به گزارش خبرنگار مهر، در چند روز اخیر عنوان شده بود که علی کفاشیان رئیس اسبق فدراسیون فوتبال از صبح روز شنبه با عنوان نایب رئیس یا شاید سرپرست فدراسیون وارد ساختمان خبرساز خیابان سئول شود اما هنوز چنین اتفاقی رخ نداده است.
کفاشیان به دلیل حکم محرومیت کمیته اخلاق از فدراسیون رفت هرچند بعدها گفته شد بازنشستگی یکی دیگر از عوامل کنار رفتن او بوده، البته این در حالی است که بهاروند هم با وجود مطرح شدن بحث بازنشستگی به عنوان نایب رئیس دوم بعد از استعفای مهدی تاج در جایگاه سرپرستی فدراسیون نشست.
با این استدلال بازنشستگی مانع حضور کفاشیان در هیات رئیسه و حتی سرپرستی فدراسیون نیست و او به دلیل حکم کمیته اخلاق محروم بوده و حالا در پایان مدت محرومیت میتواند به این فدراسیون بازگردد.
از سوی دیگر انتخاب سرپرست در گرو رضایت یا عدم رضایت اعضای هیات رئیسه نیست بلکه نایب رئیس فدراسیون بر اساس رای مجمع و به پشتوانه مجمع که عالیترین نهاد تصمیم ساز در ساختار اداری فدراسیون محسوب می شود می تواند جانشین رئیس شود.
با این وجود مخالفت شدید و جدی جریان حاکم بر فدراسیون با مواضع تند صادق درودگر به نوعی سخنگوی این جریان است آغاز شده ، حتی اخباری از تلاش بعضی اعضای هیات رئیسه به منظور جمع آوری نامه ای علیه ورود کفاشیان منتشر شد که ظاهرا موافقان و مخالفانی داشته است.
این ترکیب که گفته می شود تقریبا نیمی از اعضای هیات رئیسه را در صف حامیان و نیمه دیگر را در صف مخالفان قرار داده از آغاز پیش از موعد جنگ انتخاباتی در ساختمان سئول حکایت دارد.
طبق ضوابط و قوانین نائب رئیس اول جانشین رئیس مستعفی است اما دلیل مخالفت ها چیز دیگری است. همانگونه که جریان حاکم بر فدراسیون از حالا به فکر یارکشی در انتخابات آتی است جریان بیرونی و مخالفان بعضی اعضای هیات رئیسه هم با ورود کفاشیان سعی می کنند معادلات را به سود خودشان رقم بزنند.
با این وجود تردیدی در قدرت قابل توجه و مقبولیت کفاشیان در مجمع وجود ندارد. او که با ۶۴ رای در انتخابات گذشته نائب رئیس فدراسیون شد همچنان از بیشترین قدرت نفوذ در مجمع فوتبال برخوردار است و در طرف دیگر تضعیف جایگاه مهدی تاج و اطرافیانش به دلیل انتشار جزئیات قرارداد ویلموتس شرایط را برای نزدیکان رئیس سابق در هیات رئیسه سخت تر می کند.
آنچه مسلم است نبرد قدرت برای آرایش انتخاباتی پیش روی در سئول آغاز شده ، کفاشیان و یارانش بازگشت به فدراسیون و نشستن بر صندلی سرپرستی را حق قانونی خود می دانند و در طرف مقابل هم مقاومت حداکثری برای جلوگیری از بازگشت کفاشیان صورت خواهد گرفت.
حکایت سرپرستی بهاروند یا کفاشیان به نوعی تعیین تکلیف برای انتخاباتی است که سرنوشت ۴ ساله فوتبال ایران را رقم خواهد زد و باید دید در این روزهای سرنوشت ساز کدام گروه موفق به شکست جناح رقیب خواهد شد؟
مهمترین اتفاقات ورزش ایران در سال ۹۸/ سیاه، سفید، خاکستری
خبرگزاری مهر – گروه ورزشی: سال ۹۸ برای ورزش ایران در شرایطی به پایان رسید که مثل سایر بخشهای کشور تلخیها و شیرینیهای زیادی را تجربه کرد. تلخیهایی چون شکستهای غیرمنتظره برای تیمهای ملی و ورزشکاران و پیروزیهایی چون قهرمانی در آسیا و سهمیههایی که برای المپیک و پارالمپیک کسب شد.
در این میان برخی رشتهها با موفقیتهای بیشتری همراه بودند و برخی درگیر حاشیههایی شدند که مدیران و مسئولان آنها را از مسیر اصلی خارج کرد و اتفاقات ریز و درشت دیگری را رقم زد.
پایان سال ورزش هم مثل سایر بخشها تحت تأثیر ویروس کرونا قرار گرفت و تمامی اردوها، تمرینات و مسابقات تعطیل شد.
وزارت ورزش؛ خروج از مسیر اصلی
بزرگترین دردسر وزارت ورزش دو تیمی بودند که بخش عمده ای از انرژی و وقت وزیر ورزش را به خود اختصاص دادند. دو تیمی که عملاً نباید زیر مجموعه وزارت ورزش باشند اما حضورشان پاشنه آشیل وزیر و وزارت شده است. استقلال و پرسپولیس با کوهی از مشکلات روی دوش وزیر سال ۹۸ را هم به پایان بردند و انتخابهای نادرست و پرحاشیه برای مدیریت این دو باشگاه و کادر فنی آنها بالاترین حجم از اتفاقات وزارت ورزش را رقم زد.
درگیر بودن وزیر ورزش و مجموعه اش با این دو باشگاه عملاً وزارت ورزش را از مسیر اصلی اش که باید رسیدگی به همه امور ورزش باشد خارج کرد و کمتر فرصتی پیش آمد که به کارهای بنیادی و زیرساختی ورزش رسیدگی شود.
با این حال مسعود سلطانی فر به عنوان نفر اول ورزش تلاش زیادی کرد که در سفرهایش به استانهای مختلف زیرساختهای ورزش را به سمت جلو حرکت دهد. اما مثل همه سالهای گذشته و ادوار قبل، اتفاق خاص و ویژه ای در زیر ساختها رخ نداد و ورزش همچنان از این ناحیه کمبودهای زیادی را احساس میکند.
