برچسب: گردشگری

 براساس اعلام عمومی اداره کل میراث فرهنگی استان، سرهنگ محمد خسروی گفت: در بررسی گزارش واصله مردمی مبنی بر انجام شبانه حفاری غیر مجاز در حریم تپه روستای یاد شده سریعا عوامل این یگان به محل اعزام و موفق به دستگیری چهار حفار غیر مجاز و توقیف آنها شدند.

وی در ادامه افزود: در این عملیات دو دستگاه خودرو سواری بهمراه آلات و ادوات حفاری از قبیل یک دستگاه موتور برق، چکش برقی، دبل، طناب، بیلچه، سیم سیار و لامپ روشنایی کشف و ضبط و افراد دستگیر شده و  به عوامل انتظامی  و مراجع قضایی جهت سیر مراحل قانونی تحویل شدند.

فرماندهی یگان حفاظت اداره کل میراث فرهنگی گفت: در شرایط کنونی که بیشتر ادارات و ارگانها به دلیل شیوع بیماری کرونا تعطیل هستند نیروهای یگان حفاظت اداره کل میراث فرهنگی مشغول ارائه خدمت به صورت شبانه روزی هستند.

او گفت: یگان حفاظت اداره کل میراث فرهنگی با شماره تماس ۳۳۲۵۸۰۴۱_۰۸۶ به صورت ۲۴ساعته آماده دریافت اخبار و اطلاعات در خصوص حفاری های غیرمجاز ،قاچاق اشیای تاریخی، تجاوز به حریم آثار تاریخی و… است.

براساس این گزارش، رییس اداره میراث فرهنگی شهرستان خمین نیز از دستگیری دو حفار غیر مجاز با همکاری اعضای انجمن میراث فرهنگی در یکی از روستاهای این شهرستان خبر داد.

علی مشهدی گفت: با همکاری اعضای  انجمن میراث فرهنگی در یکی از روستاهای شهرستان خمین و اقدام به موقع عوامل انتظامی شهرستان دو نفر حفار غیر مجاز در نیمه شب ششم فروردین ماه دستگیر و جهت سیر مراحل قانونی به مراجع قضایی معرفی شدند.

وی گفت: محل مورد حفاری در فهرست آثار ملی قرار دارد و بر اساس ماده ۵۶۲ کتاب پنجم قانون مجازات های بازدارنده بخش تعزیرات، اقدام مذکور جرم بوده و مشمول شش ماه تا سه سال حبس تعزیری و ضبط,اموال حفاری به نفع دولت است.

انتهای پیام

دهیار روستای ابر از هم‌وطنان خواست تا پایان بحران ناشی از شیوع کروناویروس به این روستای هدف گردشگری سفر نکنند.

محمدرضا اسلامی در گفت‌وگو با ایسنا، اظهار کرد: با وجود هشدارها همچنان مراجعاتی به این روستا به منظور سفر به جنگل ابر وجود دارد اما به هیچ عنوان اجازه ورود به جنگل و روستا داده نشده و مسافران برگردانده می‌شوند.

وی با بیان اینکه به هیچ عنوان اجازه ورود داده نمی‌شود افزود: در حال حاضر روزانه بین ۲۰ تا ۳۰ خودرو با هدف سفر به جنگل به روستا مراجعه می کنند که همگی برگردانده می‌شوند.

دهیار روستای هدف گردشگری ابر با بیان اینکه خودروهای غیربومی در ورودی روستا برگردانده و خودروهای بومی ضدعفونی می‌شوند ادامه داد: دهیاری ابر تا پایان تاریخ اعلام شده و تا مادامی که خطرات ناشی از همه گیری کروناویروس به پایان نرسد ورودی روستا را بسته و اجازه ورود به هیچ مسافری داده نخواهد شد.

دهیار روستای ابر با بیان اینکه جنگل ابر دارای دو نقطه ورودی است خاطرنشان کرد: هر دو ورودی یکی با ایجاد یک خاکریز و دیگری با ایجاد یک کانال بسته شده و امکان عبور خودرو از آنها وجود ندارد.

اسلامی با بیان اینکه از هم‌وطنان تقاضا داریم در این شرایط به هیچ عنوان به روستا و جنگل ابر سفر نکنند اضافه کرد: ما آمادگی داریم بعد از عبور از شرایط فعلی و ریشه‌کنی کووید۱۹ پذیرای همه دوستداران طبیعت باشیم اما در شرایط فعلی به هیچ عنوان اجازه ورود مسافر به روستا و جنگل داده نمی‌شود و همه مراجعات احتمالی بازگردانده می‌شوند.

وی از نظارت جدی بر مراکز اقامتی و بومگردی های این روستا خبر داد و اظهار کرد: هیچ کدام از مراکز اقامتی اجازه پذیرش مسافر در این شرایط را ندارند.

دهیار ابر در پاسخ به پرسشی در خصوص ابتلای روستاییان ابر به کروناویروس گفت: یکی دو مورد ابتلا در روستای ابر نیز وجود داشت که خوشبختانه بعد از بستری و مداوا ترخیص شدند.

بازگرداندن خودروها از ورودی جنگل(-امروز ۷ فرفردین
 

انتهای پیام

ولی تیموری در گفت و گو با ایسنا، درباره این که چرا وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی با توجه به تغییر سیاست های کلی کشور در ارتباط با سفر، نسبت به کنترل سفرها تا کنون اقدامی نکرده و چه واکنش های مؤخری در این باره داشته است؟ اظهار کرد: مسؤولیت خاصی بر عهده این وزارتخانه است، ما متولی سفر هستیم و طبق ضوابط و قاعده باید مردم را به سفر تشویق کنیم، نه این که آن ها را منع کنیم. اما در وضع حساس موجود که سلامت مردم مهم ترین مساله است، تصمیم گرفتیم از مردم بخواهیم سفرهای خود را به تعویق اندازند و فقط در مواقع ضروری و با مسؤولیت پذیری تمام، جابه جا شوند.

او یادآور شد: ستاد ملی مدیریت کرونا تنها مرجع تصمیم گیرنده درباره سفر است و از آنجا که وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی عضو این ستاد است، خود را به اجرای تمام مصوبات ستاد ملزم می داند و بدون استثناء تابع تصمیم هایی است که در حوزه سفر گرفته می شود.

وی درباره این که با توجه به ممنوع و محدود شدن سفرها از نیمه دوم تطعیلات نوروز، آیا ماموریتی در این زمینه به وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی محول شده است، گفت: مسؤولیتی در این باره فعلا به وزارتخانه میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی واگذار نشده است. این مسؤولیت بیشتر به عهده دستگاه های دیگر از جمله پلیس است.

