برچسب: فضاپیما

به گزارش پایگاه اینترنتی روزنامه گاردین،  تصور می شود این شهاب سنگ مریخی زمانی ایجاد شد که یک سیارک یا دنباله دار در حدود ۶۰۰ یا ۷۰۰ هزار سال پیش به این سیاره برخورد و تکه سنگ هایی از آن را در فضا پخش کرد.

یکی از این تکه سنگ ها وارد منظومه شمسی شد و در نهایت بر روی زمین سقوط کرد. آن شهاب سنگ – که اکنون به عنوان SAU ۰۰۸ شناخته می شود – در سال ۱۹۹۹ در عمان کشف شد و از آن زمان تاکنون تحت مراقبت در «موزه تاریخ طبیعی» بوده است.

اکنون این تکه سنگ مریخی هفته جاری در یکی از عجیب ترین سفرهای بین سیاره ای که تاکنون انجام شده است به فضا می رود. این سفر بخشی از ماموریتی است که بلندپروازانه ترین برنامه فضایی ناسا از زمان عملیات آپولو تا کنون قلمداد می شود.

این شهاب سنگ که به اندازه یک سکه ۱۰ پنسی است  روز پنج شنبه ۳۰ ژوئیه (۹ مرداد) با یک کاوشگر روبات آمریکایی پرتاب می شود و در یک سفر هفت ماهه به خانه خود یعنی مریخ باز می گردد.

نخستین مرحله از پروژه بازگشت نمونه مریخ در روز پنج شنبه انجام می شود. عملیات بازگرداندن شهاب سنگ مذکور به مریخ، بخشی از برنامه بلند مدت اکتشاف رباتیک ناسا در مریخ است. هدف اصلی این طرح جست و جو برای نشانه های حیات باستانی در مریخ و جمع آوری و ارسال نمونه سنگ ها به زمین است.

محققان برای انجام موفقیت آمیز این ماموریت، دو شهاب سنگ را همراه کاوشگر «استقامت» (Perseverance) به فضا می فرستند که یکی از آنها SAU۰۰۸ است. پیش بینی می شود این کاوشگر در فوریه ۲۰۲۱ میلادی در مریخ فرود آید.

این کاوشگر پس از فرود بر روی این سیاره سرخ با استفاده از لیزری قدرتمند، دوربین و طیف سنج ساختار سنگ های سیاره و ترکیبات آنها را شناسایی می کند.

در این میان از شهاب سنگ SAU۰۰۸ برای کالیبره کردن طیف سنج موجود در کاوشگر استفاده می شود تا به این ترتیب دقت و صحت دستگاه قبل از بررسی نمونه ها تضمین شود.

محققان اطمینان دارند این سنگ کوچک که به مریخ می رود، متعلق به همین سیاره است. پروفسور کارولین اسمیت از موزه تاریخ طبیعی لندن می گوید: ترکیبات حباب های کوچک گازی که درون شهاب سنگ وجود دارند، با اتمسفر مریخ یکسان است بنابراین ما مطمئن هستیم این سنگ به مریخ تعلق دارد.

به گفته اسمیت این سنگ کوچک به دقت انتخاب شده زیرا ترکیبات شیمیایی مواد آن مشابه سنگ های مریخ است و علاوه بر آن سخت است.   برخی از سنگ های مریخ بسیار شکننده هستند. اما این سنگ ترکیبات محکمی دارد.

به گزارش پایگاه اینترنتی تک اکسپلوریست، سیاره مشتری ۷۹ قمر شناسایی شده دارد که به دور این سیاره در حال چرخش هستند. بزرگ ترین این قمرها «گانیمد» نام دارد که در سال ۱۶۱۰ توسط گالیله کشف شد.

اگر چه این قمر مدت ها قبل کشف شده بود اما تا چند وقت پیش فناوری کافی برای رصد جزییات این قمر وجود نداشت. اکنون برای اولین بار فضاپیمای «جونو» ناسا با کمک ابزار JIRAM  خود موفق شده است  اولین تصاویر را از مرزهای شمالی گانیمد ثبت کند.

این تصاویر در روز ۲۶ دسامبر سال ۲۰۱۹ که فضاپیمای جونو از نزدیکی سیاره مشتری عبور می کرد، گرفته شده است؛ این تصاویر اولین نقشه مادون قرمز از قطب شمال این قمر بزرگ را ارائه می دهد.