مهمترین اتفاقات ورزش ایران در سال ۹۸/ سیاه، سفید، خاکستری
کمیته ملی المپیک؛ بی دغدغه اما نگران
این کمیته سال ۹۸ را در شرایطی به پایان برد که برای سال آینده یک نگرانی و دغدغه بزرگ دارد؛ «آیا بازیهای المپیک ۲۰۲۰ سر موقع برگزار میشود؟». البته پاسخ به این پرسش ارتباط مستقیم با کرونا دارد و با وجود اینکه کمیته بین المللی المپیک تاکید کرده است که مسابقات به موقع برگزار خواهد شد اما این ابهام وجود دارد که با گسترش و جهانی شدن کرونا احتمال تعویق بازیها وجود دارد.
با این حال کمیته ملی المپیک که بودجه لازم برای حضور در المپیک را تأمین کرده و هیچ دغدغهای در این زمینه ندارد، نگران زحماتی است که برای سروسامان دادن به کاروان داشته و برنامه ریزی هایش را برای رفتن به توکیو انجام داده است.
در این میان سیدرضا صالحی امیری به عنوان رئیس کمیته المپیک تلاش کرد فضای ورزش را آرام نگه دارد و با ارتباط خوبی که بین این کمیته و وزارت ورزش برگزار کرد، بخش عمده ای اتفاقات ناخوشایند سالهای گذشته و اختلافات زشت بین این دو نهاد را از بین برد. ضمن اینکه با ارتباطات خوبی که بین کمیته و دولت برقرار کرد، توانست بودجه لازم برای ورزش را به موقع تأمین کند و یکی از دغدغههای بزرگ ورزش را از بین برد.
فدراسیون فوتبال؛ آشفته و رو به سقوط
فوتبال را نمیتوان با سایر رشتهها مقایسه کرد. رشتهای پرطرفدار بین علاقمندان به ورزش که همواره با حاشیههای ریز و درشت هم همراه است. فدراسیون فوتبال در سال گذشته به خاطر رفت و آمدهایی که در رأس مدیریت باشگاه و تیم ملی فوتبال ایران صورت گرفت با اتفاقات زیادی همراه بود.
بعد از جدایی کارلوس کی روش که هشت سال سرمربی تیم ملی ایران بود، مارک ویلموتس به عنوان جانشین وی انتخاب شد اما عمر حضور او در تیم ملی دوام زیادی نداشت و پس از کسب نتایج ضعیف با این تیم قراردادش را در اقدامی عجیب فسخ کرد تا کار طرفین به شکایت در فیفا کشیده شود.
به دنبال این اتفاق و ابهاماتی که در مورد قرارداد ویلموتس وجود داشت، مهدی تاج رئیس فدراسیون قبل از پایان مهلت چهار ساله ریاستش از مسئولیتش کناره گیری تا ابهامات بیشتر شود.
این پایان اتفاقات عجیب و پرحاشیه در فدراسیون فوتبال نبود چرا که انتخاب دراگان اسکوچیچ حرف و حدیثهای جدیدی را برای تیم ملی ایجاد کرد و ابهامات در مورد انتخاب وی را بیشتر و موجی از انتقادات را متوجه فوتبال ایران کرد.
فدراسیون فوتبال با رفتن تاج دوره جدیدی را تجربه کرد. حضور حیدر بهاروند به عنوان سرپرست این امیدواری را ایجاد کرد که با برگزاری مجمع تکلیف رئیس آینده مشخص شود اما ایرادهایی که فیفا به اساسنامه فوتبال وارد کرد، این انتخابات را هم به تعویق انداخت تا روزهای سخت و پرحاشیه فدراسیون ادامه داشته باشد. از سوی دیگر کوهی از مشکلات مالی و بدهیهای سنگین فدراسیون را رو به سقوط سوق داده و مشکلات آن را دو چندان کرده است.
مهمترین اتفاقات ورزش ایران در سال ۹۸/ سیاه، سفید، خاکستری
سهمیههای امیدبخش برای ورزش
هر چند ورزش ایران در سال ۹۸ شکستها و ناکامیهایی را هم تجربه کرد، اما کسب سهمیههای حضور در المپیک و پارالمپیک نقطه امیدبخش برای سال آینده است. در این میان اما کسب سهمیه تیمی در والیبال، بسکتبال و شمشیربازی شیرینی و حلاوت دیگری داشت.
هر چند هنوز برخی رشتههای دیگر امیدوار به کسب سهمیه در رقابتهای گزینشی هستند اما عبور ورزش ایران از کسب ۵۲ سهمیه مایه امیدواری برای سال آینده است تا با کسب سهمیههای بیشتر، حضور پرتعدادی در بازیهای المپیک توکیو داشته باشیم.
در این میان البته برخی ورزشکاران هم که امید زیادی به کسب سهمیه آنها وجود داشت نتوانستند به موفقیت برسند. هر چند که رشتهای مثل کاراته که برای نخستین بار حضور در المپیک را تجربه میکند، با کسب چهار سهمیه پایان خوشی برای ورزش ایران رقم زد.
زیر ساختهایی که همچنان پاشنه آشیل ورزش است
جدا از بحث نتیجه و کسب سهمیههای المپیک، آنچه میتواند به عنوان متر و معیاری برای پیشرفت ورزش در نظر گرفته شود، توسعه و گسترش زیرساخت ها برای رشتههای مختلف است که موفقیت تیمها بدون آنکه به دست نخواهد آمد.
زیرساختهایی که سالهاست به عنوان بزرگترین ضعف ورزش از آن یاد میشود و همچنان هم پاشنه آشیل این حوزه به شمار میرود. با وجود اینکه برخی سالنها و ورزشگاههای کوچک تکمیل و افتتاح شد اما همچنان ورزشگاهها و سالنها و اماکن ورزشی با کمترین استاندارد روز دنیا به ورزشکاران خدمات میدهند و ورزشگاه یا سالن استاندارد جدیدی برای ورزش ساخته نشد که بتوان به عملکرد مدیران این بخش نمره قبولی داد.
ورزش ایران بیش از هر چیز دیگری به توسعه و گسترش زیرساختها نیاز دارد تا بتواند هم تیمها و باشگاههای خوبی داشته باشد و هم میزبانیهای بین المللی را در رشتههای مختلف بگیرد. اتفاقی که در سال ۹۸ به کمترین شکل ممکن نمود پیدا کرد و خیلی از میزبانیها هم از دست رفتند.
