ویفا آنجاونکمین داور آلمانی بخش دانشآموزان و فرهنگیان فیلمساز چهل و نهمین جشنواره بینالمللی فیلم «رشد» در گفتگو با خبرنگار مهر، درباره سابقه حضورش در این جشنواره گفت: اولین باری نیست که در تهران حضور دارم اما اولین باری است که در جشنواره «رشد» شرکت کردهام، اقامتم این چند روز در ایران بسیار فوق العاده و همراه خاطرههای خوب بود.
وی با اشاره اینکه با توجه به تحولات رسانهای در آینده این جشنواره فراگیر و تاثیرگذارتر خواهد شد، بیان کرد: جشنواره فیلم «رشد» تجربه بسیار مثبتی برای جوانان خواهد بود و نسل آینده فیلمسازان را تربیت خواهد کرد. در ایران فیلمسازان جوان و آتیه داری وجود دارد که استعدادشان باید به تمام جهان نشان داده شود.
داور جشنواره فیلم «رشد» تاکید کرد: اگر فیلمسازان جوان ایرانی فرصت این را داشته باشند که استعداشان را همانطور که خودشان میخواهند نشان بدهند در آیندهای نه چندان دور شاهد فیلمهای فوقالعادهای خواهیم بود.
وی عنوان کرد: در حال حاضر ارتباط بسیار قوی بین آلمان و ایران برقرار است. جشنوارههای مشهور زیادی در کشور آلمان برگزار میشود که فیلمسازان ایرانی در آن شرکت میکنند.
آنجاونکمین در پایان گفت: بعضی از فیلمسازان ایرانی که در جشنوارههای آلمانی شرکت میکنند سطح کاری بالایی دارند، خصوصاً در زمینه ساخت انیمیشن. طی چند روز گذشته انیمیشنهای جذابی از فیلمسازان جوان ایرانی تماشا کردم و در این مدت، شگفتزده و به آینده ساخت انیمیشن در ایران امیدوار شدم.
علیرضا غفاری کارگردان فیلم کوتاه «اینجا کن است، اینجا کن نیست»، در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به چگونگی ساخت این فیلم کوتاه گفت: این فیلم کوتاه درباره سیاوش شیری کارگر یک رستوران است که البته درحال حاضر خود یک رستوران دارد، داستان از اینجا شروع شد که با رامین راستاد به یک رستوران در منطقه کن تهران رفتیم و در آنجا یکی از کارگردان رستوران را به من نشان داد و گفت وی اطلاعات بسیاری در مورد سینمای هالیوود دارد، بعد از صحبت با این جوان تصمیم گرفتم تا فیلمی درباره وی بسازم.
وی با اشاره به اینکه ساخت این فیلم در سال ۱۳۷۹ آغاز شد، تاکید کرد: «اینجا کن است، اینجا کن نیست»، درباره یک جوان علاقهمند به سینمای جهان است، این فرد به صورت کاملاً عجیب نبوغ سینمایی دارد و اطلاعات بسیاری در مورد سینمای هالیوود دارد.
غفاری بیان کرد: زمان بسیاری برای ساخت این فیلم گذاشتم و برای پایان بندی آن نزدیک به ۲۳۰ فیلم دیدم تا بتوانم سکانس پایانی را به بهترین شکل ممکن بسازم. البته از دیگر مسائلی که باعث طولانی شدن زمان ساخت این مستند شد، میتوان به گم شدن فیلم در طول جابجایی دفتر و البته سفری که به خارج از ایران داشتم، اشاره کرد.
وی ادامه داد: در نهایت باید بگویم که ساخت «اینجا کن است، اینجا کن نیست»، نزدیک به ۱۹ سال طول کشید و برای پایان آن دوباره سراغ سیاوش شیری رفتم که حالا ۴۵ ساله است و صاحب یک رستوران شده است.
غفاری در پایان با اشاره به اینکه زمان ساخت فیلم ۳۶ دقیقه است، گفت این فیلم در خانه هنرمندان و خانه سینما اکران شد و در حال حاضر منتظر اکران آن در گروه «هنر و تجربه» هستم. البته در تلاش هستم تا این فیلم کوتاه را برای حضور در جشنواره فیلم کن آماده کنم. البته این فیلم کوتاه در جشنواره «سینماحقیقت» حضور دارد.