سفرهای نوروزی را امسال نمی شماریم

معاون گردشگری با بیان این که در تعطیلات نوروز امسال، تعداد سفرها از سوی ستاد مرکزی هماهنگی خدمات سفر شمارش نمی شود و آماری در این باره وجود ندارد و اعدادی که اعلام می شود از ارگان های دیگر دریافت شده است، یادآور شد: با توجه به شرایط خاص نوروز امسال، ستادهای خدمات سفر در استان ها ماموریت پیدا کرده اند که روی نظارت بر تاسیسات گردشگری متمرکز شوند و بازرسی ها را تشدید کنند.

او اضافه کرد: ارتباط ما با استان ها به صورت ویدئو کنفرانس، مستمر برقرار است و مصوبات ابلاغی ستاد ملی مدیریت کرونا نیز پیگیری می شود. تا امروز روی اجرای مصوبات قبلی از جمله برخورد با مراکز اقامتی غیرمجاز، اجرای پروتکل های بهداشتی در مراکز اقامتی مجاز و تهیه فهرستی از هتل های داوطلب طرح نقاهتگاه، نظارت شده است و مصوبات دیگری جز این ها، ابلاغ نشده است.

سفرها را کنسل نکنید…

تیموری، با اعلام شماره تلفن ۰۹۶۲۹ برای رسیدگی و پیگیری شکایت های مردمی، افرود: شکایت های زیادی از استرداد نشدن وجوه سفرهای کنسلی دریافت شده است. ما از مردم درخواست کردیم برای حمایت از صنعت گردشگری و جلوگیری از ورشکستگی آن، سفر خود را کنسل نکنند، بلکه زمان آن را جابه جا کنند.

او که همزمان با شیوع ویروس کرونا و لغو پروازهای بین المللی، بخشنامه ای را با عنوان «ساز و کار لغو سفر» ابلاغ کرده و از تاسیسات گردشگری خواسته بود وجوه کنسلی را بدون دریافت جریمه استرداد کنند، گفت: آن بخشنامه باعث شد حجم زیادی از مسافران، درخواست استرداد سریع وجوه خود را داشته باشند. به هر حال آژانس و هتل، آن پول را در جای دیگری هزینه کرده و حقوق و عیدی کارمندانش را داده، قابل درک است که بلافاصله و سریع نتواند این پول را به مردم برگرداند. ما از مردم درخواست می کنیم همراهی کنند تا مساله مالی تاسیسات گردشگری برطرف شود. راه حل دیگری پیشنهاد شده که مردم زمان سفرشان را جابه جا کنند و تاسیسات گردشگری نیز در ازای این همراهی، در زمان دیگری همین سفر را بدون اضافه کردن وجهی اجرا کنند.

معاون گردشگری در پاسخ به این سوال که با توجه به حجم خسارات و ضررهای وارد شده به تاسیسات گردشگری، چه تضمینی وجود دارد که این سفرها در آینده بدون افزایش هزینه و بدون لحاظ شدن نرخ تورم، اجرا شود، اظهار کرد: این یک تعامل دو طرفه است که منافع هر دو طرف را درنظر دارد. ما از مردم می خواهیم که صنعت گردشگری را حمایت کنند و از تاسیسات گردشگری هم می خواهیم در مقابل این خدمات را ارائه دهند.

قرار نبود هتل ها بسته شوند

او درباره وضعیت هتل ها نیز توضیح داد: شکایت های زیادی از طرف مردم در ارتباط با باز بودن هتل دریافت می شود، درحالی که طبق مصوبه ستاد ملی مدیریت کرونا، قرار نبود هتل ها بسته شوند و مصوبه ای در این باره صادر نشده است. هرچند در برخی استان ها هتل ها در همکاری با استانداری و شورای تامین، تعطیل شده اند. ما فقط از هتل ها خواسته ایم پروتکل های وزارت بهداشت را رعایت کنند.

تیموری ادامه داد: از مردم هم می خواهیم اگر با مراکز اقامتی غیرمجاز مثل خانه های شخصی اجاره ای مواجه شدند که مسافر می پذیرد، به شماره ای که اعلام شد اطلاع دهند، ما متعهد به پیگیری آن هستیم، نیروی انتظامی هم همکاری لازم را دارد.

انتهای پیام

مسعود ملکی معاون گردشگری غار علیصدر در گفتگو با خبرنگار مهر درباره فواید عضویت غار علیصدر در سازمان جهانی گردشگری UNWTO توضیح داد: غار علیصدر در سال ۲۰۱۶ به عضویت سازمان جهانی جهانگردی در آمد و با شرکت در اجلاس سالیانه سازمان جهانی در سال ۲۰۱۷ درخواست کرد تا سال بعد اجلاس اعضای وابسته این سازمان در همدان برگزار شود که با موافقت مواجه شد. بنابراین در سال ۲۰۱۸ برای اولین بار در ایران این اجلاس برگزار شد و دبیرکل سازمان UNWTO در آن شرکت کرد.

وی با بیان اینکه ایران به عنوان هیأت رئیسه انتخاب شد و در جلسات مختلف سازمان شرکت کرد افزود: از فواید برگزاری این اجلاس در ایران، رونق گردشگری برای کشورمان بود آن هم در حالی که استکبار جهانی خواهان تحریم ایران است و تمایل دارد تا سفرهای کمتری به ایران شود. وزیر میراث فرهنگی نیز اعلام کرده بود که سازمان جهانی گردشگری به دلیل برگزاری اجلاس اعضای وابسته UNWTO ایران را کشوری امن برای سفر معرفی کرده است. تلاش ما هم در حوزه معرفی ایران به عنوان کشور دارای منابع غنی گردشگری و تاریخی و ایجاد گسترش با کشورها برای توسعه گردشگری است.

ملکی درباره اینکه همکاری‌ها با سازمان جهانی WTO پس از پیوستن غار علیصدر به سازمان جهانی به چه صورت انجام می‌شود گفت: این عضویت به معنای ارتباط نزدیک تر با این سازمان جهانی، شرکت در جلسات و نشست‌های آنها و رصد اخبار روز جهان و عضویت در کتابخانه مجازی سازمان جهانی گردشگری است که تنها اعضای وابسته می‌توانند از آنها استفاده کنند. ما در این کتابخانه فرصت معرفی خودمان را به عنوان عضو کتابخانه داریم و هم اکنون نیز تصاویری از همدان در آن وجود دارد. حتی با عضویت در این سازمان توانستیم میزبانی اجلاس را بگیریم که البته تا سالهای متمادی آثار این میزبانی وجود دارد. بیشترین سود عضویت در این سازمان جهانی، در حوزه تبلیغ و معرفی است که هم اکنون تیم کارشناسی ما در حال کار کردن روی این موضوع است. در سازمان جهانی فعالیت‌هایی نظیر اجلاس سالانه، دو سالانه، کنفرانس‌های علمی با موضوعات مختلف در کشورها و … وجود دارد ما به عنوان عضو ثابت همیشه در این نشست‌ها دعوت می‌شویم.