مهمترین اتفاقات ورزش ایران در سال ۹۸/ سیاه، سفید، خاکستری
تغییرات پرتعداد نگران کننده
یکی از بزرگترین ایرادهایی که میتوان به مدیریت ورزش در سال ۹۸ گرفت، رفت و آمدهای زیادی در فدراسیونها، باشگاهها و تیمهای مختلف بود که نشان میدهد «ثبات مدیریت» در این بخش هیچ جایگاهی ندارد. از مدیران استقلال و پرسپولیس گرفته تا فدراسیونهای مختلف ورزشی که در طول سال بارها دستخوش تغییرات شدند و اجازه ندادند برنامهای حتی کوتاه مدت در این بخشها به اجرا درآید.
این تغییرات حتی در بدنه خود وزارت ورزش هم چشمگیر بود و برخی مدیران این وزارتخانه به فدراسیونهای مختلف رفتند و معاون ورزش قهرمانی این وزارتخانه هم تغییر کرد و با رفتن محمدرضا داورنی به فدراسیون والیبال، مهدی علی نژاد از ووشو به معاونت ورزش قهرمانی و حرفه ای وزارت ورزش رفت تا فصل جدیدی را تجربه کند.
فشارهای بین المللی بر ورزش ایران
بخشی از اتفاقاتی که در سال ۹۸ برای ورزش ایران رقم خورد ناشی از فشارهای بین المللی بود که توسط برخی فدراسیونهای جهانی یا مخالفان شرایط فعلی رقم خورد. نمونه آن فشارهایی بود که از سوی فدراسیون بین المللی جودو به ایران وارد شد و در نهایت منجر به تعلیق این رشته و پناهنده شدن سعید مولایی شد. این اتفاق در رشتههایی مثل شطرنج هم به گونهای دیگر رقم خورد و حاشیههایی را برای ورزش ایران بوجود آورد.
در فوتبال هم برخی اتفاقات داخلی و تصمیماتی که با فشار کشورهای مثل عربستان به کنفدراسیون فوتبال آسیا رقم خورد، منجر به سلب میزبانی نمایندگان کشورمان در لیگ قهرمانان آسیا شد.
مهمترین اتفاقات ورزش ایران در سال ۹۸
* ۴ اردیبهشت: تیم ملی کشتی آزاد ایران قهرمان آسیا شد
* ۲۶ اردیبهشت: تیم فوتبال پرسپولیس برای سومین بار متوالی قهرمان لیگ برتر شد
* ۱۳ خرداد: تیم فوتبال پرسپولیس با قهرمانی در جام حذفی در طول یک سال دو جام گرفت
* ۲۶ خرداد: برانکو ایوانکوویچ به دنبال دریافت نکردن مطالباتش از پرسپولیس رفت
* ۶ مرداد: تیم والیبال جوانان ایران قهرمان جهان شد
* ۱۷ شهریور: تیم ملی بسکتبال ایران به بازیهای المپیک توکیو صعود کرد
* ۲۷ شهریور: فدراسیون جهانی جودو، فدراسیون ایران را تعلیق کرد
* ۳۰ شهریور: تیم ملی والیبال ایران قهرمان آسیا شد
* اول آبان: تیم ملی ساندای ایران قهرمان جهان شد
* ۱۳ آذر: مارک ویلموتس قراردادش را با فدراسیون فوتبال ایران فسخ کرد
* ۵ دی: آندره استراماچونی از سرمربیگری تیم فوتبال استقلال کنار رفت
* ۸ دی: مهدی تاج از ریاست فدراسیون فوتبال استعفا کرد
* ۲۲ دی: تیم ملی والیبال ایران به المپیک ۲۰۲۰ توکیو صعود کرد
* ۲۷ دی: کنفدراسیون فوتبال آسیا نمایندگان ایران در لیگ قهرمانان را از میزبانی محروم کرد
* ۱۷ بهمن: دراگان اسکوچیچ سرمربی تیم ملی فوتبال ایران شد
* ۱۱ اسفند: سیامند رحمان قهرمان دو دوره بازیهای پارالمپیک در سن ۳۱ سالگی به دلیل ایست قلبی درگذشت.
خبرگزاری مهر – گروه ورزشی: سال ۹۸ برای ورزش ایران در شرایطی به پایان رسید که مثل سایر بخشهای کشور تلخیها و شیرینیهای زیادی را تجربه کرد. تلخیهایی چون شکستهای غیرمنتظره برای تیمهای ملی و ورزشکاران و پیروزیهایی چون قهرمانی در آسیا و سهمیههایی که برای المپیک و پارالمپیک کسب شد.
در این میان برخی رشتهها با موفقیتهای بیشتری همراه بودند و برخی درگیر حاشیههایی شدند که مدیران و مسئولان آنها را از مسیر اصلی خارج کرد و اتفاقات ریز و درشت دیگری را رقم زد.
پایان سال ورزش هم مثل سایر بخشها تحت تأثیر ویروس کرونا قرار گرفت و تمامی اردوها، تمرینات و مسابقات تعطیل شد.
وزارت ورزش؛ خروج از مسیر اصلی
بزرگترین دردسر وزارت ورزش دو تیمی بودند که بخش عمده ای از انرژی و وقت وزیر ورزش را به خود اختصاص دادند. دو تیمی که عملاً نباید زیر مجموعه وزارت ورزش باشند اما حضورشان پاشنه آشیل وزیر و وزارت شده است. استقلال و پرسپولیس با کوهی از مشکلات روی دوش وزیر سال ۹۸ را هم به پایان بردند و انتخابهای نادرست و پرحاشیه برای مدیریت این دو باشگاه و کادر فنی آنها بالاترین حجم از اتفاقات وزارت ورزش را رقم زد.
درگیر بودن وزیر ورزش و مجموعه اش با این دو باشگاه عملاً وزارت ورزش را از مسیر اصلی اش که باید رسیدگی به همه امور ورزش باشد خارج کرد و کمتر فرصتی پیش آمد که به کارهای بنیادی و زیرساختی ورزش رسیدگی شود.