گانیمد در درجه اول از یخ آب تشکیل شده است. همچنین این قمر تنها ماه در منظومه شمسی است که دارای میدان مغناطیسی خاص خود است. از طریق این تصاویر می توان به شکل غیرمعمول یخی که در قطب شمال این قمر وجود دارد، پی برد؛  نوعی از یخ که در زمین با آن روبرو نمی شویم.

طبق اعلام ناسا، بر روی کره زمین میدان مغناطیسی مسیری را برای ذرات باردار شده ناشی از خورشید یا پلاسما فراهم می کند تا وارد جو ما شوند و شفق‌هایی را ایجاد کنند که در مناطق قطبی مشاهده می شوند.

با این حال، از آنجایی که گانیمد،  جوی برای جلوگیری از پیشرفت ذرات باردار شده ندارد، سطح این قمر در قطب های آن دائماً توسط پلاسمای ناشی از مگنتوسفر غول پیکر سیاره مشتری بمباران می شود. این بمباران تأثیر چشمگیری بر یخ گانیمد دارد.

مَگنِتوسفِر یا مغناطیس‌سپهر یا مِگنات‌سپهر (Magnetosphere) به منطقه مغناطیسی پیرامون یک جرم فضایی گفته می شود.

فضاپیمای جونو دریافت که یخ در نزدیکی هر دو قطب گانیمد به شکل آمورف (ماده جامدی که شکل هندسی ندارد)  است، یعنی ساختاری کریستالی نیست بلکه یک مایع فوق سرد است. در حقیقت، مولکول های آب یخ زده که در هر دو قطب شناسایی شده اند، ترتیب قابل توجهی ندارند و یخ آمورف امضای مادون قرمز متفاوتی نسبت به یخ بلورین موجود در استوا گانیمد دارد.

تجزیه و تحلیل و درک این ساختارها سرنخ های بیشتری را برای درک تکامل ۷۹ قمر سیاره های جویان از زمان شکل گیری آنها تا به امروز فراهم می کند. جویان اصطلاحی است که به خانواده مشتری اشاره دارد و شامل مشتری، کیوان، اورانوس و نپتون است.

پرتاب مدارگرد مریخ به تاخیر افتاد

به گزارش روزنامه دیلی میل، این کاوشگر که «امید» (هوپ) نام دارد در ۶ سال گذشته به عنوان روشی برای انگیزه بخشی علوم و فناوری در امارات متحده عربی طراحی شده است.

قرار بود این کاوشگر ساعت ۲۱:۵۱ دقیقه به وقت انگلیس از مرکز فضایی Tanegashima در ژاپن پرتاب شود، اما به دلیل نامساعد بودن شرایط آب و هوایی در سایت پرتاب، اکنون این پرتاب به روز پنجشنبه ۱۶ ژوئیه و ساعت ۲۱:۴۳ دقیقه به وقت انگلیس موکول شده است.

مدارگرد امید (هوپ) اوایل سال ۲۰۲۱ به مریخ خواهد رسید، سپس از سه ابزار علمی خود برای مطالعه جو، آب و هوا و اقلیم سیاره سرخ از بالا استفاده می‌ کند. اعضای تیم ماموریت می‌گویند، مشاهدات این کاوشگر می ‌تواند به محققان در درک انتقال طولانی مدت مریخ را از یک دنیای نسبتا گرم و مرطوب به یک سیاره سرد و بیابانی که امروز می ‌شناسیم، کمک کند. این انتقال با از بین رفتن جو ضخیم مریخ توسط بادهای خورشیدی اتفاق افتاده است.

مدارگرد «امید» (هوپ) توسط مرکز فضایی «محمد بن راشد» در امارات و با همکاری دانشگاه «کلرادو بولدر»، دانشگاه ایالتی «آریزونا» و دانشگاه «کالیفرنیا برکلی» آمریکا ساخته شده است. «هوپ» اولین ماموریت علمی میان سیاره ای است که توسط یک کشور اسلامی عرب انجام می‌شود.

علاوه بر مدار گرد «امید»، قرار است در این ماه میلادی دو فضاپیمای جدید نیز از سازمان فضایی آمریکا (ناسا) و چین برای سفر به مریخ به فضا پرتاب شوند.