وی ادامه داد: غار علیصدر به عنوان بزرگترین غار آبی در جهان شناخته شده است و این ارتباطات باید حفظ شود. زمانی که دبیرکل سازمان جهانی در اجلاس همدان ۲۰۱۸ شرکت کرد، به ما پیشنهاد مشاوره سازمان جهانی گردشگری در بهره برداری از غارها را داد. کارهای مربوط به این موضوع انجام شده است ولی هنوز ابلاغیه‌ای نگرفته‌ایم. امروزه به دلیل کارهای تخصصی که در چند سال گذشته در غار علیصدر انجام شده است، به عنوان مجموعه تخصصی غارشناسی در دنیا مطرح هستیم و عضو انجمن بین المللی غارهای جهان نیز شده‌ایم اکنون نیز در صفحه اول سایت انجمن غارهای دنیا قرار داریم.

معاون گردشگری مجموعه غار علیصدر با بیان اینکه این غار بزرگترین غار آبی قابل قایقرانی در دنیاست تصریح کرد: اگر برخی از غارها برای تبدیل شدن به مجموعه توریستی باید آماده سازی می‌شدند این غار بسیاری از زیرساختها را از قبل داشته است. همچنین می‌توان گفت که غار علیصدر پربازدیدترین غار آبی دنیاست چرا که سالیانه یک میلیون گردشگر داخلی و خارجی از این غار دیدن می‌کنند.

ما در حوزه محیط زیست کارهای مطالعاتی متعددی انجام داده‌ایم و تاییدیه نیز گرفته‌ایم که آسیبی از جهت حضور گردشگر به غار وارد نشود. ما در نظر داشتیم تا اجلاس گردشگری روستایی و اکوتوریسم را هم در سال ۲۰۲۰ برگزار کنیم اما کرمانشاه این میزبانی را گرفت.

مرتضی رضوانفر در گفت‌وگو با ایسنا، با بیان این‌که کلیسای «قدیسین» در شهر تاریخی پیشاور، در سال ۱۸۸۳ میلادی توسط مبلغان اروپایی احداث شده است، افزود: طراحی این کلیسا توسط کشیشی به نام «توماس هیوز» انجام شده و به طرز جالبی از عناصر معماری مساجد اسلامی مانند گنبد، مناره و تزئینات اسلیمی بهره گرفته است.

او از دیگر مشخصات قابل توجه در معماری این کلیسا را استفاده از چندین کتیبه‌ی فارسی دانست که آیاتی از انجیل روی آن نوشته شده است.

وی با بیان این که کمال حاج سیدجوادی – رایزن فرهنگی اسبق ایران در پاکستان -، در کتاب میراث “جاودان” به  برخی از این کتیبه‌ها اشاره کرده است، به پایان نامه فاطمه موسوی پورمهرام – یک ساکن شهر پیشاور – نیز اشاره کرد که بخشی از پایان نامه دکترای خود را به معرفی این کلیسا و کتیبه‌های فارسی این کلیسا اختصاص داده است و اضافه کرد: پورمهرام فیلم مستندی از این کلیسا و جایگاه زبان فارسی در پیشاور تهیه کرد.

به گفته‌ی این پژوهشگر، روی یکی از کتیبه ‌ای سردر، نوشته است؛ «ای خداوند، پروردگار ما، چه عظیم است اسم تو در کل زمین که جلال خود را بر بالای آسمان نهادی».

رضوانفر توضیح داد:‌ شهر پیشاور محل فعالیت گروه‌های تندرو اسلامی است و سفر به این شهر بدون هماهنگی و حضور نیروهای امنیتی اشتباه است. متاسفانه شهریور سال ۱۳۹۲ در یک عملیات انتحاری توسط گروه‌های بنیادگرا ۸۱ نفر از مردم پیشاور در این کلیسا کشته شدند، همچنین بمب‌گذاری‌های متعدد در این شهر، باعث تخریب و آسیب برخی از بناهای تاریخی و ارزشمند شده است.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، در طول دست‌کم ۱۵ سال قبل تا امروز، کم نبوده‌اند بناهای تاریخی در پایتخت که با صدور مجوزهای خروج از ثبت آثار تاریخی توسط دستگاه‌های قضایی به مرور پایشان لغزیده، سست شده و در نهایت با تبدیل شدن به تَلی از خاک، به مرور بذر ساخت مجتمع‌های تجاری و آسمان‌خراش رویشان جوانه زده است.

اتفاقی که در طول چند سال گذشته، همه‌گیری‌اش آن قدر زیاد بوده و مجوزهایش آن‌قدر پر قدرت صادر شده‌اند که کامیون‌های حمل آجر از بناهای تاریخی و صدای کلنگِ آوار شدن تاریخِ پایتخت روی سر مردمانش، دیگر نه شب می‌شناسند و نه روز! حتی دیگر مالکان بناهای تاریخی با در دست گرفتن حکم خروج از ثبت دیوان عدالت اداری، نیازی به کشفِ راهکارهای جدید ندارند تا سقفِ آرزوها برای حفاظت از میراث فرهنگی پایتخت را بالاتر ببرند.

هر چند برای نخستین بار نیست که سیل عظیمی از مجوزهای خروج از ثبت آثار تاریخی پایتخت در یک بازه‌ی زمانی کم و یکی بعد از دیگری منتشر می‌شوند و فقط خبر است که برای چند دقیقه ذهن را درگیر می‌کند و سرانجام لودرها راه‌شان را پیدا می‌کنند؛ اتفاقی که آخرین‌بارش چیزی حدود یک دهه از وقوع رخدادِ آن می‌گذرد و تا کنون در این حجم منتشر نشده بود.

اما امروز خیابان فلسطین جنوبی و بعضا برخی بناهای تاریخی در فلسطین شمالی و چند بنای تاریخی در دو منطقه‌ی تحت پوشش پهنه‌ی بافت تاریخی تهران، بیش از پیش کابوس لودرها را می‌بینند. لودرهایی که تا کنون خانه ایتالیا را تخریب کرده‌اند، چند بار به جداره‌ی زخمی «زند نواب» خورده‌اند و منتظرند تا خانه‌ی «متین دفتری» را پایین بیاورند، بخش‌هایی از بنای ارزشمند «چاپخانه‌ی تابان» را حذف و حتی خانه‌ی چوپانی را خالی کرده‌اند.

اما از سوی دیگر به واسطه‌ی تعدادِ زیادِ خانه‌های قدیمی در فلسطین جنوبی که تعدادشان بسیار بیشتر از انگشتان دو دست است، خواب از چشمِ مالکان‌اش که هر روز سودای مالکانه برای ساختِ برج‌های آسمان‌خراش دارند، ربوده شده و شاید به همین خاطر است که برخی از کارشناسانِ میراثی پیشنهاد ثبت ملی این خیابان تاریخی را می‌دهند.