با این حال مسعود سلطانی فر به عنوان نفر اول ورزش تلاش زیادی کرد که در سفرهایش به استانهای مختلف زیرساختهای ورزش را به سمت جلو حرکت دهد. اما مثل همه سالهای گذشته و ادوار قبل، اتفاق خاص و ویژه ای در زیر ساختها رخ نداد و ورزش همچنان از این ناحیه کمبودهای زیادی را احساس میکند.
مهمترین اتفاقات ورزش ایران در سال ۹۸
کمیته ملی المپیک؛ بی دغدغه اما نگران
این کمیته سال ۹۸ را در شرایطی به پایان برد که برای سال آینده یک نگرانی و دغدغه بزرگ دارد؛ «آیا بازیهای المپیک ۲۰۲۰ سر موقع برگزار میشود؟». البته پاسخ به این پرسش ارتباط مستقیم با کرونا دارد و با وجود اینکه کمیته بین المللی المپیک تاکید کرده است که مسابقات به موقع برگزار خواهد شد اما این ابهام وجود دارد که با گسترش و جهانی شدن کرونا احتمال تعویق بازیها وجود دارد.
با این حال کمیته ملی المپیک که بودجه لازم برای حضور در المپیک را تأمین کرده و هیچ دغدغهای در این زمینه ندارد، نگران زحماتی است که برای سروسامان دادن به کاروان داشته و برنامه ریزی هایش را برای رفتن به توکیو انجام داده است.
در این میان سیدرضا صالحی امیری به عنوان رئیس کمیته المپیک تلاش کرد فضای ورزش را آرام نگه دارد و با ارتباط خوبی که بین این کمیته و وزارت ورزش برگزار کرد، بخش عمده ای اتفاقات ناخوشایند سالهای گذشته و اختلافات زشت بین این دو نهاد را از بین برد. ضمن اینکه با ارتباطات خوبی که بین کمیته و دولت برقرار کرد، توانست بودجه لازم برای ورزش را به موقع تأمین کند و یکی از دغدغههای بزرگ ورزش را از بین برد.
فدراسیون فوتبال؛ آشفته و رو به سقوط
فوتبال را نمیتوان با سایر رشتهها مقایسه کرد. رشتهای پرطرفدار بین علاقمندان به ورزش که همواره با حاشیههای ریز و درشت هم همراه است. فدراسیون فوتبال در سال گذشته به خاطر رفت و آمدهایی که در رأس مدیریت باشگاه و تیم ملی فوتبال ایران صورت گرفت با اتفاقات زیادی همراه بود.
بعد از جدایی کارلوس کی روش که هشت سال سرمربی تیم ملی ایران بود، مارک ویلموتس به عنوان جانشین وی انتخاب شد اما عمر حضور او در تیم ملی دوام زیادی نداشت و پس از کسب نتایج ضعیف با این تیم قراردادش را در اقدامی عجیب فسخ کرد تا کار طرفین به شکایت در فیفا کشیده شود.
به دنبال این اتفاق و ابهاماتی که در مورد قرارداد ویلموتس وجود داشت، مهدی تاج رئیس فدراسیون قبل از پایان مهلت چهار ساله ریاستش از مسئولیتش کناره گیری تا ابهامات بیشتر شود.
این پایان اتفاقات عجیب و پرحاشیه در فدراسیون فوتبال نبود چرا که انتخاب دراگان اسکوچیچ حرف و حدیثهای جدیدی را برای تیم ملی ایجاد کرد و ابهامات در مورد انتخاب وی را بیشتر و موجی از انتقادات را متوجه فوتبال ایران کرد.
فدراسیون فوتبال با رفتن تاج دوره جدیدی را تجربه کرد. حضور حیدر بهاروند به عنوان سرپرست این امیدواری را ایجاد کرد که با برگزاری مجمع تکلیف رئیس آینده مشخص شود اما ایرادهایی که فیفا به اساسنامه فوتبال وارد کرد، این انتخابات را هم به تعویق انداخت تا روزهای سخت و پرحاشیه فدراسیون ادامه داشته باشد. از سوی دیگر کوهی از مشکلات مالی و بدهیهای سنگین فدراسیون را رو به سقوط سوق داده و مشکلات آن را دو چندان کرده است.
مهمترین اتفاقات ورزش ایران در سال ۹۸
سهمیههای امیدبخش برای ورزش
هر چند ورزش ایران در سال ۹۸ شکستها و ناکامیهایی را هم تجربه کرد، اما کسب سهمیههای حضور در المپیک و پارالمپیک نقطه امیدبخش برای سال آینده است. در این میان اما کسب سهمیه تیمی در والیبال، بسکتبال و شمشیربازی شیرینی و حلاوت دیگری داشت.
هر چند هنوز برخی رشتههای دیگر امیدوار به کسب سهمیه در رقابتهای گزینشی هستند اما عبور ورزش ایران از کسب ۵۲ سهمیه مایه امیدواری برای سال آینده است تا با کسب سهمیههای بیشتر، حضور پرتعدادی در بازیهای المپیک توکیو داشته باشیم.
در این میان البته برخی ورزشکاران هم که امید زیادی به کسب سهمیه آنها وجود داشت نتوانستند به موفقیت برسند. هر چند که رشتهای مثل کاراته که برای نخستین بار حضور در المپیک را تجربه میکند، با کسب چهار سهمیه پایان خوشی برای ورزش ایران رقم زد.
زیر ساختهایی که همچنان پاشنه آشیل ورزش است
جدا از بحث نتیجه و کسب سهمیههای المپیک، آنچه میتواند به عنوان متر و معیاری برای پیشرفت ورزش در نظر گرفته شود، توسعه و گسترش زیرساخت ها برای رشتههای مختلف است که موفقیت تیمها بدون آنکه به دست نخواهد آمد.
زیرساختهایی که سالهاست به عنوان بزرگترین ضعف ورزش از آن یاد میشود و همچنان هم پاشنه آشیل این حوزه به شمار میرود. با وجود اینکه برخی سالنها و ورزشگاههای کوچک تکمیل و افتتاح شد اما همچنان ورزشگاهها و سالنها و اماکن ورزشی با کمترین استاندارد روز دنیا به ورزشکاران خدمات میدهند و ورزشگاه یا سالن استاندارد جدیدی برای ورزش ساخته نشد که بتوان به عملکرد مدیران این بخش نمره قبولی داد.