دلیل انتخاب ماه ژوئیه برای انجام ماموریت ها به مریخ این است که در فاصله زمانی میان اواسط ماه ژوئیه و اواسط ماه اوت، زمین و مریخ در وضعیت مناسبی نسبت یکدیگر قرار می گیرند که باعث می شود کمترین مسافت برای سفر میان این دو سیاره ایجاد شود.

اگر این ماموریت ها طبق برنامه پیش روند، اولین فضاپیمایی که هفته جاری به سمت مریخ پرتاب می شود، اوایل سال آینده میلادی به این سیاره سرخ خواهد رسید. این فضاپیماها به تعدادی دیگر از مدارگردها، کاوشگرها و لندرهایی (سطح نشینانی) که از قبل این سیاره سرخ را بررسی می کنند، خواهند پیوست. همچنین هر کدام از این فضاپیماها وظیفه دارند به سوالاتی که هیچ فضاپیمای دیگری پیش از این جواب نداده است، پاسخ دهند.

«آلیس گورمن»، باستان شناس فضایی در دانشگاه «فلیندرز» در آمریکا، گفت: ورود چین و امارات متحده عربی به اکتشاف مریخی، زمینه ای است که تاکنون تحت تسلط آمریکا و روسیه بوده است و برای ماموریت های آتی به این سیاره سرخ سودمند خواهد بود. این کشورها علاوه بر بررسی علم جدید، همچنین سرگرم آزمایش انواع مختلفی از فناوری ها هستند.

پس از پرتاب مدار گرد «امید» به مریخ، چین در ماموریت جدید خود به مریخ اولین مجموعه از یک مدارگرد، لندر (فرودگر) و کاوشگر را به این سیاره سرخ ارسال خواهد کرد. این ماموریت که «تیان ون-۱» نام دارد دومین تلاش چین برای ارسال یک فضاپیما به مریخ است. قرار است این ماموریت در تاریخ ۲۳ ژوئیه (دوم مرداد) انجام شود.

مدار گرد «Yinghuo-۱»، در اولین ماموریت چین به مریخ، در سال ۲۰۱۲ سوار بر فضاپیمایی که سازمان فضایی روسیه آن را ساخته بود، سقوط کرد و از بین رفت، اما اکنون چین در دومین ماموریت به این سیاره سرخ از فناوری های خود که در برنامه فضایی این کشور با موفقیت استفاده شده اند، استفاده می کند.

چین در این ماموریت از چتر نجات های تولیدشده برای برنامه خدمه دار پرواز فضایی Shenzhou و سیستم های پیش رانش و هدایت خودکار و طراحی های استفاده شده در فرودگرهای «چانگ-۳» و «چانگ-۴» بر کره ماه، استفاده می کند.

مقامات چینی در مورد این ماموریت محتاطانه و محرمانه عمل کرده ‌اند و هنوز به طور رسمی و عمومی مکان فرود نهایی آن را روی مریخ اعلام نکرده ‌اند، اما ابزارهای علمی «تیان ون-۱» حاکی از یک عملیات اکتشاف گسترده در محیط مریخ است.

مدارگرد تیان ون-۱ دارای ۶ ابزار است که شامل دوربین با وضوح بالا، مغناطیس سنج و طیف سنج مواد معدنی است که به اعضای تیم ماموریت این امکان را می ‌دهد ترکیب سنگ‌ های سطح مریخ را شناسایی کنند.
مریخ نورد تیان ون-۱ نیز دارای ۶ ابزار از جمله ایستگاه هواشناسی، یک ردیاب میدان مغناطیسی و یک رادار قابل نفوذ به زیر سطح مریخ است که می‌ تواند یخ-آب ‌های زیرسطحی را تا عمق حدود ۱۰۰ متر شناسایی کند.

اگر ماموریت تیان ون-۱ موفق باشد، چین پس از اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده ، سومین کشوری خواهد بود  که یک فضاپیما در مریخ می ‌نشاند و این فرود حماسی می‌تواند راه را برای کارهای بزرگتر در آینده نزدیک هموار کند؛ از جمله اینکه مقامات فضایی چین از تمایل خود برای اجرای یک ماموریت بازگرداندن نمونه ‌های مریخی صحبت کرده‌اند که احتمالا در اوایل سال ۲۰۳۰ پرتاب شود.