غلامرضا فرجی سخنگوی شورای صنفی نمایش در گفتگو با خبرنگار مهر، با اشاره به جلسه امروز یکشنبه ۲۶ آبان ماه این شورا گفت: اکران فیلم «معکوس» به کارگردانی پولاد کیمیایی از چهارشنبه ۲۹ آبان ماه در سرگروه آستارا به جای «مسخره باز» به کارگردانی همایون غنی زاده آغاز می شود، همچنین نمایش «مسخره باز» در زیر گروه ادامه دارد.
وی بیان کرد: سینماهایی که در چرخه اکران بر حسب حواله شورا رعایت سانس نمایش هر فیلم را نکنند در مرحله اول تذکر، مرحله بعد مکتوب و در صورت اجرا نشدن صحیح سانس چرخشی با تصویب شورای صنفی از صدور حواله برای آنها جلوگیری می شود.
سخنگوی شورای صنفی نمایش در پایان گفت: کف فروش دیگر فیلم های در حال اکران بررسی و نمایش آنها ادامه دارند.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی انجمن صنفی منتقدان و نویسندگان آثار سینمایی، با توجه به اعلام سازمان هواشناسی در خصوص ادامه بارش برف و همچنین شرایط و محدودیت های ترافیکی روز دوشنبه ۲۷ آبان برگزاری ششمین جشن نوشتار سینمای ایران که قرار بود فردا ۲۷ آبان در فرهنگسرای ارسباران برگزار شود لغو و به زمان دیگری که متعاقباً اعلام می شود موکول شد.
به گزارش خبرگزاری مهر، سیدمحمد یاشار نادری رئیس بنیاد روایت فتح در پی درگذشت سید مهدی آوینی پدر شهید سید مرتضی آوینی پیام تسلیتی را صادر کرد. در متن پیام رئیس بنیاد روایت فتح چنین آمده است::
هر نفسی چشنده مرگ است، سپس به ما بازگردانده میشوید
متاسفانه خبر فوت مرحوم سید مهدی آوینی پدر شهید والامقام سید مرتضی آوینی را شنیدم. تمامی هنرمندان و هنر دوستان انقلابی از بدو تولد شجره طیبه انقلاب اسلامی تا کنون و تا زمانی که نام انقلابمان بر تارک جهانیان بدرخشد؛ یک الگو و چراغ راه خواهند داشت و آن هم سید مرتضی آوینی خواهد بود.
آوینی یکی از هزاران ثمره پدر معنوی این انقلاب، خمینی کبیر رحمت الله علیه بوده و در بهترین زمان با تاسی از سخن نبی مکرم اسلام (ص) که فرمود: اِنّ لِرَبِّکُم فی اَیّامِ دهرِکُم نَفَحات، الّا فَتَعَرّضُوا لَها؛ از نفحات الهی بهره برده و تبدیل به سید شهیدان اهل قلم شد.
سید مرتضی آوینی فرزند صالحی است که همواره باعث افتخار انقلاب اسلامی بوده و قطعا پدر بزرگوارشان هم به وجود برکات آن شهید بالیده است.
آوینی فردیست که همواره قدمهایش مسیر هنر متعالی را مشخص کرده و ما امروز برخود می بالیم که تمامی تلاشمان ادامه دادن راهش بوده و با جانمان از آرمانش دفاع کنیم.
قطعا این پدر بزرگوار و زحمت کش به گواهی سخن پیامبر اکرم (ص) که فرمود: الوالد وسط ابواب از برکات و ثمرات آن شهید والامقام بی بهره نخواهد بود.
اصغر بختیاری کارگردان مستند «نشانی» که در هشتمین دوره جشنواره مردمی فیلم «عمار» در بخش مستند ملت قهرمان موفق به دریافت فانوس جشنواره شد، در گفتگو با خبرنگار مهر درباره مراحل مختلف ساخت این مستند گفت: من تا امروز بیش از ۱۰۰ اثر مستند ساختهام که عمده آنها در زمینه مصائب جنگ و دفاع مقدس است. پرداختن به صبر و رنجهای مادران شهدا، خانوادهای شهدا و زندگی جانبازان از جمله موضوعاتی است که در مستندهایم روی آنها تمرکز کردم.