پیشنهادی که شاید اگر دستوراتِ مقامات بالایی وزارتخانه را به همراه داشته باشد، در جلسات هر از چندگاهی دفتر ثبت ملی اثار تاریخی، بتوان آن را عملیاتی کرد.

کتاب پهنه‌های تاریخی پایتخت را ملی کنیم

و سرانجام در بحبوحه‌ی رو شدن مجوزهای خروج از ثبت آثار تاریخی و بعضا تخریب این بناهای تاریخی در تهران که اغلب آن‌ها فقط حاملِ گذر زمان شده‌اند؛ در اواخر سال گذشته، علی اصغر مونسان – وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی – در حاشیه‌ی افتتاح یک خانه‌ی بوم‌گردی در گفت‌وگویی اختصاصی با خبرنگار ایسنا درباره‌ی شنیده‌ها و دیده‌هایش از مجوزهای تخریب بناهای تاریخی به این جملات بسنده می‌کند: «در زمانی که در شرکت توسعه فضاهای فرهنگی تهران حضور داشتم در کتابی پهنه‌های تاریخی پایتخت را ثبت کردیم، تا کسی نتواند به آن‌ها تعرض داشته باشد، موضوع خوبی است که معتقدم می‌توان آن کتاب را در فهرست آثار ملی ثبت کرد.»

او تاکید می‌کند: «چون بحث بر سر پهنه‌های تاریخی شهر تهران است، اداره کل میراث فرهنگی استان تهران، همیشه این دقت را دارد که هیچ کس حق تخریب بناهای تاریخی در پایتخت را ندارد و با هر اتفاقی به شدت مقابله می‌شود.»

وزیر میراث فرهنگی، حتی درباره‌ی پیشنهادِ ثبت ملی خیابان فلسطین جنوبی اظهار می‌کند: امکان ثبت ملی این خیابان وجود دارد، حتی می‌توان این خیابان را به عنوان یک محور ارزشمند در فهرست آثار ملی به ثبت رساند.

قوانینی که برای دیوان عدالت اداری ملاک عمل‌اند

از سوی دیگر نصرالله آبادیان – شهردار منطقه ۱۱ تهران – نیز در حاشیه همان مراسم، در گفت‌وگو با ایسنا می‌گوید: «بهترین کار توجه شهروندان به حفاظت از بناهای تاریخی شهر است، در واقع معرفی این بناهای تاریخی به جامعه قدم خوبی است که باید برای شناخت ارزش‌های شهر برداشته شود و متخصصان و کارشناسان در این زمینه وارد شوند.

او با اشاره به وجود قوانین مشخص در این زمینه و معیارهایی که برای شناخت بناهای تاریخی ثبت شده در فهرست آثار ملی در این ضوابط مشخص شده‌اند، اظهار می‌کند: این قوانین بر اساس قوانین حاکم و برای نهادهای قضایی مانند دیوان عدالت اداری، به عنوان یکسری معیار، ملاک عمل است.

وی توضیح می‌دهد: از یک سو ذینفعانی که خود مالک هستند، از واجد ارزش بودن بنای تاریخی‌شان اطلاع دارند و به احیای آن علاقمند هستند، اما از سوی دیگر برخی مالکان تمایلی به حفظ اثر دارای ارزش خود ندارند و می‌خواهند ملک خود را به یک ارزش افزوده‌ی بیشتر تبدیل کنند. که در این میان مجموعه‌هایی مانند میراث فرهنگی و شهرداری تلاش می‌کنند تا در برابر این اتفاقات مقاومت کنند. اما از سوی دیگر مالک با پیگیری تلاش می‌کند تا سدِ این مقاومت را بشکند و در این میان به نهادهایی مانند مراجع قضایی و دیوان عدالت اداری مراجعه می‌کند تا در این موضوع دادخواهش باشند.

گفتند عمرِ خانه‌ی «متین دفتری» کمتر از دوره زندیه است

آبادیان با اشاره به وضعیت پرونده‌های قضایی برخی از بناهای تاریخی که مجوز تخریب گرفته‌اند، اظهار می‌کند: درخواست صدور پروانه برای بنای تاریخی «متین دفتری» متعلق به سال ۹۲ بود، دو بار پروانه‌ی ساخت آن باطل شد و در حال حاضر نیز پروانه به همان صورت است، تا کنون میراث فرهنگی به وضعیت پرونده‌ی این بنا ورود کرده و حتی آن را در فهرست آثار ملی ثبت کرد، اما در نهایت به دنبال صدور رأیی از یکی از شعب دیوان عدالت اداری، که شهرداری را الزام به صدور پروانه ساخت کرده است، وضعیت بنا تغییر می‌کند.

به گفته‌ی وی؛ در حال حاضر در این زمینه قوانینِ موجود نسبتِ بنا به دوره‌ زندیه را تایید می‌کند که اگر بنایی متعلق به دوره‌ی زندیه نباشد، آن ملک تاریخی نیست.

قدم‌هایی که باید برای حفظ میراث فرهنگی برداشت

او نیاز به برگزاری کارگاهی از سوی میراث فرهنگی با حضورنهادهای ذی‌مدخل مانند شهرداری‌ها، دیوان عدالت اداری و شورای عالی معماری و شهرسازی برای انجامِ یک مشورت همگانی و مطرح کردن پیشنهادهای مناسب با هدف برطرف کردن مشکلات امروزی و ارائه‌ی آن‌ها به مراجع قانونگذاری را در شرایط کنونی مورد نیاز می‌داند.

شهردار منطقه ۱۱ تهران تاکید می‌کند: از سوی دیگر باید فراکسیون‌های مختلفِ موجود در مجلس فعال شوند و پیشنهادات تصویب شده را به قانون تبدیل کنند. از سوی دیگر خود دولت نیز می‌تواند با توجه به اختیارات خود یک با ارائه‌ی یک لایحه به مجلس شورای اسلامی، قوانین موجود را به دوره‌های تاریخی بعد از زندیه نیز منتقل کند، تا قاضی دادگاه در زمان صدور رأی بتواند به این قوانین نیز استناد و قوانینی زیر دستی را برای آرای خود فراهم کند.

جنبش‌های مردمی و اجتماعی جوابگوترند

او با اشاره به جنبش عمومی مردم و اجتماعی ایجاد شده برای جلوگیری از تخریبِ خانه‌ی ارزشمند خیابان ایتالیا، اظهار می‌کند: به نظر می رسد این یک راهکارعلمی و حقوقی است. جنبش‌های رخ داده خود نقشی موثر در این زمینه دارند.