ورزش ایران بیش از هر چیز دیگری به توسعه و گسترش زیرساختها نیاز دارد تا بتواند هم تیمها و باشگاههای خوبی داشته باشد و هم میزبانیهای بین المللی را در رشتههای مختلف بگیرد. اتفاقی که در سال ۹۸ به کمترین شکل ممکن نمود پیدا کرد و خیلی از میزبانیها هم از دست رفتند.
مهمترین اتفاقات ورزش ایران در سال ۹۸
تغییرات پرتعداد نگران کننده
یکی از بزرگترین ایرادهایی که میتوان به مدیریت ورزش در سال ۹۸ گرفت، رفت و آمدهای زیادی در فدراسیونها، باشگاهها و تیمهای مختلف بود که نشان میدهد «ثبات مدیریت» در این بخش هیچ جایگاهی ندارد. از مدیران استقلال و پرسپولیس گرفته تا فدراسیونهای مختلف ورزشی که در طول سال بارها دستخوش تغییرات شدند و اجازه ندادند برنامهای حتی کوتاه مدت در این بخشها به اجرا درآید.
این تغییرات حتی در بدنه خود وزارت ورزش هم چشمگیر بود و برخی مدیران این وزارتخانه به فدراسیونهای مختلف رفتند و معاون ورزش قهرمانی این وزارتخانه هم تغییر کرد و با رفتن محمدرضا داورنی به فدراسیون والیبال، مهدی علی نژاد از ووشو به معاونت ورزش قهرمانی و حرفه ای وزارت ورزش رفت تا فصل جدیدی را تجربه کند.
فشارهای بین المللی بر ورزش ایران
بخشی از اتفاقاتی که در سال ۹۸ برای ورزش ایران رقم خورد ناشی از فشارهای بین المللی بود که توسط برخی فدراسیونهای جهانی یا مخالفان شرایط فعلی رقم خورد. نمونه آن فشارهایی بود که از سوی فدراسیون بین المللی جودو به ایران وارد شد و در نهایت منجر به تعلیق این رشته و پناهنده شدن سعید مولایی شد. این اتفاق در رشتههایی مثل شطرنج هم به گونهای دیگر رقم خورد و حاشیههایی را برای ورزش ایران بوجود آورد.
در فوتبال هم برخی اتفاقات داخلی و تصمیماتی که با فشار کشورهای مثل عربستان به کنفدراسیون فوتبال آسیا رقم خورد، منجر به سلب میزبانی نمایندگان کشورمان در لیگ قهرمانان آسیا شد.
مهمترین اتفاقات ورزش ایران در سال ۹۸
* ۴ اردیبهشت: تیم ملی کشتی آزاد ایران قهرمان آسیا شد
* ۲۶ اردیبهشت: تیم فوتبال پرسپولیس برای سومین بار متوالی قهرمان لیگ برتر شد
* ۱۳ خرداد: تیم فوتبال پرسپولیس با قهرمانی در جام حذفی در طول یک سال دو جام گرفت
* ۲۶ خرداد: برانکو ایوانکوویچ به دنبال دریافت نکردن مطالباتش از پرسپولیس رفت
* ۶ مرداد: تیم والیبال جوانان ایران قهرمان جهان شد
* ۱۷ شهریور: تیم ملی بسکتبال ایران به بازیهای المپیک توکیو صعود کرد
* ۲۷ شهریور: فدراسیون جهانی جودو، فدراسیون ایران را تعلیق کرد
* ۳۰ شهریور: تیم ملی والیبال ایران قهرمان آسیا شد
* اول آبان: تیم ملی ساندای ایران قهرمان جهان شد
* ۱۳ آذر: مارک ویلموتس قراردادش را با فدراسیون فوتبال ایران فسخ کرد
* ۵ دی: آندره استراماچونی از سرمربیگری تیم فوتبال استقلال کنار رفت
* ۸ دی: مهدی تاج از ریاست فدراسیون فوتبال استعفا کرد
* ۲۲ دی: تیم ملی والیبال ایران به المپیک ۲۰۲۰ توکیو صعود کرد
* ۲۷ دی: کنفدراسیون فوتبال آسیا نمایندگان ایران در لیگ قهرمانان را از میزبانی محروم کرد
* ۱۷ بهمن: دراگان اسکوچیچ سرمربی تیم ملی فوتبال ایران شد
* ۱۱ اسفند: سیامند رحمان قهرمان دو دوره بازیهای پارالمپیک در سن ۳۱ سالگی به دلیل ایست قلبی درگذشت.
تاج در یاسوج: فوتبال ایران برای صداوسیما ناندانی شده است/ باید احترام فوتبال را داشته باشند
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین از یاسوج ،مهدی تاج که بمنظور شرکت در مجمع هیات فوتبال استان کهگیلویه و بویراحمد و انتخاب رئیس هیات فوتبال استان به یاسوج سفر کرده است در این مجمع گفت :روزی فوتبال را با صدا و سیما به خانه مردم بردیم ولی الان صدا و سیما بواسطه فوتبال در خانه مردم است .
تاج ادامه داد : در صدا و سیما برنامه های زیادی برای فوتبال تدارک دیده شده است ،ما یک روز حساب کردیم بیش از ۲۰۰تا ۳۰۰برنامه در رادیو و تلویزیون برای فوتبال ساخته می شود که پولی هم بابت آن پرداخت نمی شود .
تاج در ادامه با اعلام اینکه برنامه های حاشیه ای در رادیو زیاد شده است ابراز داشت : در رادیو بازیکن رو پشت خط می آورند و اندکی بعد مربی را می آورند می گویند این بازیکن به شما فحش داد نظر شما چیست ،طبیعی هست که مربی هم واکنش نشان می دهد .
وی در ادامه به وضعیت فوتبال کهگیلویه و بویراحمد اشاره کرد و افزود : وقتی شش بازیکن از تیم های ملی بانوان از این استان هستند می بایست برای تشکیل تیمی در اینجا اقدام کرد .
مهدی تاج عنوان کرد : استان ظرفیت های خوبی دارد یاد دارم که شهرداری یاسوج تا دو قدمی قهرمانی جام حذفی پیش رفت.