و بالاخره پرتاب مریخ نورد «پشتکار» ناسا، آخرین ماموریتی است که در این ماه میلادی (ژوئیه) به این سیاره سرخ انجام می شود؛ ناسا در ماموریت «مارس ۲۰۲۰» خود قصد دارد کاوشگر جدید خود را به نام «پشتکار» (Perseverance) در مریخ قرار دهد.

در صورتی که این کاوشگر با موفقیت بر مریخ فرود آید، این دهمین تلاش موفق آمریکا برای قرار دادن یک ربات بر سطح این سیاره سرخ از سال ۱۹۷۵ خواهد بود؛ همچنین پشتکار به کاوشگرهای دیگری به نام «کنجکاوی» و «این‌سایت» (InSight‎) که اکنون در مریخ هستند، ملحق می شود.

«آبیگایل آلوود» زمین شناس استرالیایی در آزمایشگاه «پیش رانش جت» ناسا که مسئول PIXL – یکی از هفت ابزار مستقر در کاوشگر پشتکار- است، گفت: پشتکار، اولین کاوشگری است که ماموریت آن کشف شواهدی از حیات باستانی در مریخ است. ماموریت های قبلی همه به دنبال کشف شواهدی از آب و قابلیت سکونت در مریخ بوده اند.

انجام این ماموریت در حال حاضر به ۳۰ ژوئیه (نهم مرداد) موکول شده است.

راکت لب هفت ماهواره خود را از دست داد

به گزارش پایگاه اینترنتی اسپیس، شرکت فضایی «راکت لب» ساعت ۱۷  و ۱۹ دقیقه عصر شنبه به وقت شرق آمریکا سیزدهمین ماموریت فضایی خود را انجام داد. در این ماموریت بوستر دومرحله ای «الکترون» راکت لب به همراه هفت ماهواره برای سه مشتری مختلف از سکوی پرتاب این شرکت در نیوزلند به فضا پرتاب شد.

مرحله اول بوستر الکترون بطور عادی کار کرد اما با نزدیک شدن مرحله دوم این بوستر به ارتفاع ۲۰۰ کیلومتری زمین، مشکلی پیش آمد که باعث از بین رفتن تمام هفت ماهواره محموله بار این راکت شد.

پیتر بک بنیانگذار و مدیرعامل شرکت راکت لب در صفحه توییتر خود با عذرخواهی به دلیل بروز این ناکامی نوشت: بسیار متاسفم که نتوانستیم امروز ماهواره های مشتریان خود را تحویل دهیم. مطمئن باشید که مشکل را پیدا خواهیم کرد، آن را تصحیح می کنیم و به زودی این راکت را بر سکوی پرتاب قرار خواهیم داد.

در دقایق اول پرواز به نظر می رسید که این پرتاب طبق برنامه در حال انجام است اما ۶دقیقه پس از پرتاب، پخش فیلم زنده از این راکت متوقف شد. این فیلم زنده ویدیویی نشان  داد که راکت الکترون شروع به از دست دادن سرعت و ارتفاع می کند و در این زمان بود که شرکت راکت لب پخش فیلم زنده را متوقف کرد.

این شرکت فضایی اندکی بعد در صفحه توییتر خود اعلام کرد که راکت دچار مشکل شده است و محموله بار خود را از دست داده است.

راکت الکترون شرکت راکت لب در این ماموریت که Pics Or It Didn’t Happen نام داشت، حامل ۵ ماهواره SuperDove برای شرکت تصویربرداری Planet و دو ماهواره تجاری برای شرکت های Canon Electronics و In-Space Missions بود.

این پرتاب که از نیوزیلند انجام شد، دومین پرتاب این شرکت سازنده راکت در عرض تنها سه هفته محسوب می شود. این کم ترین زمان میان ماموریت های این شرکت تا به امروز است.

راکت لب هفت ماهواره خود را از دست داد

به گزارش پایگاه اینترنتی اسپیس، شرکت فضایی «راکت لب» ساعت ۱۷  و ۱۹ دقیقه عصر شنبه به وقت شرق آمریکا سیزدهمین ماموریت فضایی خود را انجام داد. در این ماموریت بوستر دومرحله ای «الکترون» راکت لب به همراه هفت ماهواره برای سه مشتری مختلف از سکوی پرتاب این شرکت در نیوزلند به فضا پرتاب شد.