شهردار منطقه ۱۱ تهران، درباره‌ی پیشنهاد ثبت خیابان فلسطین جنوبی به عنوان یک محور ارزشمندِ فرهنگی تاریخی یا ثبت آن در فهرست آثار واجد ارزش شهر تهران، بیان می‌کند: ما در محدوده‌ی تهران،۲۰ کیلومتر مربع پهنه‌ی بافت تاریخی داریم که ۱۶ کیلومتر آن در منطقه ۱۲ و چهار کیلومتر در منطقه ۱۱ تهران است که خیابان فلسطین جنوبی نیز در همان پهنه در منطقه ۱۱ تهران قرار گرفته است.

وی تاکید می‌کند: همه‌ی پهنه به عنوان بافت تاریخی تهران دارای ضوابط است که بناهای ارزشمندِ آن، باید در کمیسیون‌های مرتبط و مشترک با میراث فرهنگی و شهرداری ثبت شوند و در نهایت در حوزه طرح تفصیلی نیز به این موضوع اشاره شود.

آبادیان به تبصره‌ی موجود برای پهنه‌ی بافت تاریخی اشاره می‌کند که بر اساس آن برای بناهای واجد ارزش باید حریم تعیین و ضوابط آن‌ها ابلاغ شود و می‌گوید: امیدواریم در بازنگری طرح تفصیلی با کمک میراث فرهنگی، این پلاک‌ها تعیین تکلیف شوند.

 انتهای پیام

هر ساله شهر اصفهان میزبان خیل عظیمی از مسافران نوروزی است که این شهر را به عنوان مقصد گردشگری خود انتخاب کرده اند. با این حال نوروز ۹۹ با توجه به شیوع ویروس کرونا و تعطیلی تمامی اصناف و ادارات و دانشگاه ها و غیره و اعلام ممنوعیت ارائه خدمات به مسافران نوروزی حال و هوای متفاوتی را به خود گرفته است. تمامی ادارات و اصناف تا ۱۵ فروردین تعطیل هستند و حضور مردم در شهر به شدت کاهش یافته است. با این حال تعدادی از هم وطنان بی توجه به اعلامیه های بهداشتی در مجامع حضور می یابند. عکس: آریا جعفری / عاطفه قوامی فرد

۷ فروردین ۱۳۹۹ / ۰۹:۲۶

به گزارش ایسنا، با اینکه تعداد معدودی از ایرانی‌ها، بدون توجه به توصیه‌های پزشکی سفر نوروزی در پیش گرفتند اما بیشتر ایرانی‌ها برای مقابله با ویروس کرونا و قطع زنجیره ابتلای آن در خانه ماندند و با مسئولیت اجتماعی بالا قید سفر و دورهمی‌های نوروزی را زدند. 

ماندن در خانه خوبی‌ها و بدی‌هایی دارد. شاید سر رفتن حوصله اعضای خانواده به ویژه کودکان و نوجوانان دغدغه این روزها باشد. بخش فرهنگ عمومی ایسنا قصد دارد به منظور مفرّح کردن، پویش «در خانه بمانیم»، تعدادی از بازی‌های قدیمی و حتی جدید را معرفی کند. 

برای شروع این سلسله گزارش‌ها، بازی «خط و نقطه» انتخاب شده است. پاییزه طاهری -مربی بازی‌های خلاق- جزئیات بازی خط و نقطه را شرح می‌دهد: 

برای بازی خط و نقطه به یک صفحه کاغد سفید و خودکار یا مداد رنگی احتیاج داریم.

یک صفحه کاغذ سفید بردارید و آن را در خطوط موازی پر از نقطه کنید.  فاصله بین نقطه‌ها، نیم تا یک سانت باشد.

به تعداد شرکت‌کنندگان در بازی باید خودکار یا مداد رنگی داشته باشیم. هر یک از شرکت‌کننده‌ها یک خودکار یا مداد رنگی برمی‌دارند. برای مثال یکی قرمز و دیگری آبی در دست می‌گیرد.

هر یک از شرکت‌کنندگان در بازی، نوبتی، با یک خط دو نقطه را به هم وصل می‌کنند.

هر کسی موفق شد با وصل کردن نقطه‌ها به هم، یک مربع را کامل کند؛ اول اسم خودش را در آن مربع می‌نویسد. بعد که همه نقطه‌ها به هم وصل شدند؛ تعداد مربع‌هایی را که با اسم هر فرد نشانه‌گذاری‌شده می‌شماریم. 

هر کسی که تعداد مربع‌های بیشتری را داشته باشد؛ برنده بازی است. 

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، دانمارک را گلوگاه اروپای مرکزی به منطقه‌ی اسکاندیناوی می‌توان تلقی کرد. وقتی از سمت کشورهایی چون آلمان به این کشور و پایتختش کپنهاگ سفر می‌کنید، احتمالا از همان جاده‌هایی خواهید گذشت که در تلویزیون دیده‌اید و هیجان‌زده شده‌اید؛ جاده‌هایی که شما رامدام از جزیره ای به جزیره ای دیگر جا به جا می کنند.

خود شهر هم چند نشانه‌ی معروف دارد که باز از همین جنس‌هاست؛ یکی خانه‌های شیروانی‌دار رنگی که در دو طرف کانالی منتهی به دریا قرار دارند و علاوه بر کشتی‌های تفریحی، رستوران‌های در امتداد مسیر، تفرج‌گاه ویژه‌ای را برای مسافران، بویژه در فصل‌های بهار و تابستان می‌سازند.

همچنین مجسمه‌ی عروس دریایی مشهوری که درواقع در کناره‌ی پارکی ساحلی قرار دارد و هر مسافری به این شهر، حتما عکسی با آن به یادگار دارد.

در کپنهاگ، در هر زمان از روز جاذبه‌ای وجود دارد که حس آرامش به آدمی بدهد. قدم زدن در خیابان‌های خلوت، رفتن به رستوران‌ها و کافه‌های ساحلی، عبور از کانال، منتظر ماندن در یک‌سوی پل، وقتی قایقی بزرگ از کانال می‌خواهد رد شود و پل به‌صورت مکانیزه باز می‌شود، قدم زدن در ساحل کانال تا ساحل دریا همراه با موسیقی که به گوش می‌رسد، تماشای رنگ‌های موجود در شهر و البته شهری که استفاده از دوچرخه در آن بسیار رونق دارد، همگی خاطره‌ای جذاب از کپنهاگ می‌سازند که حتا اگر به آن سفر نکنید، با تماشای عکس‌ها و فیلم‌هایش می‌توانید تجربه‌اش کنید.

باغ‌های تیوولی، کاخ کریستین برگ، خیابان استراوگت، موزه ملی، گالری ملی، برج دایره، اسکله نیهاون و ماخ رزنبرگ از جاذبه‌های گردشگری کپنهاگ هستند.