وی عنوان کرد: روزی از مجموعه سیمافیلم با من تماس گرفتند و گفتند که ۲۵ وصیتنامه از زمان دفاع مقدس پیدا شده و به ما رسیده است و تمایل داریم تا مستندی در این خصوص ساخته شود البته ظاهراً با چند کارگردان دیگر هم تماس گرفته بودند اما آنها به دلایل مختلف نپذیرفته بودند. در هر صورت ساخت مستند را پذیرفتم زیرا موضوع کار برای من بسیار جذاب بود. ضمن اینکه زمانی که به دنبال صاحبان این وصیتنامهها گشتم، دیدم برخی از اقشار مختلف مردم از جمله معلم، استاد دانشگاه، راننده تاکسی، خیاط، کارمند وزارتخانهای و سایر اقشار در بین این افراد بودند. در مراحل اول ساخت این مستند فقط موفق شدم به ۱۸ نفر از این افراد دسترسی پیدا کنم که البته ۲ نفر از آنها شهید شده بودند.
بختیاری بیان کرد: موضوع این مستند روایت زندگی افرادی است که بعد از قریب به ۳۰ سال وصیتنامههای آنها پیدا شده است. در واقع این موضوع برای مخاطبان جذاب بوده و همین امر باعث دیدنی شدن مستند شده است.
این کارگردان توضیح داد: مستندهای «انتظار» و «دردهای پنهان» از جمله مستندهایی بود که خودم به آن علاقه بیشتری دارم. مستند «انتظار» به زندگی مادران شهدایی میپرداخت که تاکنون بازنگشتهاند و این مادران از سراسر ایران حضور داشتند. مستند «دردهای پنهان» هم یک مستند ۵ قسمتی درباره جانبازان اعصاب و روان آسایشگاه سعادتآباد است که مورد استقبال بسیاری از مخاطبان قرار گرفت.
وی در پایان گفت: خاطرم است که روزی برای مصاحبه با یکی از این مادران شهدا که آن زمان ۱۹ سال چشم انتظار فرزند شهیدش بود به منزلش رفتیم. در کمال ناباوری میدیدیم که این مادر مدام از ما تشکر و پذیرایی میکند به او گفتم مادر ما باید از شما ممنون باشیم که وقتتان را در اختیار ما قرار دادید اما این مادر گفت: نه پسرم؛ ۱۹ سال است که فرزندم شهید شده اما در این سال ها هیچکس به من سر نزده و شما تنها گروهی هستید که به اینجا آمدید.
به گزارش خبرگزاری مهر، رویداد مستندسازی بحران چهارشنبه ۲۲ آبان در خانه گفتمان شهر (وارطان) برگزار شد که طی آن چهار مستند «سایههای روشن» ساخته حسین نشاطی، «شبیهسازی آقای زرد» ساخته ماهان خمامیپور، «حلب: سکوت جنگ» ساخته امیر اصانلو و «فقدان» ساخته فاطمه ذوالفقاری که همه محصول کمانمدیا به مدیریت زکریا زرگانی هستند نمایش داده و به جنبههای مختلف مستندسازی در بحران اشاره شد.
سه مستند «سایههای روشن»، «شبیهسازی آقای زرد» و «حلب: سکوت جنگ» با محوریت حمله داعش به حلب و «فقدان» که روایت خانوادهای در زلزله سرپ لذهاب است، بهعنوان نمونههایی از مستندسازی در بحران به علاقهمندان نمایش داده شد.
در این اکران خصوصی چهرههایی نظیر گلی امامی، هنگامه گلستان، روبرت صافاریان، جهانبخش نورایی، احمد طالبینژاد، شهرام مکری، نسیم احمدپور، شادی قدیریان، فائزه عزیزخانی، سحر عصرآزاد، کبوتر ارشدی، رئوفه رستمی، رامین مستقیم، ساسان گلفر و… حضور داشتند.
احمد طالبینژاد در این رویداد درباره مفهوم مستندسازی بحران گفت: مستند سازی بحران، فصلی تازه در سینمای مستند ایران است که باید به ابعاد مختلف آن توجه داشت و آنها را بررسی کرد.