مرحله اول بوستر الکترون بطور عادی کار کرد اما با نزدیک شدن مرحله دوم این بوستر به ارتفاع ۲۰۰ کیلومتری زمین، مشکلی پیش آمد که باعث از بین رفتن تمام هفت ماهواره محموله بار این راکت شد.

پیتر بک بنیانگذار و مدیرعامل شرکت راکت لب در صفحه توییتر خود با عذرخواهی به دلیل بروز این ناکامی نوشت: بسیار متاسفم که نتوانستیم امروز ماهواره های مشتریان خود را تحویل دهیم. مطمئن باشید که مشکل را پیدا خواهیم کرد، آن را تصحیح می کنیم و به زودی این راکت را بر سکوی پرتاب قرار خواهیم داد.

در دقایق اول پرواز به نظر می رسید که این پرتاب طبق برنامه در حال انجام است اما ۶دقیقه پس از پرتاب، پخش فیلم زنده از این راکت متوقف شد. این فیلم زنده ویدیویی نشان  داد که راکت الکترون شروع به از دست دادن سرعت و ارتفاع می کند و در این زمان بود که شرکت راکت لب پخش فیلم زنده را متوقف کرد.

این شرکت فضایی اندکی بعد در صفحه توییتر خود اعلام کرد که راکت دچار مشکل شده است و محموله بار خود را از دست داده است.

راکت الکترون شرکت راکت لب در این ماموریت که Pics Or It Didn’t Happen نام داشت، حامل ۵ ماهواره SuperDove برای شرکت تصویربرداری Planet و دو ماهواره تجاری برای شرکت های Canon Electronics و In-Space Missions بود.

این پرتاب که از نیوزیلند انجام شد، دومین پرتاب این شرکت سازنده راکت در عرض تنها سه هفته محسوب می شود. این کم ترین زمان میان ماموریت های این شرکت تا به امروز است.

ماموریت مریخ نورد ناسا برای سومین بار به تاخیر افتاد

به گزارش پایگاه اینترنتی اسپیس نیوز، این تازه ترین تاخیر از سری تاخیرهایی است که تاکنون در نیمی از فرصت های انجام این ماموریت ایجاد شده است. ناسا اکنون تاریخ ۳۰ ژوئیه (۹ مرداد) را برای پرتاب مریخ نورد که Perseverance یا پشتکار نامیده می شود، اعلام کرده است ؛ این در حالی است که پیش از این تاریخ ۲۲ ژوئیه (اول مرداد) برای این پرتاب در نظر گرفته شده بود.

این ماموریت ابتدا قرار بود روز ۱۷ ژوئیه انجام شود، اما سه بار به تاخیر افتاد. هیچ کدام از این تاخیرها به دلیل بروز مشکل در خود فضاپیمای ۲۰۲۰ نبوده است. ناسا ۱۰ ژوئن اعلام کرد که بروز نقص فنی در یکی از تجهیزاتی که برای پردازش خودروهای پرتاب مورد استفاده قرار می گیرد، باعث یک تاخیر سه روزه شده است. دو هفته بعد این سازمان دوباره اعلام کرد به علت نگرانی از آلودگی در خطوط پشتیبانی زمینی در یکی از تجهیزات پردازش، پرتاب دو روز دیگر یعنی تا ۲۲ ژوئیه به تاخیر افتاده است.

مدیران ناسا پیش از این اعلام کرده بودند که انجام مأموریت مریخ نورد ۲۰۲۰ تا یازدهم اوت امکان پذیر است، هرچند ممکن است با توجه به شرایط جوی این زمان تا ۱۵ اوت نیز تمدید شود. اگر به هر دلیلی این پنجره زمانی از دست برود، پروژه مریخ نورد، ۲۶ ماه به تعویق می افتد و در آن مدت امکان پرتاب موشک وجود نخواهد داشت. به همین دلیل سازمان ملی هوایی و فضانوردی ناسا به  رغم همه گیری ویروس کرونا و عملیات «دمو ۲» برای اعزام فضاپیما به ایستگاه بین‌المللی، این مأموریت را یکی از مهم‌ترین اولویت‌های کاری خود قرار داده است.

لغو مأموریت، علاوه بر تأخیر ۲ ساله، برای ناسا حدود ۵۰۰ میلیون دلار هزینه اضافی ایجاد می‌کند که شامل مخارجی مانند نگهداری موشک و فضاپیما، حقوق پرسنل و اعضای گروه است. البته ناسا فهرست دقیقی از هزینه‌های اضافی احتمالی را منتشر نکرده است و رقم ارائه شده، تقریبی است.