انتهای پیام

در سال ۲۰۱۹ رستوران زنجیره‌ای خانه کاری “کوکو” در ژاپن اعلام کرد که قرار است در سال ۲۰۲۰ برنج‌ کاری معروف خود را به هند ببرد. شاید خوردن غذای شیرین و خوشمزه رستوران کوکو در سرزمین کاری کمی عجیب به نظر برسد. اما این حرکت گویای تنوع و پیچیدگی این ادویه است، کلمه‌ای که مدت‌هاست به‌اشتباه از آن برداشت‌شده است. کاری یک ادویه واحد نیست و ربطی به درخت ‌کاری به این نام ندارد (برگ‌های این درخت در بسیاری از غذاهای هندی استفاده می‌شود). این کلمه جامع شامل گوشت، ماهی و سبزیجات طعم دار شده است، حال چه به‌صورت تازه در قالب پودر یا خمیر ادویه‌ای تهیه‌شده باشد یا ترکیبی آماده. کلمه کاری(curry) به‌اشتباه از کلمه جنوب هندی kari مشتق شده که به غذای ادویه‌دار گوشت و سبزیجات سرخ‌شده اطلاق می‌شود.

در قرن هفدهم برداشت پرتغالی‌هایی که شهر گوا در غرب هند را در سیطره خود داشتند از این کلمه به معنای تاس کباب ادویه‌دار همراه با برنج و کاری بود که درنهایت در زبان پرتغالی به کاریل و سپس caree تغییر یافت و در زبان انگلیسی به‌صورت curry  نوشته شد. کاری که قدمت آن به ۲۵۰۰ سال پیش از میلاد مسیح در پاکستان می‌رسد، همیشه در غذاهای کشورهای مختلف به‌واسطه استعمار و مهاجرت ، تجارت و کارآفرینی واردشده است.

امروزه کاری را می‌توان همه‌جا دید، از ماسالای جوجه در بریتانیا گرفته تا کاری آتشین سبز در تایلند، کشمش کاری در ژاپن و بزغاله کاری در جامائیکا. اگر شما نیز عاشق کاری هستید، می‌توانید با سفر به این ۱۲ کشور کاری‌های مختلف را امتحان کنید.

هند

• کاری جوجه کره‌ای با برنج باسماتی و لیمو

آشپزی هندی بسیار متنوع و پیچیده است، زیرا هر منطقه برای خود دستور پخت ها و سنت‌های متنوعی دارد که در میان مردم به یک‌شکل انجام نمی‌شود.

خلاصه کردن کاری‌های مختلف هندیان در چند خط ممکن نیست. اما اگر قرار باشد که فقط یک غذا را در منوی همه رستوران‌های کشور ببینید، آن مرغ ماخالی است، که در دنیا آن را بانام جوجه کره‌ای می‌شناسند. این غذای محبوب که توسط رستوران‌دار و سرآشپز بزرگ کوندان لای گوجرال در دهلی‌نو و در سال ۱۹۴۸ ابداع‌شده، با مارینه کردن تکه‌های جوجه در ماست و پختن آن در تنور آغاز می‌شود. سپس آن را در یک سس خامه‌ای همراه با گوجه، پیاز و ادویه‌ها می‌خوابانند.

ویندالو نیز یک غذای مشهور و محلی در گوا است که حتماً باید آن را امتحان کنید. این غذا که نام آن از یک کلمه پرتغالی به معنای گوشت خوابانده شده در سیر و سرکه شراب گرفته‌شده، غذایی تند و پر ادویه است که معمولاً با گوشت خوک، سرکه، گوجه، پیاز، فلفل قرمز، سیر و ادویه‌های ترکیبی درست می‌شود.

غذاهای خوشمزه دیگری که با ادویه کاری درست می‌شوند عبارت‌اند از: فراگرانت، کرمای خامه‌ای (یک غذای درباری مغولی که با سس ماست، زردچوبه و خمیر آجیل درست می‌شود)، روگان جوش (بره یا گوشت گوسفند را به‌آرامی باکاری معطر می‌پزند)، عدس دیهانساک شور و شیرین به همراه کاری، ماسالای چانای نخودی (ماسالا به معنای ترکیبی از ادویه‌های پایه است)، ساگ ادویه‌ای به همراه سس خردل سبز از شمال هند، ماهی ماچر جیهول از غرب بنگال و ماسالای راجامای گرم از ایالت پنجاب.

ژاپن

• کاری غلیظ و جاافتاده ژاپنی‌ها معمولاً همراه با تکه‌های گوشت، پیاز و هویج در کنار برنج سرو می‌شود

معمولاً کاری ژاپنی به‌صورت جاافتاده و غلیظ در سراسر کشور استفاده می‌شود و نوعی غذای ملی محسوب می‌گردد.

طبق تحقیقی که انجام شد، برنج‌کاری ژاپنی  در لیست سه غذای محبوب خانگی قرار داشت، درحالی‌که کودکان مدرسه‌ای در ژاپن این غذا را به‌عنوان بهترین غذایی انتخاب کردند که در میان وعده‌هایشان در مدرسه می‌خوردند. این غذای راحت ژاپنی متعلق به همه دسته‌ها و اقشار جامعه است.

کاری پیشینه بلندبالایی در ژاپن دارد، گرچه توسط افسران انگلیسی و تجار در دهه ۱۸۰۰ وارد کشور شد. در اوایل دوره سلطنت میجی، بنادر ژاپن برای اولین بار بروی بیگانگان باز شد. ارتش ژاپن به دنبال راهی برای تشویق سربازان بخوردن گوشت بود تا بتواند استقامت آن‌ها را افزایش دهد، و کاری و برنج راهی ایده آل برای ترکیب سبزیجات، برنج و گوشت در یک غذا بود.

ژاپنی‌ها اغلب این سس غلیظ و جاافتاده را در کنار گوشت، پیاز و هویج و برنج میل می‌کنند. برخی از ترکیبات کاری مانند کاری ورمونت مشهور، همراه با عسل و سیب رنده شده برای شیرین کردن آن استفاده می‌شوند. کاتسو کاره غذای ژاپنی دیگری است که در آن از کاری استفاده‌شده است. این غذای تند شامل تکه‌های گوشت خوک ترد به همراه برنج قهوه‌ای است.

حوزه کارائیب

• گوشت بز جامائیکایی همراه با برنج سنتی و لوبیا

در کشورهای حوزه کارائیب، کاری در کشورهایی که تحت استعمار انگلستان بوده‌اند، مانند جامائیکا، سنت کیتس و نویس، گوانا و ترینیدادوتوباگو بسیار رواج دارد.

