برچسب: گردشگری

خبرگزاری مهر-گروه استان ها: استان زنجان در شمال غربی ایران قرار گرفته و دیدنی‌های تاریخی و طبیعی زیبایی دارد ولی امسال به علت شیوع بیماری کرونا، گردشگران نتوانستند از ظرفیت های ارزشمند گردشگری این استان بهره ببرند.

استان زنجان یا به پارسی میانه “زنگان”، با زیبایی‌های طبیعی و بناهای تاریخی می‌تواند مقصدی مناسب برای گردشگران باشد. در این گزارش تنها به گوشه‌ای از زیبایی‌ها و شگفتی‌های این استان پرداخته شده است که در ادامه می‌خوانید.

حسینیه اعظم زنجان

حسینیه اعظم زنجان از اماکن مذهبی شیعیان است که در جنوب شهر زنجان واقع شده است. قدمت این مکان به حدود یک قرن پیش می‌رسد این حسینیه توسط دو نفر به نام‌های حاج میرزا محمد نقی و حاج میرزا بابایی وقف گردید.

بقعه حضرت قیدار نبی (ع)

بنای بقعه متعلق قیدار ابن اسماعیل ابن ابراهیم (ع) از پیامبران الهی و بیست و پنجمین جد حضرت رسول اکرم (ص) است که این مسئله با استشهاد ۶۵ نفر از علمای طراز اول مورد تأئید قرار گرفته‌است همچنین در کتاب جلاء العلوم تألیف محمدباقر مجلسی نبز به همین منوال شجره قیدار نبی را به ابراهیم و آدم (ع) نسبت داده است.

مسجد و مدرسه جامع زنجان

مسجد و مدرسه جامع زنجان معروف به مسجد سید در قرن سیزدهم هجری قمری (سال ۱۲۴۲) در دوره قاجاریه توسط یکی از پسران فتحعلی شاه قاجار به نام عبدالله میرزا دارا ساخته شد. این مسجد در قلب بافت قدیمی شهر قرار دارد.

بازار زنجان

ساختن بازار زنجان در دوران آقا محمدخان قاجار آغاز و در سال ۱۲۱۳ در زمان فتحعلی شاه قاجار خاتمه یافته و مساجد و سراها و گرمابه‌ها در سال ۱۳۲۴ به آن اضافه شده است. مجموعه بازار قدیمی به صورت یک خط مستقیم به عنوان بازار بالا و پایین به دو قسمت شرقی و غربی تقسیم شده است. این بازار طویل‌ترین بازار ایران است.

رخت‌شوی‌خانه

بنای رخت‌شوی‌خانه یا مجموعه تاریخی رخت‌شوی‌خانه در قلب بافت تاریخی شهر زنجان احداث شده است. مردم شهر لباس و رخت خود را در آن محل می‌شسته‌اند. این بنا در حال حاضر به عنوان موزه مردم‌شناسی مورد استفاده قرار می‌گیرد. زمین این بنا توسط علی اکبر خان توفیقی اولین شهردار وقت زنجان خریداری شد و در سال ۱۳۴۵ ه‌. ق توسط او ساخته شده است.

خانه ذوالفقاری

خانه ذوالفقاری مربوط به دوره قاجار است و در خیابان طالقانی شهر زنجان واقع شده است. عمارت ذوالفقاری در یکی از محلات قدیمی شهر زنجان موسوم به محله دالان آلتی در ضلع شمالی سبزه میدان و مسجد جامع قرار دارد. این خانه به سبک بناهای اواخر دورهٔ قاجار ساخته شده است. سبک ساختمانی آن از بناهای گوتیک اروپایی الهام گرفته شده است.

معبد داش کسن یا اژدها

معبد داش کسن بنایی صخره‌ای است که در حاشیه روستای ویر در حدود ۱۵ کیلومتری جنوب شرقی شهر تاریخی سلطانیه (زنجان) واقع شده است. این معبد با طرح اژدها یادگاری از دوره ایلخانیان است. این بنا به دو نقش برجسته اژدها و چند محراب اسلامی در دو سمت آن و به قرینه یکدیگر مزین است. نمونه‌های مشابه نقش‌های اژدهای آن در جای دیگری از ایران دیده نمی‌شود.

ائل داغی

مجموعه تفریحی و کوهستانی ائل داغی زنجان یا مجموعه تفریحی گاوه‌زنگ زنجان در شمالی‌ترین نقطه زنجان و در دامنه کوه گاوازنگ قرار دارد. آلاچیق‌های چوبی، رستوران، آسیاب، آبشار مصنوعی و غیره از جمله تسهیلات موجود در این مجتمع است.

قلعه بهستان

قلعه بهستان یا کهن دژ در شهرستان ماه‌نشان در استان زنجان و در کنار رودخانه قزل اوزن واقع است. به اعتقاد برخی باستان‌شناسان قدمت این دژ به دوره مادها بر می‌گردد.

دودکش جن که در اصلاح زمین‌شناسی “هودو” (Hoodoo) نامیده می‌شود در حقیقت به نوعی از فرسایش گفته می‌شود که بر اثر آن مناره‌های طویلی از رسوبات و سنگ‌ها از لایه‌های ابتدایی باقی می‌مانند. نمونه‌ای از این پدیده طبیعی در زنجان وجود دارد.

گنبد سلطانیه

گنبد سلطانیه مقبره اُلجایتو است که از ۱۳۰۲ تا ۱۳۱۲ در شهر سلطانیه (پایتخت ایلخانیان) ساخته شد و از آثار مهم معماری ایرانی و اسلامی به شمار می‌رود. گنبد مزبور در پنج فرسخی سمت شرقی شهر زنجان در داخل باروی شهر قدیم سلطانیه قرار گرفته و بنایی است هشت ضلعی که طول هر ضلع آن ۸۰ گز است. هشت مناره نیز در اطراف گنبد قرار دارد و قدیمی‌ترین گنبد دوپوش موجود در ایران است.

غار کتله خور

کتله‌خور غاری خشکی آبی است که در شهرستان خدابنده قرار دارد. نخستین بار در بهار سال ۱۳۳۱ خورشیدی گروهی از سرشناس‌ترین کوهنوردان ایران اقدام به بازدید غار کتله خور کردند. بنابه اظهارات یک گروه کوهنوردی از دانشگاه بوعلی همدان شکل‌گیری این غار به دوران ژوراسیک (بیش از ۱۲۰ میلیون سال قبل) باز می‌گردد.