پرتاب فضاپیمای شرکت خصوصی «اسپیس ایکس» به تعویق افتاد

به گزارش بامداد پنجشنبه آسوشیتدپرس، قرار بود این فضاپیما از «مرکز فضایی کندی» در ایالت فلوریدای آمریکا پرتاب شود و ۲ فضانورد ناسا را به «ایستگاه فضایی بین‌المللی» ببرد.
زمان بعدی پرتاب این فضاپیما برای ساعت سه و ۲۲ دقیقه بعدازظهر شنبه برنامه‌ریزی شده است.
شرایط نامساعد جوی از جمله وزش باد، بارش باران و صاعقه و همچنین هشدار وقوع طوفان باعث به تعویق افتادن پرتاب این فضاپیما شد.
به نوشته روزنامه یو. اس. ای تودی، دونالد ترامپ رییس جمهوری آمریکا، مایک پنس معاون رییس جمهوری، ایلان ماسک مدیر اجرایی شرکت اسپیس ایکس و شماری از فضانوردان فعلی و سابق و چندین شخصیت دیگر آماده شده بودند تا شاهد پرتاب تاریخی این فضاپیما باشند.
تخمین زده می‌شد که ۱.۷ میلیون نفر به طور زنده شاهد پرتاب این فضاپیما باشند.
این پرتاب با اهداف تجاری برنامه‌ریزی شده و برای نخستین بار در یک دهه اخیر است که فضانوردان از خاک آمریکا به فضا فرستاده می‌شوند.
همچنین این نخستین باری است که یک شرکت خصوصی برای فرستادن انسان به فضا تلاش می‌کند.

به گزارش پایگاه اینترنتی «دیجیتال ترندز»، ناسا با کمپانی ماهواره‌ای «ماکسار تکنولوژی» قراردادی منعقد کرده است تا از فناوری‌های روز برای ساخت قطعاتی چون رادار فضاپیما و مونتاژ قطعاتی چون آنتن ارتباطی در مداری به فاصله هزاران مایل از زمین استفاده کند.

ساخت و مونتاژ این قطعات در فضاپیمای Restore-L ناسا انجام خواهد شد. هدف از این ماموریت افزایش عمر ماهواره‌هاست، حتی آن دسته از ماهواره‌هایی که به گونه‌ای طراحی نشده‌اند که قابل تعمیر باشند.

این اقدام علاوه بر آن که به کارایی کارآمد و موثرتر ماهواره‌ها کمک می‌کند، همچنین راهگشای مشکل زباله‌های فضایی حاصل از ماهواره های بلااستفاده و غیرفعال که در فضا شناورند، نیز هست.

فضاپیمای Restore-L که قرار است در سال ۲۰۲۳ به فضا پرتاب شود، ابزاری به نام ربات عنکبوتی (Space Infrastructure Dexterous Robot (SPIDER) را به همراه خواهد داشت. این ربات یک بازوی رباتیک ۱۶ پایی (۴.۸۷ متری) دارد که می‌تواند بخش‌هایی از آنتن‌های ارتباطی را مونتاژ کند.

برای بخش تولید و ساخت قطعات این مأموریت نیز SPIDER با استفاده از فناوری MarkersSat که در تولید پایه‌ سازه‌های بزرگ فضایی مورداستفاده قرار می‌گیرد، یک رادار کامپوزیتی سبک به طول ۳۲ پا (۹.۷۵ متر) خواهد ساخت.

این بخشی از پروژه ناسا برای تجاری سازی مدار لئو و مشارکت با شرکت‌های خصوصی برای کاهش هزینه اکتشافات فضایی است. با افزایش تقاضا برای سرویس و تولید ماهواره‌ها، انجام پروژه‌های این چنینی در مدار باعث صرفه جویی در وقت و هزینه‌ای می‌شود که در حال حاضر صرف پرتاب محموله‌ها با راکت می‌شود. این پروژه همچنین برای پشتیبانی از مأموریت‌های اعزام فضانورد به ماه و مریخ و تعمیر و بروزرسانی تلسکوپ‌های فضایی چون هابل یا جیمز وب مفید خواهد بود.