رئیس فدراسیون فوتبال ایران در ادامه گفت : فوتسال ما سوم دنیا است و فوتبال ساحلی ما دوم دنیا است و در فوتبال رنکینگ ۲۲ دنیا را داریم که خیلی خوب است ، امیدواریم که تیم امید بعد از سالها به المپیک راه پیدا کند.
سال ۹۸ همه چیز داشت. از سیل و زلزله تا حادثه هواپیما و بیماری واگیردار جمعی. وقتی حتی یکی از این حوادث در گوشهای از عالم رخ میدهد، ورزشکاران و قهرمانان ملی احساس وظیفه میکنند و پیشاپیش سایر مردم و صنوف به کمک هموطنانی میروند که در روزهای خوش مشوق ایشان بودهاند. سال ۹۸ حادثه ورزشی هم البته کم نداشت… سیل غارتگر اومد…
هنوز گرم دید و بازدید عید بودیم که مهمان ناخوانده آمد. شمال و جنوب هم نمیشناخت. شهری و روستایی نفهمید. همانطور که تفاوتی بین مزرعه و بیمارستان و مسجد و مدرسه قائل نبود.
فروردین ۹۸ با سیل شروع کردیم. در گلستان و خوزستان و لرستان و بسیاری هموطنان خانه و مزرعه و دام (بخوانید همه سرمایه زندگی) خود را در چشم برهم زدنی از دست دادند. حجم خرابیها و وسعت فاجعه به حدی بود که نمیشد تنها به امید دولت نشست، پس قهرمانان آستین بالا زدند به دل حادثه.
در آققلا و گمیشان و بندر گز و هم گلستان سردار آزمون بود و این بار به جای بنز و پورش گالشهایش به چشم میآمد. جای ساعت گرانقیمت بیل و کلنگ دست داشت و پیشاپیش بقیه مشغول امدادرسانی بود. عادل فردوسیپور هم بیسر و صدا گوشهای مشغول، همینطور که علیرضا بیرانوند سوار کامیون وسایل خانگی به لرستان میبرد. آنها هم که خود نبودند، کمک مالی فرستادند. حتی قهرمانان بازنشسته ساکن آمریکا که کمکهایشان میرسید و یکی مثل علی کریمی که همیشه هم پول میدهد و هم خود جلو میافتد.
معرفت و مردانگی گوششکستهها هم تا بلوچستان رسید. رسول خادم و کمیل قاسمی و حسن رحیمی با صورت پوشیده رفتند و ساختند. همانها که بعد از حمله کرونا و فقر ماسک و دستکش به محلات فقیرنشین تهران هم سرزدند یا مثل محمد نادری سر چهارراه ایستاده و کمکهایشان را خود به دست مردم دادند؛ و به مصداق مثل معروف؛ زمستان رفت و روسیاهی به ذغال ماند. مصیبتهای سال ۹۸ البته که هنوز داغدار بسیار دارد، اما آنهایی که قدر فرصت را دانستند و دین خود را ادا کردند، بردند و نمره قبولی گرفتند و خماری به تن منفعتطلبان سودجو ماند. به افتخار همه مردان و زنان دلاوری که راست ایستادند و پشتوانه مردم سیل و زلزله و کرونا زده شدند، تاریخ خبردار خواهد ایستاد.
حوادث خبرساز سال ۹۸؛ از سیل تا الکلاسیرکو!
این دقیقاً فازش چی بود؟
همین اول رخصت… از محمد بنا و تمام گوششکستهها و مردان مرد بابت استفاده از این اصطلاح عامیانه که میدانیم در شأن مردمان باشخصیت نیست، چه رسد به قهرمان ملی. اما قطعاً خود کشتیگیران به ما حق میدهند که چنین سؤال بپرسیم، چون در طول تاریخ بشری نمونه کاری که بهروز هدایت در مسابقات قهرمانی آسیا کرد وجود نداشت.
در مسابقات انتخابی برنده شد، اما تست دوپینگ نداد. «بنا» بر سر دوراهی قرار گرفت. اگر او را به هند نمیبرد دوره راه میافتاد و گوش فلک را از حقکشی پر میکرد؛ «وامصیبتا که در سال المپیک حق من مظلوم را خوردند و…» چه قصهها و وصلهها که به بنا و نفری که انتخاب میشد نمیچسباندند! بنا دل را به دریا زد و او را برد. در دنیای کشتی که حتی یک امتیاز و رتبه دهمی در یک وزن برای قهرمانی یک تیم و بالا رفتن پرچم یک کشور مهم و سرنوشتساز است، جناب هدایت تا نیمه نهایی آمد و حریف را ۷ بر صفر برد و گذاشت تا ۶ ثانیه به آخر وقت برسد، ناگهان روی تشک نشست!