مردان نمکی

مردان نمکی نامی است که به شش مومیایی کشف‌شده در زمستان سال ۱۳۷۲ (۱۹۹۳ میلادی) در معدن نمک چهرآباد استان زنجان داده شده است. در میان آن‌ها جسد یک زن و یک پسر نوجوان نیز وجود دارد. تعدادی از مردان نمکی بر اثر ادامه کار معدن، به‌شدت آسیب دیده‌اند.

از میان مردان نمکی یافت شده، سه مرد نمکی مربوط به زمان هخامنشیان (حدود ۴۰۰ پیش از میلاد) و دو مرد نمکی دیگر نیز مربوط به اواخر دوران ساسانی (حدود ۴۰۰ تا ۶۰۰ میلادی) هستند.

پل میر بهاء الدین

پل میر بهاء الدین که با نام‌های پل کهنه و پل اژدهاتو نیز شهرت دارد، در محور جنوبی حومه شهر زنجان در مسیر استان‌های زنجان به کردستان ساخته شده است. پل میر بهاء الدین از نظر قدمت متعلق به اواسط دوره قاجار و زمان حکومت ناصرالدین شاه قاجار است.

به گزارش خبرگزاری مهر، علی اصغر مونسان گفت: «کمیته گردشگری و فضاهای ورزشی ستاد ملی مدیریت بیماری کرونا با هماهنگی دستگاه‌های عضو این بیانیه را در آستانه روز طبیعت منتشر کرد.»

او افزود: «در این بیانیه ضمن تأکید بر رعایت مصوبات ستاد ملی مدیریت بیماری کرونا به ویژه طرح فاصله گذاری اجتماعی، از عموم هموطنان در خواست می‌کند تا در راستای همبستگی اجتماعی و کمک به کنترل سریع این بیماری، روز طبیعت را امسال در خانه های خود بمانند.»

وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی تصریح کرد: «در بیانیه منتشر شده بر ضرورت تشدید نظارت های تلفیقی در سطوح ملی و استانی با همکاری پلیس اماکن عمومی ناجا، یگان حفاظت میراث فرهنگی و ناظران ادارات کل استانی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی بر تعطیلی مراکز تفریحی، گردشگری و پذیرایی و رعایت دقیق مفاد پروتکل های ابلاغی از سوی این وزارتخانه و وزارت بهداشت توسط اماکن اقامتی تاکید شده است.»

ر مونسان بیان کرد: «مراکز اقامتی مانند مهمان پذیرها، مسافرخانه ها و حتی هتل ها و هتل آپارتمان ها که بخشنامه ها و پروتکل های ابلاغی را به درستی رعایت نمی کنند باید سریعاً تعطیل و بسته شوند.»

به گزارش خبرنگار مهر، رقیه محمد یاری و شهرزاد دوستی از کارشناسان ارشد پژوهش علوم اجتماعی در مقاله ای با عنوان تجلی مفاهیم والای همدلی و هم اندیشی در آیین های نوروزی به موضوع سیزده به در در شهرستان شهسوار اشاره کرده و نوشته اند:

در فرهنگ اساطیر برای مراسم سیزده به در معانی تمثیلی آورده شده است از جمله شادی و خنده در این روز به معنی فروریختن ادیشه های تیره و پلیدی، روبوسی نماد آشتی و به منزله تزکیه، خوردن غذا در دشت، به آب افکندن سبزه های تازه رسته، نشانه دادن هدیه به ایزد آب، ایزد بانو ناهید و گره زدن سبزه برای باز شدن بخت و تمثیلی از رسم بازی هم یادآور کشمکش ایزد باران و دیو خشکسالی است.

شاید سیزده به در به اندازه جشن نوروز قدمت داشته باشد اما متاسفانه منابع تاریخی در این باره به ندرت وجود دارند و اگر هم وجود داشته باشند شناخت دقیقی به دست نمی دهند. آنچه روشن است پیوند مستقیم این آیین با جشن نوروز یا اعتدال بهاری است. شاید به همین دلیل است که پس از گذشت قرن ها، هنوز این رسم پابرجاست. زیرا انسان بدون طبیعت معنا و مفقهوم زندگی را از دست می دهد. این رسم به انسان امروز یادآور می شود که به هر دلیل حتی اگر نداند یا نخواهد که بداند بازهم روز کشت و کار را گرامی می دارد و به طبیعت می رود تا برای زمین آرزوی سالی خوش و پرباران کند. این روز، روز گرامی داشت طبیعت، پیوند انسان با طبیعت و در واقع جشن طبیعت است.

ویژگی های این جشن عبارت از گردهم آمدن، هم سفره شدن، برپایی برخی آداب و مراسم مثل گره زدن سبزه و طبخ غذاهای ویژه است. تقریباً در همه جای این سرزمین در این روز یک سور همگانی و جمعی ایجاد می شود همه برای رفتن به دامان طبیعت آماده می شوند و تدارک می بینند.

در شهسوار روز سیزده به در از صبح زود زن ها شروع به پختن غذای ظهر می کردند. به نهار مثل شام شب عید رنگین بود. برنج را آبکش می کردند و کشمش و مرغ و خروس را می پختند و لای پلو می گذاشتند. وقتی زن ها مشغول تهیه غذا می شدند مردها تب کشنی بازی می کردند. اهالی حدود ساعت ده تا یازده صبح به صحرا می رفتند و جایی برای نشستن انتخاب می کردند سپس همه افراد قالی، گلیم یا حصیر را در بیابان و یا گوشه باغات روی سبزه ها یا کنار رودخانه پهن میکردند و می نشستند و ناهار را در آنجا می خوردند.

گاهی هم دو سه خانواده دسته جمعی غذا می خوردند و بعد از ظهر دوره گردها از جمله حاجی فیروز می آمد. وی با آوازخوانی و حرکات موزون خانواده ها را شاد می کرد. بعد از صرف چای، کاهو و سرکه می خوردند و تا ساعت سه یا چهار در آن محل می ماندند. سپس اسباب و اثاثیه خود را برای بازگشت به خانه جمع می کردند و سبزه عید را به رودخانه و نهر می انداختند و دخترها هفت یا سه سنگ به رودخانه می انداختند. در این روز برای هر یک از افراد منزل نفری یک تخم مرغ می پختند. بعد از بازگشت به منزل اثاثیه را در منزل می گذاشتند و به محلی که سبزه میدان گفته می شد می رفتند. ضمن خرید وسایل و گردش روی چمن ها که پر از گل نرگس بود، می نشستند.

