمت ۱۷۰۰ سال که قدیمیترین لباس کشفشده در نروژ محسوب میشود، میتوان اشاره کرد. تابستان گرم سال ۲۰۱۹ اما بخش دیگری از جاده کوهستان «لندبرین» را آشکار کرد.
پس از سالها کاوش در این منطقه، باستانشناسان در نهایت به جادهای باستانی دست یافتند که تاریخگذاری رادیوکربن نشان داد این مسیر در فاصله دوران رومی تا قرون وسطی به مدت هزاران سال مورد استفاده قرار میگرفته است.
وایکینگها بیشتر برای تجارت از طریق کشتی و دریا شناخته شده هستند، اما تجارت زمینی برای انتقال غذا و ابزار به بازارهای اروپایی نیز مرسوم یوده است.