نه دلیلی داشت و نه نشانه مصدومیت، داور و حریف و مربیان و تماشاگران هم مثل بینندگان تلویزیونی هاج و واج مانده بودند که چی شد! یاد مرحوم فنیزاده در نقش مشقاسم افتادیم؛ «پنداری مار زد!» اجازه نداد پزشک مسابقه او را معاینه کند، داور سوت زد و دست حریف بالا رفت و آقا مثل پهلوان پایین آمد! نه زخمی و نه لنگ زدنی! و بعد در مسابقه بعدی هم روی تشک نرفت تا به جای طلا و ۲۵ امتیاز دیسکالیفه شود و محروم! فردایش خبر آمد که از نفرات مدالآور تست دوپینگ میگیرند، باز عدهای گفتند قضاوت زودهنگام نکنیم و سرانجام ماه بعد جواب نمونههای اردو آمد و بالاخره معما حل شد. بهروز هدایت که دوپینگی بود و طبق قانون محروم میشود، ولی سؤالات هنوز باقی است. لطمهای که به آبروی ایران زد چه میشود؟ اگر آن ۹ نفر باقی رشادت نمیکردند، قهرمانی ایران که از دست میرفت چه میشد؟! و از همه مهمتر حق آن جوانانی که در این وزن پشت خط ماندند تا این تحفه به سفر توریستی برود چه میشود؟ اصلاً چرا ۷ امتیاز گرفت؟ برای اینکه بین بچه محلها پز بدهد که «دیدید اگر میخواستم قهرمان بودم؟!» یقه او را چه مسئولی میگیرد؟! # دختر- آبی
حتی اگر ورزشی هم نباشید با این ماجرا آشنایی دارید. قضیهای که جهانی شد و پای دولتمردان کشورهای متخاصم را هم وسط کشید. ماجرای دختری که عاشق فوتبال بود و خودسوزی کرد تا سیل شایعات راه بیفتد. عدهای گفتند، چون اجازه ندادند فوتبال ببیند و در ورزشگاه دستگیر شده بود، دادگاه برایش حکم برید و او تحمل نداشت و خود را جلو دادگاه آتش زد. این عده هشتگ دختر آبی راه انداختند و حتی تیمها و فوتبالیستهایی مثل وریا غفوری هم از او حمایت کردند. در مقابل عدهای هم کل ماجرا را یک دروغ و به حرف پدر «سحر» استناد کردند که بابت مسئله دیگری دستگیر شده و، چون تعادل روانی نداشته خودسوزی کرده است. این ۲ برداشت آنقدر از هم فاصله داشتند که باعث درگیری لفظی و رسانهای دو طرف ماجرا در فضای عمومی و مجازی جامعه شوند. الکلاسیرکو اصفهان
پرسپولیس و سپاهان در صدر جدول رقیب اصلی هم هستند. سرخها در بهار هم لیگ را بردند و هم جام حذفی و بازی رفت را در آزادی سپاهان ۲ بر صفر برد. حالا همه چیز به بازی برگشت کشیده و با انتشار کرونا حکم به بازی بدون تماشاگر است. حکمی که اصفهانیها توطئهاش میخوانند و جلو هتل سپاهان جمع شدهاند تا تیمشان بازی نکند.
پرسپولیس ۱۶:۱۵ درون زمین نقش جهان بود و داوران و مجریان بازی همه بودند، اما میزبان نبود! بعد از نیم ساعت صف بستند و داور طبق قانون نیم ساعت دوم را هم لحاظ کرد، بعد از ۱۰ دقیقه اتوبوس سپاهان رسید و زردها به رختکن رفتند، اما ۱۷:۱۵ شد ۱۷:۲۵ و باز کسی بالا نیامد! داور سوت پایان مسابقه را زد و پرسپولیسیها سوار اتوبوس شدند و رفتند تا سپاهان از رختکن بیرون آمده و در ورزشگاه خالی تمرین کند!
اگر فکر میکنید دارید داستان طنز و تخیلی میخوانید در اشتباه هستید! خودتان را آماده کنید تا مهمترین بخش داستان را در انتها بشنوید. حکم ۳ بر صفر فدراسیون صادر شد و اصفهانیها در نظرسنجی آن را عادلانه دانستند و مدیران ارشد سپاهان اعتراضی نداشتند اما… یکی، دو نفر گفتند به کمیته استیناف شکایت میکنند! و البته مدیر سپاهان عوض شد تا فعلاً لااقل ماجرای استقلال و آبروریزی بینالمللی دادگاه CAS تکرار نشود!
مدیریت دورهمی!
اگر فکر میکنید آنچه در بازی برگشت پرسپولیس و سپاهان (ملقب به شهرآورد ایران) رخ داد یک استثنا و حادثهای برنامهریزی شده برای بدنامی مدیران فوتبال ما بوده سخت در اشتباهید، یا لااقل فدراسیون تاج و همکارانش را خوب نمیشناسید!
در ایران در هر شهر، هر رشته ورزشی را یک جور بازی میکنند و خوبی ما این است که کاملاً مستقل از هم و قوانین بینالمللی عمل میکنیم! مثلاً والیبال، در گنبد با مشهد فرق دارد و حرکتی که در ارومیه خطاست، در اصفهان پوئن دوبل دارد! یا مثلاً شطرنج جایی هست که وزیر مهمان باید قبل از بازی از صفحه کنار گذاشته شود! لطفاً نخندید، این سناریو یک فیلم کمدی پرفروش نیست!
این گزارشی از سطح و کیفیت مدیریت کلان ورزش ماست! نمونه لازم دارید؟ فینال جام حذفی که در تمام دنیا قدیمیترین و مهمترین جام فوتبال است و محلی برای خودنمایی تیمها و استعدادهای سطوح پایینتر برابر بزرگان. فینال جام حذفی ما با ۴ ساعت تأخیر انجام شد، آن هم بعد از اعلام کنسل بازی و خالی شدن ورزشگاه و سپس برگرداندن مردم! آن هم ساعت ۱۰ شب! لابد توقع دارید مثل همه جای دنیا بلافاصله بعد از چنین آبروریزی که در سراسر دنیا هم مستقیم مشغول تماشایش بودند، با عوامل و مسببان این قضیه برخورد شده باشد! نه فقط «هیچ عزیز دلی» برکنار یا توبیخ نشد بلکه مدیران سازمان لیگ از رسانهها و صدا و سیما هم شکایت کردند! خداحافظی میزبانی
بعضیوقتها یک اتفاق تلخ آنقدر تکراری میشود که نسبت به آن بیتفاوت میشویم. درست مثل رفتار مکانسیم دفاعی بدن در قبال زخم و درد که بعد از مدتی دیگر آن را حس نمیکنیم. همان چند سال پیش که عربستان کاملاً آشکار از نفوذش استفاده و اعلام کرد با ایرانیها در ایران و عربستان روبهرو نمیشود، مشخص بود که اگر در برابر این قدم پیشروی ما هم قدمی جلو نگذاریم بعداً آنها چند قدم دیگر جلو میآیند و آخر این ماجرا هم معلوم است، عقب عقب رفتن تا مرحله پرت شدن از پرتگاه و حذف کامل فوتبال ایران. اتفاقی که بعد از حادثه هواپیما افتاد و AFC حق میزبانی را از ایران گرفت همزمان اتحادیه جهانی کشتی میزبانی جام جهانی را در ایران لغو و مسابقه را به کل از تقویم خارج کرد تا راهی برای بعد هم نگذارد. واکنش مدیران ما، اما چه بود؟ هیچ! مشتی شعار مقابل دوربین و بعد چمدان بستن و لذت بردن از سفر خارجی و مزایای «دلاری» آن! طلای دردناک
در المپیک، چون تمام کشورها متقاضی حضور در این گردهمایی بزرگ و ویترین بیقیمت جهانی در هر ۴ سال یک بار هستند، رشتهها سهمیهبندی است و به جز میزبان سایر کشورها و قهرمانان باید سهمیه را کسب کنند. ورزش ما در المپیک همیشه چشم به مدالهای کشتی، وزنهبرداری و رشتههای رزمی داشته و سال ۹۸ وقتی در مسابقات جهانی این رشتهها نتوانستیم سهمیه المپیک بگیریم، کار برخی اوزان به مسابقات قارهای و سهمیهای کشید. در ۶ ماه دوم این رشتهها درگیر سفر و تمرین و اردو و مسابقه شدند و درست در بدترین شرایط ویروس کرونا هم آمد تا پروازها لغو و قرنطینهها فعال شوند. در این گیر و دار که بسیاری امیدهای بزرگ و قهرمانان نامدار ما پشت خط ماندند حمیده عباسعلی یک حماسه خلق کرد. او پس از چند مسابقه فشرده سرانجام به راند آخر رسید و در سنگینترین میدان فینالیست شد تا به یک قدمی سهمیه برسد تا چند ثانیه به آخر مسابقه هم برنده و جلو بود که پایش شکست، آنقدر که ایستادن هم دردناک بود و با همان وضع مسابقه را تمام و یک راست با آمبولانس به بیمارستان و اتاق عمل رفت حالا ما از یکسو بابت طلا و سهمیه این قهرمان کاراته خوشحالیم و از سوی دیگر در فاصله ۵ ماه تا المپیک نگران بهبود و رسیدنش به تاتامی.