سپس ماهان خمامیپور یکی از مستندسازان بیان کرد: من از تهران ماجرای آقای زرد را شنیده بودم و با امیدواری کمی از این که او را پیدا کنم راهی حلب شدم. اما در نهایت او را یافتم و هر کس درباره او چیزی میگفت. من اما روایت خودم را از آقای زرد ساختم. اسم فیلم را هم گذاشتم «شبیه سازی آقای زرد» تا بر اساس نظریه بودریار، حقیقت آقای زرد را شبیهسازی کرده باشم.
بازگویی یک ویرانی مهیب در مستندی از حلب
امیر اصانلو هم از تجربه ساخت «حلب: سکوت جنگ» چنین گفت: آن چه مرا در مواجهه با حلبِ پس از جنگ حیرتزده کرده بود، ویرانیای بود که جنگ بر جا گذاشته بود و در این مستند تلاش کردم تا آن ویرانی مهیب را بازنمایی کنم.
در این قسمت از برنامه، گلی امامی نقدی به مستند امیر اصانلو وارد کرد و گفت: مستند شما بیش از آن که فیلم مستند باشد، قابعکسهایی است بیهیچ توضیحی. گرچه برخی آن را روایت شاعرانه از جنگ توصیف کردند ولی باید دید ۷۰ سال بعد چه چیزی از این مستند برای نسلهای بعد میماند. آیا لازم نیست یک فیلم مستند شناسنامهای داشته باشد که آن را برای دورانهای دیگری نیز قابل استفاده کند؟
امیر اصانلو، در دفاع از ساخته خویش خطاب به گلی امامی چنین گفت: تلاش من ثبت بیواسطه واقعیت و مواجهه عریان تماشاگر با آن چیزی بود که از جنگ بر جا مانده است و هر توضیح و تفسیری را برای آن اضافه میدیدم.
واکنش آدم ها در مواجهه با گذشته
سپس فاطمه ذوالفقاری کارگردان «فقدان» درباره مستند خود گفت: همیشه میخواستم ببینم آدمها در مواجهه با گذشته و آن چه که دیگر تمام شده چه واکنشی دارند. وقتی سرپل ذهاب زلزله آمد فرصت را مناسب دیدم تا دوربینم را بردارم و ببینم آدمها با آواری که از گذشته بر جا مانده چه مواجههای دارند، این شد که مستند «فقدان» شکل گرفت.
رامین مستقیم خبرنگار لسآنجلستایمز در تهران، به کارگردان «سایههای روشن» نقدی وارد کرد و گفت: موضعی که دوربین شما از رخداد جنگ در سوریه ملتهب که در آن اقوام مختلف با افکار و آرای مختلف حضور دارند اتخاذ کرده، بسیار یکسویه است و لازم بود تا شما بیطرفتر روایت خود را از حضور داعش در حلب ارائه داده و وضعیت زنان سوری را در آن جا بیطرف به تصویر بکشید.
حسین نشاطی در دفاع از ساخته خود گفت: من تلاش کردم تا مشاهدات عینی خودم را بیواسطه با تماشاگر به اشتراک بگذارم.
مستند «حلب: سکوت جنگ»، مستند برگزیده ایدفای ۲۰۱۸ و «فقدان» نماینده امسال سینمای مستند ایران در بخش استعدادهای درخشان ایدفا هستند. همچنین «شبیهسازی آقای زردپوش» مستند برگزیده جشنواره بینالمللی فیلم کلگری کاناداست.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل پایگاه خبری -تحلیلی سینما تجربی، چهارمین دوره جشنواره بینالمللی انیمیشن «بوگوتا» از ۳۱ اکتبر تا ۴ نوامبر ۲۰۱۹ در پایتخت کلمبیا برگزار شد و «آدم خانگی» ساخته مرضیه ابرار پایدار، موفق به کسب جایزه بهترین فیلم انیمیشن کوتاه این جشنواره شد.
در این دوره جشنواره بوگوتا، ۵۵ فیلم انیمیشن کوتاه از ۳۴ کشور دنیا حضور داشتند.