امسال با وجود شیوع بیماری کرونا این آیین برخلاف سالهای گذشته برگزار نمی شود تا همگی در خانه های خود و یا در حیاط خانه این روز را گرامی بدارند.

به گزارش خبرنگار مهر، محمد مکاری کارشناس ارشد مردم شناسی و مدیر گروه زیست محیطی پژوهشکده مردم شناسی در مقاله ای با موضوع نوروز در میان کرمانج های خراسان و با مطالعه موردی در قوچان آیین های نوروزی این منطقه از کشور را مورد مطالعه قرار داده است. در بخشی از این مقاله درباره آیین سیزده به در آمده است:

سیزده آخرین رسم از مراحل گذار شروع سال نو است که بعد از آن روز، مردم شرایط عادی زندگی خود را شروع می کنند و به طور کلی از تب و تاب سال نو فارغ می شوند. در این روز مردم خود را برای رفتن به بیرون از خانه و در دامان طبیعت آماده می کنند. آنان از صبح روز سیزده تا به هنگام عصر در مناطق خوش آب و هوا به تفریح و سرگرمی می پردازند. بازی های گروهی، ورزش کشتی چوخه، رقص های محلی و غیره از جمله بازی ها و ورزش هایی است که مردم مناطق کرمانج نشین و نیز شهر قوچان در روز سیزده به در انجام می دهند. کشتی چوخه در ایام نوروز و خاصه در روز سیزده نوروز با نواختن دهل و سرنا که ازسوی نوازندگان محلی نواخته می شود، شور و حال دیگری به این روز می دهد.

هر جا چمنی و یا خاک نرمی وجود داشته باشد آنجا محل برگزاری این کشتی است. رقص های محلی همچون رقص با چوب بازی، رقص یک قرسه و دور قرسه و چپ و راسته از جمله رقص های آیینی است که در روز سیزده به در از سوی مردان و زنان انجام می شود. در گذشته های نه چندان دور در شهر قوچان محله ای به نام عیدگاه وجود داشت که مردم قوچان روز سیزده را آنجا می گذراندند. ولی در حال حاضر یکی از مراکزی که کانون گردهم آیی مردم در روز سیزده نوروز است، بقعه سلطان ابراهیم است که مردم برای زیارت این امامزاده به آنجا می روند و در دشت های پیرامون این امامزاده به تفریح و سرگرمی می پردازند. از جمله بازی های گروهی که در سیزده به در طرفداران زیادی دارد، می توان به بازی او پشتک و یا او پشتنک و بازی پادشاه ویر و گوگ چمبه اشاره کرد.

عشایر کرمانج شهرستان قوچان معتقدند، در این روز می بایستی از روی آب روان پرید و سبزه ای را که در روزهای قبل از عید پرورش داه اند،؛ به آب انداخت. دختران دم بخت نیز مبادرت به گره زدن سبزه می کنند و معتقدند که با این کار بخت آنان باز خواهد شد. زیارت مرقد مطهر امامزادگان خاصه زیارت مرقصد امامزاده سلطان ابراهیم و همچنین زیارت قبور از جمله رسم های رایج مردم قوچان در روز سیزده است.

از دیگر آیین ها و مراسمی که در فصل بهار در بین عشایر کرمانج و روستاییان قوچان رایج است اینکه در روز ۲۳ یا هفته آخر اردیبهشت مردم دست از کار کشیده و به منطقه باباکمر می روند. بابا کمر در دو کیلومتری جنوب بیگلر در دامنه ای سبز و خرم و حاشیه چشمه ساری قرار گرفته که درختان کهنسال اطراف آن را احاطه کرده است. مردم گروه گروه پیاده و سواره به طرف باباکمر حرکت می کنند و در دامنه های سر سبز این کوه جمه می شوند و با کشتی گرفتن آن روز را سپری می کنند.

بعضی از مردم هم به عنوان نذر و نیاز گوسفندی را نیز قربانی می کنند و در همان جا بین مرم تقسیم می کنند. منطقه باباکمر از نگاه مردم قوچان یکی از مناطق زیارتگاهی محسوب می شود و معتقدند که مزار باباکمر در نقطه ای از کوه است. بنابراین بعد از انجام مراسم جشن و سرور برای زیارت و قرائت فاتحه به پای آن کوه می روند. کرمانج ها در طی سال با برگزاری آیین ها و مراسم، حس همگرایی و وفاق اجتماعی را به نمایش می گذارند، زیرا باورشان زندگی پر از فراز و نشیب سخت و آسان است و بایستی این مصائب و مشکلات معیشت و طبیعت روزگار را در چنین مواقعی از خود دور کرد و از طرفی از حال و روز همدیگر با خبر شد.

در تقویم رسمی کشور روز ۱۳ فروردین به عنوان روز طبیعت نامگذاری شده است هر چند در بین عموم مردم با عنوان «سیزده‌به‌در» شناخته می‌شود که بخشی از آیین و سنت نوروز به شمار می‌آید. ایرانی‌ها بعد از دو هفته جشن و تعطیلی نوروز، در سیزدهمین روز فروردین به دل دشت و صحرا می‌زنند و در کنار خانواده و فامیل، دوستان و آشنایان اوقات خوشی را می‌گذرانند.

البته امسال به دلیل گستردگی ویروس کرونا، برگزاری سنت سیزده‌به‌در ممنوع و به همه شهروندان ایرانی توصیه شده است که به منظور مراقبت از جان خود و دیگران در خانه بمانند. شاید این قرنطینه‌های خانگی روشی برای زیر سئوال بردن خرافات درباره نحسی روز ۱۳ فروردین باشد.

بنابر معتقدات عامیانه ایرانیان در اثر قاجار، در روز سیزدهم فروردین احتمال داشت؛ خانه‌ها ویران شود بنابراین برای در امان ماندن از خطرات این روز و برای محافظت از خود در برابر اتفاقات شوم احتمالی در سال جدید، نخستین سیزدهم هر سال را از خانه بیرون می‌رفتند و به گردش و نشاط می گذراند تا آن نحسی و بلا را از خود، خانه و شهرشان به در کنند.
به گفته سجاد آیدنلو نویسنده مقاله « سابقه و سبب برگزاری سیزده بدر و سنت های ایرانی»، احتمالاً در اعتقاد به نحس بودن عدد ۱۳ و روز سیزدهم، ۱۲ تایی بودن شمار برج‌های فلکی در نجوم قدیم و برخی اخبار و احادیث دینی به ویژه در عصر قاجار که روز سیزدهم ماه های ایرانی را شوم و بد دانسته؛ تاثیر داشته است.