استفاده از این ادویه از دهه ۱۸۰۰ پس از کنار رفتن برده‌داری توسط بریتانیا در سال ۱۸۳۳ رواج یافت. پس‌ازآن ۸۰۰هزار برده آفریقایی در سراسر جهان آزاد شدند. از انجایی که برده‌های آزادشده دیگر تمایلی به کار کردن در زمین‌های نیشکر نداشتند، انگلیس از هند، پاکستان، نپال، مالدیو، بوتان و سری‌لانکا کارگرانی را برای کار کردن در مزارع فراخواند.

در سال‌های ۱۸۳۴-۱۹۱۷ حدود ۱٫۵ میلیون هندی به مستعمره‌های انگلیس مهاجرت کردند که از این جمعیت ۱۱۴هزار نفر به ترینیداد و ۳۶۰۰۰نفر به جامائیکا رفتند. این مهاجرت‌ها منجر به ایجاد تکنیک‌ها و دستور پخت های جدید طی دو قرن گذشته شده است. غذاهای حاوی کاری اغلب شامل خرچنگ، میگو، اردک، نخود، سیب زمینی و خرچنگ دریایی برای جشن‌ها و سس‌های سرشار از زیره می‌شود.

تایلندی‌ها از ادویه‌های مختلفی در آشپزی استفاده می‌کنند، مانند زیره، گشنیز، شنبلیله و زردچوبه. در جامائیکا نیز ترکیبی از دستور پخت های انگلیسی و هندی در طبخ گوشت بز همراه باکاری دیده می‌شود. این غذا به لطف موادی مانند شیر نارگیل، سیر، پیاز، ادویه‌های مختلف، آویشن، فلفل‌های چیلی اسکات بونت، گوجه و مقدار زیادی زردچوبه بسیار خوش‌بو و لطیف است.

تایلند

• غذاهای کاری تایلند اغلب شامل شیر نارگیل هستند

در قرن چهارم میلادی به تاجران هندی و مبلغان بودائی آموزش نحوه کاشت و انتشار گیاهانی مانند تمبر هندی و سیر و موسیر و ادویه‌ها، زنجبیل و لیمو در جنوب آسیا داده شد. بعدها در قرن شانزدهم پرتغالی‌ها فلفل چیلی را به تایلندی‌ها معرفی کردند که حالا پای ثابت آشپزی آن‌ها شده است.

به‌مرورزمان این مواد وارد آشپزی تایلندی شده و باعث محبوبیت غذاهای پر ادویه این کشور شد.

غذاهای کاری تایلند که اغلب شامل شیر نارگیل است، در نقاط مختلف کشور متفاوت است. بیشتر در مناطق شمالی غذاها خشک و در مناطق مرکزی و جنوب تایلند غذاها مرطوب است و از شیر نارگیل بیشتر استفاده می‌شود. کاری‌های تایلندی در رنگ‌های زرد، قرمز، سبز بامزه‌های شیرین، ترش، نمکی و تند دیده می‌شود. البته تایلند بیش از سه نوع کاری دارد، این کاری‌ها تنها پایه ادویه‌های آن‌هاست. مثلاً غذاهایی مانند خوا کلینگ که گوشت دودی همراه باکاری است، غذایی بسیار مقوی همراه با بادام‌زمینی است که در مناطقی نزدیک به مالزی بسیار طرفدار دارد. کاری پانانگ که کمی شیرین بوده و تندی کمتری دارد نیز نوع دیگری از کاری‌های مورداستفاده در این کشور است.

سری‌لانکا

• پاریپو یا کاری دیهال جزء اصلی هر غذایی در رستوران‌ها و خانه‌های سری‌لانکاست

سری‌لانکا که رابط میان جاده تجارت ادویه و مستعمره قبلی انگلیس است، ارتباط بسیار زیادی با ادویه کاری دارد. در قرن نوزدهم مزارع چای، دارچین، شکر و کائوچو انگلیسی‌ها در جزیره باعث شد که کارگران زیادی از هند برای کار کردن به این مناطق بیایند.

به لطف ورود این افراد به اروپا ادویه کاری در رنگ‌های مختلف وارد کشور شد.

باوجود تنوع بالا، در غذاهای کاری اغلب از موادی نظیر شیر نارگیل، تمبر هندی، ماهی مالدیوی، چیلی سبز، دانه خردل، گشنیز و زیره استفاده می‌شود. در میان این تنوع ، غذاهایی مانند پاریپو، پولوس، کوکول قرمز، مرغ سفید کاری و آمبول تیال به چشم می‌خورند. غذای معروف سری‌لانکا یعنی برنج و کاری شامل، برنج، حداقل یک نوع کاری و ۱۲ نوع چاشنی مختلف می‌باشد.

پاکستان

• تارکا دال، یکی از چندین غذای خوشمزه کاری در پاکستان است

پاکستان در سال ۱۹۴۷ پس از پایان یافتن استعمار انگلستان و تقسیم‌بندی هند، در آشپزی به‌شدت تحت تأثیر مغول‌ها بود.

بیشتر کشورهای اسلامی تمایل دارند که غذاهای خود را با گوشت گوساله، مرغ و ماهی و با مقدار زیادی ادویه مانند گشنیز، زردچوبه و برگ‌بو و فلفل سیاه درست کنند. کاری محبوبیتی همه‌گیر دارد و در غذاهای مختلفی مانند حلیم(استفاده از گندم، جو، گوشت، عدس و ادویه)، کاراهی (استفاده از سیر، ادویه، زنجبیل، گوجه و پیاز و جوجه یا گوشت گوسفند)، ساج (پوره ادویه‌دار اسفناج و خردل سبز)، کاری نخود و دال چاوال استفاده می‌شود.

لیست در اینجا پایان نمی‌یابد: آلو خورشت (گوشت و سیب‌زمینی‌کاری)، هرتی، قورمه گوشت، دال لوبیا و پایای بز را فراموش نکنید.

مالدیو

• ماس ریها غذایی محبوب در مالدیو است که باکاری ماهی تهیه می‌شود

جزیره کوچک مالدیو دارای آشپزی غنی و برجسته ایست و از کاری در موارد مختلفی استفاده می‌کند. غذای مالدیو که دارای مواد مشخصی مانند ماهی، شیر نارگیل و نشاسته‌های مختلف است، بسیار تحت تأثیر تجارت هندی‌ها، آفریقایی‌ها و خاورمیانه است.

وقتی نوبت به کاری می‌رسد، می‌توان انتظار غذایی تند و پر ادویه داشت که اکثراً در آن‌ها از محصولات دریایی و میوه‌های استوایی استفاده می‌شود. کاری ماهی که اغلب با برنج یا نان سرو می‌شود، یکی از رایج‌ترین نوع استفاده از کاری است. این غذای خانگی معمولاً با شیر نارگیل، چیلی های تازه، دارچین و ترکیبی از ادویه‌های مختلف درست می‌شود. در مالدیو انواع مختلفی از کاری‌های گیاهی، کاری با بادمجان و کدو، سیب‌زمینی و گل‌کلم و موز سبز را مشاهده خواهید کرد.