آدم خانگی، داستان یک مرد فروشنده حیوانات است که در مغازهاش به خواب رفته و خود را گرفتار در قفس حیوانات و کابوسی ترسناک میبیند. او در پی نجات از حیوانات میگریزد، ولی هربار به مانعی برخورد میکند.
این فیلم ضمن نمایش در بیش از ۲۰ جشنواره جهانی، موفق به کسب ۵ جایزه بینالمللی از جشنوارههای کانتربری انگلیس، لارگو سوئیس، NEZ هند، Golden Kuker بلغارستان و «آسو آلکسوف» مقدونیه شده است.
به گزارش خبرگزاری مهر، «لامینور» بیست و هفتمین فیلم بلند سینمایی داریوش مهرجویی است که بیست و پنج شهریور جلوی دوربین رفته بود.
مهرجویی «لامینور» را پس از ۶ سال دوری از سینما جلوی دوربین برده است.
علی نصیریان، پردیس احمدیه، سیامک انصاری، بیتا فرهی، علی مصفا، مهرداد صدیقیان، بهناز جعفری، کاوه آفاق، امرالله صابری، رضا داودنژاد، دیبا زاهدی، سیامک ادیب، محمد رضا شهبانی نوری، شراره رنجبر، محمد جواد جعفرپور، مهرنوش ذوالفقاری، محمد هادی عطایی، مهدی مرتضایی، یاسمن کوزه گر، هومن بهزادی، هانا وارسته، سبحان خسروی، احمد یاوری، فرهاد ریش سفیدی، علی بلوردی و فریماه فرجامی بازیگران فیلم «لامینور» هستند.
«لامینور» به کارگردانی داریوش مهرجویی با طراحی گریم عبدالله اسکندری و مدیریت فیلمبرداری بهرام بدخشانی، طراحی لباس گلناز گلشن، طراحی صحنه امیر حسین حداد، برنامهریزی و دستیار اول کارگردان حمید غفارزاده، صدابرداری امیرحاتمی و دستیاری کارگردان امیر سیدی با مدیریت تولید فواد بوربور و با نویسندگی مشترک وحیده محمدیفر و داریوش مهرجویی به تهیهکنندگی رضا درمیشیان جلوی دوربین رفته است. عکاسی فیلم را فاطمه حسنوند برعهده داشته است.
«لامینور» بدون حمایت دولت، بنیاد سینمایی فارابی و سازمان سینمایی تولید شده است.
خبرگزاری مهر-گروه هنر-نیوشا روزبان: روز گذشته جمعه ۲۴ آبانماه پرونده برگزاری سی و ششمین جشنواره فیلم کوتاه تهران هم با معرفی برگزیدگان بسته شد تا با پایان یافتن این دوره از جشنواره بتوان صریحتر درباره نقاط قوت و ضعف این رویداد سخن گفت.
«جشنواره فیلم کوتاه تهران» بهعنوان معتبرترین و مهمترین رویداد مرتبط با سینمای کوتاه در حالی سی و شش ساله شده است که هنوز ایکاشها و حسرتهای بسیاری درباره آن وجود دارد اما این رویداد در سایه توفیقات مکرر و بهتازگی پرشمار فیلمهای کوتاه ایرانی در رویدادهای داخلی و خارجی، تا اندازه زیادی از انتقادات صریح مصون مانده است. جشنوارهای که بهرغم تمام انتقادات هنوز هم حکم سکوی پرواز برای بسیاری از استعدادهای تازه سینمای کوتاه ایران را دارد و این واقعیتی غیرقابل کتمان است.
به بهانه اتمام برگزاری سیوششمین دوره جشنواره، در قالب گفتگوهای کوتاهی با یک کارگردان، یک عضو هیأت انتخاب و دبیر جشنواره، به آسیبشناسی آن پرداختهایم.