البته باید به این نکته توجه کرد که در باورهای زرتشتی، روز سیزدهم فروردین، نماد هزاره سیزدهم بوده که در باورهای ایرانی زمان پایان عمر ۱۲ هزار ساله جهان و آغاز ویرانی و نابودی است، بنابراین رو سیزدهم فروردین، نگران‌کننده و منحوس دانسته می‌شد.
البته این باور وجود دارد که سابقه سیزده‌به‌در به ایران باستان می‌رسد و علت اصلی چنین روزی آن است که مردم نه برای جشن و سرور بلکه برای برگزاری مراسم‌ دینی و خواندن دعا و نیایش به بیرون از شهر می رفتند.

نبرد ایزد باران با دیو خشکسالی 
البته روز ۱۳ فروردین، روز نبرد ایزد باران با دیو خشکسالی نیز دانسته می‌شود. می‌دانیم در ایران باستان تمامی روزهای ماه نام مخصوص خود را داشتند. ۱۳ فروردین ماه، «تیشتَر» یا ایزد باران نامیده می‌شد. برای همین هم ایرانیان باستان که عادت داشتند برای نوروز، هفت نوع قلعه شامل گندم، جو، نخود، لوبیا، ارزن، عدس و ماش را در سینی‌های بزرگ سبز می‌کردند؛ در روز سیزدهم فروردین، سبزه‌ها را به آب روان می‌سپردند.
در مقاله «سیزده‌به‌در؛ پیروزی اسب سفید بر اسب سیاه» نوشته علی جلالی آمده است: تیشتر در منابع زرتشتی ایزد باران دانسته شده است که پدید آورنده آب‌‎ها، رودها، دریاچه‌ها و دریاها، درهم شکننده جادوگران و پاسدار آریایی‌هاست که بیشتر به صورت اسبی سفید و زیبا با گوشه‌های طلایی وارد دریا می‌شود و در آنجا با «اپوشه» دیو خشکسالی که در قالب اسبی سیاه و ترسناک تجلی می‌یابد؛ روبه‌رو می‌شود. این دو سه روز می جنگند که بر اساس باور ایرانیان باستان، باید برای تیشتر قربانی می‌دادند او پیروز شود تا آنها دچار خشکسالی نشوند.

سابقه سیزده‌به‌در 
سابقه سیزده‌به‌در از جمله مباحثی است که اتفاق نظر درباره آن وجود ندارد اما به گفته سجاد آیدنلو اخیرترین متنی که به سیزده‌به‌در اشاره کرده به دوره قاجار برمی‌گردد و تا قبل از این دوره متن مکتوبی وجود ندارد که به به طور مستقیم به سنت سیزده‌به‌در اشاره کرده باشد.

نکته پراهمیت آن است که در دوره قاجار علاوه بر خاطرات ناصرالدین‌شاه در سفرنامه‌های نویسندگان ایرانی و خارجی اشاره شده است که سیزده‌به‌در با جدیت و اهتمام بالا از سوی مردم و دربار اجرا می‌شده و مردم در این روز حتما برای گردش و تفریح به باغ‌ها و تفرجگاه‌ها می‌رفتند و بر این باور بودند که باید برای دور شدن از نحسی این روز، حتما باید خانه خود را ترک کنند و با حضور در طبیعت از شومی سال جدید در امان بمانند.

در دهه‌ها و سال‌های اخیر به دنبال رواج عقل‌گرایی در جوامع از جمله ایران، این تفکر که روز ۱۳ فروردین نحس است؛ تغییر کرده و گروه‌های مختلف جامعه بیشتر برای خوشگذرانی و تفریح سنت سیزده‌به‌در را اجرا می‌کنند تا بهانه‌ای باشد برای دورهمی، خوردن آش رشته و کاهو و سکنجبین و بازی‌های گروهی و رقص‌های محلی. 

امسال کرونا فرصت دورهمی و تفریح سیزده‌به‌در را از ایرانی‌ها گرفت اما بستری برای زیر سئوال بردن خرافه نحس بودن ۱۳ فروردین فراهم کرد. چون این روز زمانی نحس می‌شود که بدون توجه به توصیه‌های پزشکی وارد طبیعت شویم و دورهمی تشکیل بدهیم و جان خود و دیگران را به خطر بیاندازیم. کرونا فرصتی را فراهم کرد تا شعر ابوالقاسم حالت را تکرار کنیم که
«سیزده نحسی ندارد/نحسی از رفتار توست
هر زیان کاید به بار/از زشتی رفتار توست»

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، شبکه‌ی قطار شهری روسیه در سال ۱۹۳۵، یعنی بیش از ۸۰ سال پیش کلید خورد. در آن زمان، استالین، دیکتاتور معروف اتحاد جماهیر شوروی، تصمیم گرفت که این پروژه را از یک‌سو، به نماد قدرت و توسعه در جامعه‌ی کمونیستی بلوک شرق تبدیل کند، ازسوی دیگر، پس از پایان کار، آن‌را به نماد قدرشناسی در قبال انسان‌هایی تبدیل کند که به‌پای حزب کمونیسم، تا پای جان از هیچ کوشش و ایثاری دریغ نمی‌کنند. به همین دلیل، هنوز در نقطه‌هایی از ایستگاه‌های خاص، نمادها و تصویرهای مربوط به بانیان و عاملان اجرای این پروژه‌ی بزرگ و دشوار در آن زمان، به‌چشم می‌خورد.

برخی از ایستگاه‌های مترو در این دو شهر، بویژه مسکو، عملا شکل گالری‌های هنری را پیدا کرده‌اند که نه‌تنها آثاری هنری در گونه‌های نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری را در خود جای داده‌اند، بلکه با حفظ مؤلفه‌های تاریخی همچون لوسترها، به یکی از جاذبه‌ها و مقصدهای مورد توصیه برای گردشگرانی که به این شهرها سفر می‌کنند تبدیل شده‌اند. در این ایستگاه‌ها سنگ مرمرهای تراش‌خورده به‌وفور یافت می‌شوند و نیز چلچراغ‌هایی که در طراحی، هر فردی را به‌یاد خورشید در زیر زمین می‌اندازند.