*در کنار عباسعلی چند قهرمان دیگر هم موفق به کسب سهمیه شدند. از تیراندازی و شمشیربازی تا تکواندو و بوکس. خدا قوت به همه و به امید مدال توکیو. افسانه ۳ خواهر
تقریباً کسی نیست که خواهران منصوریان را نشناسد. خانوادهای که از پایینترین سطح امکانات و سختترین زندگی- بدون پدر و سرپناه و برادر- خود را ساخته و تا بالاترین قلههای افتخار رسیدند. از زندگی این خواهران فیلم ساخته شد و به دهها برنامه تلویزیونی دعوت شدند و…
سال ۹۸، اما برای این ۳ خواهر لژیونر و قهرمان «ووشو» اتفاقی عجیب و غریب افتاد. شهربانو، الهه و سهیلا که هر ۳ قهرمان جهان و صاحب سهمیه وزن خود در تیم ملی هستند، در مسابقات انتخابی قهرمانی جهان هم بیرقیب اول شدند، اما ناگهان مسئولان فدراسیون در تصمیمی عجیب خیلی علنی به آنها گفتند: «نمیشود هر ۳ سهمیه ایران به یک خانواده و سه خواهر برسد!» آنها برای سهیلا و مریم هاشمی مسابقه مجدد گذاشتند و این چرخه آن قدر تکرار شد تا بالاخره هاشمی ببرد و راهی مسابقات جهانی شود!
ووشو ایران با اقتدار و کسب تمام طلاهای ممکن در روسیه ۲۰۱۹ قهرمان جهان شد تا روی این فاجعه را موفقیت بپوشاند، اما حتی اگر کسی نپرسد و پیگیر هم نباشد باز مگر میشود این ناعدالتی را هضم کرد؟
درس بزرگمرد کوچک
خیلیها نمیدانستند مسابقات جهانی کشتی در رده سنی نوجوانان شروع شده و ایران هم به روال همیشه با تیم کامل از جمله مدعیان است. آیندهسازان ورزش اول کشور در سکوت کامل خبری و تنها با بدرقه خانواده و دوستان و بچه محلهایشان راهی مسابقات شده بودند و تا آن روز فقط همین دوستداران کشتی پیگیر مسابقات و نتایج بودند، اما با آن اتفاق ناگهان همه نورافکنها روی تشک کشتی زوم کرد. همه افتادند دنبال صاحب اسم آن حرکت و وقتی رسانهها ماجرا را توضیح دادند، آن وقت دلیلی شد تا در سختترین روزها و شرایط غیرت ملیمان ارضا شود. لبخند از سر غرور هر ایرانی، اما از کجا آمد؟
فیلمی از یک مسابقه کشتی در چند ثانیه گلچین شده و در فضای مجازی با سرعت مافوق نور در حال انتشار بود تا قبل از ظهر و در چند ساعت همه ۸۰ میلیون ایرانی لااقل یک بار آن را دیده بودند و از ظهر به بعد در همه رسانهها صحبت از رحمان عموزاد خلیلی بود.
نوجوان ۱۶ ساله مازندرانی در وزن ۵۷ کیلوگرم وقتی روی تشک مقابل حریف آمریکایی قرار گرفت، به رسم ادب و جوانمردی و البته مطابق قانون همه رشتههای ورزشی دستش را به سمت حریف آمریکایی دراز کرد، اما او با حرکتی بیادبانه دست قهرمان ایرانی را پس زد!
اتفاقی که اگر یک کشتی دیگر- غیر از روس و آمریکا و آذربایجان که در اتحادیه جهانی نفوذ و قدرت دارند- رقم زده بود بیبرو برگرد و در همان لحظه داور، مسابقه را شروع نمیکرد و قبل از پایین رفتن کشتیگیر او را دیسکالیفه و از جدول حذف میکردند و کشورش هم جریمه مالی میشد، اما چون طرف یانکی بود، آب از آب تکان نخورد و قهرمان ما باید خودش دست به کار میشد، بدون خطا و بهانه دست کسی دادن…
رحمان، اما کاری کرد کارستان. در کسری از ثانیه چنان درسی به آن آمریکایی و تمام جهانیان داد که تا دنیا دنیاست فراموش نخواهند کرد و یادشان میماند که با شیران بیشه ایران زمین نمیشود از این شوخیها کرد! رحمان با یک فن اصیل ایرانی حریف را از تشک کند و چنان از بالا به پایین کوبید که داوران چارهای جز اعلام ضربه فنی پیدا نکردند. آن روز حال همه ایرانیها بابت این حرکت رحمان خوب خوب بود.