از نگاه برگزیده؛ کیفیت فیلمها افت کرده است
محمدرضا مصباح کارگردان فیلم کوتاه «کوچه» که برنده جایزه بهترین فیلم از نگاه تماشاگران در سی و ششمین جشنواره فیلم کوتاه شد، در گفتگو با خبرنگار مهر درباره برگزاری این دوره از جشنواره گفت: معتقدم فیلمهای حاضر در سی و ششمین جشنواره فیلم کوتاه تهران، از نظر کیفی دچار افت شده بودند، در واقع در طول جشنواره وقتی باکسهای مختلف را میدیدیم و با آثار دورههای قبل مقایسه میکردیم به این نتیجه میرسیدیم که آثار کوتاه در دورههای قبل از کیفیت بیشتری برخوردار بود.
وی با اشاره به اینکه فیلمهای حاضر در جشنواره نسبت به دورههای قبل از تنوع ژانری کمتری برخوردار بود، توضیح داد: آثار حاضر در این دوره از جشنواره به گونهای بود که به نظر میرسید فیلمسازان درگیر پروداکشنهای بزرگ و پرهزینه شده بودند و همین امر سبب شده بود که آثار از نظر فیلمنامه و محتوا چندان غنی نباشد.
محمدرضا مصباح
این کارگردان فیلم کوتاه بیان کرد: هرچند فیلمهای قابل توجهی در جشنواره حضور نداشت، اما برگزاری این دوره از جشنواره نسبت به دورههای قبل منظمتر بود و این نظم بی شک به دلیل فروش بلیت صورت گرفته بود و دیگر شاهد بی نظمی در صف فیلمها نبودیم. در واقع جنبههای تعاملی درون جشنواره خوب بود اما نتایج چندان مورد قبول نبود.
وی با اشاره به اینکه نسبت به داوری این دوره از جشنواره گلایه دارد، ادامه داد: «کوچه» توانست جایزه بهترین فیلم از نگاه مخاطب را دریافت کند و با اختلاف بسیار بالایی به عنوان بهترین فیلم از نگاه تماشاگران انتخاب شود، اما همین فیلم در هیچ بخشی مورد توجه هیات داوران قرار نگرفت و نامزد هیچ بخشی نشد، این درحالی است که مخاطبان جشنواره فیلم کوتاه مخاطبان معمولی نیستند و همه آنها فیلمساز و به نوعی متخصص و کارشناس فیلم هستند.
مصباح: «کوچه» توانست با اختلاف بسیار بالایی به عنوان بهترین فیلم از نگاه تماشاگران انتخاب شود، اما همین فیلم در هیچ بخشی مورد توجه هیات داوران قرار نگرفت و نامزد هیچ بخشی نشدمصباح گفت: البته معمولا تنها بهانهای که برای نوع داوری و یا انتخاب فیلمها به زبان میآید، کلمه سلیقه است و این نشان میدهد که در هیچ کدام از این بخشها مبنا و معیاری برای انتخاب و رای به فیلمها وجود ندارد، مگر میشود یک فیلم تا این حد مورد استقبال مخاطبان حرفهای قرار گیرد، اما هیات داوران این اثر را لایق نامزدی در هیچ بخشی نداند.
وی تاکید کرد: اتفاقی که برای «کوچه» افتاد این است که کسانی که باید، این فیلم را دیدند و از آن لذت بردند و همین مساله بسیار مهم است.
این تهیهکننده و کارگردان فیلم کوتاه ادامه داد: مساله دیگر این است که خروجی فیلم کوتاه خارج از جشنواره بسیار خوب است به خصوص وقتی جشنوارههای بینالمللی را بررسی میکنید، میبینید که بسیاری از فیلمهای کوتاه ایرانی مورد توجه و استقبال جشنوارههای خارجی قرار میگیرند، به همین دلیل نباید فیلمهای این دوره از جشنواره را ملاک و معیار فیلمهای تولید شده در سینمای کوتاه دانست. شاید بسیاری از فیلمهایی که تولید شده است به جشنواره نرسیده باشند و نباید فراموش کرد که فیلمهای کوتاه معمولا فیلمهای موفقی هستند اما توجه جدی به آن نمیشود و حتی این گونه از فیلمسازی را سینما نمیدانند در حالی که فیلم کوتاه پایه اصلی سینما است.
وی تاکید کرد: در حال حاضر فیلمسازان کوتاه تمام وقت خود را صرف پیدا کردن سرمایهگذار برای تولید فیلم خود میکنند، این درحالی است که بسیاری از تهیهکنندگان علاقهای به سرمایهگذاری در این نوع سینما ندارند و فیلم کوتاه در کشور دیده نمیشود.