اما در سنت‌ پترزبورگ، هرچند شکل و شمایل ساختار مترو و ایستگاه‌های آن، در کل به ساختار مترو مسکو شباهت بسیار دارد؛ اما علاوه بر این‌که تعداد و طول خط‌ها در این شهر شمالی روسیه محدودتر است، یک تفاوت دیگر نیز عمق بسیار زیاد ایستگاه‌های مترو در این شهر، نسبت به مسکو و دیگر شهرهای جهان است. درواقع با توجه به آن‌که این شهر در منطقه‌ای دلتایی و در محاصره و مجاورت آب‌ها (در قالب رودخانه و دریا) قرار گرفته است، به‌اجبار، خطوط و برخی ایستگاه‌های آن در عمق بسیار زیاد زمین قرار گرفته‌اند؛ تا عملا کار حفاری و محافظت از آن، مقدور باشد. همچنین در برخی از ایستگاه‌ها، محل توقف قطار و مسافران، در محفظه‌هایی طراحی شده است تا از ریزش آب جلوگیری شود.

در سن‌پترزبورگ که گفته می‌شود شمالی‌ترین شهر بالای یک میلیون نفر جمعیت جهان است، محل زندگی چهره های خاص، ازجمله در حوزه فرهنگ و ادبیات، از جاذبه های تاریخی و گردشگری محسوب می شوند. آپارتمان پوشکین که در کنار کانالی در نزدیکی مجموعه‌ی موزه‌ی هرمیتاژ (کاخ تابستانی کاترین کبیر) قرار دارد، امروزه در قامت موزه، پذیرای گردشگران از نقاط مختلف جهان است. البته مجسمه‌ای از پوشکین در مقابل موزه‌ی هنرهای معاصر پوشکین نیز نصب است که عده‌ای در سایت‌های فارسی‌زبان، آن‌را به‌اشتباه، به‌عنوان خانه‌ی پوشکین ثبت کرده‌اند. آپارتمان پوشکین در سنت‌پترزبورگ نیز به‌شکل موزه‌ای از وسایل شخصی این شاعر بنام و روایتی از زندگی تراژیک او حفظ شده است. همچنین در یکی از خیابان‌های منشعب از سر دیگر خیابان معروف نووسکی که آن‌هم به‌نام پوشکین نامگذاری شده نیز مجسمه‌ی یادمان او در میدان‌گاهی قرار دارد.

خانه‌ی «آنا آخماتوآ» – شاعر دوره‌ی حکومت استالین – و همسرش نیکلای پونین که از مبارزان آن زمان بوده نیز در نزدیکی آپارتمان پوشکین اما در باغی به‌نسبت مجلل قرار دارد. این موزه هم روایت زندگی این شاعر شناخته‌شده را به مخاطب ارایه می‌کند. اما در سوی دیگر خیابان چندکیلومتری و البته محوری نووسکی در سنت پترزبورگ و در نزدیکی خیابان و مجسمه‌ی یادمان پوشکین، خانه‌ی  «فئودور داستایووسکی»، نویسنده‌ای است که در میان مخاطبان ایرانی یکی از مشهورترین روس‌هاست. در خانه‌ی او نیز که در نبش دو خیابان فرعی قرار گرفته، علاوه بر کلاه و بارانی و دیگر وسایل شخصی، میز نویسندگی داستایووسکی را هم با ادوات نگارش او از نزدیک می‌توان دید

کلیساهای سنت پترزبورگ هم از جاذبه های جدی آن هستند. کلیسای جامع اسحاق (ایساک)، از کلیساهای معروف روسیه است که در شهر سنت پترزبورگ قرار دارد. این کلیسا با بنایی عظیم و با گنبدی طلایی، در ابتدای قرن هجدهم، به سبک کلاسیک روسی ساخته و در قرن نوزدهم توسط معماری فرانسوی تجدید بنا شده است. این کلسیا به‌عنوان بزرگ‌ترین کلیسای روسیه، ظرفیت پذیرش ۱۴ هزار عابد را دارد و گردشگران برای تماشای شهر سنت‌ پترزبورگ از نمای بالا، پس از تهیه‌ی بلیت، حدود ۵۰۰ پله را برای بالا رفتن به سطوح فوقانی آن می‌توانند طی کنند. این کلیسا نیز به‌جز زمان برگزاری برخی مناسبت‌ها و عیدهای مذهبی، کارکرد موزه‌ای دارد.

کلیسای کازان، دیگر کلیسای مطرح در سنت‌پترزبورگ و روسیه است که ساختمان اولیه‌ی آن در ابتدای قرن نوزدهم توسط معماری روس بنا شده است. گویا چند سال بعد، پس از شکست لشگر ناپلئون بناپارت از روس‌ها، غنیمت‌های جنگی و پرچم‌های لشگر مغلوب در این کلیسا جمع‌آوری می‌شود.

پیکر قهرمان روسیه در آن جنگ نیز در این کلیسا دفن شده و مردم روسیه او را بسیار تکریم و سنگ مزارش را زیارت می‌کنند. تندیس‌های نصب شده در ورودی کلیسا نیز به همین قهرمان و یکی از سردارهای آن دوره مربوط است. کلیسای کازان کارکرد مذهبی خود را حفظ کرده و مردم هر روز برای انجام اعمال مذهبی به آن می‌توانند وارد شوند. درواقع سیاست دوره‌ی کمونیستی این بوده که برخی کلیساها یا مسجدها را از کارکرد مذهبی صرف خود خارج کرده، آن‌ها را در مقام موزه، کتابخانه و امثال این‌ها درآوردند. درواقع گردشگران هم در این میان، با حفظ شئونی، مجال می‌یابند که از زیبایی‌های داخلی کلیسا دیدن کنند.

اما کلیسای مطرح دیگر، کلیسای ناجی سنت پترزبورگ یا خون ریخته شده است. این کلیسا که دقیقا مشابه کلیسای سنت باسیل (واسیل مقدس) مسکو ساخته شده، مانند بیشتر کلیساهای یادشده است که گردشگران باید برای ورود به آن و تماشای زیبایی‌های معماری و تزئینی‌شان، ورودیه بپردازند.

کلیسای “بناشده بر خون” یا “قیام مسیح” از دیگر نام‌های این کلیسای ساخته شده در اواخر قرن نوزدهم است. گفته می‌شود «ساخت بنای کلیسا در سال ۱۸۸۳ به‌دستور الکساندر سوم، به‌عنوان یادبودی برای پدرش، تزار الکساندر دوم و در محل ترور او شروع شد.