آفریقای جنوبی

• بانی چو غذایی با ریشه هندی است که توسط آفریقایی‌ها سرو می‌شود.

رد پای کاری در آفریقای جنوبی به دوره استعمار بازمی‌گردد. در سده ۱۶۰۰ میلادی برده‌های زیادی از اندونزی، ماداگاسکار و هند وارد افریقا شدند و اجتماع کیپ مالای را تشکیل دادند. آشپزی این اجتماع شامل انواع مختلفی از ادویه‌های کاری شیرین است که در غذاهایی مانند مرغ کاری با سس گوجه و گوشت گوسفند باکاری استفاده می‌شود.

بعداً انگلیسی‌ها صدها هزار نفر از مردمان جنوب هند را برای کار بروی مزارعشان با خود به انگلیس بردند. این گروه در غذاهای خود از کاری دوربان که یک کاری قرمزرنگ و روغنی است در غذاهایی مانند مرغ و ماهی و خرچنگ استفاده می‌کردند.

چند دهه بعد عده ای از تاجران از هند به سمت آفریقای جنوبی رهسپار شدند و رستوران‌های زیادی در آنجا دایر کردند. غذای قالبی که این گروه با خود به آفریقا بردند شامل “بانی چو” می‌شد که نانی دایره‌ای شکل است که باکاری و خیار شور هندی پر می‌شود.

در رستوران‌های هندی افراد سیاه‌پوست به خاطر تبعیض نژادی حق ورود نداشتند اما از در پشتی می‌توانستند غذا دریافت کنند.

مالزی

• مرغ کاری کاپیتان از آب تمبر هندی، مغزهای مختلف، ریشه زردچوبه تازه و خمیر میگو تهیه می‌شود.

آشپزی مالزیایی به خاطر قرارگیری این کشور در مسیر بندر تجاری کالاکا که میان شرق و غرب قرار دارد، تحت تأثیر تغییرات فرهنگی بسیاری قرارگرفته است.

از قرن هفدهم بریتانیا در بسیاری از بخش‌های مالزی و سنگاپور امروزی حضور داشت. بریتانیا مانند سایر بنادر تجاری خود کارگرانی  از هند را برای کار کردن در مزارع پالم احضار کرد. با مهاجرت هندی‌ها کاری نیز با آن‌ها به مالزی آورده شد. کاری مرغ، کاری عدس و بسیاری از غذاهای دیگر این کشور باوجود تنوعی که دارند بسیار لذیذند.

آشپزی نیونیا که توسط چینی‌ها ابداع‌شده، نقش مهمی در آشپزی مالزی ایفا می‌کند. یکی از شناخته‌شده‌ترین کاری‌های نیونیا کاری آیام است که ترکیبی از تکنیک‌های مواد اولیه چینی و مالزیایی است، مانند خمیر میگو، شیر نارگیل، دارچین، سس ماهی، لیموی کفیر، زردچوبه، زنجبیل و بسیاری دیگر.

در جوجه یا مرغ کاپیتان تکه‌های جوجه را در خمیر کاری خوابانده و سپس در شیر نارگیل می‌جوشانند. غذای دیگری که در سراسر مالزی بسیار محبوب است و اغلب در میهمانی‌ها و جشن‌ها سرو می‌شود رندانگ می‌باشد. این غذای کاری که در سراسر جهان شناخته‌شده است از گوشت بره یا مرغ در سس شیر نارگیل، لیمو، زنجبیل و دارچین تهیه می‌شود.

اندونزی

اندونزی نیز مانند مالزی به لطف قرن‌ها استعمار و تجارت، تحت تأثیر آشپزی هندی، چینی و خاورمیانه است. کاری را می‌توان در تمامی ۱۷۰۰۰جزیره این کشور در کنار سبزیجات و گوشت مشاهده کرد. بسته به منطقه‌ای که به آن سفرکرده‌اید، به دنبال غذاهایی مانند گوالی کامبینگ، کاری آیام و رندانگ باشید.

ناسی پادانگ نیز غذایی بوفه ایست که می‌توانید به انتخاب خودتان کاری‌ها و ادویه‌های مختلفی را به آن اضافه کنید، مانند گولای اوتاک، گولای کپالا و گولای کوباداک.

کره جنوبی

• کاری تتئوکبوکی با برنج و کیک ماهی، سبزیجات و تخم‌مرغ درست می‌شود.

در کره جنوبی پس از جنگ جهانی دوم کاری وارد کشور شد. قبل و حین جنگ ژاپن کره را کنترل می‌کرد و حدود ۲٫۴ میلیون کره‌ای در ژاپن زندگی می‌کردند.

بسیاری از آن‌ها در دهه ۱۹۲۰ به این کشور مهاجرت کرده بودند، برخی به‌زور و به‌عنوان نیروی جنگی در جنگ جهانی دوم وارد ژاپن شدند. پس از پیروزی ژاپن بسیاری به کره برگردانده شدند اما ۶۰۰هزار نفر از آن‌ها در ژاپن باقی ماندند.

در همین حین کره‌ای‌ها با بسیاری از غذاهای محلی مانند کاری آشنا شدند و آن را به کشور خود بردند. پس‌ازآن برنج‌کاری، کاری ماهی، سبزیجات و تخم‌مرغ تبدیل به غذاهای محبوب خانگی در کره شدند.

بریتانیا

• تیکا ماسالا به باور عده‌ای در بریتانیا اختراع‌شده است

بریتانیا به لطف رابطه طولانی‌مدتش با هند از قرن هجدهم خود را صاحب‌ کاری می‌داند. غذاهای کاری و سایر غذاهای هندی پس از استعمار انگلیس بر هند در کافه‌ها و رستوران‌ها به چشم می‌خورد. در همین زمان تجار پودرهای از پیش تهیه‌شده کاری را از هندی‌ها ربودند  و در کشور پخش کردند.

در سال ۱۸۱۰ اولین خانه کاری در لندن بازگشایی شد، اما با وجود عدم موفقیت آن کاری تبدیل به ادویه‌ای رایج در کشور شد. پس‌ازآنکه در اوایل قرن بیستم هزاران هندی به بریتانیا مهاجرت کردند، کاری جایگاه مستحکمی در آشپزی انگلیس یافت. کاری در بریتانیا شهرت فراوانی دارد. تیکا ماسالا در این کشور اختراع‌شده، زیرا هند مدت‌ها تحت استعمار انگلیس بوده است. امروزه کاری یک غذای چندملیتی و بدون حدومرز مشخصی است و در ماه اکتبر هرسال مراسمی برای آن برگزار می‌شود. می‌توانید در هرکجای دنیا که هستید یک غذای کاری پر ادویه هندی- انگلیسی انتخاب کنید و از خوردن آن لذت ببرید.

منبع: cnn.com