این فیلمساز بیان کرد: انجمن سینمای جوان در زمینه حمایت از فیلم کوتاه برنامههایی را دنبال میکند اما این حمایتها بسیار محدود است چرا که بودجه این انجمن بسیار محدود است و باید از منابع دیگر نیز تامین سرمایه کرد. امیدوارم برنامه جدیدی برای افزایش بودجه انجمن فیلم کوتاه از سوی مدیران دولتی ارائه شود تا این حمایتها بیشتر شود.
مصباح توضیح داد: اگر مسئولان دولتی بتوانند شرایط مناسبی را فراهم کنند که فیلمهای کوتاه دیده شود، میتوان امیدوار بود که اتفاقات خوبی رخ دهد، هرچند رییس سازمان سینمایی قولهایی برای حمایت از این نوع سینما داده است و امیدواریم این قولها به مرحله عمل برسد، چرا که اگر فیلم کوتاه در کشور رشد کند میتوان به رشد سینمای بلند نیز امیدوار بود.
از نگاه عضو هیأت انتخاب: جشنوارهای که بدون روح برگزار شد
کاوه سجادی حسینی از اعضای هیات انتخاب سی و ششمین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران نیز گفت: پیش از هرچیز باید به این مساله دقت کنید که جشنواره فیلم کوتاه تهران، یک جشنواره دولتی است و نباید انتظار فعالیتهای یک جشنواره خصوصی را از آن داشته باشیم. وقتی قرار است فیلمهایی چه از طرف انجمن سینمای جوان و یا ارگانهای دیگر و حتی بخش خصوصی وارد این جشنواره شود، نباید انتظار داشته باشیم که همانطور که فیلمها در جشنوارههای مستقل بینالمللی در سطح جهانی داوری میشود، همان گونه با فیلمهای ما برخورد شود.
وی توضیح داد: اگر بخواهم چگونگی برگزاری این دوره از جشنواره فیلم کوتاه را داوری کنم باید بگویم که این جشنواره نسبت به دورههای قبل منظمتر برگزار شد، اما جشنواره بیروح و بیجانی در بخش حضور مخاطبان بود و شاید این امر به دلیل بلیت فروشی فیلمها بود.
کاوه سجادی حسینی
کارگردان فیلم «بوفالو» بیان کرد: یکی از اتفاقات خوبی که در این جشنواره رخ داد، این بود که هیچ فشاری روی هیات انتخاب برای چگونگی انتخابها وجود نداشت، البته خود اعضای هیات انتخاب که عضو انجمن سینمای جوان هستند، نظرات و سلیقههایی داشتند که با نظر و سلیقه دیگر اعضای هیات انتخاب همخوانی نداشت، اما درنهایت توانستیم در کنار هم به یک خروجی قابل قبولی دست پیدا کنیم.
سجادیحسینی: هیات انتخاب کار خود را به خوبی انجام داد و تحت هیچ فشاری قرار نگرفت، حتی یک فیلمساز از یک ارگان نامهای آورده بود که فیلم آن را قبول کنیم، اما ما فیلمهای این فیلمساز را رد کرده بودیم و دبیر جشنواره دست ما را در این زمینه باز گذاشتوی ادامه داد: هیات انتخاب کار خود را به خوبی انجام داد و تحت هیچ فشاری قرار نگرفت، حتی یک فیلمساز از یک ارگان نامهای آورده بود که فیلم آن را قبول کنیم، اما ما فیلمهای این فیلمساز را رد کرده بودیم و دبیر جشنواره دست ما را در این زمینه باز گذاشت و اجازه اعمال سلیقه را نداد، تاکید میکنم هیچ اعمال نظری در زمینه انتخاب فیلمها نداشت.
سجادی حسینی گفت: فیلمهای انتخاب شده در این جشنواره براساس سلیقه اعضای هیات انتخاب بود و نباید فراموش کرد که هیات انتخاب دستگاه نیست که براساس سیاستها فیلم انتخاب کند.