تزار الکساندر دوم همان کسی بود که در سال ۱۸۶۱ قانون منع رعیت‌داری در روسیه را تصویب کرد. روند پیشرفت کار قدری کند بود و سرانجام در سال ۱۹۰۷ و در دوره‌ی نیکلاس دوم ساخت کلیسا به پایان رسید.

درواقع منع برده‌داری تنها جان «آبراهام لینکولن» را در آمریکا نگرفت، بلکه یکی از تزارهای روسیه را هم به‌شکل مشابهی به کام مرگ فرستاد. از این رو، کلیسای یادشده که به‌عنوان یادبود تزار شهید و در محل ترور او ساخته شده، کلیسای «خون ریخته‌شده» نام گرفته است. کاشی‌کاری‌ها و نقاشی‌های درون این کلیسا برای گردشگران بسیار جذابیت دارند.

در سنت‌پترزبورگ و حوالی آن، کلیساهای دیگری هم قرار دارند؛ ازجمله کلیسایی در شهر پتروف، مقابل کاخ سلطنتی پتر کبیر که تاحدودی شبیه به کلیسای واسیل مقدس در مسکو یا کلیسای خون ریخته‌شده در سنت‌پترزبورگ ساخته شده است. این کلیسا چند سالی متروکه بود و سپس بازسازی شد.

کلیسای موجود در قلعه‌ی پترو پاول سنت پترزبورگ، از جهتی، جزو مهم‌ترین کلیساهای روسیه است. قلعه‌ی پتر و پاول را نخستین ساختمان و اثر معماری شهر سنت پترزبورگ می‌دانند که در ابتدای قرن هجدهم با هدف کنترل رودخانه و دسترسی به دریای بالتیک، در یکی از جزیره‌گون‌های این شهر، توسط معمارانی ایتالیایی و آلمانی بنا شد.

علاوه بر اینها، در کنار مجموعه گردشگری خیابان نووسکی و کاخ های تزارهای روسیه چون پتر، موزه مشهور هرمیتاژ، از جاذبه های درجه یک جهانی سنت پترزبورگ به حساب می آید.

انتهای پیام

خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها- نیره شفیعی‌پور: پس از آنکه مقوله گردشگری به عنوان یک صنعت در کشور ترسیم و تلاش شد در کنار ظرفیت‌های مختلف استان‌ها، گردشگری نیز به عنوان یکی از منابع درآمدی پایدار مدنظر قرار گیرد، برخی استان‌ها نظیر یزد، اصفهان و فارس در رأس توجه قرار گرفتند، استان‌هایی که از دیرباز هم گردشگرانی از سراسر دنیا برای تماشای آثار تاریخی و باستانی آنها، رنج سفر را به جان می‌خریدند.

طی دهه‌های مختلف، پس از آنکه زیرساخت‌های اصلی گردشگری یعنی هتل و اماکن اقامتی توسعه یافت و جاذبه‌های تاریخی و طبیعی و…. نظم و نسق گرفت، برنامه‌ریزان این حوزه در صدد فراگیر کردن سفر به مناطق مختلف برآمدند و برای هر استان برنامه‌ای تدوین کردند که البته اجرای آن توانست به خوبی به جذب گردشگران داخلی و خارجی منجر شود.

پیوند مرکز ۳ استان تاریخی در مثلث گردشگری ایران

یکی از این برنامه‌ها تدوین مثلث گردشگری یزد، اصفهان و شیراز بود، سه استانی که هم مرز یکدیگر هستند و با پیمایش بین ۳۰۰ تا ۵۵۰ کیلومتر مسیر، مرکز یک استان به استان دیگر این مثلث پیوند می‌خورد و گردشگران در این مسیر با مجموعه‌ای از زیباترین، هنرمندانه‌ترین و باستانی‌ترین بناهای تاریخی جهان مواجه می‌شوند.

طی دو سه سال اخیر، روند بازدید گردشگران داخلی و خارجی در قالب تورهای مختلف از این سه استان افزایش یافته و با جهانی شدن بافت تاریخی یزد بر تعداد گردشگران به ویژه گردشگران خارجی افزوده شده است به نحوی که حتی قطارهای گردشگری با مسافرانی از سراسر جهان پس از ورود به ایران به یزد و مثلث گردشگری ایران نیز سفر کرده‌اند.

اما این مثلث گردشگری در حوزه حمل‌ونقل چرخه‌ای ناقص دارد به ویژه حمل‌ونقل ریلی و هوایی زیرا از یزد به مقصد شیراز هیچ خط ریلی وجود ندارد و پروازهای یزد به مراکز استان‌های اصفهان و فارس نیز به دلیل نداشتن صرفه اقتصادی اغلب لغو می‌شود.

در حال حاضر مسافرانی که از مقصد یکی از کشورهای اروپایی به ایران سفر می‌کنند، از یزد، ناچار به سفر جاده‌ای هستند که این امر خطرات بسیاری را به دنبال دارد در حال حاضر مسافرانی که با قطارهای عقاب طلایی از مقصد یکی از کشورهای اروپایی به ایران سفر می‌کنند، به اصفهان و یزد نیز مسافرت می‌کنند اما از یزد، ناچار به سفر جاده‌ای هستند که این امر خطرات بسیاری را به دنبال دارد و تاکنون نیز چند حادثه در این جاده به وقوع پیوسته است.

پس از آنکه اهمیت راه‌اندازی خط آهن در مسیر یزد به شیراز نه تنها به خاطر مسافران و گردشگران بلکه به دلیل ایجاد ارتباط بین شهرهای معدنی و حمل و نقل بار مسجل شد، این مقوله در دو استان یزد و فارس با جدیت مورد پیگیری قرار گرفت.

راه آهن یزد اقلید؛ پروژه‌ای که یک دهه پیش مصوب شد

در سال ۱۳۸۸ بود که راه‌آهن یزد – اقلید در سفر رئیس جمهور وقت به عنوان یکی از پنج طرح حمل و نقل ریلی استان یزد مصوب شد و از همان زمان نیز کار انتخاب پیمانکار و کلنگ‌زنی پروژه آغاز شد اما با گذشت بیش از یک دهه، هنوز خبری از راه‌اندازی این پروژه مهم نیست.

این طرح تکمیل کننده راه آهن شیراز به اصفهان نیز به شمار می‌رود و در واقع یک میان‌بر ریلی برای استان‌های بوشهر، کهگیلویه و بویراحمد و فارس به استان‌های یزد، خراسان رضوی، خراسان جنوبی، کرمان و سیستان و بلوچستان است اما مردم این ۹ استان، بالغ بر ۱۰ سال است که در انتظار تحقق این وعده مانده‌اند.

هر بار سفر یکی از مسئولان به استان‌های یزد و فارس به عنوان مجریان اصلی این طرح، همراه با وعده و وعیدی بود که در نهایت تاکنون منجر به بهره‌برداری از این پروژه مهم نشده است.

ضریب افزایش درآمد در حوزه حمل و نقل ریلی با راه‌اندازی خط آهن یزد اقلید

این پروژه نه تنها حمل و نقل مسافر و گردشگر بلکه حمل و نقل بار را نیز تسهیل می‌کند و تأثیر خوبی بر میزان درآمدهای استان‌های یزد و فارس دارد و ضریب درآمد استان در حوزه حمل و نقل ریلی را افزایش می‌دهد زیرا شهرهای معدنی در مرکز ایران را به یکدیگر متصل می‌کند.

طی یک دهه اخیر، مسئولان بسیاری قول پیگیری برای تسریع در اجرای این طرح را از طریق وزارتخانه متبوع دادند اما عملی نشد طی یک دهه اخیر، مسئولان بسیاری قول پیگیری برای تسریع در اجرای این طرح را از طریق وزارتخانه متبوع دادند اما عملی نشد تا اینکه در سفر اخیر هیئت دولت به استان یزد، این طرح دوباره توسط مسئولان استان یزد به دولتمردان ارائه شد.

امیدوار به تحقق وعده معاون رئیس جمهور هستیم

فرماندار ابرکوه در این زمینه در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به اینکه بخش قابل توجهی از سهم این پروژه در استان یزد در ابرکوه اجرایی می‌شود، اظهار داشت: در سال ۹۸ با سفر نوبخت، معاون رئیس جمهور به ابرکوه، ۴۵۰ میلیارد تومان برای تکمیل و راه‌اندازی این پروژه اختصاص یافت و قرار شد با تأمین اعتبار کامل، این طرح در پایان سال ۱۳۹۹ به بهره‌برداری برسد.

محمد کاظمی نسب عنوان کرد: برای تکمیل این پروژه در مجموع به ۸۰۰ میلیارد تومان اعتبار نیاز است که امیدواریم بقیه اعتبار مورد نیاز نیز در قالب پروژه‌های سفر رئیس جمهور به استان یزد به این طرح اختصاص یابد.

وی بیان کرد: این پروژه در استان یزد ۱۲ ایستگاه و ۱۲ پل دارد و با گذر از شهرهای مهریز و ابرکوه به ایستگاه اقلید می‌رسد.

فارسی‌ها در تکاپو برای اجرای سهم خود از پروژه خط ریلی

کاظمی‌نسب با بیان اینکه استان فارسی‌ها نیز در تکاپو برای تکمیل این پروژه هستند، تصریح کرد: با راه‌اندازی و بهره‌برداری از این پروژه، سالانه یک میلیون مسافر و یک میلیون تن بار از این مسیر حمل و نقل می‌شود.

اگر در این پروژه تنها موضوع گردشگری و حمل مسافر را در نظر بگیریم، خواهیم دید که نقطه ضعف اصلی در سفر قطارهای عقاب طلایی، عدم اتصال یزد به شیراز است.

این قطارها ۶۰ نفر ظرفیت دارند و هر قطاری که به کشور و به دنبال آن مثلث گردشگری ایران وارد می‌شود، حداقل از ۱۰ کشور مسافر دارد و نبود این اتصال، مسافران را وادار می‌کند تا برای ادامه سفر خود، از یکی از مسیرهای هوایی یا زمینی استفاده کنند که این امر لطمه بسیاری به اعتبار گردشگری ایران وارد می‌کند.

انتظارها در نخستین روز سال ۱۴۰۰ به سر می‌رسد

اما به نظر می‌رسد امسال دیگر بعد از حدود ۱۱ سال، عزم مسئولان برای راه‌اندازی این خط و تکمیل چرخه مثلث گردشگری ایران جزم است زیرا برخی خبرها حاکی از آن است که مسافران نوروزی ۱۴۰۰، می‌توانند از این خط ریلی برای سفر خود استفاده کنند.

مدیرکل راه آهن استان یزد در گفتگو با خبرنگار مهر اظهار داشت: خط آهن یزد اقلید در حال حاضر از پیشرفت فیزیکی ۷۵ درصدی برخوردار است و طبق قول معاون اول رئیس جمهور، اعتبار مورد نیاز برای تکمیل این پروژه، در سال ۹۹ پرداخت می‌شود که در این صورت، راه آهن یزد – اقلید در نخستین روز سال ۱۴۰۰ قابل بهره‌برداری است.

سیدمصطفی داودی با اشاره به مختصات فنی این خط بیان کرد: این خط از ایستگاه رخش در یزد آغاز می‌شود و به طول ۳۰۰ کیلومتر به سمت اقلید در استان فارس ادامه می‌یابد که این بخش تنها حلقه مفقوده ریلی در مسیر یزد به شیراز بوده زیرا در حال حاضر راه آهن از اقلید تا شیراز فعال است و به حمل و نقل بار و مسافر می‌پردازد.

در صورت تحقق وعده دولت در سال جاری و تکمیل چرخه حمل‌ونقل ریلی در مثلث گردشگری ایران، به طور قطع می‌توان حساب بیشتر و بهتری روی گردشگری در این منطقه به عنوان یک صنعت و منبع درآمدی پایدار باز کرد.

به گزارش ایسنا، یکی از شرکت‌های معدنی فعال در سواد کوه مازندران، درست در روز یکم فروردین امسال برای بهره‌برداری بیشتر از معدن سنگ خود، اقدام به انفجار در عرصه و حریم درجه یک محوطه غار اسپهبد خورشید کرد، آن‌هم در شرایطی که برای قطع زنجیره‌ی انتقال ویروس کرونا فعالیت‌های نه چندان مهم در کشور تعطیل شده‌اند، اما متاسفانه برخی از شرکت­های معدنی بدون تعطیلی و بی­ وقفه به اقدامات خود در این محوطه به سنگ‌شکنی در دل کوه‌ها مشغول هستند.