وی درباره کیفیت فیلمهای حاضر در جشنواره بیان کرد: کیفیت این فیلمها بسیار بهتر از دورههای قبل بود چرا که فیلمها و کیفیت آنها نزدیک به هم بودند و نمیتوانیم بگوییم که ۱۰ فیلم عالی و ۵۰ تا فیلم بد داشتیم، در این دوره ۷۰ فیلم متوسط رو به خوب داریم و فیلم بد در این جشنواره وجود نداشت. در کل باید بگویم که در این جشنواره فیلم درخشان و یا فیلم بد وجود نداشت.
این کارگردان سینما توضیح داد: مساله دیگر این بود که ستاد برگزاری جشنواره تصمیم گرفت که برای اختتامیه به هیچ کدام از فیلمسازان زنگ نزنند تا همه در مراسم اختتامیه حضور داشته باشند، اما همین مساله سبب شد که تقریبا نیمی از کسانی که در این دوره جایزه گرفته اند در مراسم حضور نداشتند.
وی ادامه داد: در این میان فیلمهایی بودند که متاسفانه نتوانستند در جشنواره حضور داشته باشند، فیلمهایی که در صورت حضور در جشنواره میتوانستند جوایز قابل توجهی را بدست آورند، از جمله این فیلمها میتوان به «ملاقات» به کارگردانی آزاده موسوی، «آیسان» به کارگردانی مهرشاد خردمندی و «رآی» سپیده برنجی اشاره کرد که این آثار به دلایل مختلفی دچار سانسور شدند.
سجادی حسینی تاکید کرد: در نهایت باید بگویم که جشنواره فیلم کوتاه تهران باید مستقلتر عمل کند، درست است که مسئولان برگزاری این جشنواره به دنبال همین هدف هستند و باید در این زمینه تلاش خود را کنند.
از نگاه دبیر: همکاری شهرداری تهران در تامین بودجه جشنواره
فارغ از نکات مثبت و منفی درباره کیفیت فیلمهای راهیافته به ویترین جشنواره و مهمتر از آن عملکرد هیأت دوران در ارزیابی آثار، برگزاری هر جشنواره پیچ و خمهای اجرایی بسیاری دارد که در رأس آنها مسئله بودجه و گردش مالی قرار دارد. سیوششمین جشنواره فیلم کوتاه تهران در حالی شب گذشته به کار خود پایان داد که برخی شائبهها درباره بودجه این رویداد در محافل رسانهای مطرح شد.
سید صادق موسوی دبیر سی و ششمین جشنواره فیلم کوتاه تهران نیز درباره بودجه برگزاری این جشنواره به خبرنگار مهر گفت: در حقیقت بودجه اختصاص داده شده به جشنواره فیلم کوتاه تهران از سوی سازمان سینمایی ۲ میلیارد تومان اعلام شده بود، اما برای برگزاری این جشنواره به بودجهای دوبرابر این مبلغ نیاز داشت و قرار شد که باقی بودجه مورد نیاز از سوی دستگاههای دیگر تامین شود که خوشبختانه شهردار تهران در این زمینه به کمک ما آمد و بودجه مورد نیاز را تامین کرد.
وی ادامه داد: تاکید میکنم که سالنهای جشنواره علیرغم فروش بلیت، کاملا پر بود و حتی برخی از افراد نیز پشت در میماندند. البته با توجه به بلیت فروشی، آن ازدحام جمعیت که باعث درگیری و توهین و ساعتها روی پلهها نشستن باشند وجود نداشت.
موسوی در پایان درباره آثار حاضر در این جشنواره گفت: در این دوره کارهای نفسگیر در جشنواره وجود نداشت اما کارهای خوب حضور داشتند و میتوان گفت آثار این دوره از جشنواره از لحاظ کیفیت نسبت به گذشته تغییری نداشته است. البته این را باید بگویم که در این دوره از جشنواره شاهد فیلمهایی با پروداکشنهای وسیع بودیم و فیلمها دارای لوکیشنها و بازیگران متعدد بود و این به آن معنا است که سرمایههایی وارد سینمای کوتاه شده است که قابل توجه است، به گونهای که تعداد فیلمهایی که با بودجه بالای ۱۰۰ میلیون تومان ساخته شده باشد، زیاد بود.