مهدی ایزدی – معاون میراث فرهنگی اداره کل میراث فرهنگی استان مازندران – در گفت‌وگو با ایسنا می‌گوید: این اداره کل از سال گذشته با طرح شکایت از معدن‌کارانی که در عرصه و حریم مجموعه غار دژ اسپهبد خورشید فعالیت دارند، پیگیر است تا همه‌ی پروژه‌های آن محدوده متوقف شود، هر چند در حال حاضر هیچ معدنی در عرصه‌ی غار اسپهبد فعال نیست.

او از نخستین نتایج این پیگیری‌ها را صدور دستور دادستان مبنی بر تعطیلی فعالیت معادن‌کاران در این محدوده می‌داند و ادامه می‌دهد: از سوی دیگر چون تاریخ صدور مجوز فعالیت برخی از این معدنکاران قبل از تصویب حریم مصوب منطقه بوده است، دادستان مجبور به اجازه‌ی فعالیت آن‌ها شد تا در اسرع وقت جابجایی معادن و تعطیلی کامل آن‌ها اتفاق بیفتد.

وی اضافه کرد: جابجایی معادن باید از طریق منابع ملی و طبیعی انجام شود اما میراث فرهنگی در هر صورت پیگیر است تا هر چه سریع‌تر این اتفاق رخ دهد.

وی با تاکید بر این‌که فعالیت معادنی که باعث انفجار در محدوده غار دژ اسپهبد شده‌اند در طول روزهای گذشته متوقف شده است، ادامه می‌دهد: نیروهای یگان میراث فرهنگی جلو ادامه‌ی فعالیت آن‌ها را گرفتند، اما هنوز در نقاطی که جزو حریم مجموعه است و با محوطه فاصله دارد، برخی بهره‌برداری‌ها به دستور دادستانی به طور موقت و با تایید ضابطه‌های میراث فرهنگی ادامه دارد تا سریع‌تر مکان جدیدی برای آن‌ها جایگزین شود.

ایزدی با بیان این که نمی‌توان آسیب وارد شده به محوطه را در شرایط کنونی تخمین زد، تاکید می‌کند: وقتی سنگی از یک محوطه‌ی تاریخی جابجا می‌شود، نمی‌توان آسیب وارد شده به آن را حتی به ریال هم تخمین زد.

انتهای پیام

۱۲ فروردین ۱۳۹۹ / ۱۶:۰۲

مگر جز آن است که خاطره‌هایمان با قصه‌ها و حکایت‌ها پیوند می‌خورد و مگر جز آن است که آرزوهای دور و درازمان را با داستان‌ها پیوند می‌زنیم تا روح حضور خویش را در آن‌ها بازیابیم، تا هر آنچه را نایافتنی است، بدان‌ها دست یابیم؟ با نگاه به این عکس‌ها، تنهایی‌ها، سرخوردگی‌ها، شادمانی‌ها و تلخی‌های گریزناپذیرمان را در تار و پود قصه‌ها می‌ریزیم و با چشم‌اندازی خوش‌بینانه، مزرع سبزی را از قالب فرسوده ناملایمات بیرون می‌کشیم تا حدیثی دیگر از طلوعی دیگر را زمزمه کنیم؛ حدیثی با رنگ و لعاب زندگی، با خاطراتی از شهر عشق و شعر و ادب.

اینجا یکی از پرجاذبه‌ترین مقاصد گردشگری ایران است که هر سال بویژه در نوروز انبوه گردشگران ایرانی و خارجی روانه آن می‌شوند. جذابیت‌های باستانی و طبیعی آن همانند رباینده دل‌هاست که از دیدن آن سیراب نخواهید شد. شیراز پر از زیبایی‌های تاریخ و فرهنگ ایرانی است و هر کسی را وسوسه می‌کند تا سفری به‌یادماندنی به این شهر داشته باشد؛ سفری در دالان تاریخ، از عظمت و شکوه ایران‌باستان تا معماری‌های بی‌بدیل دوران زندیه و قاجار؛ سفری با عطر بهارنارنج و طعم فالوده شیرازی و نوای شعر اصیل فارسی.

نوروز ۹۸ با تمام دشواری‌هایی که سیل فروردین به شیراز و شهروندانش تحمیل کرد، شهر مملو از گردشگر بود؛ اما نوروز ۹۹ حکایتی متفاوت دارد. حالا پای مرگ و زندگی خود و اطرافیانمان در میان است. به جای مهمانانِ هرسالۀ شیراز، امسال کرونا مهمان این شهر است؛ مهمان ناخوانده‌ای که به تمام ایران و به تمام جهان سفر کرده است.

حالا مدتی است از کمپین «در خانه می‌مانیم» صحبت می‌کنیم؛ کمپینی که باید همه‌مان رعایت کنیم. شیرازی‌ها معروفند به مهمان‌نوازی؛ اما این مهمان‌نوازی را گذاشته‌اند برای روزهایی نه‌چندان دور که دیگر خبری از شیوع ویروس نیست و «کرونا» خاطره‌ای است که تجربه‌های نه‌چندان ارزانی را برایمان آورده بود. تا رسیدن آن روزها، شیراز هم مثل جاهای دیگر، برای تداوم زندگی، از مهمان‌نوازی معذور است؛ ولو به قیمت گردِ غربتی که مدتی روی دیدنی‌هایش می‌نشیند.

در این تصاویر، تفاوت حال و هوای نوروز ۱۳۹۸ و نوروز ۱۳۹۹ را خواهید دید. شوری که بود، سکوتی که هست، امیدی که باقی‌ست.

با توجه به شیوع ویروس کرونا و توصیه های اکید مسئولین جهت مهار و جلوگیری از انتشار ویروس کرونا تصمیماتی از قبیل تعطیلی بازارها، بوستان ها، هتل ها، رستوران ها، وضع مقررات منع رفت و آمد های برون شهری گرفته شد. از اولین روزهای سال ۹۹ تمامی پاساژها، فروشگاه‌ها، دست فروش‌ها و بازار سرپوشیده و اماکن گردشگری و تاریخی سمنان بجز فروشگاه‌هایی که کالاهای اساسی عرضه می‌کنند و در روز های اخیر نیز تمامی پارک ها و تفرجگاه‌ها بطور کامل بسته شدند و اغلب مردم فقط برای خرید کالاهای مورد نیاز خود از خانه خارج می‌شوند و بعضاً تردد غیر ضروری نیز در شهر مشاهده می شود.

۱۲ فروردین ۱۳۹۹ / ۱۵:۱۹